Debitum-Sanovel
UkrainaSpis treści
INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DEBITUM-SANOVEL (DEBITUM-SANOVEL)
Skład:
substancja czynna: sertalina;
1 tabletka powlekana zawiera 27,975 mg lub 55,95 mg, lub 111,9 mg chlorowodorku sertaliny, co odpowiada 25 mg lub 50 mg, lub 100 mg sertaliny;
substancje pomocnicze: wodorofosforan wapnia bezwodny, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, glikolat skrobi sodowy (typ A), stearyna magnezu;
dla tabletek 25 mg – Opadry Green 20A21200 (barwnik FD&C niebieski № 2, sól glinowa lakowa (E 132), barwnik FD&C żółty № 6, sól glinowa lakowa (E 110), hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza, hipromeloza, barwnik chinolinowy żółty, sól glinowa lakowa (E 104), dwutlenek tytanu (E 171));
dla tabletek 50 mg – Opadry II Blue OY-L-20906 (polietylenoglikol, barwnik FD&C niebieski № 2, sól glinowa lakowa (E 132), hipromeloza, monohydrat laktozy, dwutlenek tytanu (E 171));
dla tabletek 100 mg – Opadry White Y-1-7000 (dwutlenek tytanu (E 171), hipromeloza, polietylenoglikol).
Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.
Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki 25 mg – eliptyczne tabletki powlekane o barwie zielonej; tabletki 50 mg – eliptyczne tabletki powlekane o barwie niebieskiej, z ryflowaniem z jednej strony; tabletki 100 mg – eliptyczne tabletki powlekane o barwie białej, z ryflowaniem z jednej strony.
Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu neuronalnego serotoniny. Kod ATC N06A B06.
Właściwości farmakologiczne.
Farmakodynamika.
Mechanizm działania
Sertalina jest silnym i specyficznym inhibitorem neuronalnego wychwytu serotoniny in vitro, co u organizmów zwierząt prowadzi do wzmacniania efektów 5-HT. Sertalina wykazuje jedynie bardzo słabe działanie na procesy odwrotnego neuronalnego wychwytu noradrenaliny i dopaminy. W dawkach klinicznych sertalina blokuje wychwyt serotoniny w płytkach krwi ludzkich. Lek nie wykazuje działania stymulującego, uspokajającego, antycholinergicznego ani kardiotoksycznego w badaniach na zwierzętach. W kontrolowanych badaniach z udziałem zdrowych ochotników sertalina nie wykazywała działania uspokajającego i nie wpływała na funkcje psychomotoryczne. Ze względu na swoje selektywne hamowanie wychwytu 5-HT, sertalina nie zwiększa aktywności katecholaminergicznej. Środek nie wykazuje powinowactwa do receptorów muszynowych (cholinergicznych), serotonergicznych, dopaminergicznych, adrenergicznych, histaminergicznych, GABA ani receptora benzodiazepinowego. Długotrwałe stosowanie sertaliny u zwierząt wiązało się z redukcją liczby receptorów noradrenergicznych w mózgu, co obserwuje się również przy stosowaniu innych skutecznych klinicznie leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwobsesyjnych.
Sertalina nie powoduje rozwoju uzależnienia lekowego. W placebo-kontrolowanym, podwójnie ślepych, randomizowanych badaniach porównujących potencjał nadużywania sertaliny, alprazolamu i d-ampetaminy u ludzi, sertalina nie powodowała pozytywnych efektów subiektywnych sugerujących potencjał nadużywania. Natomiast uczestnicy badania przyjmujący zarówno alprazolam, jak i d-ampetaminę, w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, wykazywali istotnie wyższe wskaźniki skłonności do nadużywania, euforii i potencjalnej uzależnialności lekowej. Sertalina nie wywoływała efektu stymulującego i uczucia niepokoju związanego z przyjmowaniem d-ampetaminy, ani działania uspokajającego i zaburzeń psychomotorycznych związanych z przyjmowaniem alprazolamu. Sertalina nie powoduje pozytywnego bodźca u makaków rezusów wytresowanych do samodzielnego przyjmowania kokainy, ani nie działa jako substytut bodźca rozpoznawczego wobec d-ampetaminy i pentobarbitalu u makaków rezusów.
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo
Ciężka depresja
Przeprowadzono badania z udziałem pacjentów ambulatoryjnych z depresją, którzy odpowiadali na terapię do zakończenia wstępnej 8-tygodniowej otwartej fazy leczenia sertaliną w dawkach 50–200 mg na dobę. Pacjenci ci (n=295) zostali randomizowani do grupy kontynuacji przyjmowania sertaliny w dawkach 50–200 mg na dobę lub do grupy przyjmowania placebo przez 44 tygodnie zgodnie z podwójnie ślepym badaniem. Częstość nawrotów u pacjentów przyjmujących sertalinę była istotnie statystycznie niższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Średnia dawka u uczestników zakończywszy badanie wynosiła 70 mg na dobę. Odsetek pacjentów odpowiadających na terapię (określonych jako pacjenci, u których nie wystąpił nawrót) w grupach przyjmujących sertalinę i placebo wynosił odpowiednio 83,4 % i 60,8 %.
Zespół stresu pourazowego (PTSD)
Połączone dane ogólnej liczby pacjentów z PTSD biorących udział w 3 badaniach wskazują na niższy odsetek odpowiedzi na terapię u mężczyzn w porównaniu z kobietami. W dwóch badaniach klinicznych z populacją ogólną i pozytywnymi wynikami odsetek pacjentów odpowiadających na terapię u kobiet i mężczyzn w grupach przyjmujących sertalinę był podobny w porównaniu z placebo (kobiety: 57,2 % w porównaniu z 34,5 %; mężczyźni: 53,9 % w porównaniu z 38,2 %). Liczba mężczyzn i kobiet wśród pacjentów ogólnej połączonej populacji badań wynosiła odpowiednio 184 i 430, przy czym wyniki u kobiet były bardziej spójne, a u mężczyzn na poziomie wyjściowym obserwowano inne zmienne parametry (większe nadużywanie substancji, dłuższy czas trwania choroby, przyczyna urazu itp.), które korelowały z niższą skutecznością leku.
Elektrofizjologia serca
W szczegółowym badaniu interwału QTc w stanie równowagi przy ekspozycji ponadterapeutycznej u zdrowych ochotników (przyjmujących dawkę 400 mg na dobę, dwukrotnie przekraczającą maksymalną zalecaną dawkę dzienną) górna granica dwustronnego 90 % przedziału ufności (CI) dla odpowiedniego czasowo średniego różnicowania QTcF między sertaliną a placebo, uzyskanego metodą najmniejszych kwadratów (11,666 ms), przekraczała wcześniej ustalone graniczne wartości 10 ms w punkcie czasowym 4 godziny po podaniu leku. Analiza zależności odpowiedzi od ekspozycji wskazywała na słabe pozytywne skorelowanie między QTcF a stężeniem sertaliny w osoczu krwi [0,036 ms/(ng/ml); p < 0,0001]. Zgodnie z modelem zależności odpowiedzi od ekspozycji, graniczna wartość klinicznie istotnego wydłużenia interwału QTcF (tj. więcej niż 10 ms dla przewidywanego 90 % CI) zwiększała się co najmniej 2,6-krotnie w porównaniu ze średnią Cmax (86 ng/ml) po podaniu najwyższej zalecanej dawki sertaliny (200 mg na dobę) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane” i „Przedawkowanie”).
Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD) u dzieci
Bezpieczeństwo i skuteczność sertaliny (50–200 mg na dobę) badano w leczeniu dzieci (6–12 lat) i nastolatków (13–17 lat), którzy nie mieli depresji i byli leczeni ambulatoryjnie z powodu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Po jednotygodniowym okresie jednokrotnie ślepego przyjmowania placebo pacjenci zostali randomizowani do grup przyjmowania sertaliny lub placebo przez 12 tygodni z elastycznym dozowaniem leku. Dzieci (6–12 lat) rozpoczynały stosowanie leku od dawki 25 mg. U pacjentów randomizowanych do grupy przyjmowania sertaliny zaobserwowano istotnie większe poprawienie niż u pacjentów przyjmujących placebo, co oceniono według Dziecięcej Skali Obsesyjno-Kompulsyjnej Yale-Brown (CY-BOCS) (p=0,005), Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego (NIMH) Ogólnej Skali Obsesyjno-Kompulsywnej (p=0,019) oraz Skali „Ogólna Ocena Kliniczna – Poprawa” (p=0,002). Ponadto, u pacjentów w grupie przyjmowania sertaliny w porównaniu z grupą przyjmowania placebo zaobserwowano tendencję do większego poprawienia według skali „Ogólna Ocena Kliniczna – Ciężkość choroby” (p=0,089). Średnia liczba punktów według skali CY-BOCS na poziomie wyjściowym i średnia zmiana liczby punktów w porównaniu z poziomem wyjściowym w grupie pacjentów przyjmujących placebo wynosiły odpowiednio 22,25 ± 6,15 i -3,4 ± 0,82, podczas gdy w grupie pacjentów przyjmujących sertalinę średnia liczba punktów na poziomie wyjściowym i średnia zmiana liczby punktów w porównaniu z poziomem wyjściowym wynosiły odpowiednio 23,36 ± 4,56 i -6,8 ± 0,87. W analizie post-hoc odsetek pacjentów odpowiadających na terapię, określonych jako pacjenci z redukcją o 25 % (lub więcej) liczby punktów według skali CY-BOCS (pierwotny parametr skuteczności) od wartości wyjściowych do punktu końcowego, wynosił 53 % w grupie przyjmowania sertaliny w porównaniu z 37 % w grupie placebo (p=0,03).
Brak danych dotyczących długoterminowych badań klinicznych skuteczności stosowania leku u pacjentów pediatrycznych.
Dzieci
Brak danych dotyczących stosowania sertaliny u dzieci poniżej 6. roku życia.
Badanie pośpieszne bezpieczeństwa SPRITES
Przeprowadzono obserwacyjne badanie pośpieszne z udziałem 941 pacjentów w wieku od 6 do 16 lat, w którym oceniano długoterminowe bezpieczeństwo terapii sertaliną (z psychoterapią i bez niej) w porównaniu z psychoterapią pod względem dojrzewania poznawczego, emocjonalnego, fizycznego i pokwitania, trwające do 3 lat. Badanie to przeprowadzono w warunkach praktyki klinicznej u dzieci i nastolatków z pierwotnymi rozpoznaniami zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, depresji lub innych zaburzeń lękowych oraz oceny poznawczości (ocenianej za pomocą testu Trails B i indeksu BRIEF), regulacji behawioralnej/emocjonalnej (ocenianej za pomocą behawioralnego indeksu regulacji BRIEF) oraz dojrzewania fizycznego/pokwitania (ocenianej za pomocą standaryzowanego indeksu wzrost/masa ciała/wskaźnik masy ciała (BMI) i stadium Tannera). Sertalina jest zatwierdzona do stosowania w praktyce pediatrycznej wyłącznie dla pacjentów od 6. roku życia z OCD (patrz sekcja „Wskazania”). Standaryzacja każdego pierwotnego wskaźnika wyniku na podstawie norm wiekowo-płciowych wykazała, że ogólne wyniki odpowiadały normalnemu rozwojowi. Nie zaobserwowano istotnych różnic statystycznych od wartości wyjściowych, z wyjątkiem wskaźnika masy ciała. W analizach porównawczych zaobserwowano istotne statystycznie wyniki dotyczące masy ciała, jednak wielkość zmiany była niewielka.
Farmakokinetyka.
Wchłanianie
W ciągu 14-dniowego przyjmowania sertaliny w dawkach 50–200 mg (doustnie, 1 raz na dobę) pacjentom stężenie maksymalne sertaliny w osoczu osiągane jest po 4,5–8,4 godziny po codziennym przyjęciu leku. Pokarm nie istotnie zmienia biodostępności sertaliny w tabletkach.
Rozkład
Około 98 % krążącej sertaliny wiąże się z białkami osocza krwi.
Biokonwersja
Sertalina ulega intensywnemu metabolizmowi presystemowemu („efekt pierwszego przejścia”) w wątrobie.
Na podstawie danych badań klinicznych i badań in vitro można stwierdzić, że sertalina metabolizowana jest wieloma drogami, w tym z udziałem enzymów CYP3A4, CYP2C19 i CYP2B6 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Sertalina i jej główny metabolit, dezmetilsertalina, są również substratami
glikoproteiny P w warunkach in vitro.
Eliminacja
Średni okres półtrwania sertaliny wynosi około 26 godzin (w zakresie od 22 do 36 godzin). Zgodnie z końcowym okresem półtrwania obserwuje się kumulację leku (z podwojeniem jego stężenia) do osiągnięcia stężenia równowagowego, które osiągane jest po 1 tygodniu od rozpoczęcia stosowania leku 1 raz na dobę. Okres półtrwania N-dezmetilsertaliny wynosi 62–104 godziny. Sertalina i N-dezmetilsertalina są intensywnie metabolizowane w organizmie człowieka, ich końcowe metabolity wydalane są z kałem i moczem w równych ilościach. Tylko bardzo niewielka część (< 0,2 %) sertaliny wydala się z moczem w niezmienionej postaci.
Linowość/nielinowość
Farmakokinetyka sertaliny w zakresie dawek od 50 do 200 mg jest zależna od dawki.
Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów
Dzieci z OCD
Farmakokinetykę sertaliny badano u 29 dzieci w wieku 6–12 lat i u 32 nastolatków w wieku 13–17 lat. U tych pacjentów stopniowo zwiększano dawkę poprzez jej tytrację do dawki dobowej 200 mg w ciągu 32 dni, rozpoczynając od dawki 25 mg lub 50 mg z stopniowym zwiększaniem. Przy stosowaniu leku w dawkach 25 mg i 50 mg tolerancja była podobna. W stanie równowagi przy dawce 200 mg stężenia sertaliny w osoczu krwi u grupy dzieci w wieku 6–12 lat były o około 35 % wyższe w porównaniu z grupą pacjentów w wieku 13–17 lat i o 21 % wyższe w porównaniu z grupą referencyjną dorosłych. Nie zaobserwowano istotnych różnic w parametrach klirensu między chłopcami a dziewczętami. W związku z tym, dla dzieci, szczególnie o niskiej masie ciała, zaleca się niską dawkę początkową i jej zwiększanie przy tytracji dawki o krok 25 mg. Nastolatkom można stosować takie same dawki jak dorosłym.
Nastolatkowie i pacjenci starsi
Profil farmakokinetyczny sertaliny u nastolatków i osób starszych nie różni się istotnie od takiego u dorosłych w wieku 18–65 lat.
Uszkodzenie wątroby
U pacjentów z uszkodzeniem wątroby okres półtrwania sertaliny jest wydłużony, a pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zwiększa się trzykrotnie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Uszkodzenie nerek
U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek nie zaobserwowano istotnej kumulacji sertaliny.
Farmakogenomika
U osób o powolnym metabolizmie CYP2C19 stężenia sertaliny w osoczu krwi były o około 50 % wyższe w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie CYP2C19. Kliniczne znaczenie tego zjawiska nie jest ustalone, dlatego tytracja dawki powinna być dostosowana w zależności od klinicznej odpowiedzi pacjenta.
Charakterystyki kliniczne.
Wskazania.
Sertalina wskazana jest w leczeniu następujących zaburzeń:
- epizody depresyjne duże. Zapobieganie nawrotom dużych epizodów depresyjnych;
- zaburzenia paniki z obecnością lub brakiem agorafobii;
- zaburzenie nerwicowe obsessyjno-kompulsyjne (ZNO) u dorosłych i dzieci w wieku 6–17 lat;
- zaburzenie lękowe społeczne;
- zaburzenie stresowe pourazowe (ZSP).
Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.
Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertaliny z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z objawami takimi jak pobudzenie, drżenie i hipertermia. Terapię sertaliną nie można rozpoczynać najwcześniej niż po upływie 14 dni od zakończenia leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO. Stosowanie sertaliny należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnym inhibitorem MAO.
Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertaliny i pimozidu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.
