Denigma®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Denigma® (DENIGMA®)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek memantyny;

1 tabletka powlekana zawiera 20 mg chlorowodorku memantyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrystaliczna, sodowa croscarmelozowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, Opadry Pink 03F84827 (talk, dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropyloceluloza, tlenek żelaza czerwony (E 172), glikol polietylenowy).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane różowego koloru, gładkie po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w demencji. Kod ATC N06D X01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

W powstawaniu objawów i postępowaniu demencji neurodegeneracyjnej ważną rolę odgrywa zaburzenie przewodnictwa neuronów glutaminergicznych, szczególnie z udziałem receptorów NMDA (N-metylo-D-asparaginianowych).

Memantyna stanowi potencjałozależny, niekonkurencyjny antagonistę receptorów NMDA o średniej afiniczności. Memantyna moduluje działanie patologicznie podwyższonych poziomów glutaminianu, który może prowadzić do dysfunkcji neuronów.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Biodostępność absolutna memantyny wynosi około 100%, czas osiągnięcia stężenia szczytowego w osoczu (Tmax) – od 3 do 8 godzin. Nie stwierdzono wpływu posiłku na wchłanianie substancji.

Rozprzestrzenianie.

Dawka dobową 20 mg uzyskuje się stężenie stacjonarne memantyny w osoczu w granicach od 70 do 150 ng/ml (0,5–1 µmol) z dużymi różnicami indywidualnymi. Przy zastosowaniu dawek dziennych od 5 do 30 mg stosunek zawartości substancji czynnej w płynie mózgowo-rdzeniowym do surowicy krwi wynosi 0,52. Objętość rozprzestrzeniania – około 10 l/kg. Około 45% memantyny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biota transformacja.

W organizmie człowieka około 80% memantyny krąży w formie substancji pierwotnej. Głównymi metabolitami u człowieka są N-3,5-dimetylogludantan, mieszanina izomeryczna 4- i 6-hydroksymemantyny oraz 1-nitrozo-3,5-dimetyloadamantan. Żaden z tych metabolitów nie wykazuje właściwości antagonistycznych wobec receptorów NMDA. Nie wykazano udziału cytochromu P450 w metabolizmie in vitro.

W badaniu z zastosowaniem 14C-memantyny podanej doustnie, średnio 84% dawki wydalone zostało w ciągu 20 dni, przy czym ponad 99% wydalono drogą nerkową.

Eliminacja.

Memantyna wydala się w sposób monoeksploencyjny z okresem półtrwania t1/2 od 60 do 100 godzin. U ochotników z prawidłową czynnością nerek całkowity klirens (Cltot) wynosi 170 ml/min/1,73 m2, z czego część wynika z sekrecji kanalikowej. Nerki stanowią etap farmakokinetyki memantyny, obejmujący również resorpcję kanalikową, prawdopodobnie pośredniczoną przez białka transportowe kationów.

Szybkość wydalania nerkowego memantyny w warunkach zasadowej reakcji moczu może być obniżona 7–9-krotnie. Zasadowienie moczu może mieć miejsce w wyniku radykalnej zmiany diety, np. przy przejściu z pożywienia mięsnego na wegetariańskie, lub wskutek nadmiernego przyjmowania leków przeciwwstrętnych na żołądek.

Liniowość.

Badania przeprowadzone u ochotników wykazały liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 10 do 40 mg.

Związek farmakodynamiczny/farmakokinetyczny.

Po zastosowaniu memantyny w dawce 20 mg na dobę poziom stężenia substancji czynnej w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada wartości ki (stała inhibicji) dla memantyny, która wynosi 0,5 µmol w płacie czołowym mózgu człowieka.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Choroba Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia zaawansowania.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania memantyny i amantadyny ze względu na ryzyko farmakotoksycznego psychotycznego stanu. Oba związki są chemicznie powiązanymi antagonistami receptora NMDA. To samo może dotyczyć ketaminy i dextrometorfanu. W jednym opublikowanym raporcie wspomniano również o możliwym ryzyku połączenia memantyny i fenytoiny.

