Dexarom

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku DEXAROM (DEXAROM)

SkÅ ad:

substancja czynna: 1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 36,9 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 25 mg deksketoprofenu

(1 ampułka o poj. 2 ml zawiera 73,8 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 50 mg deksketoprofenu);

substancje pomocnicze: alkohol etylowy 96 %, chloro sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku.

Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Niesterydowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego.

Kod ATC M01A E17

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika.

Deksketoprofenu trometamol — sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego do cyklicznych endoperoksydów PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklina PGI2 i tromboksany TxА2 i TxВ2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na główne działanie leku.

Farmakodynamika.

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych i u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały wyraźne działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśni lub dożylnym u pacjentów z bólem umiarkowanym i silnym badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (zabiegi ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból pleców) i kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań działanie przeciwbólowe leku rozpoczynało się szybko i osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie deksketoprofenu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego. Jeśli pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego podawano morfinę za pomocą urządzenia do samokontrolowanego przeciwbólowego, podawano również deksketoprofenu trometamol, potrzebowali oni istotnie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśni deksketoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni lub dożylnym dawek 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC (stężenie – czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwylu wydalania — 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśni lub dożylnym nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(–) u ludzi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych wpływ leku na zdrowych ochotników w podeszłym wieku (od 65 roku życia), którzy uczestniczyli w badaniu, był istotnie wyższy (do 55 %) niż na młodych ochotnikach, jednak nie zaobserwowano istotnej różnicy statystycznej w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwylu wydalania wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens zmniejszał się.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne — badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii — nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania chronicznej toksyczności na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku, która nie powoduje działań niepożądanych, jako 2 razy wyższą niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównym działaniem niepożądanym była obecność krwi w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce — patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania kancerogennego wpływu na zwierzętach nie przeprowadzono.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio — poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu średniej i wysokiej intensywności w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest nieuzasadnione, np. w bólach pourazowych, kolikach nerkowych oraz bólach lędźwiowych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, dowolny inny niesteroidowy lek przeciwbólowy (NSAID) lub substancje pomocnicze leku;
• jeśli leki o podobnym działaniu, np. kwas acetylosalicylowy lub inne NSAID, wywołują napady astmy, skurcz oskrzeli, ostry katar czy powodują rozwój polipów nosowych, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• jeśli w trakcie leczenia ketoprofenem lub fibranami wystąpiły reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja w wywiadzie, związane z terapią NSAID;
• czynna faza wrzodu peptycznego / krwawienie żołądkowo-jelitowe lub obecność w wywiadzie krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w czynnej fazie lub podwyższona krwawiącość;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub niespecyficzne zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek średniego lub ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugh);
• morska diateza oraz inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• nasilone odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

Ze względu na zawartość etanolu lek Dexarom jest przeciwwskazany do podania neuroaksjalnego (do wnętrza opony mózgowej lub przestrzeni podpajęczynówkowej).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania następujących leków z NSAID:

• inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia żołądkowo-jelitowego z powodu wzajemnego nasilenia działania;
• leki przeciwzakrzepowe: NSAID nasilają działanie leków przeciwzakrzepowych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, powinno odbywać się pod nadzorem lekarza i z kontrolą odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyna: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, powinno odbywać się pod nadzorem lekarza i z kontrolą odpowiednich badań laboratoryjnych;
• leki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia żołądkowo-jelitowego;
• lit (zgłoszenia dotyczące kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (obniża się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg na tydzień): ze względu na zmniejszenie klirensu nerkowego metotreksatu w wyniku stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NSAID wymaga ostrożności:

• leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe oraz antagonisty receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę w połączeniu z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg na tydzień): ze względu na zmniejszenie klirensu nerkowego metotreksatu w wyniku stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania konieczne jest przeprowadzanie co tydzień analizy krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u chorych w podeszłym wieku, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza;
• pentoksyfilina: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zydowudyna: istnieje ryzyko zwiększenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NSAID należy wykonać analizę krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki pochodne sulfonilomocznika: NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków pochodnych sulfonilomocznika z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• beta-blokery: NSAID mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i tacrolius: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NSAID na prostaglandyny nerkowe. Przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek;
• leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego;
• probenecyda: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania sekrecji kanalikowej i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasierdziowe: NSAID mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NSAID w tym samym dniu co prostaglandyna nie wpływa niekorzystnie na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczliwości, a także nie obniża skuteczności klinicznej środków do medycznego przerywania ciąży;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofowir: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID zwiększa się ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku w połączeniu z deferasiroksem wymagana jest staranna opieka nad pacjentem;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania

