Dexalgine® roztwór doustny

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DEXALGIN® ROZTWÓR DOUTSZNY (DEXALGIN® ORAL SOLUTION)

Skład:

substancje czynne: deksketoprofen;

1 saszetka (10 ml) zawiera deksketoprofenu trometamolu 36,90 mg, co odpowiada deksketoprofenowi 25 mg;

substancje pomocnicze: glicyryzynian amonu; diwodorochalkon neohesperydyny; metylowy ester kwasu parahydroksybenzoesowego (E 218); sody sacyryna; sacharoza; makrogol 400; aromat cytrynowy; powidon K90; sodu wodorofosforan bezwodny; sodu wodorofosforan dwuwodny; woda oczyszczona.

Postać leku. Roztwór doustny.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, lekko zabarwiony roztwór o cytrynowym zapachu i słodkawym cytrynowo-cytrusowym smaku.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki przeciwzapalne i przeciwrzutowe. Pochodne kwasu propionowego.

Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Deksketoprofen trometamolu jest solą kwasu propionowego. Jest lekiem przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym, należącym do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania

Mechanizm działania opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany (TxA2 i TxB2). Ponadto, hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatorzy zapalenia, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie leku.

Działanie farmakodynamiczne

Działanie hamujące deksketoprofenu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 zostało wykazane u zwierząt i ludzi.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne wykazały, że deksketoprofen wykazuje skuteczne działanie przeciwbólowe, które rozwija się w ciągu 30 minut po podaniu leku i trwa 4–6 godzin.

Farmakokinetyka

Przeprowadzono dwa badania z udziałem zdrowych ochotników w celu porównania bioekwiwalentności deksketoprofenu, 25 mg, roztworu doustnego w saszetce, podawanego z wodą/bez wody, oraz deksketoprofenu w postaci tabletek powlekanych.

Porównanie deksketoprofenu w postaci tabletek oraz deksketoprofenu w postaci roztworu doustnego podawanego z wodą wykazało, że deksketoprofen w tych postaciach leku jest bioekwiwalentny pod względem ekspozycji całkowitej (AUC). Jego stężenia szczytowe (Cmax) były o około 20% wyższe po podaniu w postaci roztworu doustnego w porównaniu z tabletkami.

Porównanie deksketoprofenu w postaci tabletek oraz deksketoprofenu w postaci roztworu doustnego podawanego bez wody wykazało, że deksketoprofen w tych postaciach leku jest bioekwiwalentny zarówno pod względem AUC, jak i Cmax.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu deksketoprofen trometamolu jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 15–20 minut (zakres 10–75 minut) po podaniu roztworu doustnego.

Podczas podawania razem z posiłkiem wartość AUC nie zmienia się, natomiast Cmax deksketoprofenu trometamolu jest obniżone, a także zwalnia się szybkość wchłaniania (wydłuża się tmax).

Rozkład

Okres rozprzestrzeniania i okres półtrwania deksketoprofenu trometamolu wynoszą odpowiednio 0,35 i 1,65 godziny. Ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99%) średni objętość rozkładu deksketoprofenu trometamolu jest mniejsza niż 0,25 l/kg. Badania farmakokinetyki dawek wielokrotnych wykazały, że po ostatnim podaniu deksketoprofenu trometamolu wartość AUC nie była wyższa niż po podaniu jednorazowym, co dowodzi braku kumulacji (akumulacji) leku.

Biotransformacja i wydalanie

Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest tylko enancjomer S-(+), co dowodzi braku jego inwersji w enancjomer R-(-) w organizmie człowieka.

Wydalanie deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez glukuronidację i dalsze wydalanie nerkowe.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Leczenie objawowe bólu o niskim do umiarkowanego nasileniu, np. bólu mięśniowo-szkieletowego, bólu menstruacyjnego (dysmenorei), bólu zęba.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek inny niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) lub na którykolwiek składnik pomocniczy.

• Napady astmy oskrzelowej, oskrzelowe ściszenia, ostry nieżyt nosa, rozwój polipów nosa, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego u pacjenta po zastosowaniu leków o podobnym mechanizmie działania, np. kwasu acetylosalicylowego i innych NSAID.

