Darfen® Long
Ukraina
Spis treści
INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego DARFEN® LONG (DARFENLONG)
Skład:
substancje czynne: ibuprofen, paracetamol;
1 tabletka powlekana zawiera ibuprofen 200 mg oraz paracetamol 500 mg;
substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, crospovidon (typ A) (E 1202), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny (E 551), povidon K-30 (E 1201), skrobia kukurydziana żelatynowana, talk (E 553b), kwas stearynowy (50); powłoka filmowa: alkohol poliwinylowy (E 1203), talk (E 553b), makrogol 3350 (E 1521), dwutlenek tytanu (E 171).
Postać leku. Tabletki powlekane.
Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki o kształcie owalnym, powlekane powłoką filmową, od barwy białej do prawie białej.
Grupa farmakoterapeutyczna.
Leki stosowane w chorobach układu mięśniowo-szkieletowego. Leki przeciwzapalne i przeciwrzutowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne. Pochodne kwasu propionowego. Ibuprofen, kombinacje.
Kod ATC M01A E51.
Właściwości farmakologiczne.
Farmakodynamika.
Działanie farmakologiczne ibuprofenu i paracetamolu różni się miejscem i mechanizmem działania, jednakże jest synergistyczne, co prowadzi do zwiększenia ich właściwości przeciwbólowych i przeciwgorączkowych w porównaniu z działaniem każdej substancji stosowanej oddzielnie.
Ibuprofen to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID), pochodna kwasu propionowego, który wykazał skuteczność w hamowaniu syntezy prostaglandyn – mediatorów bólu i stanu zapalnego. Ibuprofen wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe i przeciwzapalne poprzez obwodowe hamowanie izoenzymu cyklooksygenazy-2 (COX-2), co prowadzi do dalszego obniżenia wrażliwości nerwowych zakończeń czuciowych. Wykazano również, że ibuprofen hamuje indukowaną migrację leukocytów do obszarów zapalenia. Ibuprofen wykazuje wyraźne działanie w rdzeniu kręgowym, częściowo dzięki hamowaniu COX. Działanie przeciwgorączkowe ibuprofenu wynika z centralnego hamowania prostaglandyn w podwzgórzu. Ponadto ibuprofen odwracalnie hamuje agregację płytek krwi.
Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprofen może konkurencyjnie hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi w przypadku jednoczesnego stosowania. Niektóre badania farmakodynamiczne wykazały, że przy podawaniu pojedynczych dawek ibuprofenu w dawce 400 mg w ciągu 8 godzin przed lub w ciągu 30 minut po podaniu kwasu acetylosalicylowego o natychmiastowym uwalnianiu (81 mg) obserwowano osłabienie wpływu kwasu acetylosalicylowego na powstawanie tromboksany lub agregację płytek krwi. Mimo niepewności dotyczącej ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć możliwości, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne działanie uznaje się za mało prawdopodobne.
Dokładny mechanizm działania paracetamolu nie jest jeszcze w pełni poznany, jednak istnieją przekonujące dane dotyczące jego przeciwbólowego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Badania biochemiczne wskazują na hamowanie aktywności cyklooksygenazy-2 (COX-2) w OUN. Paracetamol może również stymulować aktywność zstępujących przewodzących dróg serotonergicznych (5-hydroksytriptaminowych), które hamują przekazywanie sygnałów bólowych w rdzeniu kręgowym.
Lek ten jest szczególnie odpowiedni w leczeniu bólu wymagającego silniejszego działania przeciwbólowego niż działanie ibuprofenu 400 mg lub paracetamolu 1000 mg stosowanych oddzielnie. Przeprowadzone badania z zastosowaniem tej kombinacji w modelu bólu ostrzego (ból pooperacyjny zębowy) oraz przewlekłego bólu w stawie kolanowym wykazały wysoką skuteczność tej kombinacji w redukcji nasilenia bólu ostrego (93,2%) oraz w długotrwałym leczeniu bólu przewlekłego (60,2%). Ten lek charakteryzuje się szybkim początkiem działania, z potwierdzonym odczuwalnym zmniejszeniem bólu, które średnio pojawia się po 18,3 minuty. Istotne zmniejszenie bólu występuje średnio po 44,6 minuty. Działanie przeciwbólowe tego leku jest znacznie dłuższe (9,1 godziny) w porównaniu z paracetamolem 500 mg (4 godziny).
Farmakokinetyka.
