INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DALACIN C (Dalacin C)

Skład:

substancja czynna: klinamycyna;

1 kapsułka zawiera 177,515 mg klinamycyny hydrochloroku, co odpowiada 150 mg klinamycyny;

1 kapsułka zawiera 355,030 mg klinamycyny hydrochloroku, co odpowiada 300 mg klinamycyny;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana; laktoza jednowodna; talk; stearynian magnezu; powłoka kapsułki o zawartości 150 mg: dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna;

powłoka kapsułki o zawartości 300 mg: dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna, indygokarmin (E 132), erytrozyna (E 127).

Postać leku. kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 150 mg: twarde, nieprzezroczyste kapsułki żelatynowe zawierające biały proszek, rozmiar №1, z białym kapturkiem i korpuskiem, z logo firmy Pfizer oraz kodem „CLIN 150” naniesionym czarnym atramentem;

kapsułki 300 mg: twarde, nieprzezroczyste kapsułki żelatynowe zawierające biały proszek, rozmiar №0, z fioletowym kapturkiem i korpuskiem, z logo firmy Pfizer oraz kodem „CLIN 300” naniesionym czarnym atramentem.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Linkozamidy. Kod ATC J01F F01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Klin d a m i c y n a należy do grupy antybiotyków l i n k o z a m i d ó w. Mechanizm działania klin d a m i c y n u opiera się na hamowaniu biosyntezy białek poprzez wiązanie się z podjednostką 50S i wpływ na tworzenie rybosomów oraz proces translacji. Choć f o s f o r a n klin d a m i c y n u jest nieaktywny in vitro, szybki hydroliz in vivo przekształca go w antybakteryjnie aktywny klin d a m i c y n. W zwykłych dawkach klin d a m i c y n wykazuje działanie bakteriostatyczne.

Zależność farmakokinetyczna/farmakodynamiczna. Skuteczność będzie istotnie zależeć od czasu, w którym stężenie substancji czynnej przekracza minimalne stężenie hamujące (MIC) patogenu (%T/MIC).

Mechanizm rozwoju oporności. Odporność na klin d a m i c y n pojawia się najczęściej z powodu mutacji w regionie wiązania antybiotyku rRNA lub metylacji specyficznych nukleotydów w 23S-rRNA podjednostki 50S. Te zmiany mogą powodować krzyżową oporność in vitro na makrolidy i streptograminy typu B (fenotyp MLS_B). Odporność czasem wynika ze zmian w białkach rybosomowych.

Odporność u stafilokoków i streptokoków jest przede wszystkim wynikiem zwiększonej integracji grup metylowych w 23S-rRNA (tzw. konstytutywna oporność MLS_B), co znacząco obniża powinowactwo wiązania klin d a m i c y n u do rybosomu. Większość szczepów S. aureus opornych na metycylinę (MRSA) ma konstytutywny fenotyp MLS_B i w związku z tym są oporne na klin d a m i c y n. Dlatego infekcje wywołane bakteriami opornymi na makrolidy nie powinny być leczone klin d a m i c y n e m, nawet jeśli in vitro wykazano wrażliwość, ze względu na ryzyko wyboru mutantów o konstytutywnej oporności MLS_B podczas terapii.

Szczepy z konstytutywną opornością MLS_B wykazują pełną krzyżową oporność między klin d a m i c y n e m a l i n k o m y c y n ą, makrolidami (np. a z y t r o m y c y n ą, k l a r y t r o m y c y n ą, e r y t r o m y c y n ą, r o k s y t r o m y c y n ą, s p i r a m y c y n ą) oraz streptograminą B. Odporność na klin d a m i c y n może być indukowana przez makrolidy u bakterii opornych na makrolidy. Odporność indukowaną można określić metodą dyskową (test dyfuzyjny D) lub metodą rozcieńczeń w bulionie.

Rzadziej występują mechanizmy oporności obejmujące modyfikację antybiotyku oraz aktywny ef luks. Istnieje pełna krzyżowa oporność między klin d a m i c y n e m a l i n k o m y c y n ą. Podobnie jak w przypadku wielu antybiotyków, częstość występowania oporności zależy od gatunku bakterii oraz położenia geograficznego. Częstość oporności na klin d a m i c y n jest wyższa u szczepów stafilokokowych opornych na metycylinę oraz u szczepów pneumokokowych opornych na penicylinę niż u organizmów wrażliwych na te substancje.

Wartości progowe. Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić w zależności od gatunku, położenia geograficznego i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. Jeśli skuteczność klin d a m i c y n u w stosunku do niektórych rodzajów infekcji jest wątpliwa z powodu lokalnego charakteru oporności, należy skonsultować się z ekspertem. Zwłaszcza w przypadku ciężkich infekcji lub braku skuteczności terapii należy ustalić diagnostykę mikrobiologiczną z identyfikacją patogenu i określeniem jego wrażliwości na klin d a m i c y n.

Odporność jest zazwyczaj określana według kryteriów interpretacji wrażliwości (wartości progowych) ustalonych przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Środki Przeciwinfekcyjne (EUCAST) dla antybiotyków działających ogólnie. Testowanie wrażliwości klin d a m i c y n u przeprowadzono metodą kolejnych rozcieńczeń.

Tabela 1.

Wartości progowe według EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Środki Przeciwinfekcyjne)

Kliniczne wartości odniesienia zgodnie z EUCAST w postaci tabeli.

1. Indukowana oporność na klin damycynę (oporność typu MLSB) wykrywana jest w wyniku działania antagonizmu pomiędzy klin damycyną a makrolidami. Jeśli oporność nie została wykryta, podaje się wrażliwość na klin damycynę. Jeśli oporność została wykryta, podaje się oporność na klin damycynę.

2. W przypadku potwierdzonej indukowanej oporności typu MLSB podaje się następujące rekomendacje:

3. Wynik testu dla klin damycyny nie jest podawany.

4. Zamiast wyniku dodaje się następujący komentarz:

Wykryto indukowaną oporność typu MLSB. Klin damycyna nie nadaje się do monoterapii, ale może być stosowana w terapii skojarzonej z β-laktamem lub glikopeptydem.

3. Wartości odniesienia oparte są na epidemiologicznej wartości odcięcia (ECOFF), która oddziela izolaty typu dzikiego od izolatów o obniżonej wrażliwości.

A. Aby wykryć indukowaną oporność na klin damycynę, dyski z erytromycyną i klin damycyną umieszcza się w odległości 12–20 mm (od krawędzi do krawędzi) i ocenia się wystąpienie antagonizmu (fenomen D).

B. Aby wykryć indukowaną oporność na klin damycynę, dyski z erytromycyną i klin damycyną umieszcza się w odległości 12–16 mm (od krawędzi do krawędzi) i ocenia się wystąpienie antagonizmu (fenomen D).

Tabela 2.

Zakresy kontroli jakości zgodnie z EUCAST dla oznaczenia MIC i strefy wokół dysku

ATCC® jest zarejestrowanym znakiem towarowym American Type Culture Collection.

Występowanie nabytej oporności. Występowanie nabytej oporności na podstawie danych z ostatnich 5 lat uzyskanych w ramach krajowych projektów nadzoru nad opornością i badań (stan na kwiecień 2022 r.).

Zwykle wrażliwe gatunki.

Bezpośrednie bakterie Gram-ujemne:

• Actinomyces israelii °
• Gardnerella vaginalis °
• Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)
• Streptococcus pneumoniae
• Streptococcus pyogenes
• Streptokoki grupy „viridans” ○^

Mikroorganizmy beztlenowe:

• Gatunki Bacteroides ° (z wyjątkiem B. fragilis)
• Clostridium perfringens °
• Fusobacterium °necrophorum
• Gatunki Peptoniphilus °
• Gatunki Peptostreptococcus °
• Gatunki Prevotella ○
• Cutibacterium acnes °
• Gatunki Veillonella °

Inne mikroorganizmy:

• Chlamydia trachomatis °
• Chlamydia pneumoniae °
• Mycoplasma hominis °

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem.

Bezpośrednie bakterie Gram-dodatnie:

• Staphylococcus aureus
• Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)
• Staphylococcus epidermidis #
• Staphylococcus haemolyticus
• Staphylococcus hominis
• Streptococcus agalactiae

Mikroorganizmy beztlenowe:

• Bacteroides fragilis °

Oporne mikroorganizmy.

Bezpośrednie bakterie Gram-dodatnie:

• Gatunki Enterococcus
• Listeria monocytogenes

Bezpośrednie bakterie Gram-ujemne:

• Escherichia coli
• Haemophilus influenzae
• Gatunki Klebsiella
• Pseudomonas aeruginosa

Mikroorganizmy beztlenowe:

• C. difficile

Inne mikroorganizmy:

• Mycoplasma pneumoniae
• Ureaplasma urealyticum

° Na moment publikacji nie było dostępnych zaktualizowanych danych. Główna literatura, standardowa literatura oraz rekomendacje terapeutyczne zakładają wrażliwość.

^Ogólny termin opisujący heterogeniczną grupę gatunków streptokoków. Częstość oporności może się różnić w zależności od konkretnych gatunków streptokoków.

W oddziałach intensywnej terapii poziom oporności wynosi ≥ 50%.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie, rozkład i wiązanie z białkami. Różnica między pochodnymi klin damycyny polega wyłącznie na czasie wchłaniania i rozkładzie estrów. Po tym czasie klin damycyna występuje w organizmie w formie wolnej zasady (forma aktywna). Estry należy traktować jako proleki.

Po doustnym podaniu klin damycyny hydrochloranu i klin damycyny 2-palmitytanu hydrochloranu są szybko i niemal całkowicie wchłaniane z przewodu pokarmowego. Jednoczesne spożycie pokarmu nieco opóźnia wchłanianie. Po podaniu na czczo maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu około 45–60 minut, a po podaniu po posiłku – w ciągu około 2 godzin. Po jednorazowym doustnym podaniu dawki 150 mg lub 300 mg stężenia wynoszą odpowiednio od 1,9 do 3,9 μg/ml oraz od 2,8 do 3,4 μg/ml (podanie na czczo).

Wiązanie klin damycyny z białkami osocza zależy od jego stężenia i wynosi od 60% do 94% w zakresie terapeutycznym.

Klin damycyna łatwo przenika do tkanek, przechodzi przez barierę łożyskową i wydostaje się do mleka matki. Dyfuzja do przestrzeni podpajęczynówkowej jest niewystarczająca nawet przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych. W tkance kostnej osiągane są wysokie stężenia.

Biologiczna transformacja i wydalanie. Rozkład klin damycyny odbywa się głównie w wątrobie. Niektóre metabolity są mikrobiologicznie aktywne. Leki działające jako induktory enzymów wątrobowych skracają średni czas przebywania klin damycyny w organizmie.

Badania in vitro na mikrosomach wątroby i jelit człowieka wykazały, że utlenianie klin damycyny odbywa się głównie za pomocą CYP3A4 przy nieznaczącym udziale CYP3A5, z powstawaniem klin damycyny sulfotlenku i drugorzędnego metabolitu N-dewstymetylo-klin damycyny.

Wydalanie klin damycyny odbywa się w około 2/3 z kałem i w 1/3 z moczem.

Okres półtrwania klin damycyny w osoczu wynosi około 3 godziny u dorosłych i około 2 godziny u dzieci. W przypadku zaburzeń czynności nerek oraz niewydolności wątroby średniego lub ciężkiego stopnia okres półtrwania wydłuża się.

Klin damycyna nie jest usuwana metodą dializy.

Dzieci i młodzież w wieku od 2 do 18 lat z otyłością oraz dorośli w wieku od 18 do 20 lat z otyłością. Analiza danych farmakokinetycznych u pacjentów z otyłością: u dzieci w wieku od 2 do 18 lat oraz dorosłych w wieku od 18 do 20 lat – wykazała, że klirens klin damycyny i objętość rozkładu, znormalizowane do całkowitej masy ciała, są porównywalne z odpowiednimi wartościami u pacjentów o normalnej masie ciała.

Dostępność biologiczna. Bezpośrednią dostępność biologiczną klin damycyny określono w badaniu klinicznym (1994). Każdy z 16 zdrowych ochotników męskich otrzymał 600 mg klin damycyny dożylnie (w formie fosforanu klin damycyny) i doustnie (2 kapsułki, z których każda zawierała 300 mg klin damycyny hydrochloranu).

Warunkiem stosowania – podanie na czczo.

Tabela 3.

Średnie arytmetyczne wartości (mA), odchylenie standardowe (s) oraz średnie geometryczne wartości (mG) po podaniu doustnym i dożylnym (w/w)

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ostre i przewlekłe infekcje bakteryjne wywołane patogenami wrażliwymi na klinynamycynę, w szczególności:

• infekcje kości i stawów;
• infekcje obszarów ucha, nosa i gardła;
• infekcje obszarów zębów i żuchwy;
• infekcje dolnych dróg oddechowych;
• infekcje miednicy i jamy brzusznej;
• infekcje narządów płciowych u kobiet;
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• szkarlatyna.

W przypadku ciężkiego przebiegu klinicznego leczenie należy rozpocząć od leków zawierających klinynamycynę podawanych powoli do naczynia krwionośnego (drogą infuzyjną).

Przeciwwskazania.

Dalacin C nie należy stosować u pacjentów znanym uczuleniem na klinynamycynę, linkomycynę lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Dalacin C nie nadaje się do leczenia zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych, ponieważ stężenie antybiotyku osiągane w płynie mózgowo-rdzeniowym jest zbyt niskie.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Antagonizm (indukowana oporność) obserwowano in vitro pomiędzy klinynamycyną a erytromycyną w odniesieniu do podgrupy makrolidoodpornych izolatów bakterii. Ze względu na potencjalne znaczenie kliniczne oba leki nie powinny być stosowane jednocześnie, z wyjątkiem przypadków, gdy przeprowadzono odpowiednie testy wrażliwości.

Patogenne mikroorganizmy wykazują oporność krzyżową na klinynamycynę i linkomycynę.

Ze względu na właściwości klinynamycyny blokowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego może ona nasilać działanie leków rozkurczowych mięśni (np. eteru, tubokuraryny, pankuroniumu bromku). Może to prowadzić do nieoczekiwanych, zagrażających życiu sytuacji podczas zabiegów chirurgicznych. Dlatego Dalacin C należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących wymienione wyżej leki.

Antagoniści witaminy K. Opisywano zwiększone wartości badań koagulacji (czas protrombinowy / międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawienia u pacjentów stosujących klinynamycynę w połączeniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną, acenokumarolem i fluindionem). Dlatego u takich pacjentów należy często monitorować wyniki badań koagulacji.

Klinynamycyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP3A5, tworząc główny metabolit – klinynamycyny sulfotlenek oraz wtórny metabolit – N-desmetyloklinynamycynę. W związku z tym inhibitory CYP3A4 i CYP3A5 mogą zmniejszać klirens klinynamycyny, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać jej klirens. Podczas stosowania silnych induktorów CYP3A4, takich jak ryfampicyna, należy monitorować utratę skuteczności.

Badania in vitro wykazują, że klinynamycyna nie hamuje CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2E1 ani CYP2D6 i jedynie umiarkowanie hamuje CYP3A4. Dlatego mało prawdopodobne są klinicznie istotne interakcje między klinynamycyną a lekami stosowanymi jednocześnie i metabolizowanymi przez te enzymy CYP.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Dalacin C należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów:

• z zaburzeniami funkcji wątroby;
• z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (miastenia gravis, choroba Parkinsona);
• z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (np. zapalenie okrężnicy);
• z atopią;
• z alergią i astmą.

Uwaga: Dalacin C nie należy stosować pacjentom z ostrymi infekcjami dróg oddechowych, jeśli są one spowodowane wirusami.

Dalacin C nie nadaje się do leczenia zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, ponieważ stężenia antybiotyku osiągane w płynie mózgowo-rdzeniowym są zbyt niskie.

Zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwości u pacjentów otrzymujących leczenie klin damycyną, w tym poważne reakcje skórne, takie jak reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza oraz ostrze ogólne pustulowate wypryszkowe. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości lub poważnych reakcji skórnych należy przerwać leczenie klin damycyną i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Efekty niepożądane”).

Przy długotrwałym leczeniu (dłużej niż 10 dni) należy regularnie kontrolować wyniki badań morfologii krwi oraz funkcji wątroby i nerek.

