Diapenem 1000

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DIAPENEM 1000 (DIAPENEM 1000)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenem trihydrazu odpowiadającego meropenemowi 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: kryształy lub proszek krystaliczny od bezbarwnego do białego lub jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy β-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T>MIC), wykazuje silną korelację z efektywnością terapii. W modelach dокlinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach we krwi osocza przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40 % przedziału dawkowania. Wartość docelowa ta nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku:

• zmniejszenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszoną produkcją porynów);
• zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBP;
• zwiększonej ekspresji składników pomp wypompowujących (efluksowych);
• produkcji β-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska zakażeń wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Nie stwierdza się krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin w odniesieniu do docelowych mikroorganizmów. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje niewnikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy (pomp) efluksowej.

Poniżej przedstawiono graniczne wartości MIC ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania wrażliwości na środki przeciwbakteryjne (EUCAST) w trakcie badań klinicznych.

1Graniczne wartości meropenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Szczepy mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż graniczne wartości S/R są bardzo rzadkie lub nie zgłaszane do tej pory. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a w przypadku potwierdzenia wyniku izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej na potwierdzone izolaty o wartościach MIC wyższych niż obecne graniczne wartości oporności (pochylone), izolaty należy klasyfikować jako odporne.

3Wrażliwość bakterii Staphylococcus na karbapenemy można przewidywać na podstawie danych wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice wartości odnoszą się wyłącznie do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice wartości niezależne od gatunku mikroorganizmów zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych (PK/PD) i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST mają zastosowanie do meropenemu w dawce 1000 mg podawanego 3 razy na dobę dożylnie przez 30 minut jako najniższa dawka. Dawkowanie 2 g 3 razy na dobę rozważano w przypadku ciężkich infekcji oraz dla granic pośrednich/odpornych.

6Wrażliwość β-laktamową grupy streptokoków A, B, C i G można przewidywać na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ gatunek jest słabym celem terapeutycznym lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako odporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozprzestrzenienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis⁷

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)⁸

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium^7,9

Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

⁷Gatunki o naturalnej pośredniej wrażliwości.

⁸Wszystkie szczepy Staphylococcus oporne na metycylinę są odporne na meropenem.

⁹Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie meropenemu u ludzi opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych osób średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozkładu to około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po infuzji przez 5 minut wartości Cmax wynoszą 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu dawek leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji meropenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych osób, ale większy objętość rozkładu (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania meropenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwuwykładnicza, ale jest to mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że meropenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm

Meropenem metabolizuje się poprzez hydrolizę pierścienia β-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro meropenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest głównie wydalany w niezmienionej formie przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku wydalane jest w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28% wydzielane jest w formie mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Pomiar klirensu nerkowego i efektu probenecydu wskazuje, że meropenem ulega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Upośledzenie funkcji nerek prowadzi do wyższych wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półtrwania meropenemu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 raza u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5 razy u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i 10 razy u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem były również znacznie podwyższone u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest usuwany przez hemodializę z klirem około 4 razy wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono farmakokinetyczne charakterystyki między dawkami leku i okresami półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy, t_1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60% dawki wydawane jest z moczem w ciągu 12 godzin w formie meropenemu i dodatkowo 12% w formie metabolitu. Stężenia meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% jednoczesnych stężeń leku w osoczu, choć występuje znaczna międzyosobnicza zmienność wartości.

Farmakokinetyka meropenemu u noworodków, którym podawano leczenie przeciwbakteryjne, wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, przy ogólnym średnim okresie półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% w odniesieniu do P. aeruginosa u 95% noworodków przedwczesnych i u 91% urodzonych terminowo.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób starszych (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego upośledzenia funkcji nerek.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Preparat wskazany jest w leczeniu następujących infekcji u dorosłych oraz dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc spoza szpitala i wewnątrzszpitalnego;
• infekcji oskrzelowo-płucnych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji okołoporodowych i poporodowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Preparat może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy podejrzewa się bakteryjne pochodzenie gorączki.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, związanej lub potencjalnie związanej z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy β-laktamowych (np. penicylin lub cephalosporyn).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami oprócz probenecydu nie były prowadzone.