Ibuprofen jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego i w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi. Ibuprofen wykrywany jest w osoczu już po 5 minutach, osiągając maksymalne stężenie po 1–2 godzinach po przyjęciu w stanie czczo. Ibuprofen ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalany przez nerki. Okres półwydalenia wynosi około 2 godziny.
Paracetamol jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. W stężeniach terapeutycznych stopień wiązania z białkami osocza jest niski, choć zależy od dawki.
Paracetamol wykrywany jest w osoczu po 5 minutach, osiągając maksymalne stężenie po 0,5–0,67 godziny po przyjęciu w stanie czczo.
Paracetamol ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalany z moczem głównie w formie koniugatów. Mniej niż 5% paracetamolu jest wydalanych w niezmienionej formie. Metabolit hydroksylowany, powstający w bardzo małych ilościach w wątrobie pod wpływem mieszanych oksydaz i detoksykowany poprzez sprzężenie z glutationem wątrobowym, może się gromadzić przy przedawkowaniu paracetamolu i powodować uszkodzenie tkanki wątroby. Okres półwydalenia wynosi około 3 godziny. Nie stwierdzono istotnej różnicy w profilu farmakokinetycznym paracetamolu i ibuprofenu u pacjentów w wieku podeszłym. Biodostępność oraz profil farmakokinetyczny ibuprofenu i paracetamolu w składzie tego leku nie ulegają zmianie przy stosowaniu dawki pojedynczej ani powtarzanej tej kombinacji.
Skład tego leku został opracowany z wykorzystaniem technologii zapewniającej jednoczesne uwalnianie ibuprofenu i paracetamolu w sposób umożliwiający wzajemne wzmocnienie działania każdej z substancji czynnych.
Charakterystyka kliniczna.
Wskazania.
Leczenie objawowe łagodnego i umiarkowanego bólu spowodowanego migreną, bólem głowy, bólem pleców, bólem menstruacyjnym, bólem zęba, bólem reumatycznym i mięśniowym, bólem przy łagodnych postaciach artretyzmu, objawami przeziębienia i grypy, bólem gardła oraz gorączką.
Ten lek jest szczególnie wskazany w leczeniu bólu wymagającego silniejszego działania przeciwbólowego niż działanie ibuprofenu lub paracetamolu stosowanych oddzielnie.
Przeciwwskazania.
Lek jest przeciwwskazany:
− u pacjentów znanym nadwrażliwością na ibuprofen, paracetamol lub inne składniki leku;
− u pacjentów z wywiadem reakcji nadwrażliwości (np. astmy oskrzelowej, obrzęku naczynioruchowego, skurczu oskrzeli, rinitis lub pokrzywki) po zastosowaniu ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ);
− w przypadku czynnej choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy/krwawienia lub nawrotów w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych epizodów choroby wrzodowej lub krwawienia);
− u pacjentów z wywiadem krwawienia przewodu pokarmowego lub perforacji związanego z zastosowaniem NLPZ;
− u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi;
− u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, ciężką niewydolnością nerek lub ciężką niewydolnością serca (klasa IV według klasyfikacji NYHA);
− przy jednoczesnym stosowaniu innych leków zawierających NLPZ, w tym inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2) oraz kwasu acetylosalicylowego w dawce dobowej przekraczającej 75 mg, ze względu na zwiększony ryzyko działań niepożądanych;
− przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami zawierającymi paracetamol, ze względu na zwiększony ryzyko poważnych działań niepożądanych;
− w trzecim trymestrze ciąży.
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.
Ten lek (tak jak inne leki zawierające paracetamol) jest przeciwwskazany przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami zawierającymi paracetamol, ze względu na zwiększony ryzyko poważnych działań niepożądanych.
Ten lek (tak jak inne leki zawierające ibuprofen i NLPZ) nie powinien być stosowany w połączeniu z:
− kwasem acetylosalicylowym, ponieważ może to zwiększyć ryzyko działań niepożądanych, z wyjątkiem przypadków, gdy kwas acetylosalicylowy (w dawce nie przekraczającej 75 mg dziennie) został przepisany przez lekarza.
Dane eksperymentalne wskazują, że przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofen może hamować działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi. Jednak możliwość ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną jest ograniczona, dlatego nie ma ostatecznych wniosków, czy regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne małych dawek kwasu acetylosalicylowego. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne efekty są uważane za małoprawdopodobne;
− innymi NLPZ (w tym selektywnymi inhibitorami COX-2), ponieważ może to prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych.