• Wcześniejsze fotoalergiczne lub fototoksyczne reakcje podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami.

• Krwawienie lub perforacja przewodu pokarmowego w wywiadzie związane z zastosowaniem NSAID.

• Aktywna faza choroby wrzodowej/krwawienie przewodu pokarmowego, nawrotowy przebieg choroby wrzodowej/krwawienie przewodu pokarmowego w wywiadzie.

• Przewlekła dyspepsja.

• Krwawienia w aktywnej fazie lub zwiększona krwawiącość.

• Choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoiste zapalenie jelita grubego.

• Ciężka niewydolność serca.

• Umiarkowane lub ciężkie zaburzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min).

• Ciężkie zaburzenie funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha).

• Morskość krwotoczna lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi.

• Ciężkie odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów).

• Trzeci trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Poniższe interakcje leków dotyczą ogólnie leków z grupy NSAID.

Niepożądane kombinacje

• Inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 oraz salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę)): jednoczesne stosowanie kilku NSAID może zwiększać ryzyko powstawania wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz krwawień przewodu pokarmowego z powodu działania synergistycznego.

• Leki przeciwkrzepnące: NSAID nasilają działanie leków przeciwkrzepnych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza i z dokładnym kontrolowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych.

• Heparyna: zwiększone ryzyko krwawień (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza i z dokładnym kontrolowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych.

• Glikokortykosteroidy: zwiększone ryzyko powstawania wrzodów peptycznych i krwawień przewodu pokarmowego.

• Preparaty litu (zgłoszono przypadki przy kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi do wartości toksycznych, ze względu na zmniejszenie jego wydalania z moczem. Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku należy kontrolować stężenie litu we krwi.

• Metotreksat w wysokich dawkach (15 mg/tydzień i więcej): zwiększa się stężenie metotreksatu we krwi ze względu na zmniejszenie jego wydalania z moczem, co prowadzi do toksycznego wpływu na układ krwiotwórczy.

• Pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Kombinacje wymagające ostrożności

• Moczopędniki, inhibitory enzymu przekształcającego angiotensynę (ACE), antybiotyki z grupy aminoglikozydów oraz antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen osłabia działanie leków moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych chorych z zaburzeniem funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniem funkcji nerek) może pogorszyć się ich stan przy jednoczesnym stosowaniu leków hamujących działanie cyklooksygenazy z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II i antybiotykami z grupy aminoglikozydów. Zazwyczaj pogorszenie to ma charakter odwracalny. Przy stosowaniu deksketoprofenu jednoczesnie z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się, że pacjent nie jest odwodniony, a podczas leczenia kontrolować funkcje nerek.
• Metotreksat w małych dawkach (mniej niż 15 mg/tydzień): możliwe zwiększenie toksycznego wpływu na układ krwiotwórczy ze względu na zmniejszenie wydalania metotreksatu z moczem; w razie potrzeby zastosowania takiej kombinacji wymagana jest cotygodniowa kontrola obrazu krwi, szczególnie przy nawet niewielkim obniżeniu funkcji nerek, a także u chorych w podeszłym wieku.
• Pentoksyfilina: zwiększone ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest obserwowanie stanu chorego i kontrola czasu krwawienia.
• Zidowudyna: istnieje ryzyko zwiększenia toksycznego wpływu zidowudyny na erytropoetynę (toksyczny wpływ na retikulocyty) aż do rozwoju ciężkiej anemii tydzień po zastosowaniu NSAID, dlatego w pierwsze 1–2 tygodnie po rozpoczęciu terapii NSAID należy kontrolować parametry krwi z liczeniem liczby retikulocytów.
• Pochodne sulfonamidów: NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące leków sulfonamidowych ze względu na ich wypieranie z połączeń z białkami osocza krwi.

Kombinacje, które należy uwzględnić przy stosowaniu preparatu Dexalgine® roztwór doustny

• Beta-blokery: może obniżać się ich działanie przeciwciśnieniowe ze względu na hamowanie syntezy prostaglandyn.