Mechanizm działania sugeruje możliwość wzmocnienia efektów L-dopy, agonistów dopaminergicznych oraz środków antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptora NMDA, takich jak memantyna. Możliwe jest również osłabienie działania barbituranów i neuroleptyków. Wspólne stosowanie memantyny z mięśniowymi lekami przeciwwstrząsowymi, takimi jak dantrolen lub baklofen, może modyfikować ich działanie, co może wymagać dostosowania dawki.

Inne leki, takie jak cyklosporyna, ryfabutyna, cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina i nikotyna, które wykorzystują ten sam nerkowy kationowy system transportowy, co amantadyna, mogą również potencjalnie oddziaływać z memantyną, powodując możliwy wzrost jej stężenia w osoczu.

Przy jednoczesnym stosowaniu memantyny z hydrochlorotiazydem (HCT) lub dowolną kombinacją zawierającą HCT może dojść do obniżenia stężenia HCT w surowicy krwi.

Były doniesienia o pojedynczych przypadkach podwyższenia Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku (INR) u pacjentów przyjmujących warfarynę i memantynę. Chociaż związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy dokładnie monitorować czas protrombinowy lub INR u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepne.

W badaniach farmakokinetycznych u zdrowych ochotników nie zaobserwowano istotnych interakcji memantyny z gliburydą/metforminą, donapezyłem ani galantaminy.

Memantyna in vitro nie jest inhibitorem CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, flawinowej monooksygenazy, epoksydohydrolazy ani sulfotransferazy.

Właściwości stosowania.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z epilepsją, osobom z wywiadem napadów drgawkowych, a także pacjentom z czynnikami ryzyka wystąpienia epilepsji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z antagonistami receptora N-metylo-D-asparaginianowego (NMDA), takimi jak amantadyna, ketamina lub dextrometorfan. Te substancje oddziałują na ten sam układ receptorowy, co memantyna, dlatego działania niepożądane (głównie związane z ośrodkowym układem nerwowym) mogą występować częściej lub być bardziej nasilone (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Niektóre czynniki powodujące podwyższenie pH moczu mogą wymagać starannego nadzoru nad stanem pacjenta. Do takich czynników należy radykalna zmiana diety, np. przejście z diety mięsnej na wegetariańską, lub nadmierne przyjmowanie leków przeciwwskazowych na nadkwasotę żołądka. Ponadto poziom pH moczu może również wzrosnąć przy takich chorobach, jak kwasica kanałkowa nerek (NKA), lub przy poważnych infekcjach dróg moczowych wywołanych przez patogeny z rodzaju Proteus.

Dane dotyczące stosowania memantyny u pacjentów, którzy niedawno przechorowali zawał mięśnia sercowego, u osób z dekompensowaną niewydolnością serca (NYHA III–IV), a także z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym są ograniczone, dlatego pacjenci z takimi schorzeniami wymagają starannego nadzoru.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych dotyczących stosowania memantyny w okresie ciąży. Badania doświadczalne na zwierzętach wskazują na możliwość spowolnienia wzrostu wewnątrzmacicznego pod wpływem stężeń równych lub nieco wyższych niż stosowane u ludzi. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Memantyny nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy memantyna przenika do mleka matki, jednakże jest to możliwe, biorąc pod uwagę lipofilowość substancji. Kobiety stosujące memantynę powinny powstrzymać się od karmienia piersią.

Plodność.

Nie obserwowano negatywnego wpływu memantyny na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Choroba Alzheimera w stopniu od umiarkowanego do ciężkiego zazwyczaj powoduje pogorszenie zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Memantyna wykazuje nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn, dlatego pacjenci ambulatoryjni powinni zachować szczególną ostrożność podczas wykonywania wyżej wymienionych czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza. Terapię należy rozpoczynać tylko w przypadku obecności opiekuna, który będzie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.

Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie, każdego dnia o tej samej porze, niezależnie od spożycia pokarmu.

Dorośli.

Maksymalna dawka dzienna wynosi 20 mg. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niepożądanych reakcji, dawkę utrzymującą należy ustalać poprzez stopniowe zwiększanie dawki o 5 mg co tydzień przez pierwsze 3 tygodnie w następujący sposób:

1. tydzień (dni 1–7):

przyjmować 5 mg* na dobę przez tydzień;

2. tydzień (dni 8–14):

przyjmować 10 mg* na dobę przez tydzień;

3. tydzień (dni 15–21):

przyjmować 15 mg* na dobę przez tydzień;

od 4. tygodnia:

przyjmować 20 mg na dobę przez tydzień.

*W przypadku przepisania dawki pojedynczej <20 mg — stosować w odpowiednim dawkowaniu.

Zalecana dawka utrzymująca wynosi 20 mg na dobę.

Czas trwania leczenia określa indywidualnie lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu choroby Alzheimera. Należy regularnie oceniać tolerancję i dawkowanie memantyny, najlepiej co trzy miesiące od rozpoczęcia leczenia. W dalszym ciągu należy regularnie oceniać efekt kliniczny memantyny i reakcję pacjenta na leczenie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi. Leczenie utrzymujące można kontynuować tak długo, jak długo efekt terapeutyczny jest korzystny, a tolerancja memantyny przez pacjenta — dobra. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia memantyną, jeśli ustępują objawy efektu terapeutycznego lub pogarsza się tolerancja leczenia przez pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zalecana dawka dla pacjentów w wieku 65 lat i starszych wynosi 20 mg na dobę, jak wspomniano powyżej.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnym upośledzeniem funkcji nerek (klirensem kreatyniny 50–80 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki leku. U pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirensem kreatyniny 30–49 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg*. Dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę według standardowego schematu, jeśli nie wystąpiły żadne niepożądane reakcje przynajmniej przez 7 dni leczenia. U pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (klirensem kreatyniny 5–29 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg*.

*W przypadku przepisania dawki pojedynczej <20 mg — stosować w odpowiednim dawkowaniu.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem funkcji wątroby (Child Pugh A, B) nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących stosowania memantyny u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby. Stosowanie memantyny u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby nie jest zalecane.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom w wieku do 18 lat ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania są ograniczone.

Objawy.

Stosowanie stosunkowo wysokich dawek (200 mg i 105 mg na dobę odpowiednio przez 3 dni) wiązało się z objawami takimi jak uczucie zmęczenia, osłabienie i/lub biegunka, lub całkowitym brakiem jakichkolwiek objawów. W przypadkach przedawkowania niższą dawką niż 140 mg lub gdy dawka była nieznana, u pacjentów obserwowano objawy związane z zaburzeniami ze strony układu nerwowego środkowego (dezorientacja, osłabienie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, halucynacje i zaburzenia chodu) i/lub ze strony układu pokarmowego (wymioty i biegunka).

W najcięższym znanym przypadku przedawkowania memantyny (2000 mg) u pacjenta obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego (pacjent przebywał w śpiączce przez 10 dni, a później obserwowano podwójne widzenie i pobudzenie). Po leczeniu objawowym i plazmaferezie pacjent wyzdrowiał bez następstw.

W innym przypadku przedawkowania wysoką dawką memantyny (400 mg) obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego, takie jak niepokój, psychoza, halucynacje wzrokowe, skłonność do napadów drgawek, senność, stupor i utrata przytomności. Pacjent wyzdrowiał.

Leczenie.

Leczenie jest objawowe, nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zastosować standardowe procedury kliniczne w celu usunięcia substancji czynnej z organizmu: przepłukanie żołądka, przyjęcie węgla aktywowanego (w celu zapobieżenia możliwej recyrkulacji jelitowo-wątrobowej memantyny), zakwaszenie moczu i wymuszone moczowanie.

