Deketa

INSTRUKCJA dot. stosowania leku DEKETA (DEKETA)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 36,9 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 25 mg deksketoprofenu (1 ampułka o pojemności 2 ml zawiera 73,81 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 50 mg deksketoprofenu);

substancje pomocnicze: etanol 96 %, chloroform sodu, chloroform sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczy, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwrzutowe. Pochodne kwasu propionowego. Kod ATX M01A E17.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika.

Deketa trometamolu — sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąca do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na ograniczeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoksydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany TxА2 i TxВ2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie leku.

Ustalono działanie hamujące dekscetoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Efektywność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne przeprowadzone w różnych stanach bólowych wykazały, że dekscetoprofen trometamol wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe dekscetoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły u pacjentów z bólem umiarkowanym i silnym badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedyczne i ginekologiczne operacje, operacje jamy brzusznej), a także przy bólu układu ruchu (ostry ból pleców) i kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono szybkie rozpoczęcie działania przeciwbólowego, które osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg dekscetoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie dekscetoprofenu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. U pacjentów, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do samodzielnego dozowania leku kontrolowanego przez pacjenta, jednoczesne podawanie dekscetoprofenu trometamolu prowadziło do znacznie mniejszego zapotrzebowania na morfinę (o 30–45 %) w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśni dekscetoprofenu trometamolu u człowieka maksymalne stężenie osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły dawki 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC (stężenie – czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), średni objętość rozkładu dekscetoprofenu wynosi około 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwylęgu — 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że wartości Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły nie różnią się od wartości po podaniu jednorazowym, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm dekscetoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu dekscetoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(–) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień działania leku na zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), którzy uczestniczyli w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej statystycznie różnicy w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwylęgu wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był zmniejszony.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne — badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii — nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania chronicznej toksyczności przeprowadzone na zwierzętach pozwoliły ustalić maksymalną dawkę leku nie wywołującą działań niepożądanych, która była 2 razy wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek leku małpom głównymi działaniami niepożądanymi były obecność krwi w stolcu, spadek przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce — patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była wyższa o 14–18 razy niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań kancerogennego wpływu leku na zwierzęta.

Tak jak wszystkie NLPZ, dekscetoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio — poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek Deketa wskazany jest do leczenia objawowego ostrego bólu o umiarkowanej i silnej intensywności, gdy stosowanie doustne deksketoprofenu jest niepożądane, np. w przypadku bólu pourazowego, kolki nerkowej oraz bólu pleców.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, którykolwiek inny niesteroidowy lek przeciwbólowy (NSAID) lub substancje pomocnicze leku;
• jeśli leki o podobnym działaniu, np. kwas acetylosalicylowy lub inne NSAID, wywołują napady astmy, skurcz oskrzeli, ostre zapalenie nosa lub powstawanie polipów nosowych, pojawianie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• jeśli podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja w wywiadzie, związane z terapią NSAID;
• aktywna faza wrzodu trawiennego / krwawienie żołądkowo-jelitowe lub obecność w wywiadzie krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w aktywnej fazie lub zwiększona krwotoczność;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoiste zapalenie jelit;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugh);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• nasilone odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niewystarczającym przyjmowaniem płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

Z uwagi na zawartość etanolu lek Deketa jest przeciwwskazany do podania neuroaksjalnego (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub przestrzeni podtwardówkowej).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Zaleca się unikania jednoczesnego stosowania następujących leków z NSAID:

• inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym oraz krwawienia żołądkowo-jelitowego z powodu wzajemnego nasilenia działania;
• leki przeciwkrzepliwe: NSAID nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, powinno odbywać się pod kontrolą lekarza i z monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyna: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, powinno odbywać się pod kontrolą lekarza i z monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• leki steroidowe: zwiększa się ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym oraz krwawienia żołądkowo-jelitowego;
• lit (doniesienia dotyczyły kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo): z uwagi na zmniejszenie klirensu nerkowego metotreksatu w wyniku stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NSAID wymaga ostrożności:

• leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe oraz antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę w połączeniu z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu w połączeniu z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z uwagi na zmniejszenie klirensu nerkowego metotreksatu w wyniku stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania konieczne jest tygodniowe badanie krwi. Nawet przy niewielkich zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku, leczenie należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza;
• pentoksyfilina: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zidowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NSAID należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki sulfonilomocznikowe: NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonilomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• leki beta-blokujące: NSAID mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i tachrolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NSAID na prostaglandyny nerkowe. W leczeniu skojarzonym należy kontrolować funkcję nerek;
• leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego;
• probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co prawdopodobnie wynika z hamowania wydzielania kanalikowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym, co wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasierdziowe: NSAID mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NSAID w tym samym dniu co prostaglandyna nie wpływa niepożądanie na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczliwości, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do medycznego przerwania ciąży;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofowir: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID zwiększa się ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku w połączeniu z deferasiroksem konieczna jest staranna kontrola stanu pacjenta;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania

Z ostrożnością stosować u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych. Należy unikać stosowania leku Deketa w połączeniu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Objawy działań niepożądanych można zmniejszyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia niezależnie od występowania objawów poprzedzających lub wywiadu ciężkich chorób przewodu pokarmowego. W przypadku rozwoju krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu należy przerwać stosowanie leku.

Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie powikłanych krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych.

Pacjenci starsi. U pacjentów starszych częściej występują działania niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie takie jak krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. W przypadku stosowania jakiegokolwiek NLPZ, jeśli pacjent ma w wywiadzie zapalenie przełyku, żołądka i/lub wrzodziejącą chorobę żołądka, należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób przewodu pokarmowego i z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, podczas stosowania leku należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie starszym, którzy mieli w wywiadzie działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecać powiadamianie lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie: doustne środki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lek należy przepisywać z ostrożnością, ponieważ przy stosowaniu NLPZ możliwe jest pogorszenie funkcji nerek, zatrzymanie płynu w organizmie i obrzęki. Ze względu na zwiększony ryzyko nefrotoksyczności lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom leczonym diuretykami, a także pacjentom, u których możliwy jest rozwój hipowolemii. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Tak jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu moczanego i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia nerek, zapalenia nerek międzywątkowego, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów starszych.

Bezpieczeńst游戏副本