• Cyklosporyna i tacroli mus: nasilenie toksycznego działania tych leków na nerki ze względu na wpływ NSAID na syntezę prostaglandyn; przy stosowaniu takiej kombinacji konieczna jest regularna kontrola funkcji nerek.

• Leki trombolityczne: zwiększone ryzyko krwawień.

• Inhibitory agregacji płytek krwi i selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększone ryzyko rozwoju krwawienia przewodu pokarmowego.

• Probenezyd: zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi ze względu na zmniejszenie jego wydzielania kanalikowego i glukuronidacji; w takim przypadku konieczna jest korekta dawki deksketoprofenu.

• Glikozydy nasercowe: może zwiększać się ich stężenie w osoczu krwi.

• Mifepryston: istnieje teoretyczne ryzyko, że inhibitory syntezy prostaglandyn mogą zmienić skuteczność mifeprystonu. Ograniczone dane wskazują, że jednoczesne stosowanie NSAID i prostaglandyn nie wpływa na działanie mifeprystonu ani prostaglandyn, a więc nie wpływa na dojrzewanie szyjki macicy ani zdolność macicy do skurczów i nie zmniejsza skuteczności farmakologicznego przerwania ciąży.

• Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że stosowanie antybiotyków z grupy chinolonów w wysokich dawkach w kombinacji z NSAID zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek.

• Tenofowir: jednoczesne stosowanie z NSAID może zwiększać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego konieczne jest obserwowanie funkcji nerek w celu kontroli potencjalnego synergistycznego wpływu na ich funkcję.

• Deferazyks: jednoczesne stosowanie z NSAID może zwiększać toksyczne działanie na przewód pokarmowy i wymaga dokładnego monitorowania klinicznego.

• Pemetreksed: jednoczesne stosowanie z NSAID może zmniejszyć wydalanie pemetreksedu z organizmu, dlatego należy zachować ostrożność przy podawaniu wyższych dawek NSAID. Pacjentom z lekkim i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez 2 dni przed i 2 dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności

Dexalgine® roztwór doustny należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem reakcji alergicznych.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Niepożądane skutki leku można zminimalizować, stosując najniższe skuteczne dawki przez możliwie najkrótszy okres czasu konieczny do złagodzenia objawów.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Podczas stosowania leków z grupy NLPZ w przewodzie pokarmowym mogą rozwijać się wrzody peptyczne z/ bez perforacji i krwawień (nawet zakończone śmiertelnie). Te niepożądane zjawiska mogą wystąpić w dowolnym okresie leczenia, zarówno z objawami wstępnymi, jak i bez nich, i nie zależą od obecności w wywiadzie ciężkich zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego. Jeśli podczas stosowania deksketoprofenu wystąpi krwawienie z przewodu pokarmowego lub wrzód peptyczny, leczenie lekiem należy natychmiast przerwać.

Ryzyko wystąpienia powyższych niepożądanych zjawisk wzrasta proporcjonalnie do wzrostu dawki NLPZ, a także u pacjentów z wywiadem wrzodu żołądka lub dwunastnicy oraz u osób starszych. Podczas stosowania leku lekarz powinien dokładnie obserwować stan pacjentów, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia krwawień z przewodu pokarmowego. Przed rozpoczęciem stosowania trometamolu deksketoprofenu oraz przy obecności w wywiadzie zapalenia przełyku, żołądka i/lub choroby wrzodowej należy, tak jak w przypadku stosowania innych NLPZ, upewnić się, że te choroby są w stanie remisji. Pacjenci z obecnymi objawami chorób przewodu pokarmowego oraz z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie wymagają kontroli pod kątem wystąpienia zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego, szczególnie krwawień z przewodu pokarmowego.

NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia.