Przeciwwskazane
Inhibitory monoaminooksydazy (MAO-I)
Nieodwracalne inhibitory MAO (np. selegolina)
Przeciwwskazane jest stosowanie sertaliny razem z nieodwracalnymi inhibitorami MAO, takimi jak selegolina. Terapię sertaliną można rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 14 dni od zakończenia leczenia inhibitorami MAO nieodwracalnymi. Stosowanie sertaliny należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorami MAO nieodwracalnymi (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Selektywny inhibitor odwracalny MAO-A (moklobemid)
Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego nie należy stosować sertaliny w połączeniu z selektywnym odwracalnym inhibitorem MAO, takim jak moklobemid. Okres od zakończenia leczenia inhibitorem MAO odwracalnym do rozpoczęcia terapii sertaliną może być krótszy niż 14 dni. Zaleca się przerwanie stosowania sertaliny co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorem MAO odwracalnym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Nieodwracalne inhibitory MAO odwracalne (linezolid)
Antybiotyk linezolid jest słabym nieselektywnym odwracalnym inhibitorem MAO, którego nie należy stosować pacjentom przyjmującym sertalinę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Zarejestrowano ciężkie reakcje niepożądane u pacjentów, którzy niedawno przerwali stosowanie inhibitora MAO (np. błękit metylenowy) i rozpoczęli przyjmowanie sertaliny, lub którzy przerwali terapię sertaliną tuż przed rozpoczęciem stosowania inhibitora MAO. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonie, nasilone pocenie, nudności, wymioty, zaczerwienienie, zawroty głowy i hipertermię z objawami przypominającymi zespół neuroleptyczny złośliwy, drgawki i skutki śmiertelne.
Pimozid
W badaniu z jednorazowym przyjęciem niskiej dawki pimozidu (2 mg) zaobserwowano zwiększenie stężenia pimozidu o około 35%. To zwiększenie stężenia nie było związane z żadnymi zmianami parametrów EKG. Choć mechanizm tej interakcji jest nieznany, jednoczesne stosowanie sertaliny i pimozidu jest przeciwwskazane ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozidu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z sertaliną
Środki działające na OUN i alkohol
Jednoczesne stosowanie sertaliny w dawce 200 mg na dobę nie nasilało wpływu alkoholu, karbamazepiny, haloperidolu czy fenytoiny na funkcje poznawcze i psychomotoryczne u zdrowych uczestników badania, jednak jednoczesne stosowanie sertaliny z alkoholem nie jest zalecane.
Inne leki serotonergiczne
Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.
Zaleca się ostrożne przepisywanie sertaliny z opioidami (takimi jak fentanil (stosowany głównie podczas znieczulenia ogólnego i w terapii bólu przewlekłego), tramadol) oraz innymi lekami serotonergicznymi (w tym z innymi lekami serotonergicznymi przeciwdepresyjnymi, amfetaminami i triptanami).
Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu
Leki wydłużające interwał QT
Ryzyko wydłużenia interwału QTc i/lub arytmii komorowych (np. tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”) może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami wydłużającymi interwał QTc (np. niektóre leki przeciwpsychotyczne i antybiotyki) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Farmakodynamika”).
Lit
W badaniu z udziałem zdrowych ochotników kontrolowanym placebo jednoczesne przyjmowanie sertaliny i litu nie zmieniało istotnie farmakokinetyki litu, ale prowadziło do nasilenia drżenia w porównaniu z placebo, co wskazuje na możliwą interakcję farmakodynamiczną. Przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny i litu należy zapewnić odpowiednią kontrolę pacjenta.
Fenytoina
Wyniki placebo-kontrolowanego badania z udziałem zdrowych ochotników wskazują, że długotrwałe przyjmowanie sertaliny w dawce 200 mg/dobę nie prowadzi do klinicznie istotnego hamowania metabolizmu fenytoiny. Jednak dane z pojedynczych przypadków wskazują na wysokie stężenia fenytoiny u pacjentów przyjmujących sertalinę; zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny we krwi podczas wstępnego etapu terapii sertaliną z odpowiednimi korektami dawki fenytoiny. Ponadto jednoczesne stosowanie leku z fenytoiną, znanym induktorem CYP3A4, może prowadzić do obniżenia stężenia sertaliny we krwi.
Metamizol
Jednoczesne stosowanie sertaliny z metamizolem, który jest induktorem enzymów metabolizujących, w tym CYP2B6 i CYP3A4, może prowadzić do obniżenia stężenia sertaliny we krwi z potencjalnym zmniejszeniem skuteczności klinicznej. Dlatego zaleca się zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metamizolu i sertaliny; należy kontrolować odpowiedź kliniczną i/lub stężenia leku w miarę potrzeby.
Triptany
W okresie nadzoru po rejestracji pojawiły się pojedyncze doniesienia o przypadkach wystąpienia osłabienia, nadmiernego odruchu, zaburzeń koordynacji, uczucia dezorientacji, lęku i pobudzenia po jednoczesnym stosowaniu sertaliny i sumatryptanu. Objawy zespołu serotonergowego mogą również rozwijać się przy stosowaniu innych leków tej samej klasy (triptanów). Jeśli jednoczesne leczenie sertaliną i triptanami jest konieczne z klinicznego punktu widzenia, zaleca się zapewnić odpowiednią opiekę nad pacjentem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Warczaryna
Jednoczesne stosowanie sertaliny w dawce 200 mg/dobę i warczaryny prowadziło do nieznacznego, ale statystycznie istotnego wydłużenia czasu protrombinowego, co może w niektórych rzadkich przypadkach prowadzić do zaburzeń międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Dlatego należy dokładnie kontrolować wskaźnik czasu protrombinowego na początku leczenia sertaliną oraz przy jej odstawianiu.
Współdziałanie z innymi lekami, digoksyną, atenololem, cytydyną
Jednoczesne stosowanie z cytydyną prowadziło do istotnego obniżenia klirensu sertaliny. Kliniczne znaczenie tych zmian nie jest ustalone. Sertalina nie wpływała na właściwości beta-adrenoblokujące atenololu. Przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny w dawce
200 mg/dobę i digoksyny nie stwierdzono żadnej interakcji.
Leki wpływające na funkcję płytek krwi
Może wzrosnąć ryzyko krwawienia przy jednoczesnym stosowaniu selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), w tym sertaliny, z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. NSAID, kwas acetylosalicylowy i tyklopidyna) lub innymi lekami, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego
SSRI mogą zmniejszać aktywność cholinesterazy we krwi, co prowadzi do wydłużenia blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego mivakurium lub innymi blokerami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.
Środki znieczulające
Nie należy stosować jednocześnie z sukcylocholiną jako środkiem znieczulającym.
Leki metabolizowane przy udziale cytochromu P450
Sertalina może działać jako słaby lub umiarkowany inhibitor izoenzymu CYP2D6. Długotrwałe przyjmowanie sertaliny w dawce 50 mg/dobę prowadziło do umiarkowanego wzrostu (średnio o 23–37%) stężeń równowagowych dezypiraminu we krwi (wskaźnik aktywności izoenzymu CYP2D6). Klinicznie istotne interakcje mogą występować z innymi substratami CYP2D6 o wąskich zakresach terapeutycznych, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy 1C, w szczególności propafenon i flekainid, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i typowe leki przeciwpsychotyczne, zwłaszcza przy stosowaniu sertaliny w wyższych dawkach.
Sertalina nie jest klinicznie istotnym inhibitorem izoenzymów CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 i CYP1A2. Potwierdzają to wyniki badań interakcji leków in vivo z wykorzystaniem substratów CYP3A4 (endogennego kortyzolu, karbamazepiny, terfenadyny, alprazolamu), substratu CYP2C19 (diazepamu) i substratów CYP2C9 (tolbutamidu, glibenklamidu i fenytoiny). Wyniki badań in vitro wskazują, że sertalina ma bardzo mały potencjał hamowania CYP1A2 lub w ogóle go nie ma.
Codzienne spożycie trzech szklanek soku grejpfrutowego prowadziło do wzrostu stężeń sertaliny we krwi o prawie 100% w badaniu krzyżowym u 8 zdrowych osób japońskiej narodowości. Dlatego należy unikać spożycia soku grejpfrutowego podczas stosowania sertaliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Na podstawie wyników badania interakcji z sokiem grejpfrutowym nie można wykluczyć możliwości nawet znacznie większego wzrostu ekspozycji na sertalinę przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4, np. inhibitorami proteaz, ketokonazolem, itrakonazolem, pozaconazolem, worykonazolem, fluconazolem, klaritromycyną, telitromycyną i nefazodonem. Dotyczy to również umiarkowanych inhibitorów CYP3A4, np. aprepitantu, erytromycyny, fluconazolu, werapamilu i diltyazemu. Należy unikać przyjmowania silnych inhibitorów CYP3A4 podczas terapii sertaliną. Nie należy stosować jednocześnie z lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego, bólu w klatce piersiowej oraz regulacji częstości i rytmu serca (takimi jak flekainid i propafenon).
