Dexodev®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Dexodev®

Skład:

substancja czynna: deksketoprofenu trometamol;

1 ampułka (2 ml) zawiera deksketoprofenu trometamolu 73,8 mg, co odpowiada deksketoprofenowi 50 mg;

substancje pomocnicze: etanol (96%), natrium chloridum, natrium hydroxidum, woda do iniekcji.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań/infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Deksketoprofen trometamolu – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NSAID opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 oraz tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory zapalenia, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na główne działanie deksketoprofenu.

Farmakodynamika.

Ustalono działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen trometamolu wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły u pacjentów z bólem o umiarkowanej i silnej intensywności badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (operacje ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból lędźwiowy) i kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań działanie przeciwbólowe deksketoprofenu zaczynało się szybko i osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie deksketoprofenu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. Jeśli pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do kontroli bólu sterowanej przez pacjenta, podawano również deksketoprofen trometamolu, to potrzebowali oni znacznie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśni deksketoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym podaniu do mięśni lub do żyły w dawce 25–50 mg leku pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Analogicznie do innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozkładu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwylu (eliminacji) – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że maksymalne stężenie (Cmax) i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie przez nerki. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci starsi

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu leku na zdrowych ochotników w wieku podeszłym (w wieku powyżej 65 lat), którzy uczestniczyli w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż na młodych ochotnikach, jednak nie zaobserwowano istotnej statystycznie różnicy w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwylu wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był zmniejszony.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku, która nie powoduje działań niepożądanych, i była ona 2 razy wyższa niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek leku małpom głównymi działaniami niepożądanymi były krew w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego (GI) w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań kancerogennego wpływu na zwierzęta.

Tak jak wszystkie NSAID, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu o umiarkowanym i silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. w bólu pourazowym, kolikach nerkowych i bólu pleców.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na deksketoprofen, na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) lub na substancje pomocnicze zawarte w leku;
• u pacjentów, u których stosowanie substancji o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelowe święcienie, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, pokrzywiczkę lub obrzęk naczynioruchowy;
• jeśli w trakcie leczenia ketoprofenem lub fibrami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NSAID;
• aktywna faza wrzodu jelitowego/krwawienie żołądkowo-jelitowe lub obecność w wywiadzie krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w aktywnej fazie lub zwiększona krwawiącość;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub niespecyficzny wrzodziejący zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• w przypadku wyraźnego odwodnienia (spowodowanego wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

Ze względu na zawartość etanolu w leku, produkt jest przeciwwskazany do podania neuroaksjalnego (intratekalnego lub podpajęczynówkowego).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania następujących leków z NSAID:

• Inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia żołądkowo-jelitowego z powodu wzajemnego nasilania się ich działania.
• Antykoagulanta. NSAID nasilają działanie antykoagulantów, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza, dokładnie kontrolując odpowiednie wskaźniki laboratoryjne.
• Hepariny. Zwiększa się ryzyko krwawienia (poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza, dokładnie kontrolując odpowiednie wskaźniki laboratoryjne.
• Leki kortykosteroidowe. Zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów w przewodzie pokarmowym lub krwawienia żołądkowo-jelitowego.
• Lit (doniesienia dla kilku NSAID). NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu przez nerki), dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub jego odstawieniu, należy kontrolować stężenie litu we krwi.
• Metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg na tydzień). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.
• Pochodne hydantoiny i sulfonamidy. Możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NSAID wymaga ostrożności:

• Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), aminoglikozydy i antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność diuretyków i innych leków przeciw nadciśnieniu. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę w połączeniu z inhibitorami ECA, antagonistami receptorów angiotensyny II lub aminoglikozydami może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym diuretykiem należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek.
• Metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg na tydzień). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NSAID nasila się ogólny negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.
• Pentoksyfilina. Istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia.
• Zydowudyna. Istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty poprzez wpływ na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID może prowadzić do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni od rozpoczęcia stosowania deksketoprofenu należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.
• Preparaty sulfonylomocznikowe. NSAID mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych leków poprzez wypieranie preparatów sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• Blokery beta-adrenergiczne. NSAID mogą osłabiać ich działanie przeciw nadciśnieniowe poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn.
• Cyklosporyna i takrolimus. Możliwe nasilenie nefrotoksyczności poprzez wpływ NSAID na prostaglandyny nerkowe. W terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.
• Leki tromboliczne. Zwiększa się ryzyko krwawienia.
• Środki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.
• Probenecyd. Możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania wydzielania kanalikowego nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronkowym, co wymaga korekty dawki deksketoprofenu.
• Glikozydy serca. NSAID mogą zwiększyć stężenie glikozydów w osoczu krwi.
• Mifepryston. Teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NSAID w tym samym dniu co prostaglandyna nie ma niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w dojrzewaniu szyjki macicy lub jej skurczach, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej leków stosowanych w medycznym przerywaniu ciąży.
• Antybiotyki z grupy chinolonów. Wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek.
• Tenofovir. Przy stosowaniu łącznie z NSAID może wzrastać stężenie azotu moczanego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
• Deferasiroks. Przy stosowaniu łącznie z NSAID może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z deferasiroksem wymagany jest ścisły nadzór nad pacjentem.
• Pemetreksed. Przy stosowaniu łącznie z NSAID może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania deksketoprofenu przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Właściwości użytkowe.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych. Należy unikać stosowania deksketoprofenu w połączeniu z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można zmniejszyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas potrzebny do poprawy stanu zdrowia.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, odnotowano podczas stosowania wszystkich NLPZ w różnych etapach leczenia, niezależnie od obecności objawów wskazujących na nie lub wywiadu ciężkich chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu, stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze wzrostem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie komplikowanych krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku częstsze są działania niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie takie jak krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiercią. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej powinni mieć te schorzenia w fazie remisji. U pacjentów z obecnymi objawami chorób przewodu pokarmowego, w tym z wywiadem, należy monitorować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego, podczas stosowania leku. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. Dla takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie w podeszłym wieku, z wywiadem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecać informowanie lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Deksketoprofen należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień: doustne leki kortykosteroidowe, leki przeciwkrwawicze (np. warfarynę), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Naruszenia funkcji nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ możliwe jest pogorszenie funkcji nerek, zatrzymanie płynu w organizmie i obrzęki. Z powodu zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi oraz u pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, deksketoprofen może zwiększać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywistowatego, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Naruszenia funkcji wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, deksketoprofen może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników terapię należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia należy zapewnić kontrolę i pomoc konsultacyjną. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z poprzednimi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwuje się zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Dane dotyczące wykluczenia takiego ryzyka przy stosowaniu deksketoprofenu są niewystarczające. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca zastoinowej, choroby niedokrwiennej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisać dopiero po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu). Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i heparyny o niskiej masie cząsteczkowej w dawkach profilaktycznych w okresie popoercyjnym badano w badaniach klinicznych, wpływ na parametry krzepnięcia nie został wykazany. Jednak pacjenci stosujący deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. z warfaryną, innymi lekami kumarynowymi lub heparynami, powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Reakcje skórne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiercią) na tle stosowania NLPZ, w tym odłuszczeniowego zapalenia skóry, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego odluszczeniowego zapalenia naskórka. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości, należy odstawić lek.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Deksketoprofen może maskować objawy infekcji, co może utrudnić rozpoznanie i wczesne leczenie, a tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Gdy deksketoprofen jest stosowany w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirynowym porfirynie);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po zażyciu deksketoprofenu leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza. Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie deksketoprofenu może spowodować napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospa wietrzna. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospa wietrzna nie zaleca się stosowania deksketoprofenu.