Ten lek (tak jak inne produkty zawierające paracetamol) należy stosować z ostrożnością w połączeniu z następującymi lekami:
− cholestyraminą: cholestyramina obniża szybkość wchłaniania paracetamolu, dlatego paracetamol należy przyjmować 1 godzinę przed cholestyraminą, jeśli wymagana jest maksymalna analgezja;
− metoklopramidem i domperydonem: wchłanianie paracetamolu wzrasta pod wpływem metoklopramidu i domperydonu, jednak jednoczesnego przyjmowania nie należy unikać;
− warczaryną: działanie przeciwkrzepne warfaryny i innych kumaryn może być wzmocnione przy długotrwałym, regularnym stosowaniu paracetamolu, co zwiększa ryzyko krwawienia; stosowanie okazjonalne nie ma istotnego wpływu.
Ten lek (tak jak inne produkty zawierające ibuprofen i NLPZ) należy stosować z ostrożnością w połączeniu z następującymi lekami.
Antykoagulancy. NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów (zwiększając ryzyko krwawienia). Działanie przeciwkrzepne warfaryny i innych kumaryn może być wzmocnione przy długotrwałym, regularnym codziennym przyjmowaniu paracetamolu, co zwiększa ryzyko krwawienia.
Leki przeciwnadciśnieniowe i moczopędne. NLPZ mogą zmniejszać skuteczność tych leków i zwiększać ryzyko wystąpienia efektu nefrotoksycznego. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych z osłabioną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitora enzymu przekształcającego angiotensynę (ACE) lub antagonisty angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do potencjalnej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj ma charakter odwracalny. Dlatego takie kombinacje należy przepisywać z ostrożnością, szczególnie osobom starszym. W przypadku konieczności długotrwałego leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz rozważyć monitorowanie funkcji nerek na początku leczenia skojarzonego, a następnie okresowo. Diuretyki mogą zwiększać ryzyko nefrotoksyczności NLPZ.
Przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Może wzrosnąć ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego.
Glikozydy nasierdziowe. NLPZ zwiększają stężenie glikozydów w osoczu, mogą nasilać zaburzenia czynności serca i obniżać funkcję filtracji kłębuszkowej nerek.
Cyklosporyna. Możliwe zwiększenie ryzyka nefrotoksyczności.
Kortykosteroidy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia niepożądanych działań w przewodzie pokarmowym (np. wrzody przewodu pokarmowego lub krwawienia).
Izoniazyd: toksyczność paracetamolu może być nasilona przy jednoczesnym stosowaniu izoniazydu.
Lit i metotreksat. Istnieją dowody potencjalnego zwiększenia stężenia litu i metotreksatu w osoczu krwi.
Mifepryston. NLPZ nie powinny być stosowane wcześniej niż 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu, ponieważ zmniejszają jego skuteczność.
Antybiotyki chinolonowe. Badania na zwierzętach wskazują, że NLPZ mogą zwiększać ryzyko wystąpienia drgawek związanych z leczeniem antybiotykami z grupy chinolonów. Ryzyko wystąpienia drgawek wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ i chinolonów.
Flokloksacylina. Paracetamol należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z flokloksacyliną, ponieważ jednoczesne przyjmowanie było związane z kwasem metabolicznym z dużym przerostem anionowym jako skutkiem kwasicy pirzglutaminowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).
Takrolimus. Możliwe zwiększenie ryzyka nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ i takrolimusu.
Zydowidyna. Zwiększony ryzyko toksyczności hematologicznej przy jednoczesnym stosowaniu zydowidyny i NLPZ. Istnieją dowody na zwiększone ryzyko wystąpienia hemartrozy i hematoma u pacjentów zakażonych HIV, cierpiących na hemofilię, przy współistniejącym leczeniu zydowidyną i ibuprofenem.
Leki przeciwwymiotne. Szybkość wchłaniania paracetamolu może być zwiększona przez metoklopramid lub domperydon.
Szczególne środki ostrożności.
Nie należy przekraczać zalecanych dawek.
W przypadku nasilania się objawów należy skonsultować się z lekarzem.
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Paracetamol.
Paracetamol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby. Ryzyko przedawkowania paracetamolu jest wyższe u pacjentów z alkoholowym uszkodzeniem wątroby bez marskości. W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, nawet jeśli stan pacjenta wydaje się dobry, ze względu na ryzyko późnego poważnego uszkodzenia wątroby.