Nie można wykluczyć możliwości obniżenia stężeń sertaliny we krwi pod wpływem innych induktorów enzymu CYP3A4, np. fenobarbitalu, karbamazepiny, preparatów z wierzbańca pospolitego i ryfampicyny.
U osób z powolnym metabolizmem CYP2C19 stężenia sertaliny we krwi są podwyższone o około 50% w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie CYP2C19 (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Nie można wykluczyć możliwości interakcji lekowej z silnymi inhibitorami CYP2C19, np. omeprazolem, lansoprazolem, pantoprazolem, rabeprazolem, fluoksetyną, fluwoksyną.
Depresja
Nie należy stosować jednocześnie z lekami stosowanymi w leczeniu depresji, takimi jak amitryptylina, nortryptylina, nefazodon, fluoksetyna, fluwoksyna.
Schizofrenia
Debitum-Sanovel nie należy stosować jednocześnie z lekami stosowanymi w leczeniu schizofrenii i innych zaburzeń psychicznych (takimi jak perfenazyna, lewomepromazyna i olanzapina).
Stosowanie leków przeciwbólowych/przeciwbólowych reumatycznych
Nie należy stosować jednocześnie z lekami stosowanymi w leczeniu bólu/reumatyzmu (np. metamizol, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) takie jak ibuprofen, aspiryna).
Stosowanie pacjentom z podwyższonym odczynem kwasowym soku żołądkowego
Nie należy stosować jednocześnie z lekami stosowanymi w leczeniu nadmiaru kwasu żołądkowego, wrzodów i zgagi (cytydyna, omeprazol, lansoprazol, pantoprazol, rabeprazol).
Cukrzyca
Nie należy stosować jednocześnie z lekami stosowanymi w leczeniu cukrzycy, takimi jak tolbutamid.
Leki uspokajające
Nie należy stosować jednocześnie z lekami uspokajającymi, takimi jak diazepan.
Stosowanie leków w leczeniu infekcji bakteryjnych
Nie należy stosować jednocześnie z lekami stosowanymi w leczeniu infekcji bakteryjnych, takimi jak ryfampycyna, klaritromycyna, telitromycyna, erytromycyna.
Leczenie HIV/SZK i zapalenia wątroby typu C
Nie należy stosować jednocześnie z lekami stosowanymi w leczeniu HIV/SZK i zapalenia wątroby typu C, takimi jak inhibitory proteazy (np. rytonawir, telaprewir).
Chemioterapia
Nie należy stosować jednocześnie z lekami stosowanymi w zapobieganiu nudnościom i wymiotom po operacji lub chemioterapii (np. aprepitant).
Szczególności stosowania.
Zespół serotonergiczny (SS) lub zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNZ)
Podczas stosowania SSZI, w tym leczenia sertraliną, zgłaszano rozwój zespołów, które mogą stanowić zagrożenie dla życia, takich jak SS lub ZNZ. Ryzyko rozwoju SS lub ZNZ przy stosowaniu SSZI wzrasta w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków serotonergicznych (w tym innych antydepresantów serotonergicznych, amfetamin, triptanów) oraz środków wpływających na metabolizm serotoniny (w tym inhibitory MAO, np. błękit metylenowy), środków przeciwdziałań psychicznym i innych antagonistów dopaminy oraz opioidów. U pacjentów należy monitorować występowanie objawów i objawów SS lub ZNZ (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Przejście z SSZI, antydepresantów lub leków przeciwobsesyjnych
Dane z kontrolowanych badań dotyczące optymalnego czasu przejścia z SSZI, antydepresantów lub leków przeciwobsesyjnych na sertralinę są ograniczone. Należy przeprowadzić odpowiednią ocenę medyczną przy takich zmianach w leczeniu, szczególnie przy przejściu na sertralinę z leków o długim czasie działania, takich jak fluoksetyna.
Inne leki serotonergiczne, np. tryptofan, fenfluramina i agonisty 5-HT
Jednoczesne stosowanie sertraliny i innych środków nasilających działanie neuroprzekaźnictwa serotonergicznego, takich jak amfetaminy, tryptofan, fenfluramina, agonisty 5-HT lub leki ziołowe, preparaty z dziurawca (Hypericum perforatum), należy prowadzić z ostrożnością, a takiej terapii skojarzonej, jeśli to możliwe, należy unikać (ze względu na możliwą interakcję farmakodynamiczną).
Wydłużenie interwału QTc/tachykardia komorowa typu „torsade de pointes”
W okresie po rejestracji stosowania sertraliny zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QTc i tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”. Większość przypadków obserwowano u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc/tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”. Wpływ na wydłużenie interwału QTc został potwierdzony w badaniu QTc u zdrowych ochotników z istotnym statystycznie dodatnim związkem ekspozycja-odpowiedź. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc, takimi jak choroby serca, hipokaliemia lub hipomagnezemia, wydłużenie interwału QTc w wywiadzie rodzinnym, bradykardia oraz jednoczesne stosowanie leków wydłużających interwał QTc (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Farmakodynamika”).
Wzmożenie hipomanii lub manii
Zgłaszano wystąpienie objawów manii/hipomanii u niewielkiego odsetka pacjentów przyjmujących zarejestrowane antydepresanty i leki przeciwobsesyjne, w tym sertralinę. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. Wymagany jest staranny nadzór lekarza. W przypadku stwierdzenia objawów fazy maniakalnej należy przerwać stosowanie sertraliny.
Schizofrenia
Objawy psychiczne mogą się nasilać u pacjentów z chorobą schizofreniczną.
Drżenie
Podczas terapii sertraliną mogą wystąpić drgawki: sertraliny nie należy przepisywać chorym z niestabilną epilepsją; u chorych z kontrolowaną epilepsją stosowanie sertraliny wymaga starannego nadzoru. Pacjentom, u których wystąpią drgawki, należy odstawić lek.
Samobójstwa/myśli samobójcze/próby samobójcze lub objawy pogorszenia stanu klinicznego
Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i prób samobójstw (zachowań i objawów samobójczych). Ryzyko to istnieje bezpośrednio przed czasem osiągnięcia istotnej remisji. Ponieważ poprawa stanu pacjentów może nie występować przez pierwsze kilka tygodni lub dłuższy okres terapii, pacjenci powinni być pod starannym nadzorem do czasu tej poprawy. Ogólnie doświadczenie kliniczne wskazuje, że na wczesnych etapach poprawy ryzyko samobójstwa może wzrosnąć.
Inne zaburzenia psychiczne, dla leczenia których przepisuje się sertralinę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań i objawów samobójczych. Ponadto te stany mogą współwystępować z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Dlatego analogiczne środki ostrożności, dotyczące leczenia pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, są również wymagane przy leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.
Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zachowań i objawów samobójczych lub pacjenci, u których przed rozpoczęciem terapii występuje znaczna tendencja do myśli samobójczych, są narażeni na większe ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych, dlatego powinni być pod starannym nadzorem podczas leczenia. Metaanaliza danych uzyskanych w wyniku przeprowadzonych badań klinicznych z zastosowaniem antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych przy stosowaniu antydepresantów u pacjentów w wieku do 25 lat w porównaniu z grupą placebo.
Należy prowadzić staranny nadzór nad pacjentami, w szczególności nad pacjentami z wysokim ryzykiem wystąpienia samobójstwa, szczególnie na początku terapii i po każdej zmianie dawki leku. Pacjentów (oraz osoby, które o nich opiekują się) należy poinformować o konieczności monitorowania wszelkich objawów pogorszenia stanu klinicznego, wystąpienia zachowań samobójczych lub myśli samobójczych, a także wszelkich nietypowych zmian zachowania i natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.
