Deksetoprofen Abril

INSTRUKCJA dot. stosowania leku DEXKETOPROFENABRYL (DEXKETOPROFENABRYL)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofenu trometamol;

1 ampułka (2 ml) zawiera deksketoprofenu trometamolu 73,8 mg, co odpowiada deksketoprofenowi 50 mg;

substancje pomocnicze: etanol (96%), chloro sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań/wlewu.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Deksetoprofen Abril – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NSAID opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoxidy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie deksetoprofenu.

Farmakodynamika

Stwierdzono działanie hamujące deksetoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych i u ludzi.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne przeprowadzone w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksetoprofen trometamol wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksetoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły u pacjentów z bólem o umiarkowanym i silnym nasileniu badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedyczne i ginekologiczne operacje, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu mięśniowo-szkieletowego (ostry ból pleców) i w kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań działanie przeciwbólowe deksetoprofenu rozpoczynało się szybko i osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas działania przeciwbólowego po zastosowaniu 50 mg deksetoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie deksetoprofenu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego. Gdy pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego podawano morfinę za pomocą urządzenia do analgezji kontrolowanej przez pacjenta, dodatkowo podawano deksetoprofen trometamol, wymagali oni znacznie mniejszej ilości morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśni deksetoprofenu trometamolu u człowieka maksymalne stężenie osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły dawek 25–50 mg środka leczniczego pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków charakteryzujących się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksetoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyprowadzenia – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że maksymalne stężenie (Cmax) i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły nie różnią się od wartości po zastosowaniu pojedynczej dawki, co wskazuje na brak kumulacji środka leczniczego.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksetoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksetoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji środka leczniczego w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu środka leczniczego na zdrowych ochotników w podeszłym wieku (w wieku powyżej 65 lat), którzy brali udział w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż na młodych ochotnikach, jednak nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyprowadzenia wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens zmniejszał się.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznego bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania chronicznej toksyczności u zwierząt pozwoliły na ustalenie maksymalnej dawki środka leczniczego, która nie powoduje działań niepożądanych, i była ona 2 razy wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównym działaniem niepożądanym była obecność krwi w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego (GIT) w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania kancerogennego wpływu na zwierzętach nie przeprowadzono.

Tak jak wszystkie NSAID, deksetoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe bólu ostrego o umiarkowanym i silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest niepożądane, np. w przypadku bólu popołożeniowego, kolki nerkowej i bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na deksetoprofen, którykolwiek inny niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) lub na substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie substancji o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelowe ściszenie, ostry katar, polipy nosa, wysypkę lub obrzęk naczynioruchowy;
• jeśli podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NSAID;
• aktywna faza wrzodu peptycznego/krwawienie żołądkowo-jelitowe lub obecność w wywiadzie krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w aktywnej fazie lub zwiększona krwawiwość;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoiste zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• w przypadku nasilonego odwodnienia (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

Z uwagi na zawartość etanolu w leku, środek ten jest przeciwwskazany do podania neuroaksjalnego (wewnątrzoponowego lub podpajęczynówkowego).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Zaleca się nie stosować jednocześnie następujących leków z NSAID:

• Inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym oraz krwawienia żołądkowo-jelitowego z powodu wzajemnego nasilania się działania.
• Leki przeciwwadulcowe. NSAID nasilają działanie leków przeciwwadulcowych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksetoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza, starannie monitorując odpowiednie badania laboratoryjne.
• Hepariny. Zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza, starannie monitorując odpowiednie badania laboratoryjne.
• Leki steroidowe. Zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów w przewodzie pokarmowym lub krwawienia żołądkowo-jelitowego.
• Lit (zgłoszenia dotyczyły kilku NSAID). NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem), dlatego na początku stosowania deksetoprofenu, przy korekcie dawki lub jego odstawianiu, należy kontrolować stężenie litu we krwi.
• Metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.
• Pochodne hydantoiny i sulfonamidy. Możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NSAID wymaga ostrożności:

