Deksetoprofen

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU DEKSETOPROFEN (DEXKETOPROFEN)

Skład:

substancja czynna: deksetoprofen;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera trometamol deksetoprofenu – 36,9 mg, co odpowiada deksetoprofenu 25 mg;

substancje pomocnicze: etanol 96 %, chlorek sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, praktycznie wolny od cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwrzutowe. Pochodne kwasu propionowego. Deksetoprofen. Kod ATX M01A E17.

Właściwości farmakologiczne

Deksetoprofen trometamol – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NSAID opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklin PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory zapalenia, takie jak kininy, co pośrednio może również wpływać na podstawowe działanie leku.

Farmakodynamika

Wykazano działanie hamujące deksetoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych i u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały wyraźne działanie przeciwbólowe deksetoprofenu trometamolu. Działanie przeciwbólowe deksetoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu domięśniowym i dożylnej podaniu pacjentom z bólem o umiarkowanym i silnym nasileniu badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (zabiegi ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból lędźwiowy) i w kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono szybki początek działania przeciwbólowego, które osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu

50 mg deksetoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie leku Deksetoprofen pozwala znacząco zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. U pacjentów, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do samokontroli przeciwbólowej oraz deksetoprofen trometamol, potrzeba morfiny była znacznie mniejsza (o 30–45 %) niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu domięśniowym deksetoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie osiągane jest po około 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnej podaniu 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC (stężenie – czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozkładu deksetoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwylęgu – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnej podaniu nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksetoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksetoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu leku na zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), którzy brali udział w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej statystycznie różnicy w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwylęgu wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był skrócony.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku nie wywołującą działań niepożądanych, która była 2-krotnie wyższa niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównymi działaniami niepożądanymi były krew w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie układu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NSAID, deksetoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie układu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Leczenie objawowe bólu o umiarkowanym i silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. w bólach pourazowych, kolikach nerkowych i bólu lędźwiowym.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na deksetoprofen, na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) lub na substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie substancji o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelospazm, ostrego rinitu, polipy nosa, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• jeśli w trakcie leczenia ketoprofenem lub fibratami pojawiały się reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienia przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NLPZ;
• aktywna faza wrzodu żołądka lub dwunastnicy / krwawienie przewodu pokarmowego lub obecność w wywiadzie krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w aktywnej fazie lub zwiększone krwawienie;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoisty wrzodziejący zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• w przypadku nasilonego odwodnienia (spowodowanego wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią;

Ze względu na zawartość etanolu w leku deksetoprofen jest przeciwwskazany do podania w sposób nerwoosiowy (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub przestrzeni podtwardówkowej).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania następujących leków z NLPZ:

• inne NLPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawienia przewodu pokarmowego z powodu wzajemnego nasilania się działania;
• leki przeciwkrzepliwe: NLPZ nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksetoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza i z dokładnym kontrolowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyny: zwiększa się ryzyko krwawień (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod nadzorem lekarza i z dokładnym kontrolowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• leki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów przewodu pokarmowego lub krwawienia przewodu pokarmowego;
• lit (istnieją doniesienia dla kilku NLPZ): NLPZ zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksetoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (co najmniej 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w przebiegu stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Wymaga ostrożności jednoczesne stosowanie następujących leków z NLPZ:

• leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), aminoglikozydy i antagoniści receptora angiotensyny II. Deksetoprofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) jednoczesne stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę z inhibitorami ECA, antagonistami receptora angiotensyny II lub aminoglikozydami może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksetoprofenu razem z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w przebiegu stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania konieczne jest tygodniowe badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza;
• pentoksifylin: istnieje ryzyko krwawienia. Należy wzmocnić kontrolę i częściej badać czas krwawienia;
• zidowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NLPZ należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki sulfonylomocznikowe: NLPZ mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• beta-blokery: NLPZ mogą osłabić ich działanie przeciwhypertensyjne z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i tarkolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NLPZ na nerkowe prostaglandyny. Przy leczeniu skojarzonym należy kontrolować funkcję nerek;
• leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększa się ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego;
• probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksetoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania kanalikowej sekrecji nerkowej i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksetoprofenu;
• glikozydy naparstnicy: NLPZ mogą zwiększyć stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów syntetazy prostaglandyn. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NLPZ w jeden dzień z prostaglandyną nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczliwości, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do medycznego przerwania ciąży;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NLPZ zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofovir: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego do oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków konieczne jest kontrolowanie funkcji nerek;
• deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z deferasiroksem konieczny jest dokładny nadzór nad pacjentem;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NLPZ w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NLPZ przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami alergicznymi w wywiadzie. Należy unikać stosowania leku Deksetoprofen w połączeniu z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Reakcje niepożądane można ograniczyć poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano dla wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstępnego ostrzegawczego lub obecności w wywiadzie poważnych chorób układu trawiennego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodu lub jego perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodem w wywiadzie, szczególnie komplikowanym krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjenci w wieku podeszłym: u pacjentów w wieku podeszłym częściej występują reakcje niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie takie jak krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiercią. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjenci z chorobą refluksową przełyku, zapaleniem żołądka i/lub wrzodami w wywiadzie powinni mieć pewność, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób układu trawiennego i z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, należy monitorować stan układu trawiennego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego, podczas stosowania leku. NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, chorobą Leśniowskiego-Crona), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko reakcji niepożądanych ze strony układu trawiennego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie w wieku podeszłym, którzy mieli w wywiadzie reakcje niepożądane ze strony układu trawiennego, powinni informować lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem trawiennym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie: doustne glikokortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), SSRI lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniem czynności nerek, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ możliwe jest pogorszenie czynności nerek, zatrzymanie płynu w organizmie i obrzęki. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych doustnymi moczopędnymi, a także u pacjentów, u których może dojść do rozwoju hipowolemii. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu mocznika i kreatyniny we krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może być związane z reakcjami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń czynności nerek występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniem czynności wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń czynności wątroby występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia powinni być pod kontrolą i otrzymywać poradnictwo. Szczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ podczas leczenia NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że w trakcie stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko powstawania zakrzepów tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie zagrożenie przy stosowaniu deksetoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca zastoinowej, choroby niedokrwotnej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksetoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksetoprofenu trometamolu i heparyny o niskiej masie cząsteczkowej w dawkach profilaktycznych w okresie popołożnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjenci, którzy stosują deksetoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi lekami z grupy kumaryn lub heparynami, powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza. Najwięcej zaburzeń czynności układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w wieku podeszłym.

