Dialipon®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku DIALIPON®

Skład:

substancja czynna: kwas tioktowy;

1 ml roztworu zawiera 58,382 mg soli megluminowej kwasu alfa-liponowego, co odpowiada 30 mg czystego kwasu alfa-liponowego;

substancje pomocnicze: meglumina (N-metyloglukamina), polietylenoglikol 300 (makroglol 300), woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ trawienny i procesy metaboliczne. Kod ATC A16AX01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Kwas tioktowy – substancja podobna do witamin, ale syntetyzowana w organizmie, pełni funkcję kofaktora w oksydacyjnym dekarboksylowaniu α-kwasów ketonowych. Hiperglikemia spowodowana cukrzycą prowadzi do odkładania się glukozy na białkach macierzystych naczyń krwionośnych oraz do powstawania zaawansowanych produktów glikacji (AGE). Ten proces prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi wewnątrznerwowego oraz do hipoksji/ishemii wewnątrznerwowej, związanych ze zwiększonym wytwarzaniem wolnych rodników tlenu, które uszkadzają nerw, a także do ubytku antyoksydantu takiego jak glutation w nerwach obwodowych. W badaniach na szczurach kwas tioktowy wpływał na procesy biochemiczne wywołane przez cukrzycę indukowaną streptozotocynem, zmniejszając powstawanie zaawansowanych produktów glikacji, poprawiając przepływ krwi wewnątrznerwowy oraz zwiększając fizjologiczny poziom glutationu, który działa w uszkodzonym przez cukrzycę nerwie jak antyoksydant działający na wolne rodniki. Obserwowane w badaniach doświadczalnych efekty wskazują, że kwas tioktowy może poprawiać funkcję nerwów obwodowych. Dotyczy to zaburzeń czuciowych występujących w przebiegu polineuropatii, które mogą objawiać się jako dysestezje, parestezje, takie jak uczucie pieczenia, ból, uczucie drętwienia lub pełzania mrówek. Badania skierowane na ocenę skuteczności stosowania kwasu tioktowego w leczeniu objawowym polineuropatii cukrzycowej potwierdziły korzystny wpływ kwasu tioktowego na takie badane objawy jak parestezje, uczucie pieczenia, drętwienie i ból.

Farmakokinetyka.

Kwas tioktowy podlega w znacznym stopniu efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę. W dostępności systemowej występują duże indywidualne wahania. Kwas tioktowy ulega biotransformacji poprzez utlenianie łańcucha bocznego oraz koniugację; 80–90 % jego metabolitów jest wydalanych z moczem. Okres półwydalenia kwasu tioktowego wynosi 25 minut, a całkowity klirens osoczowy – 10–15 ml/min/kg. Po 30-minutowej infuzji 600 mg kwasu tioktowego stężenie w osoczu wynosi około 20 μg/ml. W moczu znajduje się jedynie niewielka ilość nietransformowanej substancji.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Parestezje występujące przy neuropatii cukrzycowej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas tioktowy lub którykolwiek inny składnik preparatu.

Niewydolność serca i oddechowa, faza ostra zawału mięśnia sercowego, ostry zaburzenie krążenia mózgowego, odwodnienie organizmu, przewlekłe alkoholizm oraz inne stany mogące prowadzić do kwasicy mleczanowej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Kwas tioktowy reaguje z jonowymi kompleksami metali (np. z cisplatyną), dlatego preparat może obniżać skuteczność cisplatyny.

Z cząsteczkami cukrów kwas tioktowy tworzy trudno rozpuszczalne związki kompleksowe.

Kwas tioktowy jest chelatorem metali, dlatego nie należy go stosować razem z metalami (preparatami żelaza, magnezu).

Kwas tioktowy może nasilać działanie obniżające stężenie glukozy we krwi insuliny i/lub innych środków przeciwcukrzycowych, dlatego szczególnie na początku leczenia kwasem tioktowym zaleca się regularny monitoring stężenia glukozy we krwi. W celu zapobiegania wystąpieniu objawów hipoglikemii w poszczególnych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny i/lub doustnego środka przeciwcukrzycowego.

Etanol zmniejsza skuteczność terapeutyczną kwasu tioktowego.

Szczególne wskazania.

