Dexpro

INSTRUKCJA dotyczaca zastosowania leczniczego leku DEXPRO (DEXPRO)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ampułka o pojemności 2 ml roztworu zawiera deksketoprofenu trometamolu 73,8 mg, co odpowiada deksketoprofenowi 50 mg;

substancje pomocnicze: etanol (96 %), chlorek sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Deksketoprofen trometamolu – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo)propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na ograniczeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co pośrednio może również wpływać na główne działanie leku.

Farmakodynamika.

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Z badań klinicznych różnych rodzajów bólu wiadomo, że deksketoprofen trometamolu wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym pacjentom z bólem o umiarkowanym i silnym natężeniu badano podczas zabiegów chirurgicznych (operacje ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także przy bólu układu ruchu (ostry ból pleców) i przy kolikach nerkowych. W trakcie badań efekt przeciwbólowy leku szybko się rozpoczynał i osiągał maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Zgodnie z wynikami badań klinicznych lek Dexpro pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich współdziałaniu w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego. Jeśli pacjentom, którym przepisano morfinę z podaniem za pomocą urządzenia do analgezji kontrolowanej przez pacjenta w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego, podawano również deksketoprofen trometamolu, potrzebowali oni znacznie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu domięśniowym deksketoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Udowodniono, że po jednorazowym podaniu domięśniowym lub dożylnym 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC (stężenie – czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozkładu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyludnienia – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim podaniu domięśniowym lub dożylnym nie różnią się od wartości po podaniu jednorazowym, co świadczy o braku kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu leku na zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), którzy brali udział w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodszych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej statystycznie różnicy w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyludnienia wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens zmniejszał się.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku, która nie powoduje działań niepożądanych, jako 2 razy wyższą niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek leku małpom głównym działaniem niepożądanym była obecność krwi w stolcu, spadek przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NLPZ, stosowanie deksketoprofenu może wiązać się z obumarciem embrionu lub płodu u zwierząt z powodu bezpośredniego lub pośredniego wpływu na jego rozwój, wynikającego z uszkodzenia przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe bólu ostrego o umiarkowanym i silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku nie jest wskazane, np. w przypadku bólu popołożowego, kolki nerkowej i bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na deksketoprofen, inne Leki przeciwzapalne niesteroidowe (NLPZ) lub substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie leków o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ, wywołuje napady astmy oskrzelowej, skurcz oskrzeli, ostrego kataru nosa, polipów nosa, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami;
• krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NLPZ;
• czynna faza wrzodu peptycznego/krwawienie przewodu pokarmowego lub obecność w wywiadzie krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w czynnej fazie lub zwiększona skłonność do krwawień;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub niespecyficzne zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugha);
• ciażenie krwotoczne i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• nasilone odwodnienie (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią;

Z uwagi na zawartość etanolu w leku Dexpro przeciwwskazany jest do podania drogą neuroaksjalną (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub przestrzeni nadtwardówkowej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ z następującymi grupami leków:

• inne NLPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w szczególności salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia przewodu pokarmowego z powodu wzajemnie nasilającego się działania;
• leki przeciwwaduzowe: NLPZ nasilają działanie leków przeciwwaduzowych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza i z dokładną kontrolą odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyny: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza i z dokładną kontrolą odpowiednich badań laboratoryjnych;
• leki steroidowe: zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów w przewodzie pokarmowym lub krwawienia przewodu pokarmowego;
• lit (były doniesienia dla kilku NLPZ): NLPZ zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcji dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg na tydzień). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Wymaga ostrożności jednoczesne stosowanie NLPZ z następującymi grupami leków:

• leki moczopędne, inhibitory enzymu przekształcającego angiotensynę (EPA), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę jednocześnie z inhibitorami EPA, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg na tydzień): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać analizę krwi. Nawet przy niewielkim zaburzeniu funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza;
• pentoksyfilina: ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zidowudyna: ryzyko zwiększenia toksycznego wpływu na erytrocyty poprzez wpływ na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NLPZ należy wykonać analizę krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki sulfonylomocznikowe: NLPZ mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych leków poprzez wypieranie leków sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• beta-blokery: NLPZ mogą osłabiać ich działanie przeciwhypertensyjne z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i takrolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności poprzez wpływ NLPZ na nerkowe prostaglandyny. Przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek;
• leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwagregacyjne i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SIZZS): zwiększa się ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego;
• probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania kanalikowego wydzielania nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasierdziowe: NLPZ mogą zwiększyć stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NLPZ w tym samym dniu co prostaglandyna nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odmierzaniu dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczowości, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do przerwania ciąży metodą farmakologiczną;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NLPZ zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofovir: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać stężenie azotu moczanego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego do oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku razem z deferasiroksem konieczny jest dokładny nadzór nad pacjentem;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NLPZ w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NLPZ przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych. Należy unikać stosowania leku Dexpro w połączeniu z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można zmniejszyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas, konieczny do poprawy stanu pacjenta.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ w różnych etapach leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzegawczego lub wywiadu ciężkich chorób układu trawiennego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodu lub jego perforacji wzrasta wraz ze wzrostem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku: u pacjentów w podeszłym wieku częściej występują działania niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiercią. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. Podobnie jak w przypadku stosowania innych NLPZ, pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej powinni mieć pewność, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób przewodu pokarmowego lub wywiadem chorób przewodu pokarmowego, podczas stosowania leku należy monitorować stan układu trawiennego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. U tych pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie w podeszłym wieku, z wywiadem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecić powiadomienie lekarza o wszelkich nietypowych objawach związanych z układem trawiennym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie: doustne glikokortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), SSRI lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lek należy przepisywać z ostrożnością, ponieważ podczas stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoxiczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi, a także u pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzykomórkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby lek należy przepisywać z ostrożnością. Podobnie jak inne NLPZ, lek Dexpro może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników terapię należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia należy zapewnić kontrolę i poradnictwo. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (podczas stosowania leku wzrasta ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ podczas leczenia NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Zgodnie z danymi klinicznymi i epidemiologicznymi możliwe jest założenie, że podczas stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko powstawania zakrzepów tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca zastoinowej, choroby niedokrwiennej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. W badaniach klinicznych badano jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i niskocząsteczkowego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjentom, którzy jednocześnie stosują deksketoprofen trometamol z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi lekami kumarynowymi lub heparynami, należy zapewnić ścisłą kontrolę lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Reakcje skórne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiercią) podczas stosowania NLPZ, w tym łuszczycy odwarstwieniowej, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego epidermalnego nekrolizu. Prawdopodobnie największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy odstawić lek Dexpro.