W przypadku objawów klinicznych lub objawów wskazujących na nadmierną ogólną stymulację układu nerwowego środkowego, należy ostrożnie stosować objawowe środki lecznicze.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania wymienione poniżej, według częstości występowania, klasyfikowane są jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), nieczęsto (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje.

Rzadko: grzybicze infekcje.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Często: reakcje nadwrażliwościowe.

Zaburzenia psychiczne.

Często: senność.

Rzadko: dezorientacja, halucynacje1.

Nieznane: reakcje psychotyczne2.

Zaburzenia układu nerwowego.

Często: zawroty głowy, zaburzenia równowagi.

Rzadko: zaburzenia chodu.

Bardzo rzadko: napady padaczkowe.

Zaburzenia serca.

Rzadko: niewydolność serca.

Zaburzenia naczyń.

Często: nadciśnienie tętnicze.

Rzadko: zakrzepica żylna/zakrzepica z zatorowością.

Zaburzenia układu oddechowego.

Często: duszność.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Często: zaparcia.

Rzadko: wymioty.

Nieznane: zapalenie trzustki2.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego.

Często: podwyższenie wskaźników czynności wątroby.

Nieznane: zapalenie wątroby.

Zaburzenia ogólne i miejsce podania.

Często: ból głowy.

Rzadko: zwiększona zmęczliwość.

1Halucynacje obserwowano głównie u pacjentów z ciężką postacią choroby Alzheimera.

2Odrębne doniesienia z okresu pogrzejestrowego.

Choroba Alzheimera wiąże się z depresją, myślami samobójczymi i próbami samobójstw. Takie przypadki zgłaszano również podczas stosowania memantyny.

Donoszenie o niepożądanych działaniach.

Donoszenie o niepożądanych działaniach po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletów w blistrze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Po 14 tabletów w blistrze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym; po 10 opakowań kartonowych w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

KUSUM HEALTHCARE PVT LTD.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.

INSTRUKCJA

do stosowania medycznego leku

Denigma®

(Denigma®)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek memantyny;

1 tabletka powlekana zawiera 20 mg chlorowodoroku memantyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa crospovidona, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, Opadry Pink 03F84827 (talk, dwutlenek tytanu (E 171), hipromeloza, czerwony tlenek żelaza (E 172), glikol polietylenowy).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane różowego koloru, gładkie po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w demencji. Kod ATC N06D X01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

W powstawaniu objawów i postępowaniu demencji neurodegeneracyjnej ważną rolę odgrywa zaburzenie przekazywania sygnału przez układ glutaminergiczny, szczególnie z udziałem receptorów NMDA (N-metylo-D-asparaginianowych).

Memantyna jest potencjałozależnym, niekonkurencyjnym antagonistą receptorów NMDA o średnim powinowactwie. Memantyna moduluje działanie patologicznie podwyższonych poziomów glutaminianu, które mogą prowadzić do dysfunkcji neuronów.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Biologiczna dostępność memantyny wynosi około 100%, czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu (Tmax) – od 3 do 8 godzin. Nie stwierdzono wpływu przyjmowania pokarmu na wchłanianie substancji.

Rozkład.

Dawka dobowe 20 mg zapewnia stężenie memantyny w osoczu w granicach od 70 do 150 ng/ml (0,5–1 μmol) z istotnymi różnicami indywidualnymi. Po zastosowaniu dawek dziennych od 5 do 30 mg stosunek stężenia substancji czynnej w płynie mózgowo-rdzeniowym do stężenia w surowicy krwi wynosi 0,52. Objętość rozkładu wynosi około 10 l/kg. Oколо 45% memantyny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biotransformacja.

W organizmie człowieka około 80% memantyny krąży w formie substancji pierwotnej. Głównymi metabolitami u człowieka są N-3,5-dimetylogludantyna, mieszanina izomeryczna 4- i 6-hydroksymemantyny oraz 1-nitrozo-3,5-dimetyloadamantan. Żaden z tych metabolitów nie wykazuje właściwości antagonistycznych wobec receptorów NMDA. Nie wykazano udziału cytochromu P450 w metabolizmie in vitro.

