Demopenem®

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Demopenem® (DEMOPENEM®)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenem trihydrau w ilości odpowiadającej 500 mg lub 1000 mg bezwodnego meropenemu;

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: krystaliczny proszek o barwie od białej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy.

Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, wiążąc się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T > MIC), wskazuje na wysoki stopień korelacji z efektywnością. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekraczających MIC mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40 % przedziału dawkowania. Cel ten nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może rozwijać się w wyniku zmniejszenia przenikalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszeniem produkcji poryn), zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBP, zwiększonej ekspresji białek pomp efliuksowych oraz produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

Zarejestrowano przypadki chorób zakaźnych wywołanych przez bakterie oporne na karbapenemy.

Nie stwierdza się krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy efliuksowej.

Tabela 1

Granice wartości MIC ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania wrażliwości na środki przeciwbakteryjne (EUCAST) w trakcie badań klinicznych.

1 Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2 Szczepy mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż granice wrażliwości/oporności są bardzo rzadkie lub nie były dotąd zgłaszane. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a w przypadku potwierdzenia wyniku izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych klinicznych dotyczących odpowiedzi terapeutycznej na potwierdzone izolaty o wartościach MIC przekraczających obecne granice oporności, izolaty należy klasyfikować jako odporne.

3 Wrażliwość stafilokoków na меропenem można przewidywać na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

4 Graniczne wartości dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5 Graniczne wartości niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych i nie zależą od rozkładu MIC dla poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli 1 i przypisach. Graniczne wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg podawanego w sposób dożylny 3 razy na dobę przez 30 minut jako najniższa dawka. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy granicach pośrednich/opornych.

6 Wrażliwość beta-laktamową paciorkowców grup A, B, C i G można przewidywać na podstawie wrażliwości na penicylinę.

„–” Nie zaleca się wykonywania badań wrażliwości, ponieważ gatunek nie jest odpowiednim celem terapeutycznym leku. Izolaty mogą być klasyfikowane jako odporne bez wcześniejszego testowania.

Zasięg nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uwzględnienie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy lokalny poziom oporności mikroorganizmów jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy zgodnie z doświadczeniem klinicznym i protokołami terapeutycznymi leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Aerobowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis 7, Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8, Staphylococcus species (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis, Streptococcus agalactiae (grupa B), grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius), Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes (grupa A).

Aerobowe Gram-ujemne: Citrobacter freudii, Citrobacter koseri, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Beztlenowce Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptoniphilus asaccharolyticus, Peptostreptococcus species (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus).

Beztlenowce Gram-ujemne: Bacteroides caccae, grupa Bacteroides fragilis, Prevotella bivia, Prevotella disiens.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Aerobowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecium 7,9.

Aerobowe Gram-ujemne: Acinetobacter species, Burkholderia cepacia, Pseudomonas aeruginosa.

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Aerobowe Gram-ujemne: Stenotrophomonas maltophilia, Legionella species.

Inne mikroorganizmy: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Coxiella burnetii, Mycoplasma pneumoniae.

7 Gatunki o naturalnej pośredniej wrażliwości.

8 Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są odporne na меропenem.

9 Wskaźnik oporności >50% w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni opierać się na krajowych i/lub międzynarodowych dokumentach konsensusowych dotyczących leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników średni okres półwytrącania z osocza (t1/2) wynosi około 1 godziny; średni objętość rozprowadzenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem do 205 ml/min po podaniu w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg w postaci infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości maksymalnego stężenia (Cmax) wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po 5-minutowej infuzji Cmax wynosiło 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową czynnością nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W badaniach u pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i t1/2 odpowiadające tym u zdrowych ochotników, ale z większą objętością rozprowadzenia (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, co oznacza, że nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest wydalany głównie w niezmienionej formie przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku jest wydalane w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28% wydala się w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi jedynie około 2% dawki. Pomiar klirensu nerkowego oraz wpływ probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia czynności nerek powodują pojawienie się wyższych wartości AUC w osoczu i dłuższy t1/2 меропenemu. Obserwowano 2,4-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5-krotne – u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (KK 4–23 ml/min) i 10-krotne – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacząco wzrastały u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Korekta dawki leku jest zalecana u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy z kliresem około 4 razy wyższym niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania u pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po wielokrotnym podaniu leku.

Dorośli pacjenci

Badania farmakokinetyczne u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej czynności nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność objętości rozprowadzenia od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych obserwowanych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. Charakterystyki farmakokinetyczne, zależne od dawek i t1/2, były podobne do tych obserwowanych u dorosłych, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (<6 miesięcy – t1/2 = 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60% dawki wydalane jest z moczem w ciągu 12 godzin w postaci меропenemu i dodatkowo 12% w postaci metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% jednoczesnych stężeń w osoczu, choć występuje znaczna indywidualna zmienność wyników.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków poddawanych leczeniu przeciwbakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub ciążowym, z ogólnym średnim t1/2 wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem modelu populacyjnej PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T > MIC 60% w odniesieniu do P. aeruginosa u 95% wcześniaków i u 91% noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników w podeszłym wieku (65–80 lat) wykazały obniżenie klirensu osocza skorelowane z wiekiem spadkiem KK oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia czynności nerek.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu infekcji u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc pozaszpitalnych i szpitalnych;
• infekcji oskrzelowo-płucnych w przebiegu mukowiscydozy;
• skomplikowanych infekcji dróg moczowych;
• skomplikowanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji okołoporodowych i połogowych;
• skomplikowanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostrym bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.