Stosowanie u dzieci
Sertralinę nie należy stosować do leczenia dzieci i młodzieży, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym w wieku 6–17 lat. W trakcie badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty, w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) i wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew). Jeśli, biorąc pod uwagę potrzebę kliniczną, decyzja zostanie jednak podjęta na rzecz przepisania tego leku, wymagany jest staranny monitoring pacjenta w celu wykrycia objawów samobójczych, szczególnie na początku leczenia. Długoterminowa bezpieczeństwo w odniesieniu do rozwoju poznawczego, emocjonalnego, fizycznego i dojrzewania płciowego dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat oceniano w długoterminowym badaniu obserwacyjnym trwającym do 3 lat (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). W okresie postmarketingowym zarejestrowano zgłoszenia kilku przypadków opóźnienia wzrostu i dojrzewania płciowego. Kliniczne znaczenie i związek przyczynowy nie są jeszcze ustalone. Przy długotrwałej terapii pacjentów w wieku dziecięcym lekarze powinni prowadzić monitoring w celu wykrycia odchyleń od normy w procesie wzrostu i rozwoju organizmu.
Zaburzenia krzepnięcia/krwawienia
Podczas stosowania SSZI zgłaszano przypadki patologicznych krwawień, w tym krwawień skórnych (siniaki i purpura) oraz innych krwawień, takich jak krwawienia przewodu pokarmowego lub ginekologiczne, w tym krwawienia zakończone śmiercią. SSZI/IZZN mogą zwiększyć ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią” i „Działania niepożądane”). Zaleca się stosowanie SSZI z ostrożnością u pacjentów, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które znane są z wpływu na funkcję płytek krwi (np. z lekami przeciwpakrzewcze, atypowymi lekami przeciwdziałań psychicznym i fenotiazynami, większością trójpierścieniowych antydepresantów, kwasem acetylosalicylowym i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ)), jak również u pacjentów z wywiadem zaburzeń krzepnięcia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Hiponatremia
W wyniku terapii SSZI lub inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (IZZN), w tym sertraliny, może rozwinąć się hiponatremia. W wielu przypadkach hiponatremia jest wynikiem zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Zgłaszano przypadki obniżenia stężenia sodu w osoczu poniżej 110 mmol/l.
U pacjentów w wieku starszym może istnieć większe ryzyko rozwoju hiponatremii przy stosowaniu SSZI i IZZN. Ryzyko tego powikłania może również być zwiększone u pacjentów przyjmujących diuretyki lub u pacjentów z hipowolemia o innym pochodzeniu (patrz informacja o stosowaniu pacjentom w wieku starszym w sekcjach „Sposób stosowania i dawki” i „Działania niepożądane”). U pacjentów z objawową hiponatremią należy rozważyć przerwanie terapii sertraliną i wprowadzenie odpowiedniego leczenia medycznego. Objawy i objawy hiponatremii obejmują ból głowy, trudności z koncentracją, pogorszenie pamięci, dezorientację, osłabienie i utratę równowagi fizycznej, co może prowadzić do upadków. Objawy i objawy związane z cięższymi i/lub ostrymi epizodami hiponatremii obejmują halucynacje, omdlenia, drgawki, śpiączkę, zatrzymanie oddechu i skutki śmiertelne.
Objawy odstawienia pojawiające się po przerwaniu terapii sertraliną
Objawy odstawienia są powszechnym zjawiskiem po przerwaniu leczenia lekiem, szczególnie w przypadku nagłego przerwania terapii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dane z badań klinicznych wskazują, że u pacjentów, którzy przerwali stosowanie sertraliny, częstość reakcji odstawienia wynosiła 23%, w porównaniu z 12% u pacjentów, którzy kontynuowali terapię sertraliną.
Ryzyko rozwoju zespołu odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości terapii, dawki i szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszano takie reakcje jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie niepokoju, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie objawy te były łagodne lub umiarkowane, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po przerwaniu terapii, ale w bardzo rzadkich przypadkach takie objawy odnotowano u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę leku. W większości przypadków objawy te ustępują samorzutnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki sertraliny przy przerwaniu terapii lekiem w okresie kilku tygodni lub miesięcy w zależności od potrzeb pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).
Akatyzja/niepokój psychomotoryczny
Stosowanie sertraliny wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub niepohamowanym niepokojem i potrzebą poruszania się, często towarzyszącą niemożności siedzenia lub stania spokojnie. Ryzyko wystąpienia takich powikłań jest największe w pierwszych tygodniach terapii. U pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.
Stosowanie w niewydolności wątroby
Sertralina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Wyniki badania farmakokinetycznego z wielokrotnym przyjmowaniem leku u pacjentów ze stabilnym, łagodnym postacią marskości wątroby wykazały wydłużenie okresu półtrwania i zwiększenie AUC lub Cmax około trzykrotnie w porównaniu z tymi parametrami u osób z normalną funkcją wątroby. Istotnych różnic w stopniu wiązania leku z białkami osocza krwi między tymi dwiema grupami uczestników badania nie stwierdzono. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu sertraliny pacjentom z chorobą wątroby. W przypadku przepisywania sertraliny pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy rozważyć celowość zmniejszenia dawki lub częstotliwości przyjmowania leku. Sertraliny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).
Stosowanie w niewydolności nerek
Sertralina jest intensywnie metabolizowana; wydalanie niezmienionej substancji z moczem jest drugorzędną drogą eliminacji. W badaniach z udziałem pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek od łagodnego do umiarkowanego (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) lub od umiarkowanego do ciężkiego (klirens kreatyniny 10–29 ml/min) parametry farmakokinetyczne (AUC0-24 i Cmax) przy wielokrotnym przyjmowaniu leku nie różniły się istotnie statystycznie od tych parametrów w grupie kontrolnej. Nie ma potrzeby korygowania dawki w zależności od stopnia zaburzeń funkcji nerek.
Stosowanie u pacjentów w wieku starszym
W badaniach klinicznych wzięło udział ponad 700 pacjentów w wieku starszym (powyżej 65 roku życia). Charakter i częstość występowania działań niepożądanych u pacjentów w wieku starszym były podobne do tych obserwowanych u młodszych pacjentów.
Jednak stosowanie SSZI i IZZN, w tym sertraliny, wiązało się z przypadkami klinicznie istotnej hiponatremii u pacjentów w wieku starszym, u których może występować większe ryzyko rozwoju tego działania niepożądanego (patrz „Hiponatremia” w sekcji „Szczególności stosowania”).
Cukrzyca
U pacjentów z cukrzycą stosowanie SSZI może wpływać na wskaźniki kontroli glikemii. Dawkowanie insuliny i/lub doustnego środka hipoglikemicznego może wymagać korekty.
Terapia elektrowstrząsowa (TEW)
Nie przeprowadzono badań klinicznych skierowanych na zbadanie ryzyka lub korzyści skojarzonego stosowania TEW i sertraliny.
Sok grejpfrutowy
Jednoczesne stosowanie sertraliny z sokiem grejpfrutowym nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Wpływ na wyniki testu przesiewowego moczu
Zgłaszano fałszywie dodatnie wyniki immunologicznych testów przesiewowych moczu w celu wykrycia zawartości benzodiazepin u pacjentów przyjmujących sertralinę. Fałszywie dodatnie wyniki wynikają z niskiej specyficzności tego testu laboratoryjnego i mogą występować przez kilka dni po przerwaniu leczenia sertraliną. Różnicowanie sertraliny od benzodiazepin w moczu można przeprowadzić za pomocą testów potwierdzających – chromatografia gazowa/spektrometria mas.
Zamkniętokołowata jaskra
Leki klasy SSZI, w tym sertralina, mogą wpływać na rozmiar źrenicy z rozwojem midriazy. Ten efekt może prowadzić do zwężenia kąta oka z późniejszym wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwojem zamkniętokołowej jaskry, szczególnie u pacjentów z odpowiednią predyspozycją. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokołową jaskrą lub jaskrą w wywiadzie.
Informacja o substancjach pomocniczych
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.
Dysfunkcja seksualna
Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSZI)/inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny-noradrenaliny (SSZI-NA) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano przypadki trwałej dysfunkcji seksualnej, gdy objawy nie ustępują pomimo odstawienia SSZI/IZZN.
Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.