Opisywano przypadki kwasicy metabolicznej z dużym przerostem anionowym (HAGMA) jako następstwo kwasicy pirolonowego u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem czy innymi przyczynami niedoboru glutationu (np. przewlekłe alkoholizm), którzy byli leczeni paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy okres lub kombinacją paracetamolu i flukloksacyliny. W przypadku podejrzenia HAGMA jako następstwa kwasicy pirolonowego zaleca się natychmiastowe przerwanie stosowania paracetamolu i staranne monitorowanie. Pomiar stężenia 5-oksoprolinianu w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy pirolonowego jako głównej przyczyny HAGMA u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.
Nie należy przyjmować innych leków zawierających paracetamol. W przypadku takiego zdarzenia należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, nawet jeśli pacjent czuje się dobrze, ponieważ może to prowadzić do przedawkowania.
Ibuprofen.
Niepożądane skutki można minimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę niezbędną do złagodzenia objawów przez najkrótszy możliwy czas, a także przyjmując lek podczas posiłku.
Pacjenci w podeszłym wieku.
U pacjentów w podeszłym wieku zwiększa się częstość występowania działań niepożądanych spowodowanych stosowaniem NLPZ, szczególnie krwawień żołądkowo-jelitowych lub perforacji, które mogą być śmiertelne. Jeśli stosowanie NLPZ jest konieczne, należy przyjmować najniższą skuteczną dawkę przez minimalny okres.
Należy regularnie obserwować stan pacjenta pod kątem możliwości wystąpienia krwawień żołądkowo-jelitowych w trakcie terapii NLPZ.
Wpływ na układ oddechowy.
U pacjentów z astmą oskrzelową lub chorobami alergicznymi po stosowaniu NLPZ, lub z takimi chorobami w wywiadzie, może wystąpić oskrzelowy spazm.
Łupus rumieniowaty układowy i mieszane choroby tkanki łącznej.
U pacjentów z łupusem rumieniowatym układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej może zwiększać się ryzyko rozwoju oponowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.
Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy.
Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca w wywiadzie należy z ostrożnością rozpoczynać leczenie (wymagana konsultacja lekarza), ponieważ w trakcie terapii ibuprofenem, podobnie jak przy innych NLPZ, opisywano przypadki zatrzymania płynu, nadciśnienia i wystąpienia obrzęków.
Zgłaszano przypadki zespołu Cojansa u pacjentów leczonych Darfen® Long. Zespół Cojansa charakteryzuje się objawami sercowo-naczyniowymi spowodowanymi reakcją alergiczną lub reakcją nadwrażliwości związaną z zwężeniem tętnic wieńcowych, co potencjalnie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.
Dane z badań klinicznych wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka powstawania zatorów tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Ogólnie dane badań epidemiologicznych nie sugerują, że niska dawka ibuprofenu (np.
≤ 1200 mg na dobę) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powstawania zatorów tętniczych.
Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca (klasa II–III wg klasyfikacji NYHA), rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobami mózgowo-naczyniowymi należy leczyć ibuprofenem wyłącznie po dokładnej ocenie obrazu klinicznego. Należy unikać wysokich dawek (2400 mg na dobę). Należy również dokładnie ocenić obraz kliniczny przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów), szczególnie jeśli konieczne są wysokie dawki ibuprofenu (2400 mg na dobę).
Niewydolność serca, wątroby i nerek.
Stosowanie NLPZ może prowadzić do dawkowo-zależnego zmniejszenia produkcji prostaglandyn i rozwoju niewydolności nerek. Zwiększony ryzyko występuje u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, zaburzeniami czynności serca, zaburzeniami funkcji wątroby, u pacjentów przyjmujących diuretyki oraz u pacjentów w podeszłym wieku. U takich pacjentów należy monitorować funkcję nerek. Kwasica kanalikowa nerkowa i hipokaliemia mogą wystąpić po ostrym przedawkowaniu oraz u pacjentów przyjmujących leki z ibuprofenem przez dłuższy czas w wysokich dawkach (zazwyczaj ponad 4 tygodnie), w tym dawkach przekraczających zalecaną dawkę dobową.
Wpływ na układ pokarmowy.
NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami żołądkowo-jelitowymi w wywiadzie (wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i chorobą Crohna), ponieważ mogą one się nasilać.
Zgłaszano przypadki krwawień żołądkowo-jelitowych, perforacji, wrzodów, które mogą być śmiertelne i mogą wystąpić w dowolnym etapie leczenia NLPZ niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub ciężkich zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego w wywiadzie.
Ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodu lub perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ, przy obecności wrzodów w wywiadzie, szczególnie z takimi powikłaniami jak krwawienie lub perforacja, oraz u pacjentów w podeszłym wieku. U tych pacjentów należy rozpoczynać leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla tych pacjentów, a także dla pacjentów przyjmujących niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub inne leki, które mogą zwiększyć ryzyko ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć terapię wspomagającą lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej).
