Diapenem

INSTRUKCJA dot. stosowania leku DIAPENEM (DIAPENEM)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydraat w ilości odpowiadającej 500 mg meropenemu lub meropenemu trihydraat w ilości odpowiadającej 1000 mg meropenemu;

substancja pomocnicza: sodu węglan.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek o barwie od białej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, kluczowym wskaźnikiem skuteczności była długość czasu, w którym stężenie meroponemu przekraczało minimalne stężenie hamujące (MIC) (T > MIC). W modelach przedklinicznych meropenem wykazywał aktywność przy stężeniach w osoczu przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40 % przedziału dawkowania. Cel tej wartości nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku:

• obniżenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (spowodowanego zmniejszeniem produkcji porynów);
• zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBP;
• zwiększenia ekspresji składników pomp efliuksowych;
• produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

Zarejestrowano przypadki chorób zakaźnych wywołanych bakteriami opornymi na karbapenemy.

Nie stwierdza się krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy (pomp) efliuksowej.

Tabela 1

Granice wartości MIC ustalone w badaniach wrażliwości na środki przeciwbakteryjne.

1Granice меропенему dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (oporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż granice S/R są bardzo rzadkie lub nie zostały dotąd zgłoszone. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych izolatów o wartościach MIC wyższych niż obecne granice oporności (wyróżnione kursywą), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3Wrażliwość gronkowców na karbapenemy można przewidywać na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice меропenemu dla Neisseria meningitidis dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice niepowiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli 1 i przypisach. Granice niepowiązane z gatunkami oparte są na następujących dawkach: granice EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg trzy razy dziennie dożylnie przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g trzy razy dziennie w ciężkich infekcjach oraz przy pośrednich/granicach oporności.

6Wrażliwość paciorkowców grup A, B, C i G na beta-laktamy można przewidywać na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ gatunek jest słabym celem dla leku. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uwzględnienie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozprzestrzenienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Staphylococcus species (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freudii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitides

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Peptostreptococcus gatunki (w tym P. micros , P. anaerobius , P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroidescaccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium 7,9

Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Naturalnie oporne mikroorganizmy

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Legionella species

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinoodporne gronkowce są oporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach Unii Europejskiej.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi oparte jest na danych wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę narodowe i/lub międzynarodowe dokumenty konsensusowe dotyczące leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny, średni objętość rozprowadzenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l), średni klirens wynosi 287 ml/min przy stosowaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w postaci infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości maksymalnego stężenia (Cmax) wynosiły odpowiednio około 23 μg/ml, 49 μg/ml i 115 μg/ml, odpowiadające wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wynosiły 39,3 μg×h/ml, 62,3 μg×h/ml i 153 μg×h/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 μg/ml i 112 μg/ml przy podaniu leku w dawkach 500 mg i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podaniu dawek leku co 8 godzin u pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie stwierdzono akumulacji меропenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych ochotników, ale większy objętość rozprowadzenia – 27 l.

Rozprowadzenie

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiety, skóry, faszcz, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest wydalany głównie w niezmienionej formie przez nerki, około 70% (50–75%) dawki leku wydalane jest w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28% wydzielane jest w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Z kałem wydzielane jest tylko około 2% dawki. Pomiar klirensu nerkowego i działanie probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia czynności nerek prowadzą do pojawienia się wysokich wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półtrwania меропenemu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 razy u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), o 5 razy – u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (KK 4–23 ml/min) i o 10 razy – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK < 2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK > 80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Meropenem jest wydalany przez hemodializę z kliresem około 4 razy wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z bezmoczem.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wskazują na brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej czynności nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10 mg/kg, 20 mg/kg i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg odpowiednio. W trakcie porównania stwierdzono podobne charakterystyki farmakokinetyczne między dawkami leku i okresami półtrwania jak u wszystkich dorosłych, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy, t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60% dawki wydzielane jest z moczem w ciągu 12 godzin w postaci меропenemu i dodatkowo 12% w postaci metabolitu. Stężenie меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi około 20% poziomu leku w osoczu, choć istnieje znaczna międzyindywidualna zmienność wartości.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków, którym podawano leczenie przeciwbakteryjne, wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T > MIC 60% wobec P. aeruginosa u 95% przedwczesnie urodzonych noworodków i u 91% urodzonych terminowo noworodków.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników w wieku starszym (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, a także nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanych i ciężkich zaburzeń czynności nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne;
• infekcje dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• skomplikowane infekcje wewnątrzbrzuszne;
• infekcje okołoporodowe i połogowe;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• ostry bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Diapenem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką przy podejrzeniu infekcji bakteryjnej.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Przy przepisywaniu leku należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicylin lub cephalosporyn).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami, z wyjątkiem probenekydyny, nie były prowadzone.

Probenekydyna konkurowa z меропenemem o aktywne wydalenie kanalikowe i w ten sposób hamuje wydalanie меропenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półwydalenia i zwiększenia stężenia меропenemu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenekydyny z меропenemem.

Potencjalny wpływ меропenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże wiązanie z białkami jest tak nieznaczne, że interakcje z innymi związkami z uwzględnieniem tego mechanizmu nie są oczekiwane.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, które w ciągu około dwóch dni wynosiło 60–100 %. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać takiej interakcji.

