Denicef

NSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku DENICEF (DENICEF)

Skład:

substancja czynna: ceftriaxon;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu (w postaci ceftriaksonu sodu) 1 g;

substancje pomocnicze: brak.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: słabo higroskopijny proszek krystaliczny o barwie prawie białej lub lekko żółtawej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksolon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W konsekwencji biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu) zostaje przerwana, co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksolon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej afiniczności białek wiążących penicylinę do ceftryaksolonu.
• Niedostatecznej przenikalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych.
• Bakteryjnego pompy efliuksowej.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadkie izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości; jeśli takie występują, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać do laboratorium referencyjnego.

d Granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki dożylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki, co najmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koki koagulazo-negatywne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp. , Chlamydophila spp., Mycoplasma spp. , Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinooporne koki są oporne na ceftryksone.

• Częstość oporności >50 % co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wprowadzenie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftryksone w osoczu wynosi około połowy wartości obserwowanej po dożylnej iniekcji równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) w osoczu po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe AUC po dożylnej iniekcji równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylnie

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryksone w dawce 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryksone w osoczu wynosi około 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryksone w dawce 1 g stężenie ceftryksone w osoczu wynosi około 150 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i stawowej, sekrecie prostaty. Po ponownym podaniu obserwowano wzrost średniego Cmax o 8–15 %; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do określonych tkanek

Ceftryksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % wartości w osoczu, w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryksone przenika przez barierę łożyskową, jego obecność oczekuje się w niewielkich stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryksone odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu w osoczu mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Metabolizm

Ceftryksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryksone wydala się w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksone zmienia się w niewielkim stopniu, stwierdza się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniach funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryksone.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksone nie wydłuża się wskutek kompensacyjnego zwiększenia klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryksone w osoczu, co sprzyja widomemu paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zwykle 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na ogólnym stężeniu leku, zmniejszając się mniej niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza, dlatego dotyczy to ogólnego ceftryksone w osoczu, a nie wolnego (niezwiązanego).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryksone dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli % T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zastosowanie ceftryksazonu w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniak nerki);
• infekcje kości i stawów;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• gruźlica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Ceftryksazon może być stosowany w celu:

• leczenia ostrej niewydolności przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji, lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Ceftryksazon należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w zakresie działania ceftryksazonu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryksazon lub na inny antybiotyk z grupy cefalosporyn. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryksazon jest przeciwwskazany:

u przedwczesnych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem wieku ciążowego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

u noworodków donoszonych (w wieku ≤ 28 dni):

− z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub kwasowością, ponieważ w tych stanach prawdopodobnie zaburzone jest wiązanie bilirubiny*;

− którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) podania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub roztworów do wlewów z wapniem, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksazonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

*Badania in vitro wykazały, że ceftryksazon może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryksazonu do mięśnia należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), patrz ulotka do lidokainy, w szczególności przeciwwskazania.

Roztworów ceftryksazonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylne.

Szczególne środki ostrożności.

Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko naturalne. Unikać dostawania się leku do kanalizacji lub śmieci domowych.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie należy stosować roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania leku Denicef w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożyciowego, ponieważ może dojść do powstawania osadu. Osady soli wapniowej ceftryksazonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryksazonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryksazonu nie wolno podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych wlewów, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryksazon i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu roztworem zgodnym między wlewami. Badania in vitro prowadzone z udziałem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksazonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Stosowanie leku w połączeniu z doustnymi lekami przeciwpakrzakowymi może nasilać działanie antagonistów witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antagonistów witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryksazonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryksazonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryksazonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryksazonem do wstrzykiwań domięśniowych a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryksazon możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryksazon, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryksazonu oznaczanie stężenia glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi.

Nie zaobserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryksazonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryksazonu.