W badaniach z zastosowaniem memantyny znaczonej 14C po podaniu doustnym średnio 84% dawki wydalało się w ciągu 20 dni, przy czym ponad 99% wydalano z moczem.

Eliminacja.

Memantyna wydala się w sposób monoekspotencjalny z okresem półtrwania t1/2 od 60 do 100 godzin. U ochotników z prawidłową funkcją nerek całkowity klirens (Cltot) wynosi 170 ml/min/1,73 m2, z czego część zależy od sekrecji kanalikowej. Nerki w farmakokinetyce memantyny obejmują również ponowne wchłanianie kanalikowe, prawdopodobnie pośredniczone przez białka transportowe kationów.

Szybkość wydalania memantyny z nerkami w warunkach alkalicznej reakcji moczu może obniżyć się 7–9-krotnie. Zasadowienie moczu może wystąpić na skutek radykalnej zmiany diety, np. przejścia z pokarmów mięsnych na wegetariańskie, lub nadmiernego przyjmowania leków przeciwwskazowych na żołądek.

Linowość.

Badania przeprowadzone u ochotników wykazały liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 10 do 40 mg.

Związek farmakodynamiczny/farmakokinetyczny.

Po zastosowaniu memantyny w dawce 20 mg na dobę stężenie substancji czynnej w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada wartości ki (stała inhibicji) dla memantyny, która wynosi 0,5 μmol we wsporniku czołowym mózgu człowieka.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Choroba Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia zaawansowania.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania memantyny i amantadyny ze względu na ryzyko farmakotoksycznego psychotycznego stanu. Oba związki są chemicznie powiązanymi antagonistami receptora NMDA. To samo może dotyczyć ketaminy i dekstrometorfanu. W jednym opublikowanym raporcie wspomniano również o możliwym ryzyku połączenia memantyny i fenytoiny.

Mechanizm działania sugeruje możliwość wzmocnienia działania L-dopy, agonistów dopaminergicznych oraz środków antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptora NMDA, takich jak memantyna. Możliwe jest osłabienie działania barbituranów i środków neuroleptycznych. Wspólne stosowanie memantyny z lekami przeciwdrgawkowymi, takimi jak dantrolen lub baklofen, może modyfikować ich działanie, co może wymagać korekty dawki.

Inne leki, takie jak cyklotydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinyna i nikotyna, które wykorzystują ten sam kationowy system transportu nerkowego, co amantadyna, mogą również potencjalnie oddziaływać z memantyną, zwiększając ryzyko podwyższenia jej stężenia w osoczu.

W przypadku jednoczesnego stosowania memantyny z hydrochlorotiazydem (HCT) lub dowolną kombinacją zawierającą HCT może dojść do obniżenia stężenia HCT w surowicy krwi.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia międzynarodowego wskaźnika normalizowanego (INR) u pacjentów przyjmujących warfarynę i memantynę. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy dokładnie monitorować czas protrombiny lub INR u pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne leki przeciwzakrzepowe.

W badaniach farmakokinetycznych u zdrowych ochotników nie zaobserwowano istotnych interakcji memantyny z gliburynamidem/metforminą, donepezylem ani galantaminem.

Memantyna in vitro nie jest inhibitorem CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, monooksygenazy flawinowej, epoksydohydrolazy ani sulfotransferazy.

Właściwości stosowania.