Deksketoprofen należy wstrzykiwać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywację infekcji lokalizujących się w tkankach miękkich. Dlatego, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają objawy bakteryjnej infekcji, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację lekarską.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych

Każda ampułka leku zawiera 12,35 obj.% etanolu, tj. do 200 mg na dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 wina na dawkę. Deksketoprofen może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieci, oraz pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z epilepsją.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza praktycznie brak wolnego sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wady serca u płodu i powstawania gastroschizysu. Bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze wzrostem dawki leku i długością terapii. Badania na zwierzętach wykazały, że stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia utraty embrionów przed i po implantacji oraz do śmiertelności embrionów/płodów. Ponadto u zwierząt otrzymujących inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy obserwowano zwiększenie liczby różnych wad, w tym sercowo-naczyniowych. Badania na zwierzętach nie wykazały jednak toksyczności reprodukcyjnej deksketoprofenu trometamolu. Stosowanie deksketoprofenu od 20. tygodnia ciąży może spowodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto po zażyciu leku przez kobiety w II trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po odstawieniu leczenia. Dlatego przepisanie deksketoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w przypadku absolutnej konieczności. Kobietom planującym ciążę lub będącym w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę deksketoprofenu trometamolu przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Kobiety w ciąży powinny przerwać stosowanie deksketoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują ryzyko dla płodu:

• zespół kardiopulmonalny toksyczny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);
• na końcu ciąży dla matki i dziecka;
• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu małych dawek;
• opóźnienie skurczów macicy, co prowadzi do opóźnienia porodów i przedłużonych porodów.

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Tak jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym problemy z zapłodnieniem lub przechodzącym badania dotyczące bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Na tle stosowania deksketoprofenu możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej i prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby dawkę powtórną można podać po upływie 6 godzin. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Lek wskazany jest do stosowania krótkotrwałego, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby). Jeśli jest to możliwe, pacjentów należy przechodzić na doustne leki przeciwbólowe. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek można stosować według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie czynności nerek zaleca się stosowanie niższej dawki deksketoprofenu (maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu czynności nerek).

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Puga) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować czynność wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Puga) lek jest przeciwwskazany.

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie do mięśni

Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do mięśnia.

Infuzja dożylna

Do przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera-lakta. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając działania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać dożylnie powoli przez 10–30 minut.

Roztwór leku rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzykiwanie dożylne (podanie bolusowe)

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy powoli wstrzyknąć dożylnie przez co najmniej 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Deksketoprofenu nie wolno mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną. Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej. Przy podawaniu do mięśni lub dożylnym podaniu bolusowym lek należy natychmiast wstrzyknąć po pobraniu z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podania wykonanych z acetatu etylowinylu, celulozy propionianu, polietylenu o niskiej gęstości oraz polichlorku winylu nie zaobserwowano zmian stężenia substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Lek przeznaczony jest do jednorazowego użytku, dlatego pozostały po przygotowaniu roztwór należy zutylizować. Przed wstrzyknięciem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie

Objawy. Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, brak apetytu, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy).

Leczenie. W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksketoprofen trometamol usuwany jest z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane reakcje.

W poniższej tabeli wymieniono niepożądane reakcje pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem, według danych z badań klinicznych, uznaje się za możliwy co najmniej, a także niepożądane reakcje zgłoszone w okresie poszerzenia rejestracji.

Najczęściej obserwowano zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania deksketoprofenu mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Stwierdzano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych (NSAID). Jak również w przypadku innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są takie działania niepożądane jak: meningitza aseptyczna, która zazwyczaj występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony układu krwiotwórczego (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa–Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju chorób wywołanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do wlewu nie należy mieszać z prometazyną ani pentazocyną, jeśli zostały one przygotowane zgodnie z instrukcją zawartą w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 2 ml w ampułce. Po 5 ampułek w blisterze i tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Abhil Laboratories Private Limited.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Wioska Bhagwanpur, Tehsil Dera Bassi, Dystrykt Sahibzada Ajit Singh Nagar, Pendżab – 140507, Indie.