Leki przeciwwątrobowe

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może zwiększyć jej działanie przeciwkrzepliwe. Zgłoszono wiele przypadków nasilenia działania przeciwkrzepliwego doustnych leków przeciwkrzepliwych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno ocenić wpływ leków przeciwbakteryjnych na zwiększenie poziomu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwkrzepliwym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji lekowych prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne środki ostrożności.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki, jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność gatunków Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy gatunków Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak w przypadku stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych, zgłaszano przypadki ciężkich, a czasem kończących się śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Efekty niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie przeprowadzić wywiad dotyczący wcześniejszych reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), różnokształtna rumień, oraz ostrze ogólne pęcherzykowe zapalenie skóry (AGEP) u pacjentów stosujących меропenem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów i sygnow wskazujących na te reakcje, меропenem należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane z antybiotykiem

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykiem oraz zapalenia błony śluzowej okrężnicy, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu меропenemu wystąpił biegunka. Należy rozważyć przerwanie leczenia меропenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśni

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko zgłaszano drgawki (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z cechą żółciową i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby.

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Dawkę leku nie należy korygować.

Seroconversion testu bezpośredniego Coombsa (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pojawienia się pozytywnej reakcji bezpośredniej/pośredniej Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu nie jest zalecane.

Diapenem zawiera około 2,0 mEq lub 4,0 mEq sodu na dawkę 500 mg lub 1 g leku odpowiednio, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przebywającym na diecie z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub ograniczona ich liczba dotycząca stosowania меропenemu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich skutków toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania меропenemu w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Zgłaszano, że niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Meropenem można stosować w czasie laktacji tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których zgłaszano podczas stosowania меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Lek Diapenem, stosowany w dawce do 2 g 3 razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg 3 razy na dobę u dzieci, może być szczególnie wskazany w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 2

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Lek Diapenem stosuje się zazwyczaj w postaci wlewów dożylnych trwających od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki preparatu do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym preparatu w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Tabela 3

Zalecane dawki preparatu dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów jest mniejszy niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku wskazanych w tabeli 3, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltraции, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia; optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin.

Tabela 4

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia o masie ciała do 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku Diapenem u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Sposób stosowania

Lek Diapenem stosuje się zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki меропenemuu do 20 mg/kg można podawać w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego są ograniczone.

Wykonywanie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego

Roztwór do wstrzyknięcia bolusowego należy przygotować poprzez rozpuszczenie leku Diapenem w wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wstrzyknięcia bolusowego zachowywała się przez 3 godziny w temperaturze pokojowej (15–25 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować poprzez rozpuszczenie leku Diapenem w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu, uzyskując stężenie 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu zachowywała się przez 6 godzin w temperaturze pokojowej (15–25 °C) lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C. Przygotowany roztwór, jeśli został schłodzony, należy użyć w ciągu 2 godzin po przechowywaniu w lodówce. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast. Jeśli lek nie został natychmiast użyty, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania po przygotowaniu ponosi użytkownik.

Przygotowany roztwór Diapenemu z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy zastosować natychmiast, tj. w ciągu 1 godziny od przygotowania.

Fala pozwana tylko do jednorazowego użycia. Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne. Przed użyciem należy wstrząsnąć roztworem. Nieużywany roztwór lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawkę leku nie skorygowano. Ograniczone doświadczenie zastosowania leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że w przypadku wystąpienia działań niepożądanych po przedawkowaniu są one zgodne z opisanym profilem działań niepożądanych i zazwyczaj są łagodne pod względem ciężkości objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Hemodializa usuwa меропenem i jego metabolity z organizmu.

Efekty uboczne

Na podstawie badań najbardziej częstymi reakcjami ubocznymi związanymi z zastosowaniem меропenemu u 4872 pacjentów były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%), stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%), trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

Poniżej wszystkie reakcje uboczne podano według klas narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości reakcje uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Infekcje i inwazje: rzadko – kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: często – trombocytemia; rzadko – agranulocytoza, anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna.

Zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko – delirium.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – parestezje; bardzo rzadko – drgawki.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko – zapalenie okrężnicy związane z zastosowaniem antybiotyków.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko – podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, świąd; rzadko – pokrzywka, toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy; częstość nieznana – alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulacja.

Ze strony nerek i dróg moczowych: rzadko – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania leku: często – stan zapalny, ból; rzadko – zapalenie żył z trombą, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Meropenem jest wskazany u dzieci od 3. miesiąca życia. Brak danych wskazujących na zwiększone ryzyko reakcji ubocznych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom ubocznym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wstępnej opakowaniu przy temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

1 fiolka przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu oraz jego stosowania należy stosować standardowe metody pracy aseptycznej.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Niezgodność.

Diapenem nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Diapenem, który będzie stosowany w formie wstrzykiwań dożylnych bolusowych, należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach do dożylnych infuzji można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do przeprowadzania infuzji.

Opakowanie. Fiolki szklane, zamknięte korkiem gumowym i aluminiową pokrywką zabezpieczoną aluminiową nakrętką typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

Po 1 fiolce lub 10 fiolach w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

ANFARM HELLAS S.A.

ANFARM HELLAS S.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

61-ty km drogi krajowej Ateny – Lamia, Schimatary, Beotia, 32009, Grecja.

61 st km NAT. RD. ATHENS-LAMIA, Schimatary Viotias, 32009, Greece.

Wniosek składający.

M.BIOTECH LIMITED.

M.BIOTECH LIMITED.

Miejsce położenia wniosku składającego.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom.