Cykloseryna

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku CYKLOSERINA (CYCLOSERINE)

Skład:

substancja czynna: cykloseryna;

1 kapsułka zawiera cykloseryny 125 mg lub 250 mg;

substancje pomocnicze: magnezu tlenek lekki, magnezu tlenek ciężki, talk;

skład kapsułki o dawce 125 mg: tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172);

skład kapsułki o dawce 250 mg: tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna, indygokarmin (E 132).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne:

dawka 125 mg: twarde żelatynowe kapsułki cylindryczne z nieprzezroczystym korpuskiem białego koloru i nieprzezroczystą czapką brązowego koloru, zawierające proszek od białego do jasnożółtego;

dawka 250 mg: twarde żelatynowe kapsułki cylindryczne z nieprzezroczystym korpuskiem białego koloru i nieprzezroczystą czapką niebieskiego koloru, zawierające proszek od białego do jasnożółtego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Środki działające na mikobakterie. Środki przeciwgruźlicze. Antibiotyki. Cykloseryna.

Kod ATC J04A B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cykloseryna wykazuje działanie bakteriostatyczne i bakteriobójcze w zależności od stężenia leku w ognisku zapalnym oraz wrażliwości mikroorganizmów. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej wrażliwych szczepów bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych oraz Mycobacterium tuberculosis. Cykloserynę należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi przeciwgruźliczymi.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym cykloseryna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Stężenie w osoczu osiąga się w ciągu 1 godziny. Swobodnie rozprowadza się w tkankach i płynach organizmu. Przenika przez barierę krew-mózg; stężenie leku osiągane w płynie mózgowo-rdzeniowym jest zbliżone do stężenia w osoczu krwi. U chorych na gruźlicę cykloseryna wykrywana jest w plwocinie, a także przenika do płynu opłucnowego, płynu w przebiegu wodobrzusza, żółci, płynu owodniowego, krwi płodu, mleka matki, tkanki płucnej oraz tkanki limfoidalnej.

Wydalana jest z moczem; wykrywana w moczu już po 30 minutach od zażycia. Około 66 % cykloseryny wydala się w niezmienionej postaci z moczem w ciągu 24 godzin. Kolejne 10 % wydala się w ciągu następnych 48 godzin. Z kałem wydzielana jest niewielka ilość leku.

Około 35 % cykloseryny ulega metabolizmowi, jednak metabolity nie zostały zidentyfikowane.

Okres półwydalenia leku wynosi 8–12 godzin.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Aktywna postać gruźlicy płucnej i pozapłucnej: lek stosuje się w ramach terapii skojarzonej, przy warunku wrażliwości mikroorganizmów na cykloserynę i po nieskutecznym leczeniu lekami podstawowymi (stosuje się wyłącznie jako lek drugiej linii).

Ostre infekcje dróg moczowych wywołane wrażliwymi mikroorganizmami: lek stosuje się wyłącznie wtedy, gdy standardowa terapia okazała się nieskuteczna i potwierdzono wrażliwość mikroorganizmów na cykloserynę.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cykloserynę lub inne składniki leku. Organiczne choroby układu nerwowego centralnego, depresja, zaburzenia psychiczne, wyraźne pobudzenie lub psychoza, epilepsja, skłonność do napadów drgawkowych, choroby psychiczne w wywiadzie, ciężka niewydolność nerek, niewydolność serca, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie etionamidu nasila efekty neurotoksyczne cykloseryny. Alkohol i cykloseryna są niezgodne, szczególnie podczas przyjmowania wysokich dawek leku (alkohol zwiększa ryzyko wystąpienia napadów padaczkowych).

Pacjenci przyjmujący cykloserynę i izoniazyd powinni przebywać pod kontrolą lekarza, ponieważ możliwe jest nasilenie działania toksycznego na ośrodkowy układ nerwowy (zawroty głowy, senność), a także może zaistnieć konieczność skorygowania dawki.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Leczenie cykloseryną należy przerwać lub zmniejszyć dawkę w przypadku wystąpienia alergicznego zapalenia skóry lub objawów uszkodzenia układu nerwowego: drgawek, psychozy, senności, depresji, dezorientacji, nadmiernego odruchu, bólu głowy, drżenia, zawrotów głowy, porażenia częściowego lub niepełnego brzmienia głosu.