Z ostrożnością stosować u pacjentów z chorobami alergicznymi w wywiadzie. Należy unikać stosowania leku Dexarom w połączeniu z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Niepożądane reakcje można ograniczyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas, konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ w różnych etapach leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzeżenia lub wcześniejszych poważnych chorób układu pokarmowego. W przypadku rozwoju krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać.

Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie komplikowanych krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych.

Pacjenci w wieku starszym: u pacjentów w wieku starszym częściej występują niepożądane reakcje na stosowanie NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. W przypadku stosowania dowolnego NLPZ, jeśli pacjent ma w wywiadzie zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub chorobę wrzodową, należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z obecnymi objawami chorób przewodu pokarmowego oraz z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, podczas stosowania leku konieczna jest kontrola stanu przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego. Dla takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie starszym, którzy mieli w wywiadzie niepożądane reakcje ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecić informowanie lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie: doustne leki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lek należy przepisywać z ostrożnością, ponieważ podczas stosowania NLPZ możliwe jest pogorszenie funkcji nerek, zatrzymanie płynu w organizmie i obrzęki. Z uwagi na zwiększony ryzyko nefrotoksyczności lek należy przepisywać z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi, a także u pacjentów, u których możliwy jest rozwój hipowolemii. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Tak samo jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może być związane z niepożądanymi reakcjami ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w wieku starszym.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby lek należy przepisywać z ostrożnością. Analogicznie do innych NLPZ, lek może powodować tymczasowy i niewielki wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności aspартaminotransferazy (AST) i alaninotransferazy (ALT). W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników terapię należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w wieku starszym.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia należy zapewnić kontrolę i poradnictwo. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku wzrasta ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) nieco wzrasta ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Dane dotyczące wykluczenia takiego niebezpieczeństwa przy stosowaniu deksketoprofenu są niewystarczające. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca zastoinowej, choroby niedokrwiennej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać wyłącznie po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Taką samą dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i niskoprzężytkowego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie popołożniczym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjentom, którzy stosują deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi lekami kumarynowymi lub heparynami, należy zapewnić dokładne monitorowanie przez lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w wieku starszym.

Reakcje skórne

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach rozwoju poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) na tle stosowania NLPZ, w tym o dermatycie egfoliatywnym, zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym epidermalnym nekroliozy. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Dexarom należy odstawić.

Inne informacje

Szczególna ostrożność jest wymagana przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przemijającej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po zażyciu leku Dexarom leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod nadzorem lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa są narażeni na wyższe ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospa wietrzna. Do tej pory nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospie wietrznej nie zaleca się stosowania Dexarom.

Dexarom należy ostrożnie podawać pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i chorobami tkanki łącznej.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji: deksketoprofen może maskować objawy infekcji, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym pogorszenia skutków infekcji. Maskowanie objawów obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Gdy ten lek jest stosowany w celu złagodzenia bólu związanego z infekcją, zaleca się kontrolowanie infekcji. W warunkach pozaszpitalnych pacjent powinien udać się do lekarza, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Dexarom zawiera 12,4 % obj. etanolu (alkoholu), czyli do 200 mg na dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina na dawkę.

Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią, u dzieci oraz u pacjentów z grup ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z padaczką.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, czyli praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Dexarom jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. W ten sposób bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długości terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utraty przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym podawano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksketoprofenu trometamolu może spowodować oligohydramnios (małowodzie) w wyniku zaburzenia funkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto były doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze, z których większość ustępowała po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży deksketoprofen trometamol nie powinien być przepisywany, z wyjątkiem przypadków wyraźnej konieczności. Jeśli deksketoprofen trometamol jest stosowany przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Monitorowanie okołoporodowe pod kątem oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po ekspozycji na deksketoprofen trometamol przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Deksketoprofen trometamol należy odstawić, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• kardiopulmonalny zespół toksyczny (przedwczesne skurczenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem oligohydramniosu;

ryzyko na końcu ciąży dla matki i dziecka:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co możliwe nawet przy stosowaniu małych dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużonymi porodami.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek Dexarom jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli kobieta ma problemy z poczęciem lub poddaje się badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Na tle stosowania leku Dexarom możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności. W takich przypadkach możliwe jest pogorszenie zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej i prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

• Dorośli.* Zalecana dawka wynosi 50 mg w odstępach 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 150 mg. Lek jest przeznaczony do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby). Gdy tylko jest to możliwe, pacjentów należy przełożyć na doustne leki przeciwbólowe. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres niezbędny do złagodzenia objawów. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek może być stosowany według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

• Pacjenci w podeszłym wieku.* Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Ze względu jednak na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się stosowanie niższej dawki, a mianowicie: maksymalna dawka dobowa – 50 mg przy łagodnym zaburzeniu czynności nerek.

• Choroby wątroby.* U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub średnim nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha) lek jest przeciwwskazany.

• Dysfunkcja nerek.* U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku zaburzeń czynności nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny <59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

• Dzieci i młodzież.* Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

• Wprowadzanie do mięśni (dożylne).* Roztwór do wstrzykiwań należy powoli wstrzykiwać głęboko do mięśnia.

• Infuzja dożylna.* Aby przygotować roztwór do infuzji dożylnej, zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera z laktałem. Roztwór do infuzji należy przygotowywać w warunkach aseptycznych, unikając działania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy prowadzić przez 10–30 minut. Należy unikać działania naturalnego światła dziennego na przygotowany roztwór.

Dexarom, rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworze glukozy, można mieszać z dopaminy, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Dexarom nie można mieszać w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyne.

• Wstrzyknięcie dożylne (bolus).* W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) podaje się dożylnie przez co najmniej 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Dexarom nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyne, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

W przypadku wstrzykiwania do mięśni lub dożylnego lek należy podać natychmiast po pobraniu z ampułki. Roztwór do infuzji dożylnej należy stosować bezpośrednio po jego przygotowaniu. Odpowiedzialność za warunki i czas przechowywania leży dalej po osobie medycznej. Przygotowany roztwór zachowuje swoje właściwości przez 24 godziny w temperaturze 25 °C, pod warunkiem ochrony przed działaniem światła dziennego.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do wlewu wykonanych z etylenowinylu asetatowego, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości i poli(chlorku winylu) nie zaobserwowano zmian stężenia substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Lek Dexarom jest przeznaczony do jednorazowego użycia, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy wylać. Przed podaniem leku należy upewnić się, że roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

• Dzieci.*

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony układu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

W poniższej tabeli wymieniono działania niepożądane, których związek z deksketoprofenem trometamolem uznaje się za minimalnie możliwy na podstawie danych klinicznych, oraz działania niepożądane, o których zgłoszeniach otrzymano w okresie pogwarancyjnym.

Najczęściej obserwowane były zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu oraz choroby Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych. Jak również w przypadku innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są takie działania niepożądane jak: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych bezprzyczynkowe, które występuje zazwyczaj u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony układu krwiotwórczego (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko — agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększenem ryzyka rozwoju stanów patologicznych spowodowanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności.

4 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie wymagają specjalnych warunków przechowywania.

Niezgodność.

Dexarom nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczone roztwory do infuzji, przygotowane zgodnie z instrukcją w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

Po 2 ml w fiolce z brązowego szkła; po 5 fiol w opakowaniu konturowym blisterowym.

Po 1 lub 2 opakowania konturowe blisterowe w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

K. T. ROMFARM COMPANY S.R.L.

(S.C. ROMPHARM COMPANY S.R.L.)

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Eroilor nr 1A, miasto Otopeni, 075100, okręg Ilfov, Rumunia

(Eroilor str., No 1A, Otopeni city, 075100, county Ilfov, Romania)