Pacjentom z chorobami żołądkowo-jelitowymi w wywiadzie, szczególnie pacjentom w podeszłym wieku, należy przekazać informację o wszelkich niepożądanych objawach ze strony układu pokarmowego (zwłaszcza krwawieniu), szczególnie na początku leczenia.
Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy przyjmują leki współistniejące, które mogą zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe, np. warfaryna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.
W przypadku wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego lub wrzodu u pacjentów przyjmujących leki zawierające ibuprofen, należy natychmiast przerwać leczenie tym lekiem.
Ciężkie skutki uboczne skórne (TSSS).
Ciężkie skutki uboczne skórne (TSSS), w tym odwarstwiające zapalenie skóry, zespół wielopostaciowej czerwieni, zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczne martwicze zapalenie naskórka (TMN), wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS) oraz ostra ogólnoustrojowa pustulopatia egzantematyczna (OGEP), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci, odnotowano przy stosowaniu ibuprofenu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość takich reakcji pojawiała się w ciągu pierwszego miesiąca.
W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie ibuprofenu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (w razie potrzeby).
Maskowanie objawów podstawowych infekcji.
Darfen® Long może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym nasilenia przebiegu choroby. Obserwowano to przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Jeśli ibuprofen stosuje się przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu podczas infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.
Wpływ na płodność u kobiet.
Dostępne dane wskazują, że leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn mogą wpływać na proces owulacji. Ten proces jest odwracalny po zakończeniu leczenia. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub badanym z powodu niepłodności, należy zalecić zaprzestanie przyjmowania leku.
Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.
Ciąża
Brak doświadczeń z zastosowania leku u kobiet w ciąży.
Duża ilość danych dotyczących ciężarnych nie wskazuje na działanie teratogenne ani fetalne/neonatalne toksyczne. Badania epidemiologiczne dotyczące rozwoju układu nerwowego u dzieci narażonych na działanie paracetamolu wewnątrzmacicznie nie dostarczają przekonujących wyników. Jeśli jest to klinicznie konieczne, paracetamol można stosować w czasie ciąży, jednak należy go stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas i z najmniejszą możliwą częstotliwością.
Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibuprofenu może prowadzić do oligohydramniosu w wyniku zaburzeń czynności nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zazwyczaj odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży ibuprofen nie powinien być przepisywany, jeśli nie jest to konieczne. Jeśli ibuprofen stosuje kobieta próbująca zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia jak najkrótszy. Po kilku dniach stosowania ibuprofenu od 20. tygodnia ciąży należy rozważyć monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego. Stosowanie leku Darfen® Long należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczowego.
W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn wiążą się z ryzykiem dla płodu:
- toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
- dysfunkcja nerek (patrz wyżej).
Ryzyko dla kobiety na końcu ciąży i dla noworodka:
- możliwe wydłużenie czasu krwawienia z powodu efektu przeciwzakrzepowego, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach leku;
- hamowanie skurczów macicy, co może prowadzić do opóźnienia lub wydłużenia porodu.
Zgłaszano przypadki wad wrodzonych u ludzi związanych ze stosowaniem NLPZ, jednak ich częstość jest niska i nie wykazują one wyraźnej regularności.
Ze względu na znany wpływ NLPZ na układ sercowo-naczyniowy płodu (ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego), stosowanie leku jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Stosowanie NLPZ w tym okresie może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia porodu, wydłużenia ich trwania oraz do zwiększonego ryzyka krwawienia zarówno u matki, jak i u noworodka.
Stosowanie NLPZ w I i II trymestrze ciąży, a także podczas porodu, jest możliwe tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.
Okres karmienia piersią
Ibuprofen i jego metabolity mogą przenikać do mleka matki w bardzo niskich stężeniach (0,0008% dawki matki). Szkodliwy wpływ na niemowlęta nie jest znany.
Paracetamol przenika do mleka matki, ale w ilościach klinicznie nieistotnych. Dostępne opublikowane dane nie wykluczają możliwości przyjmowania leku w okresie karmienia piersią.
Dlatego nie ma potrzeby przerywania karmienia piersią podczas krótkotrwałej terapii tym lekiem w zalecanych dawkach.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.
Możliwe są takie działania niepożądane jak zawroty głowy, senność, zmęczenie i zaburzenia widzenia po przyjęciu NLPZ. Pacjenci doświadczający takich działań niepożądanych nie powinni prowadzić samochodu ani obsługiwać innych maszyn.