• Środki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksetoprofen obniża skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) jednoczesne stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II lub z antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksetoprofenu razem z dowolnym środkiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia konieczna jest kontrola funkcji nerek.
• Metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu na tle stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania konieczne jest tygodniowe badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza.
• Pentoksifylin. Istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia.
• Zydowudyna. Istnieje ryzyko zwiększenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania deksetoprofenu należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.
• Leki sulfonilomocznikowe. NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonilomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• Blokery beta. NSAID mogą osłabiać ich działanie przeciwnadciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn.
• Cyklosporyna i tacrolimus. Możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NSAID na prostaglandyny nerkowe. Przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.
• Środki trombolityczne. Zwiększa się ryzyko krwawienia.
• Środki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.
• Probenecyd. Możliwe zwiększenie stężenia deksetoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania wydzielania kanalikowego nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym, co wymaga korekty dawki deksetoprofenu.
• Glikozydy serca. NSAID mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi.
• Mifepryston. Teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NSAID w tym samym dniu co prostaglandyna nie ma niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczliwości, ani nie obniża skuteczności klinicznej leków stosowanych w medycznym przerywaniu ciąży.
• Antybiotyki z grupy chinolonów. Wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek.
• Tenofovir. Przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego do oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków konieczna jest kontrola funkcji nerek.
• Deferasirox. Przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku razem z deferasiroksem konieczna jest staranna kontrola pacjenta.
• Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania deksetoprofenu przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem alergicznym. Należy unikać stosowania deksetoprofenu w połączeniu z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można ograniczyć poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Zaobserwowano krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforację, czasem zakończone śmiertelnie, podczas stosowania wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstępnego ostrzegawczego lub wywiadu poważnych chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu należy przerwać stosowanie leku. Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie komplikowanych krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych.

Pacjenci starsi. U pacjentów starszych częściej występują działania niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie tych pacjentów należy rozpocząć od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej powinni mieć te choroby w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami choroby przewodu pokarmowego, w tym w wywiadzie, należy monitorować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego, podczas stosowania leku. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub inne leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie starszym, którzy mieli wcześniej działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecić powiadomienie lekarza o wszelkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniu przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Deksetoprofen należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień: doustne leki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Naruszenia funkcji nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ podczas stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoxyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi oraz u pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, deksetoprofen może zwiększać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi. Jak i inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może być związane z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowego, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów starszych.

Naruszenia funkcji wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, deksetoprofen może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych parametrów wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych parametrów leczenie należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca o łagodnym i umiarkowanym nasileniu wymagają kontroli i poradnictwa. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (stosowanie leku zwiększa ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ podczas leczenia NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że podczas stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brak danych pozwalających wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu deksetoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksetoprofen należy przepisać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów). Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. W badaniach klinicznych badano jednoczesne stosowanie deksetoprofenu trometamolu i niskocząsteczkowego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie pooperacyjnym, nie stwierdzono wpływu na parametry krzepnięcia. Jednak pacjenci stosujący deksetoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. z warfaryną, innymi lekami z grupy kumaryn lub heparynami, powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów starszych.

Reakcje skórne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) podczas stosowania NLPZ, w tym odłuszczeniowego zapalenia skóry, zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego epidermalnego nekroliozy. Największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku wystąpienia wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać przyjmowanie leku.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Deksetoprofen może maskować objawy infekcji, co może utrudnić diagnozę i wczesne leczenie, a tym samym pogorszyć rokowanie infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Gdy deksetoprofen jest podawany w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrej porfirii przerywanej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksetoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwościowe (np. wstrząs anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwościowych po przyjęciu deksetoprofenu należy przerwać leczenie. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza. Pacjenci z astmą połączoną z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa są bardziej narażeni na alergię na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie deksetoprofenu może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich podczas ospa wietrzna. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego w przypadku ospa wietrzna nie zaleca się stosowania deksetoprofenu.