Indeks terapeutyczny cykloseryny jest niski. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przyjmujących dawkę dobową cykloseryny powyżej 500 mg i u których występują objawy przedawkowania, stężenie cykloseryny we krwi należy kontrolować co najmniej raz w tygodniu. Dawkę należy dostosować w taki sposób, aby utrzymujące się stężenie leku we krwi było niższe niż 30 mg/l.

U pacjentów z umiarkowanym i średnim stopniem niewydolności nerek należy zmniejszyć dawkę cykloseryny.

Pacjenci przyjmujący więcej niż 500 mg cykloseryny na dobę powinni być pod stałą opieką lekarską z uwagi na ryzyko wystąpienia objawów przedawkowania.

Może dojść do zatrucia, jeśli stężenie leku we krwi przekracza 30 mg/l, co jest wynikiem przedawkowania lub zaburzeń klirensu leku.

Podczas stosowania leku należy kontrolować parametry hematologiczne, czynność wydalniczą nerek, stężenie leku we krwi oraz funkcję wątroby.

Przed rozpoczęciem leczenia należy wyizolować kulturę mikroorganizmów i określić wrażliwość szczepu na lek. W przypadku zakażenia gruźliczego należy określić wrażliwość szczepu na inne leki przeciwbakteryjne przeciwgruźlicze.

Leki przeciwdrgawkowe i środki uspokajające mogą być skuteczne w zapobieganiu objawom uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, takim jak drgawki, pobudzenie, drżenie.

W celu zapobiegania niepożądanym efektom neurotoksycznym stosuje się leki psychotropowe z grupy benzodiazepin: diazepan (5 mg) lub fenazepan (1 mg) na noc; leki nootropowe: piracetam (800 mg dwa razy dziennie), pirydoksynę, kwas glutaminowy 1 g trzy razy dziennie.

W niektórych przypadkach stosowanie cykloseryny i innych leków przeciwgruźliczych może prowadzić do niedoboru witaminy B12 lub kwasu foliowego w organizmie, anemii megaloblastycznej i sieroblastycznej. W przypadku wystąpienia anemii podczas przyjmowania leków przeciwgruźliczych należy przeprowadzić odpowiednie leczenie.

Cykloseryna obniża poziom cukru zarówno u zdrowych osób, jak i u chorych na cukrzycę. Cykloseryna może wywołać zaostrzenie porfirii, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u chorych na porfiirię.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W okresie ciąży lek stosuje się tylko wtedy, gdy nie ma alternatywnych metod leczenia i potencjalna korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu.

W razie konieczności stosowania leku karmienie piersią należy w tym czasie przerwać.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz od innych potencjalnie niebezpiecznych rodzajów działalności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie. Cykloserynę można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu, jednak w celu zapobiegania skutkom ubocznym ze strony przewodu pokarmowego lepiej przyjmować ją podczas jedzenia.

Dorośli. Zwyczajowa dawka wynosi od 500 mg do 1000 mg na dobę w kilku dawkach. Początkowa dawka dla dorosłych wynosi najczęściej 250 mg 2 razy na dobę z 12-godzinnym odstępem przez 2 tygodnie. Dawka dzienna nie powinna przekraczać 1 g.

Tabela 1.

Dzieci:

Zwykła dawka wynosi od 10–20 mg/kg masy ciała na dobę. Dziennej dawki nie należy przekraczać 1000 mg. Jeśli to możliwe, może być pomocny terapeutyczny monitoring lekowy. Pożądana szczytowa stężenie w osoczu krwi wynosi 15–40 μg/ml.

Tabela 2.

*Zaleca się unikania stosowania postaci stałych u pacjentów o niskiej masie ciała. Zamiast tego zawartość jednej kapsułki 250 mg należy rozpuścić w 10 ml wody (należy przyjąć wskazaną w tabeli ilość ml otrzymanego roztworu). Taka metoda stosowania może ułatwić przyjmowanie leku, jednak biodostępność nie została dokładnie określona.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dla pacjentów w wieku powyżej 60 lat, a także dla pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg zalecana dawka wynosi 250 mg cykloseryny 2 razy na dobę.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby, danych laboratoryjnych i radiologicznych oraz tolerancji cykloseryny.