Sposób stosowania i dawki.
Tylko do krótkotrwałego stosowania doustnego.
Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez minimalny okres niezbędny do wyeliminowania objawów (patrz punkt „Szczególne wskazania”).
Jeśli objawy choroby utrzymują się dłużej niż 3 dni, należy skonsultować się z lekarzem w celu doprecyzowania rozpoznania i dostosowania schematu leczenia. Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od przebiegu choroby i stanu pacjenta.
Dorosłym stosować po 1 tabletce do 3 razy na dobę z odstępem między dawkami nie mniejszym niż 6 godzin. Tabletki należy popijać wodą.
Jeśli 1 tabletka nie usuwa objawów choroby, należy stosować po 2 tabletki na dawkę, ale nie więcej niż 3 razy na dobę. Odstęp między dawkami powinien wynosić co najmniej 6 godzin. Nie należy przyjmować więcej niż 6 tabletek (3000 mg paracetamolu, 1200 mg ibuprofenu) w ciągu 24 godzin.
W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych lek należy przyjmować podczas posiłku.
Pacjenci w wieku podeszłym.
Nie wymagają korekty dawki.
Z uwagi na możliwość wystąpienia niepożądanych działań stan pacjentów w wieku podeszłym należy szczególnie starannie kontrolować. Jeśli konieczne jest stosowanie leków przeciwbólowych przeciwzapalnych niesteroidowych (NLPZ), należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas. Pacjent powinien regularnie kontrolować występowanie krwawienia z przewodu pokarmowego podczas terapii NLPZ.
Dzieci.
Nie stosować u dzieci w wieku do 18 lat.
Przedawkowanie.
Paracetamol. Uszkodzenie wątroby może wystąpić u dorosłych, którzy przyjęli 10 g (co odpowiada 20 tabletkom) lub więcej paracetamolu. Przyjęcie 5 g (co odpowiada 10 tabletkom) lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby, jeśli:
− pacjent przez dłuższy czas przyjmuje leczenie karbamazepinem, fenobarbitaliem, fenytoiną, primidonem, ryfampicyną, naparstnikiem (Hypericum perforatum) lub lekami indukującymi enzymy wątrobowe;
− pacjent regularnie spożywa alkohol;
− pacjent prawdopodobnie ma niedobór glutationu (np. ma włókniste zwyrodnienie, zakażenie HIV, kacheksję lub głoduje).
Objawy. Objawami przedawkowania paracetamolu w ciągu pierwszych 24 godzin są: bladość, nudności, wymioty, odbijanie jedzenia i ból brzucha. Uszkodzenie wątroby może objawiać się po 12–48 godzinach od przedawkowania, co wyraża się odchyleniem wyników badań czynności wątroby. Mogą wystąpić zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna. W przypadku ciężkiego zatrucia niewydolność wątroby może postępować do encefalopatii, krwawień, hipoglikemii, obrzęku mózgu i może mieć śmiertelny przebieg. Ostra niewydolność nerek z ostrym nekrozem kanalikowym może objawiać się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem i może się rozwinąć nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia wątroby. Zaobserwowano również arytmie serca oraz zapalenie trzustki.
Leczenie. W przypadku przedawkowania paracetamolu wymagana jest natychmiastowa pomoc medyczna. Pacjenta należy niezwłocznie przewieźć do szpitala w celu badania medycznego, nawet jeśli nie występują wczesne objawy przedawkowania. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów i mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania ani ryzyka uszkodzenia narządów. Leczenie należy prowadzić zgodnie z ustanowionymi zaleceniami dotyczącymi leczenia.
Należy rozważyć leczenie węglem aktywnym w ciągu 1 godziny po przyjęciu nadmiernego dawkowania paracetamolu. Stężenie paracetamolu we krwi należy oznaczyć po 4 godzinach lub później po przyjęciu (wcześniejsze stężenia są niepewne).
Leczenie N-acetylocysteiny może być prowadzone w ciągu 24 godzin po przyjęciu paracetamolu, jednak maksymalny efekt ochronny uzyskuje się po zastosowaniu w ciągu 8 godzin od przyjęcia nadmiernego dawkowania leku. Skuteczność antydoty gwałtownie maleje po tym czasie. W razie potrzeby pacjentowi należy podawać wewnętrznie N-acetylocysteinę zgodnie z ustalonym schematem dawkowania. W przypadku braku wymiotów można stosować metioninę doustnie jako odpowiednią alternatywę w odległych rejonach poza szpitalem.