Deksetoprofen należy podawać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksetoprofen trometamol może maskować objawy chorób infekcyjnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywację infekcji lokalizujących się w tkankach miękkich. W związku z tym, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają objawy bakteryjnej infekcji, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację z lekarzem.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych

Każda ampułka leku zawiera 12,35 obj.% etanolu, czyli do 200 mg na dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 wina na dawkę. Deksetoprofen może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieci, oraz u pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z epilepsją.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza praktycznie brak wolnego sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/plodu. Według wyników badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, powstawania wad serca u płodu i powstawania gastroschizy. Ryzyko wystąpienia wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i czasu trwania terapii. Badania na zwierzętach wykazały, że stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia utraty embrionów przed i po implantacji oraz do zgonu embrionów/plodów. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, obserwowano zwiększenie liczby różnych wad, w tym sercowo-naczyniowych. Jednak badania na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej deksetoprofenu trometamolu. Stosowanie deksetoprofenu od 20. tygodnia ciąży może spowodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leku. Ponadto po przyjmowaniu leku przez ciężarne w II trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego przepisanie deksetoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w przypadku absolutnej konieczności. Kobiety planujące ciążę lub będące w I i II trymestrze ciąży powinny stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę deksetoprofenu trometamolu przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksetoprofenu przez kilka dni od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie deksetoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn stwarzają ryzyko dla płodu:

• zespół kardiopulmonalny toksyczny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);
• na końcu ciąży dla matki i dziecka;
• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu niskich dawek;
• opóźnienie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia porodów i przedłużonych porodów.

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksetoprofenu do mleka matki. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Tak jak inne NLPZ, deksetoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania dotyczące bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania deksetoprofenu może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia widzenia lub senność. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej oraz kierowania pojazdami lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

W celu zminimalizowania reakcji niepożądanych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dorośli. Zalecana dawka to 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Lek jest przeznaczony do krótkotrwałego stosowania, należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż przez 2 dni). Jeśli jest to możliwe, pacjentów należy przechodzić na doustne leki przeciwbólowe. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek może być stosowany zgodnie z wskazaniami w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Korekty dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się niższą dawkę deksetoprofenu (maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg przy zaburzeniach funkcji nerek o lekkim nasileniu).

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Puga) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i starannie monitorować funkcję wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Puga) lek jest przeciwwskazany.

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek o lekkim nasileniu (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku zaburzeń funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie domięśniowe

Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do tkanki mięśniowej.

Infuzja dożylna

Do przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera-laktażu. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach bezpylnych, unikając wpływu naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy prowadzić dożylnie powoli przez 10–30 minut.

Roztwór leku rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzykiwanie dożylne (bolusowe)

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy wstrzyknąć dożylnie powoli przez nie krócej niż 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Deksetoprofenu nie wolno mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną. Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej. Przy stosowaniu domięśniowym lub dożylnej bolusowym lek należy natychmiast wstrzyknąć po pobraniu go z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do wstrzykiwania wykonanych z octanu etylwinylu, celulozy propionianu, polietylenu o niskiej gęstości i polichlorku winylu nie obserwowano zmian zawartości substancji czynnej w wyniku adsorpcji.

Lek jest przeznaczony do jednorazowego użycia, dlatego pozostałe ilości przygotowanego roztworu należy zutylizować. Przed wstrzyknięciem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy. Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy).

Leczenie. W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe zgodnie z stanem pacjenta. Deksetoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane reakcje.

W poniższej tabeli wymieniono niepożądane reakcje pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksetoprofenem trometamolem, według danych z badań klinicznych, uznaje się za co najmniej możliwy, a także niepożądane reakcje zgłoszone w okresie poszerzenia rejestracji.

Najczęściej obserwowane były zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Możliwe wystąpienie choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania deksetoprofenu mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaostrzenie kolitu oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych. Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są takie działania niepożądane jak: oponowe zapalenie ośrodkowego układu nerwowego bezprzywładne, które zazwyczaj występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub zakaźnymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony układu krwiotwórczego (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa–Johnsona i toksyczne martwicze rogowacenie (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia chorób wywołanych zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Przekazywanie podejrzanych działań niepożądanych

Przekazywanie informacji o podejrzanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, meperydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Nie wolno mieszać rozcieńczonych roztworów do wlewu, przygotowanych zgodnie z instrukcją w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”, z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

2 ml w ampułce. Po 5 ampułek w blisterze i pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Abril Laboratories Private Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Wsie Bhagwanpur, Tehsil Dera Bassi, Dystrykt Sahibzada Ajit Singh Nagar, Pendżab – 140507, Indie.