Długotrwałe i powtarzane stosowanie leku Dalacin C może prowadzić do rozwoju zakażeń wtórnych lub kolonizacji skóry i błon śluzowych przez mikroorganizmy oporne lub grzyby drożdżopodobne.

Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym klin damycyny, zgłaszano występowanie biegunki spowodowanej Clostridium difficile (CDAD), o różnym nasileniu – od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zaburza normalną florę okrężnicy, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi CDAD i są przyczyną rozwoju kolitu związanego z antybiotykiem. Szczepy C. difficile wytwarzające hiper-toksyny powodują zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobiologiczną i mogą wymagać wykonania kolektomii.

Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ zgłaszano przypadki rozwoju CDAD w okresie do dwóch miesięcy po zastosowaniu leków przeciwbakteryjnych. Możliwy jest postęp do kolitu, w tym do kolitu rzekomobłoniastego (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), którego nasilenie może wahać się od łagodnego do śmiertelnego.

Po postawieniu diagnozy biegunki lub kolitu związanego z antybiotykiem, lub przy podejrzeniu tych stanów, należy odstawić leki przeciwbakteryjne, w tym klin damycynę, i rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę są w tej sytuacji przeciwwskazane.

W przypadku kolitu rzekomobłoniastego o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia należy rozważyć możliwość podania płynów i elektrolitów, dodatkowego przyjmowania białek oraz zastosowania leków przeciwbakteryjnych skutecznych klinicznie w leczeniu zapaleń okrężnicy spowodowanych Clostridium difficile.

W przypadku przedłużonej terapii należy przeprowadzić badania funkcji wątroby i nerek.

Rzadko zgłaszano ostre uszkodzenie nerek, w tym ostrą niewydolność nerek. U pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek oraz u pacjentów przyjmujących równolegle leki nefrotoksyczne należy rozważyć możliwość monitorowania funkcji nerek (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Czasem leczenie klin damycyną może stanowić możliwą alternatywę w przypadku alergii na penicylinę (podwyższona wrażliwość na penicylinę). Nie stwierdzono krzyżowej alergii między klin damycyną a penicyliną i jej rozwój nie jest również oczekiwany ze względu na różnice strukturalne między tymi substancjami. Jednakże w pojedynczych przypadkach u osób, które wcześniej miały alergię na penicylinę, zgłaszano reakcje anafilaktyczne (podwyższoną wrażliwość) również na klin damycynę. Należy to uwzględnić przy stosowaniu klin damycyny u pacjentów z alergią na penicylinę.

Dalacin C zawiera 209,49 mg lub 253,97 mg laktozy monohydrytu na 1 kapsułkę o zawartości 150 mg lub 300 mg odpowiednio. Przy stosowaniu leku zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania, z każdą dawką pacjent otrzymuje do 837,96 mg laktozy. Odpowiada to całkowitej ilości laktozy zawartej w 4 kapsułkach leku Dalacin C 150 mg. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem zaburzonego wchłaniania glukozy i galaktozy nie należy stosować Dalacin C.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie w czasie ciąży.

Wyniki dużego badania z udziałem kobiet w ciąży, które stosowały klin damycynę w I trymestrze ciąży (na około 650 noworodków wywierano wpływ klin damycyny), nie wykazały zwiększenia częstości wad rozwojowych u noworodków. Jednakże dostępne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania klin damycyny w czasie ciąży są niewystarczające.

Wyniki badań doświadczalnych na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie lub pośrednie szkodliwe działanie na przebieg ciąży, rozwój embrionu/płodu, przebieg porodu lub rozwój poporodowy.

Klin damycyna przenika przez łożysko. Zakłada się, że w organizmie płodu osiągana jest skuteczna stężenie terapeutyczne. Przy stosowaniu leku w czasie ciąży należy dokładnie ocenić korzyści i możliwe ryzyko związane z leczeniem.

Stosowanie w czasie karmienia piersią.

Klin damycyna wydzielana jest z mlekiem matki. Zgłaszano występowanie klin damycyny w mleku matki w stężeniach od < 0,5 do 3,8 μg/ml przy stosowaniu systemowym. Dlatego u noworodków karmionych piersią nie można wykluczyć wystąpienia takich niepożądanych efektów ze strony przewodu pokarmowego, jak: biegunka lub krew w stolcu, uczulenie, wysypka oraz kolonizacja błon śluzowych przez grzyby drożdżopodobne. Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u noworodków karmionych piersią, kobiety karmiące piersią nie powinny stosować klin damycyny.