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niepożądanych działań ubocznych ze strony przewodu pokarmowego lekarz może przepisać leki wykazujące działanie ochronne na błonę śluzową przewodu pokarmowego (misoprostol, inhibitory pompy protonowej). Dotyczy to również pacjentów, którzy wymagają współbieżnego przepisania małych dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych środków zwiększających ryzyko wystąpienia powikłań ze strony układu pokarmowego.

Pacjentów należy poinformować, że o pojawieniu się jakichkolwiek dolegliwości w okolicy brzucha (zwłaszcza krwawień z przewodu pokarmowego), szczególnie na początku leczenia, powinni powiadomić lekarza.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ podczas stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Z powodu zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności lek należy przepisywać z ostrożnością podczas leczenia moczopędne, a także pacjentom, u których możliwy jest rozwój hipowolemii. Podczas leczenia pacjent powinien otrzymywać odpowiednią ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki.

Tak jak wszystkie NLPZ, lek może podnosić stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może towarzyszyć reakcjom ubocznym ze strony nerek, prowadzącym do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia należy zapewnić kontrolę i pomoc konsultacyjną. Szczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z poprzednimi epizodami niewydolności serca, ponieważ podczas stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca: podczas leczenia NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że podczas stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepów tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo podczas stosowania deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca zastoinowej, choroby niedokrwotnej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Wszystkie nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Dlatego nie zaleca się przepisywania trometamolu deksketoprofenu pacjentom przyjmującym leki wpływające na hemostazę, takie jak warfaryna, inne pochodne kumaryny lub heparyny. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów starszych.

Reakcje skórne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki wystąpienia ciężkich reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) podczas stosowania NLPZ, w tym dermatytu egzfoliatywnego, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego epidermalnego nekrolyzu. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca leczenia.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów wysypek skórnych, zmian błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Dexalgine® roztwór doustny należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Dexalgine® roztwór doustny może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Zaobserwowano to przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Gdy Dexalgine® roztwór doustny stosuje się w celu złagodzenia bólu podczas infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien udać się do lekarza, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z:

• dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przemijającej);
• odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku Dexalgine® roztwór doustny leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, leczenie w takich przypadkach powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza.

U pacjentów z astmą w połączeniu z przewlekłym nieżytu nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa ryzyko rozwoju alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ jest wyższe niż u innych pacjentów. Przepisanie tego leku może spowodować napady astmy lub bronchospazm, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

W szczególnych przypadkach możliwy jest rozwój ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospy wietrznej. Obecnie nie uzyskano danych pozwalających całkowicie wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospy wietrznej należy unikać stosowania leku Dexalgine® roztwór doustny.

Dexalgine® roztwór doustny należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Ten lek zawiera metyloestry kwasu parahydroksybenzoesowego (E 218), dlatego może powodować reakcje alergiczne (możliwe opóźnione).

Ten lek zawiera sacharozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji fruktozy, zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedostatecznością sacharazy-izomalatazy nie należy stosować tego leku. Należy to wziąć pod uwagę pacjentom z cukrzycą.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Dexalgine® roztwór doustny jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wystąpienia wad serca i niezrostu przedniej ściany brzusznej u płodu. Tak, bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z < 1% do około 1,5%. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze wzrostem dawki leku i długością leczenia. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utraty przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwoju płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na narządy rozrodcze. Stosowanie deksketoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to występować niedługo po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu stosowania leku. Ponadto po przyjęciu leku przez ciężarne w drugim trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość minęła po przerwaniu leczenia. Dlatego przepisanie deksketoprofenu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w przypadku skrajnej konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najmniejszą możliwą dawkę skuteczną przez możliwie najkrótszy okres leczenia. Monitorowanie okołoporodowe pod kątem oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie deksketoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

Ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-naczyniowa, np. przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie w układzie tętnicy płucnej;
• dysfunkcja nerek (patrz wyżej).

Ryzyko dla kobiety na końcu ciąży i dla noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia z powodu hamowania agregacji płytek krwi, nawet przy stosowaniu leku w małych dawkach;
• hamowanie kurczliwości macicy, prowadzące do przedłużenia czasu i opóźnienia porodu.