Reakcje skórne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiercią) podczas stosowania NLPZ, w tym łuszczycowego zapalenia skóry, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego martwiczego zeszpicenia. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Deksetoprofen należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Deksetoprofen może maskować objawy infekcji, co może utrudnić diagnozę i odpowiednie leczenie, a tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano w przypadku bakteryjnej zapalenia płuc i bakteryjnych powikłań ospa wietrzna. Gdy Deksetoprofen jest podawany w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirynie przerywanej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksetoprofenu, należy regularnie kontrolować czynność wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku Deksetoprofen leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na ryzyko reakcji alergicznych na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospa wietrzna. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego w przypadku ospa wietrzna nie zaleca się stosowania Deksetoprofenu.

Deksetoprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksetoprofen trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywizację procesów infekcyjnych lokalizujących się w tkankach miękkich. W związku z tym, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają się objawy bakteryjnej infekcji, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację z lekarzem.

Jedna ampułka leku Deksetoprofen zawiera 200 mg etanolu, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieciom oraz pacjentom z chorobami wątroby i chorym na epilepsję.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Stosowanie leku Deksetoprofen jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Według wyników badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, powstawania wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Tak, absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długości trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utrat przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksetoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Stosowanie deksetoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to występować krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto po przyjęciu leku przez kobiety w ciąży w II trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego przepisanie deksetoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w przypadku absolutnej konieczności. Przy przepisywaniu deksetoprofenu trometamolu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksetoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Kobiety w ciąży powinny przerwać stosowanie deksetoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• zespół kardiopłucny toksyczny (zwężenie / zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia czynności nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), możliwe nawet przy stosowaniu małych dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodu i przedłużonym porodem.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksetoprofenu do mleka matki. Lek Deksetoprofen jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksetoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom, które mają problemy z zajściem w ciążę lub poddają się badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

W trakcie stosowania leku Deksetoprofen możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności. W takich przypadkach możliwe jest pogorszenie zdolności szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.

Sposób stosowania i dawki

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby dawkę powtórną można podać po upływie 6 godzin. Maksymalna dobową dawkę nie powinna przekraczać 150 mg. Deksetoprofen przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 dni). Należy rozważyć przejście na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek można stosować zgodnie z wskazaniami w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowania dawki zazwyczaj nie jest wymagane. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się stosowanie niższej dawki, a mianowicie maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha).

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min).

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie domięśniowe. Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna

W celu przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera-laktału. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając działania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać wolno dożylne w ciągu 10–30 minut.

Deksetoprofen rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzykiwanie dożylne (bolusowe)

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy wstrzyknąć powoli dożylne w czasie nie krótszym niż 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Nie można mieszać deksetoprofenu w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

W przypadku domięśniowego lub dożylnego wstrzykiwania bolusowego lek należy natychmiast podać po pobraniu go z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do wstrzykiwania wykonanych z etylenowinylu acetylu, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie zaobserwowano zmian stężenia substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Preparat Deksetoprofen przeznaczony jest do jednorazowego użytku, dlatego pozostały roztwór należy zutylizować. Przed wstrzyknięciem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki mogą powodować zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe dostosowane do stanu pacjenta. Deksetoprofen trometamol może być usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane reakcje

W poniższej tabeli przedstawiono reakcje niepożądane pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksetoprofenem trometamolem, według danych z badań klinicznych, uznaje się za co najmniej możliwy, a także reakcje niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu leku Deksetoprofen na rynek.

Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Istnieje możliwość rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia żołądkowo-jelitowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenenie objawów zapalenia jelicia grubego i choroby Crohna. Rzadziej obserwuje się zapalenie żołądka. Zauważano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych. Jak również w przypadku stosowania innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są takie działania niepożądane jak: oponowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych bezprzywspółczynnikowe, które zazwyczaj występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub z mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze odłuszczenie nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym wzrostem ryzyka rozwoju chorób wywołanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności produktu leczniczego za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Deksetoprofen nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczone roztwory do wlewu dożylnego, przygotowane zgodnie z instrukcją w rozdziale „Wlewy dożylne”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie

Po 2 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze z folii; po 1, 2, 3 lub 4 blisterach w paczce.

Po 2 ml w ampułce; po 10 ampułek w blisterze z folii; po 1 blisterze w paczce.

Po 2 ml w ampułce; po 10 ampułek w paczce z tektury z tekturowymi przegródkami.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent

AT „Lubnifarm”.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności

Ukraina, 37500, obwód połtawski, miasto Lubny, ul. Barwinkowa, 16.