W przypadku podawania kwasu tioktowego drogą dożyciową istnieje ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego, dlatego pacjenci powinni być pod odpowiednią kontrolą. W razie pojawienia się objawów (np. świądu, nudności, osłabienia) należy natychmiast przerwać podawanie leku i podjąć niezbędne działania terapeutyczne.

U pojedynczych pacjentów z dekompensowanym lub niewystarczająco kontrolowanym cukrzycą oraz pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia mogą wystąpić ciężkie reakcje anafilaktyczne związane z zastosowaniem leku Dialipon®.

Zarejestrowano przypadki wystąpienia autoimmunologicznego syndromu insuliny (AIS) podczas leczenia kwasem tioktowym. Pacjenci z genotypem ludzkich antygenów leukocytarnych (allel HLA-DRB1*04:06 i HLA-DRB1*04:03) są bardziej narażeni na rozwój AIS podczas leczenia kwasem tioktowym. Allel HLA-DRB1*04:03 (współczynnik podatności na rozwój AIS – 1,6) występuje szczególnie często u przedstawicieli rasy europeoidalnej (częściej w Europie Południowej niż Północnej), natomiast allel HLA-DRB1*04:06 (współczynnik podatności na rozwój AIS – 56,6) występuje szczególnie często u pacjentów japońskich i koreańskich.

AIS należy uwzględnić w różnicowaniu diagnostycznym samoistnej hipoglikemii u pacjentów stosujących kwas tioktowy.

Głównym czynnikiem skutecznego leczenia neuropatii cukrzycowej jest optymalna korekta poziomu cukru we krwi chorego. Pacjenci z cukrzycą, szczególnie na początku leczenia, wymagają częstego monitorowania poziomu glukozy we krwi. W niektórych przypadkach konieczne jest dostosowanie dawek środków przeciwcukrzycowych w celu zapobieżenia hipoglikemii. W trakcie leczenia neuropatii ze względu na procesy regeneracyjne możliwe jest krótkotrwałe nasilenie wrażliwości, towarzyszone parestezjami i uczuciem pełzania mrówek.

Regularne spożywanie alkoholu stanowi istotny czynnik ryzyka wystąpienia i postępu objawów klinicznych neuropatii i może w ten sposób utrudniać skuteczność leczenia lekiem Dialipon®, roztwór. Dlatego pacjentom z neuropatią cukrzycową zdecydowanie zaleca się zaprzestanie spożywania alkoholu. Dotyczy to również okresów, kiedy terapia nie jest prowadzona.

Lek jest wrażliwy na światło, dlatego ampułki należy wyjmować z opakowania bezpośrednio przed użyciem.

Ograniczeniem podawania dożylnego leków zawierających kwas tioktowy jest wiek starszy (powyżej 75 roku życia).

Zastosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Zastosowanie kwasu tioktowego w okresie ciąży nie jest zalecane ze względu na brak odpowiednich danych klinicznych.

Brak danych dotyczących przenikania kwasu tioktowego do mleka matki, dlatego nie zaleca się jego stosowania w okresie karmienia piersią.

Sposób wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Podczas stosowania leku należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych oraz wykonywaniu innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę i długość leczenia lekarz ustala indywidualnie.

W przypadku nasilonych zaburzeń czuciowych zaleca się dożylne podawanie leku w dawce od 10 do 20 ml na dobę, co odpowiada 300–600 mg kwasu tioktowego na dobę. Roztwór do wlewania dożylnego stosować przez 2–4 tygodnie na wstępnym etapie leczenia. Zawartość ampułki rozcieńczyć w 250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu i podawać dożylnie, przy czym czas trwania wlewu powinien wynosić nie mniej niż 30 minut. Ze względu na wrażliwość substancji czynnej na światło, roztwór do wlewania należy przygotowywać bezpośrednio przed podaniem i chronić przed działaniem światła, np. za pomocą folii aluminiowej. Przygotowany roztwór do wlewania można przechowywać przez 6 godzin pod warunkiem ochrony przed działaniem światła.

W dalszej terapii stosować doustne formy leku Dialipon® w dawce 300–600 mg kwasu tioktowego na dobę.

Dzieci.