Ciąża
Nie istnieją dobrze kontrolowane badania leku z udziałem ciężarnych kobiet. Jednak istotna liczba danych nie wykazała dowodów na wystąpienie wad wrodzonych u płodu w wyniku stosowania sertraliny. W badaniach na zwierzętach stwierdzono wpływ na funkcję rozrodczą, prawdopodobnie z powodu toksycznego działania leku na organizm matki, spowodowanego działaniem farmakodynamicznym leku i/lub bezpośrednim działaniem farmakodynamicznym leku na płód.
Zgłaszano, że stosowanie sertraliny w okresie ciąży powoduje u niektórych noworodków (matki przyjmujące sertralinę) objawy podobne do objawów odstawienia. Ten fenomen obserwowano również przy stosowaniu innych antydepresantów klasy SSZI. Sertraliny nie zaleca się stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety jest taki, że oczekiwane korzyści z zastosowania leku przewyższają potencjalne ryzyko.
Wyniki obserwacji wskazują na zwiększone (mniej niż dwukrotnie) ryzyko krwawienia poporodowego w przypadku stosowania SSZI/IZZN w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególności stosowania” i „Działania niepożądane”).
Należy monitorować noworodki, jeśli matka kontynuuje stosowanie sertraliny w późnych stadiach ciąży, szczególnie w III trymestrze. Po stosowaniu sertraliny w późnych stadiach ciąży u noworodków mogą wystąpić następujące objawy: zespół ostrej niewydolności oddechowej, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, hipertonus, hipotonus, nadreaktywność, drżenie, zespół zwiększonej pobudliwości nerwowo-refleksyjnej, drażliwość, osłabienie, nieustanny płacz, senność i trudności z zasypianiem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonergicznych lub objawów odstawienia. W większości przypadków te powikłania rozwijają się natychmiast po porodzie lub wkrótce po nim (w ciągu mniej niż 24 godziny).
Zgodnie z danymi badań epidemiologicznych oczekuje się, że stosowanie SSZI w okresie ciąży, szczególnie w późnych stadiach ciąży, może zwiększać ryzyko rozwoju zespołu trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków. Ryzyko obserwowano z częstością około 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej występuje 1–2 przypadki zespołu trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków na 1000 ciąż.
Karmienie piersią
Opublikowane dane dotyczące stężenia sertraliny w mleku matki wskazują, że sertralina i jej metabolit N-detyloserytralina wydzielają się w małych ilościach do mleka matki. Ogólnie w osoczu krwi niemowląt stwierdzano nieznaczne stężenia leku lub stężenia leku niemożliwe do oznaczenia, z wyjątkiem jednego przypadku, gdy stężenie leku w osoczu krwi niemowlęcia wynosiło około 50% stężenia leku w osoczu krwi matki (ale bez żadnego zauważalnego wpływu na zdrowie tego niemowlęcia). Do chwili obecnej nie zgłaszano działań niepożądanych leku na zdrowie dzieci karmionych piersią przez kobiety przyjmujące sertralinę, ale takie ryzyko nie może być wykluczone. Stosowanie leku w okresie karmienia piersią nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy, według lekarza, korzyści z przyjmowania leku przewyższają ryzyko.
Niepłodność
Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wykazały wpływu sertraliny na parametry niepłodności.
Raporty badań z udziałem ludzi z zastosowaniem niektórych SSZI wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Do chwili obecnej nie stwierdzono wpływu na niepłodność człowieka.
Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.
Badania kliniczno-farmakologiczne wskazują na brak wpływu sertraliny na funkcje psychomotoryczne. Jednak pacjentów należy uprzedzić, że środki psychotropowe mogą zaburzać reakcje psychiczne lub fizyczne niezbędne do wykonywania potencjalnie niebezpiecznych zadań, takich jak prowadzenie samochodu lub praca z innymi urządzeniami.
Sposób stosowania i dawki.
Sposób stosowania
Sertalamin należy przyjmować 1 raz na dobę (rano lub wieczorem).
Tabletki sertalaminu można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.
Rozpoczęcie leczenia
Depresja i zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD)
Leczenie sertalaminem należy rozpocząć od dawki 50 mg/24 godz.
Zaburzenia paniki, PTSD i zaburzenia lękowe społeczne
Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg/24 godz. Po 1 tygodniu dawkę należy zwiększyć do 50 mg 1 raz na dobę. Wykazano, że taki schemat dawkowania zmniejsza częstość występowania działań niepożądanych charakterystycznych dla zaburzeń paniki w wczesnym okresie leczenia.
Dozy metryczne
Depresja, OCD, zaburzenia paniki, zaburzenia lękowe społeczne i PTSD
U pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę 50 mg, efekt może być osiągnięty przez zwiększenie dawki. Korektę dawki należy przeprowadzać krokami po 50 mg z odstępami nie krótszymi niż 1 tydzień, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 200 mg/24 godz. Korektę dawki należy przeprowadzać nie częściej niż 1 raz w tygodniu, biorąc pod uwagę okres półtrwania sertalaminu wynoszący 24 godziny.
Pierwsze objawy efektu terapeutycznego mogą pojawić się w ciągu 7 dni leczenia. Jednak do osiągnięcia odpowiedzi terapeutycznej zazwyczaj potrzebny jest dłuższy czas, szczególnie u pacjentów z OCD.
Dawka utrzymująca
Dawkowanie w długotrwałej terapii należy utrzymywać na najniższym skutecznym poziomie, z późniejszą korektą w zależności od odpowiedzi terapeutycznej.
Depresja
Długotrwałą terapię można również stosować w celu zapobiegania nawrotom epizodów depresyjnych (ED). W większości przypadków zalecana dawka w celu zapobiegania nawrotom ED jest taka sama jak dawka stosowana podczas leczenia danego epizodu depresyjnego. Pacjenci z depresją powinni otrzymywać terapię przez wystarczająco długi czas, co najmniej przez 6 miesięcy, aby upewnić się o pełnej braku objawów.
Zaburzenia paniki i OCD
W przypadku długotrwałej terapii u pacjentów z zaburzeniami paniki i OCD należy regularnie oceniać terapię, ponieważ nie wykazano skuteczności leku w zapobieganiu nawrotom tych zaburzeń.
Stosowanie u dzieci
Dzieci i nastolatkowie z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi
Nastolatkowie w wieku 13–17 lat: dawka początkowa wynosi 50 mg 1 raz na dobę.
Dzieci w wieku 6–12 lat: dawka początkowa wynosi 25 mg 1 raz na dobę. Po 1 tygodniu dawkę można zwiększyć do 50 mg 1 raz na dobę.
W razie potrzeby, przy niewystarczającym efekcie, możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 50 mg za 1 raz w ciągu kilku tygodni. Maksymalna dawka wynosi 200 mg/24 godz. Jednak przy zwiększaniu dawki powyżej 50 mg należy uwzględnić ogólnie niższą masę ciała dzieci w porównaniu z dorosłymi. Nie należy zmieniać dawki częściej niż 1 raz w tygodniu.
Nie wykazano skuteczności leku u dzieci z dużym zaburzeniem depresyjnym.
Brak danych dotyczących stosowania leku u dzieci poniżej 6 roku życia (patrz także sekcja „Szczególne wskazania”).
Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku dozowanie leku należy dobierać ostrożnie, ponieważ ci pacjenci mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia hiponatremii (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).
Stosowanie w niewydolności wątroby
Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sertalaminu u pacjentów z chorobami wątroby. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby należy zmniejszyć dawkę lub częstotliwość przyjmowania leku. Sertalaminu nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ brak danych klinicznych dotyczących stosowania leku u tych chorych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).
Stosowanie w niewydolności nerek
W przypadku zaburzeń funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).
Zespół odstawienia po zakończeniu leczenia sertalaminem
Należy unikać nagłego zakończenia stosowania leku. Przy przerywaniu leczenia sertalaminem, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia reakcji zespołu odstawienia, dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki leku lub jego odstawieniu pojawiają się nieznośne objawy, można rozważyć ponowne wprowadzenie leku w dawce wcześniej przepisanej. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.
Dzieci.
Sertalaminu nie należy stosować do leczenia dzieci, z wyjątkiem dzieci z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi w wieku od 6 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).
Przedawkowanie.