Szczególne środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku stosowania wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksjonu i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaksjon, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryaksjon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/ toksyczny epidermalny nekroliz oraz reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS)), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne, o których donoszono podczas leczenia ceftryaksjonem, jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń

Opisano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksjonu w płucach i nerkach zakończone śmiercią u wcześniaków i noworodków urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryaksjon i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych wlewnic dożylnych. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów u pacjentów, poza noworodkami, którym podawano ceftryaksjon i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksjonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksjonu z roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy użyciu różnych zestawów do wlewów lub podawania leków do różnych miejsc wlewów. Jednak pacjentom w wieku od 28 dnia życia ceftryaksjon i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem, że leki są podawane przez różne zestawy do wlewów do różnych miejsc ciała lub po wymianie lub dokładnym przemywaniu zestawu do wlewów między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnej (PN), personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych leków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftryaksjonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia dożylnego zostanie uznane za konieczne, roztwory PN i ceftryaksjon mogą być podawane jednocześnie, choćby i za pomocą różnych zestawów do wlewów i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów PN na czas wlewu ceftryaksjonu i przemyć zestawy do wlewów między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” i „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Denicef u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono przy zastosowaniu dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryaksjon, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Denicef jest przeciwwskazany u wcześniaków i noworodków urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym lek Denicef (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksjonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksjonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryaksjonu do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długotrwałe

Podczas leczenia długotrwałego należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, związane z zastosowaniem leków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksjonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu ceftryaksjonu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksjonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą występować suprainfekcje wywołane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych

Podczas stosowania leku Denicef test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto lek Denicef może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić wyniki fałszywie dodatnie. Podczas stosowania leku Denicef poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wapń

1 gram leku Denicef zawiera 3,6 mmol (83 mg) sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Ceftryaksjon ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być nieodpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryaksjon, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryaksjon można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa

W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksjonu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksjonu w dawce 1 g na dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po zakończeniu terapii ceftryaksjonem. Rzadko powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksjonu towarzyszyło objawom. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie. Lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w konkretnym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogą być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących ceftryaksjon (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błon żółciowych, takie jak wcześniejsze leczenie, ciężkie choroby i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Denicef.

Kamica nerkowa

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftryaksjonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurią podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w konkretnym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxheimera (JHR)

U niektórych pacjentów z infekcjami spirochetowymi może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera (JHR) krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksjonem. JHR zazwyczaj jest stanem przejściowym, który nie wymaga leczenia, lub może być złagodzony za pomocą terapii objawowej. Nie należy przerywać leczenia antybiotykiem, jeśli wystąpi JHR.

Encefalopatia

Opisywano encefalopatię podczas stosowania ceftryaksjonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksjonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiana stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksjonu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ceftryaksjon przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksjonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryaksjon można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Okres karmienia piersią

Ceftryaksjon przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie spodziewa się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odstąpieniu od stosowania ceftryaksjonu, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści płynące z terapii dla kobiety.

Fertylność

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub innych maszyn.

Podczas leczenia ceftryaksjonem mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano zalecane dawki dla wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia (≥50 kg)

*W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

**W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można stosować jednorazową dawkę wewnętrznomięśniową 1–2 g leku Denicef.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii Denicef może być skuteczny przy podawaniu wewnętrznomięśniowym w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka 500 mg wewnętrznomięśniowo.

Zastrzygnica

Zalecana dawka to 500 mg–1 g 1 raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g 1 raz na dobę w przypadku zastrzygnicy mózgowej przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w zastrzygnicy, w tym zastrzygnicy mózgowej, oparte są na ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę zalecenia krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]

Po 2 g 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (˂50 kg)

Dzieciom o masie ciała ≥ 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

*W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

**W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt oraz dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (˂ 50 kg), wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można stosować pojedynczą wstrzyknięcie domięśniowe leku Denicef w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Denicef może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zapalenie weneryczne

Zalecane dawki to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) 1 raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dawkowania w przypadku zakażenia błonkowca, w tym neuroboreliozy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]

50–80 mg/kg 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Denicef jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacji do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

*W przypadku potwierdzonej bakteryjemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dobowej dawki 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wewnątrzmięśniową iniekcję Denicef w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowca, w tym neurosypilisy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi terapii antybiotykami, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy dobrej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek jest zachowana.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksonu, o ile funkcja nerek nie jest upośledzona. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksonu nie powinny przekraczać 2 g.

Nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku pacjentom poddawanym dializie po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia funkcji wątroby i nerek zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie wewnątrzmięśniowe

Denicef można podawać drogą głębokiej iniekcji wewnątrzmięśniowej. Iniekcję wewnątrzmięśniową należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aby uzyskać szczegółowe informacje, zaleca się zapoznanie się z instrukcją dotyczącą stosowania medycznego lidokainy.