Dzieci.

Nie ma wystarczających doświadczeń dotyczących stosowania cykloseryny u dzieci. W razie konieczności lek może być stosowany tylko w skrajnych przypadkach pod ścisłym nadzorem lekarza.

Przedawkowanie.

Ostre zatrucie może wystąpić, jeśli dorosły pacjent przyjmie więcej niż 1 g leku. Toksyczność przewlekła zależy od dawki i może wystąpić, gdy codziennie do organizmu dostaje się więcej niż 500 mg leku. W razie potrzeby stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy zapoznać się z rozdziałami „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Zazwyczaj objawy toksyczne dotyczą ośrodkowego układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, dezorientacja, podwyższona drażliwość, parestezje, dysartria, psychoza. Przyjmowanie wysokich dawek może prowadzić do wystąpienia porażeń obwodowych, drgawek oraz śpiączki. Etanol zwiększa ryzyko wystąpienia napadów padaczkowych.

U pacjentów przyjmujących więcej niż 1 g cykloseryny na dobę możliwe jest wystąpienie najpoważniejszych działań niepożądanych leku – zaburzeń rytmu serca oraz nagłego wystąpienia przewlekłej niewydolności serca (rzadko).

Podczas hemodializy cykloseryna jest usuwana z krwi, jednak nie wyklucza się rozwoju efektu toksycznego, który może zagrażać życiu.

Leczenie: zaleca się prowadzenie leczenia objawowego i wspomagającego. Węgiel aktywowany jest bardziej skuteczny w zmniejszaniu wchłaniania leku niż przemywanie żołądka. W przypadku wystąpienia efektów neurotoksycznych należy podawać 200–300 mg pirydoksyny na dobę. Podczas hemodializy cykloseryna jest usuwana z krwi.

Efekty uboczne.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, parestezje, paraplegia, nadreaktywność odruchów, drżenie, zapalenia nerwów obwodowych, ataksja, wielkie i drobne napady kloniczne, drgawki, śpiączka, napady przypominające napady padaczki (w przypadku stosowania dawek przekraczających 500 mg na dobę).

Zaburzenia psychiczne: niepokój, podwyższona pobudliwość, drażliwość, agresja, pobudzenie, zaburzenia snu, senność, pogorszenie pamięci, dezorientacja, psychoza, depresja, próby samobójcze, paranoja, zmiany charakteru, uczucie strachu, zaburzenia mowy, dysartria, szumy w uszach, pobudzenie psychoruchowe, halucynacje, zamroczenie, utrata przytomności.

Efekty uboczne ze strony układu nerwowego pojawiają się najczęściej w ciągu pierwszych dwóch tygodni i zazwyczaj u pacjentów przyjmujących 500 mg cykloseryny na dobę.

Ze strony przewodu pokarmowego: wymioty, nudności, suchość w ustach, utrata apetytu, ból brzucha.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: podwyższenie stężenia transaminaz we krwi, zapalenie wątroby, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: wysypka skórna, świąd, wysypka plamniczo-grudkowa, nadwrażliwość na światło.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból stawów, ból mięśni.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości/alergiczne.

Inne: anemia megaloblastyczna, niedokrwistość spowodowana niedoborem kwasu foliowego i witaminy B12, anemia sieroblastyczna, podwyższenie temperatury ciała, obniżenie stężenia glukozy we krwi, nasilenie objawów porfirii.

Zgłaszano przypadki nagłego rozwoju przewlekłej niewydolności serca u pacjentów przyjmujących od 1 do 1,5 g cykloseryny na dobę.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Dla dawki 125 mg:

po 10 kapsułek w blisterze; po 3 blisterach w pudełku z tektury.

Dla dawki 250 mg:

po 10 kapsułek w blisterze; po 3 blisterach w pudełku z tektury.

60 kapsułek w pojemniku. Po 1 pojemniku w pudełku z tektury.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „Technologia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 20300, obwód czernihowski, miasto Uman, ulica Stara Prorizna, dom 8.