Plodność.

Wyniki badań na zwierzętach nie wykazały żadnych objawów zaburzeń funkcji rozrodczych. Brak danych dotyczących wpływu klin damycyny na funkcję rozrodczą człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Klin damycyna wywiera lekki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Niektóre działania niepożądane (w szczególności zawroty głowy, senność, patrz sekcja „Efekty niepożądane”) mogą wpływać na zdolność koncentracji i szybkość reakcji; dlatego mogą one wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dalacin C należy przyjmować, popijając dostateczną ilość płynu (co najmniej jednym dużym szklankiem wody), aby uniknąć możliwego podrażnienia przełyku.

W przypadku podejrzenia infekcji wywołanej przez β-hemolizujący paciorkowiec lub w obecności objawów wskazujących na obecność β-hemolizującego paciorkowca, leczenie należy kontynuować przez co najmniej 10 dni.

Kapsułki 150 mg.

Dorośli. W zależności od lokalizacji i stopnia ciężkości infekcji, dorośli oraz dzieci powyżej 14. roku życia powinni przyjmować 4–12 kapsułek na dobę (co odpowiada 0,6–1,8 g klin damycyny).

Dawkę dzienną należy podzielić na 4 dawki.

W celu zapewnienia wyższych dawek dostępne są postacie lekarskie o wyższej zawartości substancji czynnej.

Kapsułki 300 mg.

W zależności od lokalizacji i stopnia ciężkości infekcji, dorośli oraz dzieci powyżej 14. roku życia powinni przyjmować 2–6 kapsułek na dobę (co odpowiada 0,6–1,8 g klin damycyny).

Dawkę dzienną należy podzielić na 2, 3 lub 4 oddzielne dawki.

Dzieci i młodzież.

Dawkę klin damycyny należy ustalać z uwzględnieniem całkowitej masy ciała, niezależnie od otyłości.

Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać dawki stosowanej u dorosłych.

Dla dzieci poniżej 14. roku życia dostępne są postacie lekarskie o niższej zawartości substancji czynnej.

Choroby wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o umiarkowanym do ciężkiego stopnia, okres półtrwania klin damycyny jest wydłużony. Zazwyczaj, gdy Dalacin C stosuje się co 8 godzin, nie ma potrzeby obniżania dawki. Jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy monitorować stężenie klin damycyny we krwi. W zależności od uzyskanych wyników może być konieczna redukcja dawki lub wydłużenie przedziałów między dawkami.

Choroby nerek. W przypadku chorób nerek okres półtrwania klin damycyny jest wydłużony; jednak przy zaburzeniach czynności nerek o lekkim lub średnim stopniu nie ma potrzeby obniżania dawki. Jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub anurią należy monitorować stężenie klin damycyny we krwi. W zależności od wyników tych pomiarów może być konieczna redukcja dawki lub, jako alternatywa, wydłużenie przedziałów między dawkami do 8 lub nawet 12 godzin.

Hemodializa. Klin damycyna nie jest usuwana podczas hemodializy. Dlatego nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki przed lub po przeprowadzeniu hemodializy.

Dzieci.

Kapsułki leku Dalacin C nie są odpowiednie dla dzieci, które nie potrafią ich połknąć w całości. Kapsułki nie pozwalają na dokładne dozowanie leku w mg/kg, dlatego w niektórych przypadkach może być konieczne zastosowanie leku w innej, bardziej wygodnej postaci lekarskiej.

W zależności od lokalizacji i stopnia ciężkości infekcji, dzieciom poniżej 14. roku życia należy podawać 8–25 mg klin damycyny na kilogram masy ciała na dobę, patrz tabela 4.

Tabela 4.

Dawkę dzienną podziela się na 3–4 oddzielne dawki. Zazwyczaj preferuje się stosowanie w postaci 4 dawek.

Przedawkowanie.