Toksykologia
Sertalamin ma zakres bezpieczeństwa zależny od populacji pacjentów i/lub współistniejącego stosowania innych leków. Zgłaszano przypadki śmiertelne po przedawkowaniu sertalaminu zarówno przy stosowaniu samodzielnym, jak i w połączeniu z innymi środkami i/lub alkoholem. Z tego powodu każdy przypadek przedawkowania wymaga intensywnej terapii.
Objawy
Objawy przedawkowania obejmują działania niepożądane pośredniczone przez serotoniny, takie jak senność, zaburzenia przewodu pokarmowego (np. nudności i wymioty), tachykardia, drżenie, pobudzenie i zawroty głowy. Rzadziej zgłaszano wystąpienie śpiączki.
Po przedawkowaniu sertalaminu zgłaszano wydłużenie odstępu QTc/tachykardię komorową typu „torsade de pointes”, dlatego we wszystkich przypadkach przedawkowania sertalaminu zaleca się monitorowanie EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Farmakodynamika”).
Terapia
Nie istnieje specyficzny antydotum na sertalamin. Zaleca się zapewnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych oraz wystarczającego poziomu utlenowania i wentylacji, jeśli jest to konieczne. W terapii przedawkowania należy wziąć pod uwagę, że podanie węgla aktywowanego, które można stosować razem z środkiem przeczyszczającym, może być równie skuteczne lub bardziej skuteczne niż przemywanie żołądka. Wywoływanie wymiotów nie jest zalecane. Zalecane jest monitorowanie czynności serca (np. EKG), a także podstawowych parametrów życiowych, wraz z ogólną terapią objawową i wspierającą. Biorąc pod uwagę znaczny objętość rozkładu sertalaminu, środki takie jak wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja lub wymienna transfuzja krwi raczej nie będą przydatne.
Efekty uboczne.
Najczęściej występującym efektem ubocznym jest nudności. Podczas leczenia zaburzeń lękowych społecznych zaburzenia seksualne (zaburzenia ejakulacji) stwierdzono u 14 % mężczyzn stosujących sertaliny, w porównaniu do 0 % pacjentów otrzymujących placebo. Te efekty uboczne są zależne od dawki i często ustępują samorzutnie po kontynuacji terapii.
Profil efektów ubocznych obserwowanych w trakcie prowadzenia podwójnych, ślepych badań z kontrolą placebo z udziałem pacjentów z OCD, zaburzeniami paniki, PTSD oraz zaburzeniami lękowymi społecznymi był podobny do profilu obserwowanego u pacjentów z depresją uczestniczących w badaniach klinicznych.
Poniżej przedstawiono dane dotyczące efektów ubocznych obserwowanych w okresie nadzoru pozarejestracyjnego (częstość występowania nieznana) oraz w trakcie prowadzenia kontrolowanych badań z udziałem placebo (w których w sumie uczestniczyło 2542 pacjentów otrzymujących sertaliny i 2145 pacjentów otrzymujących placebo) z udziałem chorych na depresję, OCD, zaburzenia paniki, PTSD oraz zaburzenia lękowe społeczne.
Niektóre z poniższych efektów ubocznych mogą zmniejszać się pod względem nasilenia i częstości w trakcie długotrwałego leczenia i zazwyczaj nie prowadzą do przerwania terapii.
Należy natychmiast powiadomić lekarza, jeśli po przyjęciu tego leku pacjent odczuje którykolwiek z poniższych objawów – może to być poważny stan.
Jeśli u pacjenta pojawi się silne, pęcherzykowe wysypki (wielopostaciowa rumień), które mogą obejmować jamę ustną i język. Może to być objaw choroby znanej jako zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. W takim przypadku lekarz przerwie leczenie.
Reakcja alergiczną lub uczulenie, które może przebiegać z objawami takimi jak swędzące wysypki, trudności w oddychaniu, świsty, opuchlizna powiek, obrzęk twarzy lub warg.
Jeśli zauważono pobudzenie, dezorientację, biegunkę, wysoką temperaturę ciała i ciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie się oraz przyspieszone bicie serca. Są to objawy tzw. zespołu serotoniny. W rzadkich przypadkach ten zespół może wystąpić, jeśli pacjent równocześnie z sertaliną przyjmuje inne leki. Lekarz może zalecić przerwanie leczenia.
Jeśli skóra i oczy żółkną – może to świadczyć o uszkodzeniu wątroby.
Jeśli u pacjenta rozwijają się stany depresyjne z myślami o samookaleczeniu lub samobójstwie (myśli samobójcze).
Jeśli pacjent odczuwa niepokój i nie może siedzieć ani stać w miejscu po przyjęciu Debitum-Sanovel. Należy powiadomić lekarza, jeśli pacjent zaczyna odczuwać niepokój.
Jeśli u pacjenta występuje napad drgawek.
Jeśli pacjent aktualnie cierpi na epizod maniakalny.
Poniżej przedstawiono częstość występowania efektów ubocznych obserwowanych w trakcie prowadzenia kontrolowanych badań z udziałem placebo u pacjentów z depresją, OCD, zaburzeniami paniki, PTSD oraz zaburzeniami lękowymi społecznymi. Przedstawiono dane połączone z badań i nadzoru pozarejestracyjnego (częstość nieznana).
Częstość efektów ubocznych przedstawiono jako: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).
Zakażenia i inwazje. Często: zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenie gardła, katar; rzadko: gastroenteritis, zapalenie ucha środkowego; rzadko: divertikulitis§.
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbie i polipy). Rzadko: nowotwory.
Z boku układu krwi i limfatycznego. Rzadko: limfadenopatia, trombocytopenia*§, leukopenia*§, powiększenie węzłów chłonnych.
Z boku układu odpornościowego. Rzadko: podwyższona wrażliwość*, uczulenie sezonowe*; rzadko: reakcja anafilaktyczna*.
Z boku układu endokrynnego. Rzadko: niedoczynność tarczycy*; rzadko: hiperprolaktynemia*§, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego*§.
Zaburzenia metaboliczne i odżywienia. Często: zmniejszony apetyt, zwiększony apetyt*; rzadko: hipercholesterolemia, cukrzyca, hipoglikemia*, hiperglikemia*§, hiponatremia*§.
Zaburzenia psychiczne. Bardzo często: bezsenność; często: uczucie lęku*, depresja*, pobudzenie*, obniżone libido*, nerwowość, derealizacja, koszmary nocne, bruxizm*; rzadko: myśli samobójcze/ zachowania samobójcze, zaburzenia psychiczne*, myślenie patologiczne, apatia, halucynacje*, agresja*, nastrój euforyczny*, paranoja; rzadko: zaburzenie konwersyjne*§, paroniria*§, uzależnienie od leków, chodzenie we śnie, przedwczesna ejakulacja.
Z boku układu nerwowego. Bardzo często: zawroty głowy, ból głowy*, senność; zmęczenie; często: drżenie, zaburzenia ruchu (w tym objawy ekstrapiramidowe, takie jak hiperkinezja, hipertonus, dystonia, skurcze żuchwy lub zaburzenia chodu, obniżona wrażliwość na dotyk, mrowienie), parestezja*, hipertonus*, zaburzenia uwagi, dysgezja; rzadko: amnezja, hipestezja*, mimowolne skurcze mięśni*, omdlenie*, hiperkinezja*, migrena*, drgawki*, zawroty głowy ortostatyczne, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia mowy; rzadko: trizm mięśni żucia, śpiączka*, akatyzja (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), dyskinezja, hiperestezja, skurcz naczyń mózgowych (w tym zespół przemijającego zwężenia naczyń mózgowych i zespół Colla-Fleminga)*§, pobudzenie psychomotoryczne*§ (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zaburzenia czuciowe, choreoatetoid\§, koszmary nocne, a także zarejestrowano objawy związane z zespołem serotoniny* lub złośliwym zespołem neuroleptycznym, czasem związanym z jednoczesnym przyjmowaniem środków serotonergicznych, takich jak pobudzenie, dezorientacja, nasilone pocenie się, biegunka, gorączka, nadciśnienie tętnicze, sztywność i tachykardia§.
Z boku narządów wzroku. Często: zaburzenia widzenia*; rzadko: midryza*; rzadko: scotoma, jaskra, podwójne widzenie, fotofobia, krwotok do przedniej komory oka*§, źrenice różnej wielkości*§, zaburzenia widzenia§, zaburzenia łzawienia, makulopatia.