Leczenie pacjentów, u których w ciągu 24 godzin po przyjęciu paracetamolu występuje ciężkie zaburzenie funkcji wątroby, należy prowadzić zgodnie z ustanowionymi zaleceniami.
Ibuprofen. Przyjęcie ibuprofenu w dawce przekraczającej 400 mg/kg u dzieci może wywołać objawy przedawkowania. U dorosłych zależność dawka–efekt jest mniej wyraźna. Okres półtrwania przy przedawkowaniu wynosi 1,5–3 godziny.
Objawy. U większości pacjentów, którzy przyjęli klinicznie istotną ilość NLPZ, mogą wystąpić jedynie nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu lub bardzo rzadko – biegunka. Może również wystąpić szum w uszach, ból głowy oraz krwawienie z przewodu pokarmowego. W przypadku cięższego zatrucia mogą wystąpić toksyczne uszkodzenia OUN, objawiające się sennością, czasem pobudzeniem nerwowym, dezorientacją lub śpiączką. Czasem u pacjentów obserwuje się drgawki. W przypadku ciężkiego zatrucia może wystąpić kwasica metaboliczna; wskaźnik protrombinowy/międzynarodowe znormalizowane stosunki (INR) mogą być podwyższone, prawdopodobnie z powodu wpływu na czynniki krzepnięcia krwi. Może wystąpić ostra niewydolność nerek oraz uszkodzenie wątroby przy odwodnieniu. U chorych na astmę oskrzelową może wystąpić nasilenie przebiegu choroby.
Leczenie. Leczenie powinno być objawowe i wspomagające, a także obejmować zapewnienie drożności dróg oddechowych oraz obserwację objawów serca i wskaźników czynności życiowych aż do normalizacji stanu. Zaleca się doustne podanie węgla aktywnego w ciągu 1 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej ilości leku. W przypadku częstych lub długotrwałych drgawek należy stosować diazepan lub lorazepan dożylnie. W celu leczenia astmy oskrzelowej należy stosować leki rozkurczające oskrzela.
Efekty uboczne.
Wyniki badań klinicznych przeprowadzonych z zastosowaniem tego leku nie wskazują na występowanie żadnych innych działań niepożądanych poza tymi, które obserwowano przy stosowaniu ibuprofenu lub paracetamolu oddzielnie.
Poniżej wymieniono działania niepożądane obserwowane u pacjentów przyjmujących ibuprofen lub paracetamol oddzielnie, zarówno w trakcie krótkotrwałego, jak i długotrwałego stosowania.
Częstość występowania określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).
Z udziału narządów wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia wzroku.
Z udziału narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: bardzo rzadko – szumy w uszach i zawroty głowy.
Z udziału układu oddechowego: bardzo rzadko – nadwrażliwość oddechowa, w tym astma, zaostrzenie astmy, skurcz oskrzeli i duszność.(^2)
Z udziału przewodu pokarmowego: często – ból brzucha, wymioty, biegunka, nudności, dyspepsja i dyskomfort przewodu pokarmowego(^5); rzadko – wrzód peptyczny, perforacja przewodu pokarmowego, krwawienie przewodu pokarmowego, melena, hematemesis(^6), owrzodzenia w jamie ustnej, zaostrzenie zapalenia okrężnicy i choroby Crohna(^7), zapalenie żołądka, zapalenie trzustki, wzdęcia i zaparcia.
Z udziału wątroby i dróg żółciowych: bardzo rzadko – zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby i żółtaczka.(^8)
Z udziału nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – nefrotoksyczność w różnych formach, w tym nefryt międzykomórkowy, zespół nerczny; ostre i przewlekłe niewydolność nerek.(^9)
Z udziału metabolizmu i zaburzeń metabolicznych: kwasica metaboliczna z wysokim odstępem anionowym, częstość „nieznana” (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych)(^{10}).
Z udziału układu nerwowego: rzadko – ból głowy i zawroty głowy; bardzo rzadko – oponowe zapalenie opon mózgowych bezprzyczynowe(^3), parestezje, zapalenie nerwu wzrokowego i senność.
Z udziału psychiki: bardzo rzadko – dezorientacja, depresja i halucynacje.
Z udziału układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – niewydolność serca, obrzęki, nadciśnienie tętnicze(^4); nieznana częstość – zespół Koyna.