Masowanie objawów podstawowych infekcji

Dexpro może maskować objawy infekcji, co może utrudnić diagnozę i wczesne leczenie, pogarszając skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospie wietrznej. Zaleca się monitorowanie podczas stosowania Dexpro w celu złagodzenia bólu spowodowanego procesem infekcyjnym.

W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przemijającej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku Dexpro leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne leczenie w takich przypadkach należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich podczas ospa wietrzna. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospie wietrznej nie zaleca się stosowania Dexpro.

Dexpro należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i chorobami tkanki łącznej.

Podobnie jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może maskować objawy chorób infekcyjnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywację infekcyjnych procesów lokalizujących się w tkankach miękkich. Dlatego jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają objawy bakteryjnej infekcji, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację z lekarzem.

Ten lek zawiera do 200 mg alkoholu (etanolu) w każdej ampułce o objętości 2 ml (3 mg/kg/dawkę (10 % mas./obj.)), co odpowiada 5 ml piwa lub 2 ml wina. Niewielka ilość alkoholu zawarta w tym leku nie wywoła zauważalnego efektu.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, dlatego praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Dexpro jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Wzrost ryzyka wad układu sercowo-naczyniowego zwiększał się z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze wzrostem dawki leku i czasem trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utrat przed- i poimplantacyjnych oraz wzrost śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Stosowanie deksketoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. Może to występować krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto po przyjęciu leku przez ciężarne w II trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego przepisanie deksketoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w razie konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu trometamolu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Monitorowanie przedporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie deksketoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• toksyczny zespół kardiopulmonalny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu niskich dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużeniem porodu.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek Dexpro jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Podobnie jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania dotyczące bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania leku Dexpro może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia wzroku lub senność. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy okres czasu (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Dexpro przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż przez 2 dni). Należy rozważyć przejście na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek może być stosowany zgodnie z wskazaniami w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie czynności nerek zaleca się stosowanie niższej dawki, a mianowicie maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub średnim nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg oraz dokładnie monitorować czynność wątroby. U pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha) lek jest przeciwwskazany.

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wprowadzenie do mięśni (i.m.).

Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do mięśnia.

Infuzja dożylna (i.v.).

W celu przygotowania infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu \NaCl, roztworze glukozy lub roztworze Ringera z laktałem. Roztwór do infuzji należy przygotowywać w warunkach aseptycznych, unikając działania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać dożylnie powoli w ciągu 10–30 minut.

Dexpro rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu \NaCl lub w roztworze glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzyknięcie dożylne (bolusowe podanie).

W razie potrzeby zawartość 1 ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy podać dożylnie powoli w czasie nie krótszym niż 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Dexpro nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie można mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać tylko z lekami wymienionymi powyżej.

Po przygotowaniu do stosowania wstrzyknięciem do mięśnia lub dożylnym bolusowym lek należy podać natychmiast po pobraniu z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podania wykonanych z etylenowinylu octowego, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości oraz polichlorku winylu nie zaobserwowano zmian stężenia substancji czynnej z powodu sorpcji.

Lek Dexpro przeznaczony jest do jednorazowego użytku, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy zutylizować. Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki mogą powodować zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksję, ból brzucha) oraz ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientację, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy niezwłocznie rozpocząć leczenie objawowe dostosowane do stanu pacjenta. Dekskeotoprofen trometamol usuwany jest z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane reakcje.

W poniższej tabeli wymieniono niepożądane reakcje pogrupowane według narządów i układów organizmu oraz według częstości występowania:

Najczęściej obserwowane są zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia żołądkowo-jelitowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Leśniowskiego-Crohna. Rzadziej obserwuje się zapalenie żołądka. Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych. Jak również w przypadku stosowania innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są następujące reakcje niepożądane: meningityz septyczny, który występuje zazwyczaj u pacjentów z toczeniem rumieniowatym układowym lub z mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze odluszczenie nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju patologii spowodowanej zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać. Po rozcieńczeniu roztwór należy przechowywać przez 24 godziny w temperaturze od 2 °C do 8 °C w miejscu zabezpieczonym przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Dexpro nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, meperydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczone roztwory do infuzji, przygotowane zgodnie z instrukcją w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze; 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Farmaceutyczna firma Darница”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.