Probenecyd konkurował z meropenemem o aktywne wydalenie kanalikowe, co prowadzi do hamowania wydalania meropenemu przez nerki, powodując wydłużenie okresu półtrwania i zwiększenie stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest bardzo niewielkie, interakcje z innymi substancjami poprzez ten mechanizm nie są oczekiwane.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproanu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Leki przeciwwąpcowe doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego leków przeciwwąpcowych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w nasileniu wartości INR (Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie wartości INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwwąpcowym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę racjonalność stosowania antybiotyku z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w stosunku do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność penemów wśród Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków β-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich, a czasem kończących się śmiercią reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki β-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Donoszono o ciężkich niepożądanych reakcjach skórnych u pacjentów leczonych меропenemem, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze odłuszczenie nabłonka, alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), zakaźne rumień wielopostaciowe oraz ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulkoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, меропenem należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Kolity związane z antybiotykiem

Podczas stosowania praktycznie wszystkich środków antybakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki kolitów związanych z antybiotykiem, w tym przypadki kolitów pseudobłoniastych, których ciężkość mogła wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu leczenia меропenemem wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć odstawienie меропenemu oraz zastosowanie leczenia specyficznego skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenia

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z cechą żółciową i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie trzeba dokonywać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Sero-konwersja wprost w teście antyglobulinowym (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej reakcji bezpośredniej/pośredniej Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/soli sodowej walproinianu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Lek zawiera około 4,0 mmol sodu na 1 g dawki leku, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z ograniczoną zawartością sodu.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Nie wykorzystane produkty lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dostępne dane dotyczące stosowania меропenemu u ciężarnych kobiet są ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich skutków toksyczności reprodukcyjnej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania меропenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Niewielka ilość меропenemu przenika do mleka kobiecego. Stosowanie меропenemu w okresie karmienia piersią jest możliwe tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z maszynami.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których donoszono podczas stosowania меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu oraz długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Stosowanie leku w dawce do 2 g trzy razy dziennie u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy dziennie u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1 Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Lek należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej trwającej około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 2 Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów jest mniejszy niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątrody

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątrody nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek lub z wartościami klirensu kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci w wieku do 3 miesięcy

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci w wieku do 3 miesięcy, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Tabela 3 Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i o masie ciała do 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Lek należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli metoda otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy zastosować natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie od razu użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować przez rozpuszczenie leku w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu z użyciem 0,9 % roztworu chlorku sodu była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast. Jeśli lek nie zostanie od razu użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Roztwór leku przygotowany z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy zastosować natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom od ukończenia 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawkę leku nie skorygowano zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie zastosowania leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu występują niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne pod względem nasilenia objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek szybko następuje wydalanie leku z organizmu drogą nerek.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Działania niepożądane.

W przebiegu analizy danych dotyczących 4872 spośród 5026 pacjentów poddanych leczeniu meropenemem najczęściej występującymi reakcjami niepożądanymi związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenienie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej występującymi niepożadanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem meropenemu w zakresie wyników badań laboratoryjnych były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie działania niepożądane są wymienione według klasy narządów i układów oraz częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadziej (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Infekcje i inwazje ‒ rzadziej: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwi i chłonny – często: trombocytoza; rzadziej: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy ‒ rzadziej: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stan psychiczny ‒ rzadko: delirium.

Układ nerwowy ‒ często: ból głowy; rzadziej: parestezje; rzadko: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ pokarmowy ‒ często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadziej: zapalenie okrężnicy związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wątroba i drogi żółciowe ‒ często: podwyższenie stężenia transaminaz, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadziej: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna ‒ często: wysypka, świąd; rzadziej: pokrzywka, toksyczne nekrolizy epidermy, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe rumienie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); częstość nieznana: alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), ostrze ogólne egzantematyczne pustulopatyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nerki i drogi moczowe ‒ rzadziej: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Stan ogólny i miejsce podania leku ‒ często: zapalenie, ból; rzadziej: zapalenienie żył z zakrzepem, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma istotne znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamarzać odtworzonego roztworu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy mieszać leku ani dodawać go do innych leków.

Lek przeznaczony do doładowania dożylnego należy odtwarzać w wodzie do wstrzykiwań sterylnych.

Meropenem w fiolkach do wlewu dożylnego można bezpośrednio odtwarzać w 0,9% roztworze chlorku sodu lub w 5% roztworze glukozy do wlewu.

Opakowanie. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Brook Sterisience Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Unit-II, Village Manglaj, Nareswar Road, Off NH-8, Taluka-Karjan, Vadodara, Gujarat, 391210, Indie.