Z boku narządów słuchu i równowagi. Często: szumy w uszach*; rzadko: infekcja uszu, ból w uchu.
Z boku serca. Często: uczucie kołatania serca*; rzadko: tachykardia*, zaburzenia czynności serca; rzadko: duszność, zawał mięśnia sercowego*§, tachykardia komorowa typu „torsade de pointes”*§ (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Farmakodynamika”), bradykardia, wydłużenie odcinka QTc* (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Farmakodynamika”).
Z boku układu naczyniowego. Często: naparstania*; rzadko: patologiczne krwawienia (takie jak krwawienia przewodu pokarmowego, krwawienia z nosa)*, nadciśnienie tętnicze*, zaczerwienienie, hematuria*; rzadko: niedokrwienie obwodowe, naparstania.
Z boku układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej. Często: ziewanie*; ból gardła; katar; rzadko: duszność, krwawienie z nosa*, skurcz oskrzeli*; rzadko: nadmierne oddychanie, choroba śródmiąższowa płuc*§, skurcz krtani, dysfonia, strydor*§, niedodmy, dudnienie, trudności w oddychaniu, świsty, eozynofilowe zapalenie płuc.
Z boku układu pokarmowego. Bardzo często: nudności, biegunka, suchość w ustach; często: dyspepsja, zaparcia*, ból brzucha*, wymioty*, wzdęcia; rzadko: melena, zmiany patologiczne zębów, zapalenie przełyku, zapalenie języka, hemoroidy, nadmierne ślinienie, dysfagia, odbijanie, zmiany języka; rzadko: zapalenie przewodu pokarmowego, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie trzustki*§, hematohezja, owrzodzenia języka, stomatyt; częstość nieznana: mikroskopowe zapalenie jelita*.
Z boku układu wątrobowo-żółciowego. Rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, poważne zaburzenia funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby).
Z boku skóry i tkanki podskórnej. Często: hiperhidroza, wysypka*; rzadko: obrzęk okolic oczu*, pokrzywka*, łysienie*, swędzenie*, purpura*, zapalenie skóry, suchość skóry, obrzęk twarzy, zimny pot; rzadko: zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich efektów ubocznych ze strony skóry, takich jak zespół Stevensa-Johnsona* i nekroliza epidermalna*§, reakcja skórna*§, światłoczulność§, obrzęk naczynioruchowy, patologiczne zmiany struktury włosów, nietypowy zapach skóry, dermatyt pęcherzowy, wysypka pęcherzykowa.
Z boku układu ruchu i tkanki łącznej. Często: ból pleców, artralgia*, mialgia; rzadko: zapalenie stawów, mimowolne skurcze mięśni, skurcze mięśni*, osłabienie mięśni; rzadko: rabdomioliza*§, uszkodzenia kości; częstość nieznana: trizm*.
Z boku nerek i układu moczowego.
Rzadko: polakiuria, zaburzenia oddawania moczu, zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu*, poliuria, nokturia; rzadko: zaburzenia oddawania moczu*, oliguria.
Z boku układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Bardzo często: zaburzenia ejakulacji; często: nieregularny cykl miesięczny*, zaburzenia erekcji; rzadko: zaburzenia seksualne, menorygia, krwawienie z pochwy, zaburzenia seksualne u kobiet; rzadko: galaktoreja*, zapalenie przedsionka i pochwy, wydzieliny z narządów płciowych, wydzieliny z piersi, balanoposty*§, gruczolakowzrost piersi*, kątanie*; częstość nieznana: krwawienie poporodowe*†.
Zaburzenia ogólne. Bardzo często: zwiększone zmęczenie*; często: gorączka, przeziębienie, ogólne złe samopoczucie*, ból klatki piersiowej*, osłabienie*, piressja*; rzadko: obrzęk obwodowy*, dreszcze, zaburzenia chodu*, pragnienie; rzadko: przepuklina, obniżona tolerancja leku.
Badania. Często: przyrost masy ciała*; rzadko: podwyższenie poziomu alaninotransferazy* (ALT), podwyższenie poziomu asparginianotransferazy* (AST), spadek masy ciała*; rzadko: obniżenie poziomu hormonów tarczycy, podwyższenie poziomu cholesterolu we krwi*, odchylenia od normy wyników badań laboratoryjnych, zaburzenia jakości nasienia, zmiany funkcji płytek krwi*§.
Urazy, zatrucia i powikłania procedur. Często: uraz.
Zabiegi chirurgiczne i medyczne. Rzadko: zabieg rozszerzania naczyń.
* Efekty uboczne zarejestrowane w okresie pozarejestracyjnym.
§ Częstość efektów ubocznych przedstawiono na podstawie obliczonego górnego limitu 95 % przedziału ufności z zastosowaniem „zasady trzech”.
† Ten efekt uboczny zarejestrowano dla grupy terapeutycznej SSRI/SSNRI (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
Zespół odstawienia po zakończeniu leczenia sertaliną
Przerywanie leczenia sertaliną (szczególnie nagłe) zazwyczaj prowadzi do rozwoju objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszanymi efektami ubocznymi są zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie lęku, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Zazwyczaj te efekty uboczne były łagodne lub umiarkowane i ustępowały samorzutnie; jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie i/lub trwać dłużej. W związku z tym, gdy nie ma już potrzeby leczenia sertaliną, zaleca się stopniowe odstawienie leku poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Szczególne wskazania stosowania”).
Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym
Stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) lub inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI), w tym sertaliny, wiązano z klinicznie istotnymi przypadkami hiponatremii u pacjentów w wieku podeszłym, u których może występować zwiększony ryzyko wystąpienia tego efektu ubocznego (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).
Stosowanie u dzieci
U ponad 600 dzieci otrzymujących sertalinę ogólny profil efektów ubocznych był ogólnie podobny do profilu obserwowanego w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów. W trakcie kontrolowanych badań zarejestrowano następujące efekty uboczne (liczba pacjentów przyjmujących sertalinę wynosiła 281):
Bardzo często (≥ 1/10): ból głowy (22 %), bezsenność (21 %), biegunka (11 %) i nudności (15 %).
Często (od ≥ 1/100 do < 1/10): ból klatki piersiowej, mania, piressja, wymioty, brak apetytu, niestabilność afektywna, agresja, pobudzenie, nerwowość, zaburzenia uwagi, zawroty głowy, hiperkinezja, migrena, senność, drżenie, zaburzenia widzenia, suchość w ustach, dyspepsja, koszmary nocne, zwiększone zmęczenie, nietrzymanie moczu, wysypka, trądzik, krwawienie z nosa, wzdęcia. Rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100): wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Farmakodynamika”), próby samobójcze, drgawki, zaburzenia ekstrapiramidowe, parestezje, depresja, halucynacje, purpura, nadmierne oddychanie, anemia, zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu alaninotransferazy, zapalenie pęcherza, liszaj zwykły, zapalenie ucha zewnętrznego, ból w uchu, ból oka, midryza, ogólne złe samopoczucie, hematuria, wysypka pęcherzykowa, katar, uraz, spadek masy ciała, mimowolne skurcze mięśni, nietypowe sny, apatia, albuminuria, polakiuria, poliuria, ból piersi, zaburzenia cyklu miesięcznego, łysienie, zapalenie skóry, uszkodzenia skóry, nietypowy zapach skóry, pokrzywka, bruxizm, naparstania. Częstość nieznana: enureza.
Efekty charakterystyczne dla tej klasy leków
W wyniku przeprowadzonych badań epidemiologicznych, przede wszystkim z udziałem pacjentów w wieku powyżej 50 lat, stwierdzono zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdepresyjne. Mechanizm zwiększającego się ryzyka nie jest znany.
Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych
Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownikom medycznym i farmaceutycznym, a także pacjentom lub ich opiekunom prawnym należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.
Okres ważności.
2 lata.
Warunki przechowywania.
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.
Opakowanie. Po 14 tabletek w blisterze; po 2 blisterach w tekturowym pudełku.
Kategoria wydania. Na receptę.
Producent. Sanovel Ilac Sanai ve Ticaret A.Ş., Turcja.
Miejsce produkcji i adres działalności.
Dzielnica Balaban, ul. Cihangir Sokagi, nr 10, miasto Stambuł, 34580, rejon Silivri, Turcja.