Karmienie piersią

Brakuje danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Dexalgine® roztwór doustny jest przeciwwskazany podczas karmienia piersią.

Niepłodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, trometamol deksketoprofenu może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania dotyczące bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Jeśli deksketoprofen stosowany jest przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w trakcie pierwszego i drugiego trymestru ciąży, należy stosować minimalną skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn

Podczas stosowania leku Dexalgine® roztwór doustny mogą wystąpić niepożądane skutki, takie jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia lub senność, które zmniejszają szybkość reakcji, zdolność kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Dorośli

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas, konieczny do wyeliminowania objawów (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W zależności od rodzaju i nasilenia bólu zalecana dawka wynosi 25 mg co 8 godzin. Dawkę dobową nie należy przekraczać 75 mg.

Dexalgine® roztwór doustny nie jest przeznaczony do długotrwałej terapii; leczenie trwa tak długo, jak występują objawy.

Pacjenci w wieku podeszłym

Zaleca się rozpoczęcie leczenia od niższych dawek. Dawkę dobową ustala się na 50 mg. W przypadku dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do dawki standardowej.

W zaburzeniach funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim nasileniu leczenie należy rozpocząć od minimalnej zalecanej dawki i pod ścisłą kontrolą lekarza. Dawkę dobową ustala się na 50 mg. Dexalgine® roztwór doustny jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

W zaburzeniach funkcji nerek

Pacjentom z niewielkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć początkową dawkę dobową do 50 mg.

W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min) lek Dexalgine® roztwór doustny jest przeciwwskazany.

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego. Roztwór doustny można przyjmować bezpośrednio z saszetki lub po rozcieńczeniu całej zawartości saszetki w szklance wody. Po otwarciu saszetki jej zawartość należy użyć natychmiast.

Jednoczesne przyjmowanie z posiłkiem spowalnia szybkość wchłaniania leku (patrz punkt „Farmakokinetyka”), dlatego w przypadku bólu ostrzego zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 15 minut przed posiłkiem.

Dzieci

Stosowanie leku Dexalgine® roztwór doustny u dzieci nie było badane, dlatego bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci i nastolatków nie zostały ustalone. Nie należy przepisywać tego leku dzieciom i nastolatkom.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy).

W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć terapię objawową, dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta. Jeżeli dorośli lub dziecko przyjęły dawkę przekraczającą 5 mg/kg masy ciała, w ciągu 1 godziny należy podać węgiel aktywowany. Aby usunąć deksketoprofen, można zastosować hemodializę.

Efekty uboczne

W poniższej tabeli wymieniono efekty uboczne, których związek z deksketoprofenem trometamolem uznaje się za możliwy co najmniej na podstawie danych klinicznych, oraz efekty uboczne, o których zgłoszono w okresie pogwarancyjnym.

Ze strony układu pokarmowego: najczęściej obserwuje się działania niepożądane ze strony układu pokarmowego. Możliwe są rozwój choroby wrzodowej, perforacja lub krwawienie w przewodzie pokarmowym, czasem zakończone śmiercią, szczególnie u chorych w podeszłym wieku. Dane wskazują, że w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, dyspepsja, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego, choroba Crohna. Rzadziej obserwuje się zapalenie żołądka. Ponadto w trakcie stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych mogą rozwinąć się obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe jest rozwinięcie się zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych bezprzyczynkowych, które występuje głównie u chorych na toczeń układowy lub z mieszanym kolagenozą, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia hipoplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego).

Możliwe są reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny martwiczy zespół odrzucania nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym wzrostem ryzyka rozwoju chorób wywołanych przez zakrzepicę tętniczą (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego produktu leczniczego. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

3 lata.

Warunki przechowywania

Nie są wymagane specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

10 ml roztworu doustnego w saszetce; 10 saszetek w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania

Na receptę.

Producent

Laboratorios Menarini S.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności

Alfons XII, 587, Badalona, Barcelona, 08918, Hiszpania.

Wnioskodawca

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Miejsce położenia wnioskodawcy

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.