Dexatifen-H

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku DEXATIFEN-H (DEXATIFEN-H)

SkÅ ad:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ml roztworu zawiera 25 mg deksketoprofenu (w postaci deksketoprofenu trometamolu);

substancje pomocnicze: etanol 96 %, chlorowodorek sodu, wodorotlenek sodu, woda do iniekcji.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzykiwaÅ„.

GŠwówne wŠasciwoŠci fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe Åšrodciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Deksketoprofen to sól kwasu propionowego wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NSAID opiera się na ograniczeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co pośrednio może również wpływać na podstawowe działanie leku.

Farmakodynamika.

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu po wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły u pacjentów z bólem o umiarkowanej i silnej intensywności badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedycznych i ginekologicznych, operacjach jamy brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból pleców) oraz w kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono szybkie rozpoczęcie działania przeciwbólowego, które osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie deksketoprofenu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu popołożeniowego.

Jeśli pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu popołożeniowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do analgezji kontrolowanej przez pacjenta, podawano również deksketoprofen, to potrzebowali oni znacznie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśnia deksketoprofenu człowiekowi maksymalne stężenie osiągane jest po około 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły dawki 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC (stężenie – czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyprowadzenia – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśnia lub do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień działania leku u zdrowych ochotników w podeszłym wieku (od 65 roku życia), którzy brali udział w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej statystycznie różnicy w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyprowadzenia wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był skrócony.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku niepowodującą działań niepożądanych, która była 2 razy wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównymi działaniami niepożądanymi były krew w stolcu, spadek przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NSAID, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embriona lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu o umiarkowanym i silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. w przypadku bólu popoercyjnego, kolki nerkowej i bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) lub substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie substancji o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelospazm, ostry katar, polipy nosa, pokrzywkę lub obrzęk naczynioruchowy;
• jeśli w trakcie leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienia żołądkowo-jelitowe lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NLPZ;
• aktywna faza wrzodu żołądka/jelita lub krwawienie żołądkowo-jelitowe, obecność w wywiadzie krwawień żołądkowo-jelitowych, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• aktywna krwawa żołądkowo-jelitowa lub podwyższona krwawiwość;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub niespecyficzne zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Puga);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• w przypadku nasilonego odwodnienia (spowodowanego wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

Ze względu na zawartość etanolu w leku, deksketoprofen jest przeciwwskazany do podania neuroaksjalnego (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub przestrzeni nadtwardówkowej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania następujących leków z NLPZ:

• inne NLPZ, w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawień żołądkowo-jelitowych z powodu wzajemnie nasilającego się działania;
• leki przeciwzakrzepowe: NLPZ nasilają działanie leków przeciwzakrzepowych, np. warfaryny, z powodu silnego wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza, monitorując odpowiednie badania laboratoryjne;
• heparyny: zwiększa się ryzyko krwawień (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza, monitorując odpowiednie badania laboratoryjne;
• leki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawień żołądkowo-jelitowych;
• lity (zgłoszono przypadki dla kilku NLPZ): NLPZ zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu przez nerki), dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (co najmniej 15 mg tygodniowo): wskutek zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w kontekście stosowania NLPZ w ogóle nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NLPZ wymaga ostrożności:

• leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antybiotyki aminoglikozydowe i antagonisty receptora angiotensyny II: deksketoprofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę jednocześnie z inhibitorami ECA, antagonistami receptora angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): wskutek zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w kontekście stosowania NLPZ nasila się jego ogólny negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania konieczne jest tygodniowe badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku, leczenie należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza;
• pentoxyfilina: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zidowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni od rozpoczęcia stosowania NLPZ należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• preparaty sulfonylowe: NLPZ mogą nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków poprzez wypieranie preparatów sulfonylowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• beta-blokery: NLPZ mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn;
• cyclosporyna i tarkolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NLPZ na prostaglandyny nerkowe; przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.
• leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego;
• probenezyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania kanalikowego wydzielania nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasierdziowe: NLPZ mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NLPZ w tym samym dniu co prostaglandyna nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do przerwania ciąży metodą farmakologiczną;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NLPZ zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofovir: przy stosowaniu łącznie z NLPZ może wzrastać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu skojarzonego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasiroks: przy stosowaniu łącznie z NLPZ może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku razem z deferasiroksem konieczna jest ścisła kontrola pacjenta;
• pemetreksed: przy stosowaniu łącznie z NLPZ może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NLPZ w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NLPZ przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób alergiczych. Należy unikać stosowania deksketoprofenu w połączeniu z innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można ograniczyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas, konieczny do poprawy stanu zdrowia.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiercią, obserwowano dla wszystkich NSAID w różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstępnego ostrzegania lub wywiadu ciężkich chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego należy przerwać stosowanie leku. Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NSAID u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie powikłanych krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych.

U pacjentów starszych częściej występują działania niepożądane po stosowaniu NSAID, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiercią. Leczenie tych pacjentów należy rozpocząć od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NSAID, pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej powinni mieć te choroby w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób przewodu pokarmowego lub wywiadem chorób przewodu pokarmowego, podczas stosowania leku należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NSAID należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia.

Dla takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie starszym, którzy mieli działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecić powiadomienie lekarza o wszelkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie – kortykosteroidy doustne, leki przeciwzakrzepowe (np. warfarynę), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ w trakcie stosowania NSAID może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych diuretykami, a także u pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. W trakcie leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Podobnie jak inne NSAID, lek może zwiększać stężenie azotu moczanego i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może być związane z działaniami niepożadanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątrobniakowego, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek.

Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Podobnie jak inne NSAID, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia należy zapewnić kontrolę i pomoc konsultacyjną. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ w trakcie leczenia NSAID obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że w trakcie stosowania niektórych NSAID (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie zagrożenie przy stosowaniu deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca zastoinowej, choroby wieńcowej, chorób tętnic obwodowych i/lub chorób naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Nieselektywne NSAID mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu i niskocząsteczkowego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjentom, którzy stosują deksketoprofen jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi lekami z grupy kumaryn lub heparynami, należy zapewnić ścisłą kontrolę lekarską. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów starszych.

Reakcje skórne

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach powstawania ciężkich reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiercią) w trakcie stosowania NSAID, w tym o dermatycie egzfoliatywnej, zespole Stephensa-Johnsona i toksycznym epidermalnym nekrozie. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości leczenie lekiem należy przerwać.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Deksketoprofen może maskować objawy infekcji, co może utrudnić rozpoznanie i wczesne leczenie, a tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Jeśli lek Dexatifen-H należy podać w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirynie przemijającym);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu deksketoprofenu leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NSAID niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub bronchospazm, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NSAID.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich w trakcie ospy wietrznej. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NSAID w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego w przypadku ospy wietrznej nie zaleca się stosowania deksketoprofenu.

Lek należy podawać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem układowym i chorobami tkanki łącznej.

Podobnie jak inne NSAID, deksketoprofen może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NSAID donoszono o aktywizacji procesów infekcyjnych lokalizujących się w tkankach miękkich. Dlatego jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają się objawy bakteryjnej infekcji, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację lekarską.

Jedna ampułka leku Dexatifen-H zawiera 200 mg etanolu, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu leku w I i II trymestrze ciąży, u dzieci i pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z padaczką. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Dexatifen-H jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezamknięcia przedniej ściany brzusznej. Tak, bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długością terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie strat przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym podawano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu na zwierzętach nie wykazały toksyczności wobec narządów rozrodczych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksketoprofenu może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia.

Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, większość z nich ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego deksketoprofen nie powinien być przepisywany w I i II trymestrze ciąży, z wyjątkiem przypadków skrajnej konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez jak najkrótszy możliwy czas leczenia.

Monitorowanie oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego przed porodem należy rozważyć po wpływie leku przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• dysfunkcja nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzakrzepowy, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Zatem deksketoprofen jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią.

Brakuje danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Plodność.

Podobnie jak wszystkie inne NSAID, deksketoprofen może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. U kobiet mających problemy z zajściem w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

W trakcie stosowania leku może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia widzenia lub senność. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej i prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy okres (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dorośli

Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dobowa dawka nie powinna przekraczać 150 mg. Lek Dexatifen-H przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby). Jeżeli jest to możliwe, pacjentów należy przełożyć na doustne leki przeciwbólowe. W przypadku średniego lub silnego bólu pooperacyjnego lek można stosować wskazaniami w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się stosowanie niższej dawki, a mianowicie maksymalna dobowa dawka powinna wynosić 50 mg u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby

U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub średnim nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg oraz dokładnie monitorować funkcję wątroby. U pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha) lek jest przeciwwskazany.

Zaburzenia ze strony nerek

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież

Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie do mięśni

Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do tkanki mięśniowej.

Infuzja dożylna

W celu przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera z laktałem. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając działania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać wolno dożylnie przez 10–30 minut.

Lek Dexatifen-H rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminy, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzykiwanie dożylne (bolus). W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy powoli wstrzyknąć dożylnie przez nie krócej niż 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Leku Dexatifen-H nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

W przypadku stosowania do mięśni lub dożylnej iniekcji bolusowej lek należy natychmiast wstrzyknąć po pobraniu go z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do wstrzykiwania wykonanych z etylenowinylu acetylu, celulozy propionianu, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie zaobserwowano zmian stężenia substancji czynnej w wyniku adsorpcji.

Lek Dexatifen-H przeznaczony jest do jednorazowego użytku, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy zniszczyć.

Ampułkę należy wyjąć z opakowania folii aluminiowej bezpośrednio przed użyciem.

Przed wstrzyknięciem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksketoprofen jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem uznawany jest na podstawie danych z badań klinicznych za możliwy przynajmniej, a także reakcje niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu leku na rynek.

Najczęściej obserwowano zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka.

Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych.

Tak jak w przypadku innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są następujące działania niepożądane: oponowymiennozgryzica bezprzyczynowa, która występuje głównie u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego).

Możliwe są reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju chorób wywołanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

Okres ważności leku w oryginalnym opakowaniu

2 lata.

Okres ważności po rozcieńczeniu

Po rozcieńczeniu roztwór należy przechowywać przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Aby chronić przed działaniem światła, fiolki należy trzymać w opakowaniu wtórnym. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie można mieszać leku Dexatifen-H w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczonych roztworów do wlewu, przygotowanych zgodnie z instrukcją zawartą w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”, nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie. Po 2 ml w fiolce polietylenowej; po 1 fiolce w folii aluminiowej; po 5 opakowań w kartonie.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „FARMASEL”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 07408, obwód kijowski, rejon boryspolski, wieś Kwitnewe, ul. Prorizna 3.