Lek może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy podejrzewa się, że są one spowodowane infekcją bakteryjną.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka podwyższona wrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicylin lub cephalosporyn).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji leku z poszczególnymi lekami nie były prowadzone, z wyjątkiem probenecydu.

Probenecyd konkurować z meropenemem o aktywne wydalanie kanalikowe i w ten sposób hamuje wydzielanie meropenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania i zwiększenia stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi – o 60–100% w ciągu około 2 dni. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej kombinacji.

Leki przeciwbakteryjne i doustne leki przeciwkrzepliwe

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić jej działanie przeciwkrzepliwe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepliwego leków przeciwkrzepliwych, w tym warfaryny, stosowanych doustnie, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno ocenić udział leków przeciwbakteryjnych w nasileniu wartości wskaźnika INR (Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie wartości INR podczas i po jednoczesnym stosowaniu antybiotyku z doustnym lekiem przeciwkrzepliwym.

Dzieci

Wszystkie badania dotyczące interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę celowość zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae,Pseudomonasaeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, odnotowano poważne, czasem zakończone śmiercią przypadki reakcji nadwrażliwości.

Pacjenci, u których w wywiadzie występują przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane na skórę, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne odczyny naskórka z martwicą (TEN), alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), różnokształtna rumień, oraz ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulacja u pacjentów leczonych меропenemem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów i sygnalizujących te reakcje, меропenem należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, które mogą wahać się od łagodnego do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu leczenia меропenemem wystąpiła biegunka. Należy rozważyć odstawienie меропenemu oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśniowe

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko zgłaszano drgawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątroby (zaburzenia funkcji wątroby z obturacyjnym żółtaczem i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie trzeba wprowadzać.

Sero-konwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może powodować pozytywny wynik bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Demopenem® zawiera 46 mg sodu w fiolce o pojemności 500 mg oraz 92 mg sodu w fiolce o pojemności 1000 mg. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dostępne dane dotyczące stosowania меропenemu u ciężarnych kobiet są ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności rozrodczej. Z uwagi na środki ostrożności zaleca się unikanie stosowania меропenemu w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Zgłaszano, że niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Merope­nem można stosować w czasie karmienia piersią tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Sposób wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których zgłaszano przy stosowaniu меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Demopenem® stosowany w dawce do 2 g 3 razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg 3 razy na dobę u dzieci może być szczególnie skuteczny w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 2

Zalecane dawki dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Demopenem® zazwyczaj stosuje się w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dorosłym leku w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów wynosi mniej niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w tabeli 3, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest wydalany podczas hemodializy i hemofiltraции, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie opłucnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku.

Dozowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową czynnością nerek lub z wartościami CLCr > 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3 miesięcy życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenemu u dzieci poniżej 3 miesięcy życia; optymalny schemat dawkowania również nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Tabela 4

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i o masie ciała poniżej 50 kg

Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Sposób stosowania

Demopenem® stosuje się zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa podawania leku dzieciom w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku Demopenem® w wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej zachowywała się przez 3 godziny w temperaturze pokojowej (15–25 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast.

Jeśli lek nie został użyty od razu, lekarz ponosi odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania po przygotowaniu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować przez rozpuszczenie leku Demopenem® w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu, uzyskując stężenie 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu zachowywała się przez 6 godzin w temperaturze pokojowej (15–25 °C) lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C. Przygotowany roztwór, jeśli był chłodzony, należy użyć w ciągu 2 godzin po przechowywaniu w lodówce. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast. Jeśli lek nie został użyty od razu, lekarz ponosi odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania po przygotowaniu.

Przygotowany roztwór Demopenem® z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast, tj. w ciągu 1 godziny od przygotowania.

Fielga przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne. Przed użyciem roztwór należy wstrząsnąć. Nieużywany roztwór lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka leku nie jest dostosowana. Ograniczone doświadczenie z postmarketingu wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem niżej wymienionych działań niepożądanych, zazwyczaj łagodnych i ustępujących po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Meropenem i jego metabolity są usuwane z organizmu za pomocą hemodializy.

Działania niepożądane

Najczęstszymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka, wysypka, nudności/wymioty oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia. Najczęstszymi niepożądanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem meropenemu, o których donoszono w wynikach badań laboratoryjnych, były trombocytoza oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Poniżej wymienione działania niepożądane są sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Infekcje i inwazje: nieczęsto – kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: często – trombocytopenia; nieczęsto – eozynofilia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego: nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy; nieczęsto – parestezje; rzadko – drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha; nieczęsto – zapalenie jelita grubego związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; nieczęsto – podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, świąd; nieczęsto – pokrzywka, toksyczny nekrolizy epidermy, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień; częstość nieznana – alergiczna reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pęcherzyca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych: nieczęsto – podwyższenie poziomu kreatyniny i mocznika we krwi.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: często – stan zapalny, ból; nieczęsto – zapalenie żyły z zakrzepem (tromboflebita), ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka terapii. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Meropenemu nie wolno mieszać ani dodawać do innych produktów leczniczych.

Meropenem przeznaczony do bolusowych wstrzyknięć dożylnych należy rozcieńczać w wodzie do wstrzykiwań sterylnej.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do infuzji dożylnej można bezpośrednio rozpuszczać w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub w 5 % roztworze glukozy do przetaczania.

Opakowanie.

1 fiolka w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

DEMOPENEM® S.A. Pharmaceutical Industry.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

21. kilometr drogi krajowej Ateny – Lamia, Kryoneri Attica, 14568, Grecja.