Do tej pory nie zaobserwowano objawów przedawkowania. W razie potrzeby wskazane jest przemywanie żołądka. Hemodializa i dializa otnicza nie są skuteczne w usuwaniu klin damycyny z osocza krwi. Nie zna się specyficznego antydota.

Niepożądane działania.

Poniżej wymienione działania niepożądane zostały wykryte podczas badań klinicznych oraz podczas obserwacji po wprowadzeniu leku na rynek. W każdej kategorii działania niepożądane są wymienione według częstości występowania oraz klinicznego znaczenia.

Według częstości występowania działania niepożądane dzieli się na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). Działania niepożądane są wymienione w każdej kategorii według zmniejszającego się stopnia ciężkości.

Infekcje i inwazje.

Często: zapalenie okrężnicy typu pseudobłoniastego*.

Częstość nieznana: zapalenie okrężnicy spowodowane przez Clostridium difficile*, infekcje pochwy*.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego.

Często: agranulocytoza*, neutropenia*, trombocytopenia*, leukopenia*, eozynofilia.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Rzadko: gorączka lekowa.

Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna*.

Częstość nieznana: wstrząs anafilaktyczny*, reakcja anafilaktycznopodobna*, nadwrażliwość*.

Zaburzenia układu nerwowego.

Rzadko: zaburzenia smaku, blokada przekazywania nerwowo-mięśniowego.

Częstość nieznana: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo często: podrażnienie przełyku, zapalenie przełyku*, stomatyt, biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności.

Częstość nieznana: owrzodzenie przełyku*.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe.

Bardzo rzadko: przejściowe zapalenie wątroby z żółtaczką cholestatyczną.

Częstość nieznana: żółtaczka.*

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Często: egzantema makulopapularna, egzantema rumieniowa*, pokrzywka.

Rzadko: toksyczny epidermalny nekroliz*, zespół Stevensa-Johnsona*, zespół Lyella, obrzęk Quinckego/obrzęk naczynioruchowy*, zapalenie skóry egzfoliatywne*, zapalenie skóry pęcherzowe*, zespół wielopostaciowej erytemy, swędzenie, zapalenie pochwy.

Bardzo rzadko: wysypka i powstawanie pęcherzy (reakcje nadwrażliwości).

Częstość nieznana: reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespol DRESS)*, ostra ogólnoustrojowa pustulotyczna egzantema*.

Zaburzenia ze strony narządu ruchu i tkanki łącznej.

Bardzo rzadko: zapalenie wielu stawów.

Zaburzenia nerek i układu moczowego.

Częstość nieznana: ostra niewydolność nerek.

Wyniki badań laboratoryjnych.

Często: odchylenia od normy biochemicznych wskaźników funkcji wątroby.

*Działania niepożądane wykryte podczas stosowania leku po rejestracji (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Działania niepożądane związane ze stosowaniem antybiotyków (efekt klasy).

Często podczas stosowania leku Dalacin C może rozwinąć się zapalenie okrężnicy typu pseudobłoniastego. Natychmiast po wykryciu (zdiagnozowaniu) zapalenia okrężnicy typu pseudobłoniastego lekarz powinien rozważyć możliwość przerwania stosowania leku Dalacin C i rozpocząć odpowiednie leczenie (stosowanie specjalnych antybiotyków/środków chemioterapeutycznych o klinicznie udowodnionej skuteczności). Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane.

Stosowanie klinidamycyny może prowadzić do nadmiernej proliferacji innych mikroorganizmów przewodu pokarmowego, w szczególności grzybów.

Czasem reakcje alergiczne pojawiają się nawet po pierwszym stosowaniu. Bardzo rzadko występują ciężkie ostre reakcje alergiczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny. W takim przypadku stosowanie leku Dalacin C należy natychmiast przerwać i podjąć odpowiednie działania nagłe (np. podać leki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy, sympatykomimetyki oraz w razie potrzeby sztuczne oddychanie).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Po rejestracji leku bardzo ważne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie. 8 kapsuł w blisterze, 2 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Fareva Amboise/Fareva Amboise.

Lokalizacja producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

Zone Industrielle, 29 route des Industries, 37530 Poce-sur-Cisse, Francja / Zone Industrielle, 29 route des Industries, 37530 Poce-sur-Cisse, France.