Z udziału krwi i układu chłonnego: bardzo rzadko – zaburzenia układu krwiotwórczego.(^1)
Z udziału układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwościowe, w tym pokrzywka i swędzenie(^2); bardzo rzadko – ciężkie reakcje nadwrażliwościowe. Objawy mogą obejmować obrzęk twarzy, języka i krtani, duszność, tachykardię i hipotensję (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy lub ciężki wstrząs).(^2)
Z udziału skóry i tkanki podskórnej: często – hiperhidroza; rzadko – wysypka skórna(^2); bardzo rzadko – ciężkie reakcje skórne (CRS) (w tym rumień wielopostaciowy, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nerczyniec epidermalny); nieznana częstość: lekowo wywołana eozynofilowa reakcja z objawami systemowymi (zespoł DRESS). Ostra ogólna pustulopatia egzantematyczna (OGEP), reakcje fotouczulenia.
Zaburzenia ogólne: bardzo rzadko – zmęczenie i ogólne niedobytowanie.
Wskaźniki laboratoryjne: często – podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT), podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy i pogorszenie czynnościowych testów wątrobowych spowodowanych paracetamolem, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi; rzadko – podwyższenie poziomu asparaginianotransaminazy (AST), podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi, obniżenie poziomu hemoglobiny i podwyższenie liczby płytek krwi.
Opis poszczególnych działań niepożądanych
(^1) Przykłady obejmują agranulocytozę, anemię, anemię aplastyczną, anemię hemolityczną, leukopenię, neutropenię, pancytopenię i trombocytopenię. Pierwsze objawy to: gorączka, ból gardła, powierzchowne owrzodzenia w jamie ustnej, objawy przypominające grypę, ciężka postać wyczerpania, nieuzasadnione krwawienia, siniaki i krwawienia z nosa.
(^2) Istnieją doniesienia o występowaniu reakcji nadwrażliwościowych. Do takich reakcji należą:
- niemiespecyficzne reakcje alergiczne i anafilaksja;
- reakcje ze strony dróg oddechowych, w tym astma oskrzelowa, zaostrzenie astmy, skurcz oskrzeli lub duszność;
- różne reakcje ze strony skóry, w tym wysypki różnego typu, swędzenie, pokrzywka, purpura, obrzęk naczynioruchowy oraz rzadziej – odłuszczeniowe i pęcherzykowe zapalenia skóry (w tym nerczyniec epidermalny, zespół Stevensa-Johnsona i rumień wielopostaciowy).
(^3) Mechanizm patogenezy oponowego zapalenia opon mózgowych bezprzyczynowych wywołanego lekiem nie jest w pełni poznany. Dane dotyczące oponowego zapalenia opon mózgowych bezprzyczynowych związanego z zastosowaniem NSAID wskazują jednak na reakcję nadwrażliwości (związane z pojawieniem się objawów podczas przyjmowania leku i ustąpieniem objawów po jego odstawieniu). W szczególności, podczas leczenia ibuprofenem u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami autoimmunologicznymi (takimi jak toczeń układowy, mieszane choroby tkanki łącznej) obserwowano pojedyncze przypadki objawów oponowego zapalenia opon mózgowych bezprzyczynowych, takich jak sztywność mięśni potylicznych, ból głowy, nudności, wymioty, osłabienie lub dezorientacja (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).
(^4) Badania kliniczne sugerują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg/dzień), może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka wystąpienia zdarzeń trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).
(^5) Najczęściej występujące działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego.
(^6) Czasem śmiertelne, szczególnie u osób starszych.
(^7) Patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”.
(^8) W przypadku przedawkowania paracetamol może powodować ostre niewydolność wątroby, niewydolność wątroby, martwicę wątroby i uszkodzenie wątroby (patrz sekcja „Przedawkowanie”).
(^9) Szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, związane z podwyższeniem poziomu mocznika w osoczu i obrzękami. Obejmuje również martwicę brodawkowatą.
(^{10}) Kwasica metaboliczna z wysokim odstępem anionowym. Przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim odstępem anionowym jako następstwo kwasicy pirzglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Kwasica pirzglutaminowa może wystąpić jako następstwo niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.
Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych.
Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.
Okres ważności. 4 lata.
Warunki przechowywania.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, chroniąc przed działaniem światła, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Opakowanie.
Po 10 tabletek w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.
Kategoria wydawania. Bez recepty.
Producent. Rontis Hellas Medical and Pharmaceutical Products S.A.
Miejsce pochodzenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.
P.O. Box 3012 Larissa Industrial Area, Larissa, 41004, Grecja.
Wnioskodawca. Spółka akcyjna „Farmaceutyczna firma „Darnica”.
Miejsce pochodzenia wnioskodawcy oraz adres siedziby prowadzonej działalności.
Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.