Podanie dożylne

Denicef można podawać dożylne w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana droga podania) lub powolnej iniekcji dożylnej trwającej nie dłużej niż 5 minut. Przerwane podawanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe należy podawać w formie infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie wewnątrzmięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) leczenia roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksonu może również wystąpić podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym dożylnej podawania. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Zasady przygotowania roztworu

Do iniekcji wewnątrzmięśniowej rozpuścić:

• 1 g w 3,5 ml roztworu lidokainy 1 %.

Do iniekcji dożylnej rozpuścić:

• 1 g w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanego roztworu do wstrzykiwań. Przygotowany roztwór (z rozpuszczalnikiem w postaci 1 % roztworu chlorku lidokainy) jest stabilny przez 24 godziny podczas przechowywania w temperaturze 2–8 °C lub przez 6 godzin podczas przechowywania w temperaturze 15–25 °C.

Nie wolno mieszać roztworu ceftryaksonu w tej samej strzykawce z żadnymi innymi lekami, z wyjątkiem 1 % roztworu chlorku lidokainy (tylko do iniekcji wewnątrzmięśniowych).

Po każdym zastosowaniu należy przepłukać linię infuzyjną.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernego stężenia leku we krwi. W przypadku przedawkowania możliwe są nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne najczęściej obserwowane podczas stosowania ceftryksazonu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji po stosowaniu ceftryksazonu określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100, < 1/10);

rzadko (≥ 1/1000, < 1/100);

bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000);

częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: rzadko – grzybicze zakażenia narządów płciowych; bardzo rzadko – kolit pseudobłoniasty^b; częstotliwość nieznana^a – nadkażenie^b.

Układ krwionośny i układ limfatyczny: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; rzadko – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Układ sercowy: częstotliwość nieznana^a – zespół Kounis.

Układ odpornościowy: częstotliwość nieznana – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa-Herxheimera^b.

Układ nerwowy: rzadko – ból głowy, zawroty głowy; bardzo rzadko – encefalopatia; częstotliwość nieznana^a – drgawki.

Ucho i układ równowagi: częstotliwość nieznana^a – zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie: bardzo rzadko – skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często – biegunka^b, stolec w postaci wody; rzadko – nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, zapalenie wątroby typu cholestazy^bc.

Skóra i tkanka podskórna: często – wysypka; rzadko – świąd; bardzo rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny nerczyca epidermalna^b, erytema wielopostaciowe, ostra ogólna pęcherzyca egzantematyczna, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS)^b.

Nerki i układ moczowy: bardzo rzadko – krwiomocz, glukozuria; częstotliwość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: rzadko – zapalenie żyły (flebita), ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka; bardzo rzadko – obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: rzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a – fałszywie dodatni test Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane z raportów po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą nieokreślonej liczby pacjentów, nie można wiarygodnie oszacować częstości występowania tych reakcji, dlatego też częstość ta jest określana jako nieznana.

^b Zob. sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

^c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryksazonu.

Zakażenia i inwazje

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksazonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksazonu

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku <28 dni), którym podawano wewnątrznie ceftryksazon i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach stwierdzono obecność osadów soli wapniowej ceftryksazonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półwydalenia ceftryksazonu w porównaniu z dorosłymi (zob. sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub unieruchomienie). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów unieruchomionych lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz znikają po odstawieniu ceftryksazonu (zob. sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksazonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów po wstrzyknięciu dożylnym leku u dzieci była różna, w niektórych badaniach – powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksazonu osady zazwyczaj znikają (zob. sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Umożliwia ono kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne poprzez krajowy system farmakologii.

Okres ważności.

2 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Niezgodność.

Denicef jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Denicef nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Denicef nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Efekty uboczne”).

W przypadku połączeń z innymi antybiotykami należy stosować oddzielne strzykawki lub roztwory.

Opakowanie.

1 g proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w fiolce nr 1 w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Ananta Medikear Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Chak 17 ML, Agro food park Road, RIICO Industrial Area, Udiog Vihar, Sri Ganganagar-335002 (Rajasthan), Indie.

Właściciel zezwolenia.

Ananta Medikear Ltd.

Adres właściciela zezwolenia i/lub przedstawiciela właściciela zezwolenia.

Syt 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.