Należy zachować ostrożność podczas przepisywania leku pacjentom z epilepsją, osobom z wywiadem napadów drgawkowych, a także pacjentom z czynnikami ryzyka rozwoju epilepsji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z antagonistami receptora N-metylo-D-asparaginianowego (NMDA), takimi jak amantadyna, ketamina lub dextrometorfan. Te substancje oddziałują na ten sam układ receptorowy, co memantyna, wskutek czego działania niepożądane (głównie związane z układem nerwowym) mogą występować częściej lub być bardziej nasilone (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Niektóre czynniki powodujące podwyższenie pH moczu mogą wymagać starannego nadzoru nad stanem pacjenta. Do takich czynników należą radykalna zmiana diety, np. przejście z diety mięsnej na wegetariańską, lub nadmierne spożycie leków przeciwwskazowych na nadkwasotę żołądka. Ponadto poziom pH moczu może również wzrastać przy takich chorobach, jak kwasica kanalikowa nerek (NKA) lub poważne infekcje dróg moczowych wywołane przez patogeny z rodzaju Proteus.

Dane dotyczące stosowania memantyny u pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, u osób z dekompensowaną niewydolnością serca (NYHA III–IV), a także z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym, są ograniczone, dlatego pacjenci z takimi schorzeniami wymagają starannego nadzoru.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych dotyczących stosowania memantyny w okresie ciąży. Badania doświadczalne na zwierzętach wskazują na możliwość spowolnienia wzrostu wewnątrzmacicznego pod wpływem stężeń równych lub nieco wyższych niż te stosowane u ludzi. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Memantyny nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy memantyna przenika do mleka matki, jednakże jest to możliwe, biorąc pod uwagę lipofilowość substancji. Kobiety stosujące memantynę powinny powstrzymać się od karmienia piersią.

Plodność.

Nie zaobserwowano negatywnego wpływu memantyny na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Choroba Alzheimera w stopniu od umiarkowanego do ciężkiego zazwyczaj powoduje pogorszenie zdolności prowadzenia pojazdów oraz obsługi mechanizmów. Memantyna wykazuje nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów, dlatego pacjenci ambulatoryjni powinni zachować szczególną ostrożność podczas wykonywania wyżej wymienionych czynności.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza. Terapię należy rozpoczynać tylko w przypadku obecności opiekuna, który będzie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.

Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie, każdego dnia o tej samej porze, niezależnie od spożycia pokarmu.

Dorośli

Maksymalna dawka dobową wynosi 20 mg. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niepożądanych reakcji dawkę utrzymującą należy ustalać poprzez stopniowe zwiększanie dawki o 5 mg tygodniowo przez pierwsze 3 tygodnie w następujący sposób:

1. tydzień (dni 1–7):

przyjmować 5 mg* na dobę przez tydzień;

2. tydzień (dni 8–14):

przyjmować 10 mg* na dobę przez tydzień;

3. tydzień (dni 15–21):

przyjmować 15 mg* na dobę przez tydzień;

od 4. tygodnia:

przyjmować 20 mg na dobę przez tydzień.

*W przypadku przepisania dawki pojedynczej <20 mg — stosować w odpowiednim dawkowaniu.

Zalecana dawka utrzymująca wynosi 20 mg na dobę.

Czas trwania leczenia określa indywidualnie lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu choroby Alzheimera. Należy regularnie oceniać tolerancję i dawkowanie memantyny, najlepiej co trzy miesiące od rozpoczęcia leczenia. W dalszym ciągu należy regularnie oceniać efekt kliniczny memantyny oraz reakcję pacjenta na leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi. Leczenie utrzymujące można kontynuować tak długo, jak długo efekt terapeutyczny pozostaje korzystny, a tolerancja memantyny przez pacjenta jest dobra. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia memantyną, jeśli ustępują objawy efektu terapeutycznego lub pogarsza się tolerancja leczenia przez pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym

Zalecana dawka dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat wynosi 20 mg na dobę, jak wspomniano powyżej.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki leku. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–49 ml/min) dawkę dobową należy zmniejszyć do 10 mg*. Dawka może być zwiększona do 20 mg na dobę według standardowego schematu, jeśli nie wystąpiły żadne niepożądane reakcje przynajmniej po 7 dniach leczenia. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 5–29 ml/min) dawkę dobową należy zmniejszyć do 10 mg*.