Dialipon® nie zaleca się stosować u dzieci i nastolatków ze względu na brak doświadczenia klinicznego z zastosowania leku u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty i ból głowy. Przy stosowaniu bardzo wysokich dawek od 10 do 40 g kwasu tioktowego w połączeniu z alkoholem obserwuje się ciężkie zatrucie, które może prowadzić do skutku śmiertelnego. Kliniczny obraz zatrucia początkowo przejawia się pobudzeniem psychoruchowym lub zaburzeniami świadomości, a następnie rozwija się z napadami padaczki uogólnionej i rozwojem kwasicy mlekowej. Skutkami zatrucia mogą być hipoglikemia, wstrząs, rabdomioliza, hemoliza, rozsiane wewnątrzwalcowe krzepnięcie krwi, zanik szpiku kostnego oraz niewydolność wielonarządowa.

Leczenie. W przypadku podejrzenia znacznego zatrucia (np. > 80 mg/kg masy ciała u dorosłych) wskazana jest natychmiastowa hospitalizacja i podjęcie ogólnie przyjętych działań (np. wywołanie sztucznego wymiotowania, przemywanie żołądka, zastosowanie węgla aktywowanego). Leczenie napadów padaczki uogólnionej, kwasicy mlekowej i innych zagrażających życiu skutków zatrucia należy dostosować do nowoczesnych zasad terapii intensywnej i prowadzić objawowo. Do chwili obecnej brak danych dotyczących celowości stosowania hemodializy, metod hemoperfuzji lub hemofiltraции w ramach wymuszonego wydalania kwasu tioktowego.

Niepożądane działania.

Klasyfikacja częstości występowania działań niepożądanych:

bardzo często: ≥ 1/10;

często: ≥ 1/100 – < 1/10;

rzadko: ≥ 1/1000 – < 1/100;

rzadziej: ≥ 1/10000 – < 1/1000;

bardzo rzadko: < 1/10000;

częstość nieznana: na podstawie dostępnych danych niemożliwe jest ustalenie częstości.

Ze strony układu nerwowego:

bardzo rzadko: zmiana lub zaburzenia wrażeń smakowych, ból głowy, napoty cieplne, nadmierna potliwość, duszność, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, zawroty głowy, drgawki, zaburzenia wzroku i podwójne widzenie. W większości przypadków wszystkie wymienione objawy ustępują samoistnie.

Ze strony przewodu pokarmowego:

w pojedynczych przypadkach przy szybkim wstrzykiwaniu dożylnym zaobserwowano nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha, które ustępowały samoistnie.

Ze strony układu krwiotwórczego:

w pojedynczych przypadkach zaobserwowano wybroczyny płytkowe na błonach śluzowych/skórę, zatorowość żył, hipokoagulację;

bardzo rzadko: krwawienia skórne (purpura), zaburzenia funkcji płytek krwi.

Zaburzenia metabolizmu:

wskutek poprawionego wchłaniania glukozy w niektórych przypadkach może obniżać się poziom cukru we krwi, co może prowadzić do wystąpienia objawów podobnych do hipoglikemii, takich jak zawroty głowy, nadmierna potliwość, ból głowy, zaburzenia wzroku.

Ze strony układu odpornościowego:

bardzo rzadko: wysypka skórna, pokrzywka, świąd, egzema, a także reakcje systemowe aż do rozwoju wstrząsu anafilaktycznego;

częstość nieznana: autoimmunologiczny zespół insuliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego:

przy szybkim wstrzykiwaniu dożylnym mogą występować ból w okolicy serca, tachykardia, które ustępują samoistnie.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

bardzo rzadko: reakcje w miejscu wstrzyknięcia, osłabienie.

Zgłaszanie możliwych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego odgrywa ważną rolę. Umożliwia to kontynuowanie obserwacji stosunku korzyści do ryzyka stosowania danego leku. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie możliwe działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 5 lat.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Dialipon® reaguje in vitro z jonowymi kompleksami metali (np. z cisplatyną), dlatego lek może obniżać ich działanie. Dialipon® tworzy trudno rozpuszczalne związki kompleksowe z cukrami, dlatego ten roztwór do wlewu nie jest zgodny z roztworami glukozy, fruktozy, roztworem Ringera. Lek jest niezgodny z roztworami zawierającymi substancje reagujące z grupami SH lub mostkami disiarczkowymi. Do rozcieńczania leku należy stosować wyłącznie 0,9 % roztwór chlorowodorku sodu.

Opakowanie.

Po 10 ml lub 20 ml w ampułce; po 5 lub 10 ampułek w opakowaniu.

Po 5 ampułek w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w opakowaniu.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.