*W przypadku przepisania dawki pojedynczej <20 mg — stosować w odpowiednim dawkowaniu.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (Child Pugh A, B) nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących stosowania memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Stosowanie memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie jest zalecane.

Dzieci

Nie stosować leku dzieciom w wieku do 18 lat ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie

Dane dotyczące przedawkowania są ograniczone.

Objawy

Stosowanie stosunkowo wysokich dawek (200 mg i 105 mg na dobę odpowiednio przez 3 dni) wiązało się z objawami takimi jak uczucie zmęczenia, osłabienie i/lub biegunka, albo całkowitym brakiem jakichkolwiek objawów. W przypadkach przedawkowania dawką niższą niż 140 mg lub gdy dawka była nieznana, u pacjentów obserwowano objawy związane z zaburzeniami ze strony układu nerwowego środkowego (dezorientacja, osłabienie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, halucynacje i zaburzenia chodu) i/lub ze strony przewodu pokarmowego (wymioty i biegunka).

W najcięższym znanym przypadku przedawkowania memantyną (2000 mg) u pacjenta obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego (pacjent przebywał w śpiączce przez 10 dni, a później obserwowano podwójne widzenie i pobudzenie). Po leczeniu objawowym i plazmaferezie pacjent wyzdrowiał bez następstw.

W innym przypadku przedawkowania wysoką dawką memantyny (400 mg) obserwowano zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego, takie jak niepokój, psychoza, halucynacje wzrokowe, skłonność do napadów drgawek, senność, stupor i utrata przytomności. Pacjent wyzdrowiał.

Leczenie

Leczenie jest objawowe, nie istnieje specyficzny antydot. Należy zastosować standardowe procedury kliniczne w celu usunięcia substancji czynnej z organizmu: przepłukanie żołądka, przyjmowanie węgla aktywowanego (w celu zapobieżenia możliwej recyrkulacji jelitowo-wątrobowej memantyny), zakwaszenie moczu i wymuszone moczowanie.

W przypadku objawów klinicznych lub objawów wskazujących na nadmierną ogólną stymulację układu nerwowego środkowego należy ostrożnie stosować leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania podane poniżej, według częstości występowania, klasyfikuje się jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje.

Rzadko: grzybicze zakażenia.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Często: reakcje nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony psychiki.

Często: senność.

Rzadko: dezorientacja, halucynacje1.

Nieznane: reakcje psychotyczne2.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Często: zawroty głowy, zaburzenia równowagi.

Rzadko: zaburzenia chodu.

Bardzo rzadko: napady padaczkowe.

Zaburzenia ze strony serca.

Rzadko: niewydolność serca.

Zaburzenia ze strony układu krążenia.

Często: nadciśnienie tętnicze.

Rzadko: zakrzepica żylna/zakrzepica tętnicza.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego.

Często: duszność (dyspnea).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często: zaparcia.

Rzadko: wymioty.

Nieznane: zapalenie trzustki2.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Często: podwyższenie wskaźników czynności wątroby.

Nieznane: zapalenie wątroby.

Zaburzenia ogólne oraz miejsca podania.

Często: ból głowy.

Rzadko: zwiększona zmęczliwość.

1Halucynacje obserwowano głównie u pacjentów z ciężką chorobą Alzheimera.

2Odrębne doniesienia w okresie pozarejestracyjnym.

Choroba Alzheimera wiąże się z depresją, myślami samobójczymi oraz próbami samobójstwa. Takie przypadki zgłaszano również podczas stosowania memantyny.

Donoszenie o niepożądanych działaniach.

Donoszenie o niepożądanych działaniach po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blistrze; 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Po 14 tabletek w blistrze; 1 blister w opakowaniu kartonowym; 10 opakowań kartonowych w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

TOV „GLEDFARM LTD”.

Adres siedziby producenta oraz miejsce prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Hrygorija, 54.