Codterpin IC®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Codterpin IC®

Skład:

Substancje czynne: fosforan kodeiny hemihydryt, terpingidrat, wodorowęglan sodu;

1 tabletka zawiera: fosforanu kodeiny hemihydrytu 10,9 mg (w przeliczeniu na podstawę kodeiny 8 mg), terpingidratu 250 mg, wodorowęglanu sodu 250 mg;

Substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana, povidon, sodowa sól kroskarboksyellowej celulozy, celuloza mikrokryształowa, stearynian wapnia.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, o kształcie płasko-cylindrycznym, z podziałem; na jednej stronie tabletki znajduje się znak handlowy przedsiębiorstwa, na drugiej stronie tabletki – linia podziału.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki połączone zawierające środki przeciwwirusowe i leki wykrztuszające. Pochodne opium i leki wykrztuszające. Kod ATC R05F A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Codterpin IC® – lek kombinowany o działaniu przeciwkasłowym i wykrztuszającym.

Kodeina – agonista receptorów opioidowych, wykazujący działanie przeciwkasłowe o charakterze中枢owym (poprzez hamowanie pobudliwości ośrodka kasłowego), działanie przeciwbólowe oraz uspokajające. W małych dawkach nie powoduje depresji ośrodka oddechowego, nie zaburza funkcji nabłonka migawkowego i nie zmniejsza sekrecji oskrzelowej.

Terpinghydrat wykazuje działanie wykrztuszające.

Sól sodowa kwasu węglowego (Natrium hydrocarbonicum) obniża lepkość wydzieliny śluzowej dzięki zwiększeniu pH.

Farmakokinetyka.

Kodeina oraz inne składniki leku są dobrze wchłaniane w przewodzie pokarmowym. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie kodeiny w osoczu osiągane jest w ciągu 1 godziny. Kodeina dzięki swojej lipofilowości szybko przenika przez barierę krew-mózg, gromadzi się w tkance tłuszczowej oraz w mniejszym stopniu – w tkankach o wysokim poziomie perfuzji (płucach, wątrobie, nerkach i śledzionie). Okres półwydalania z osocza wynosi 3–4 godziny. Kodeina ulega metabolizmowi w wątrobie poprzez O- i N-demetylację, tworząc morfinę i norkodeinę. Kodeina oraz jej metabolity wydzielane są z moczem, głównie w formie związków z kwasem glukuronkowym. Większość produktów wydalania wydala się z moczem w ciągu 6 godzin, a do 86 % dawki wydala się z organizmu w ciągu 24 godzin. Około 70 % dawki wydala się w postaci wolnej kodeiny, 10 % – w postaci wolnej i skoniugowanej morfiny, a kolejne 10 % – w postaci wolnej lub skoniugowanej norkodeiny. Tylko śladowe ilości produktów wydalania wykrywa się w kale.

Terpinghydrat i natrium hydrocarbonicum wydzielane są z moczem oraz drogami oddechowymi wraz z sekretem oskrzelowym.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Kaszel nieproduktywny w przebiegu chorób płuc i dróg oddechowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kodeinę lub inne analgetyki opioidowe, lub którykolwiek z pozostałych składników leku; ostra depresja oddechowa, niewydolność płuc, obturacyjne choroby dróg oddechowych, astma oskrzelowa (nie należy stosować opioidów podczas napadu astmy), nasilona hipotensja tętnicza, arytmie, padaczka, urazy głowy lub stany towarzyszące zwiększonemu ciśnieniu śródczaszkowemu (w dodatku do ryzyka depresji oddechowej i wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, kodeina może wpływać na reakcję źrenic oraz inne reakcje życiowe przy ocenie stanu neurologicznego); ciężkie choroby wątroby i nerek, okres po zabiegach chirurgicznych na drogach żółciowych; stany, w których należy unikać hamowania perystaltyki lub w których występuje wzdęcie brzucha; ryzyko niedrożności jelit paralitycznej; stan upojenia alkoholowego, alkoholizm.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane następującym grupom pacjentów:

dzieciom w wieku do 12 lat;

dzieciom w wieku od 12 do 18 lat z upośledzoną funkcją oddechową;

kobietom w okresie ciąży lub karmienia piersią;

pacjentom w każdym wieku, u których występuje nadmiernie szybki metabolizm za udziałem CYP2D6.

Nie należy stosować jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz przez 2 tygodnie po zakończeniu stosowania inhibitorów MAO.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań.

Sorbcyjne środki, wiązujące i otulające mogą zmniejszyć wchłanianie składników leku w przewodzie pokarmowym.

Antydepresanty: trójcykliczne antydepresanty mogą nasilać działanie depresyjne analgetyk opioidowych.

Stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) w połączeniu z petydyną wiązano z ciężkim pobudzeniem/depresją ośrodkowego układu nerwowego (w tym nadciśnienie/hipotensja tętnicza). Pomimo że przy stosowaniu kodeiny nie odnotowano takich zjawisk, nie można wykluczyć takiej interakcji. Dlatego kodeinę nie należy stosować jednocześnie z inhibitorami MAO ani przez 2 tygodnie po zakończeniu ich stosowania.

Alkohol: możliwe nasilenie hipotensyjnego i uspokajającego działania alkoholu oraz depresyjnego wpływu alkoholu na czynność oddechową.

Anestetyki, octan sodu oksybutyrowego: możliwe nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego i/lub depresji oddechowej oraz/lub hipotensji tętniczej.

Neuroleptyki: nasilenie działania uspokajającego i hipotensyjnego.

Środki przeciwlękowe, uspokajające i nasenne: nasilenie działania uspokajającego, zwiększenie ryzyka depresji oddechowej.

Antyhistaminowe: jednoczesne stosowanie kodeiny i leków antyhistaminowych o działaniu uspokajającym może prowadzić do nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego i/lub depresji oddechowej i/lub hipotensji tętniczej.

Środki przeciwhypertensyjne: nasilenie działania hipotensyjnego.

Środki antycholinergiczne (np. atropina): ryzyko ciężkiego zaparcia, które może prowadzić do niedrożności jelit paralitycznej i/lub zatrzymania moczu.

Środki przeciwarytmiczne: kodeina spowalnia wchłanianie meksyletyny. Przy jednoczesnym stosowaniu kodeiny i chinidyny działanie farmakologiczne kodeiny będzie prawdopodobnie znacznie obniżone z powodu negatywnego wpływu chinidyny na jej metabolizm.

Cyzapryd, metoklopramid, domperydon: kodeina przeciwdziała działaniu cyzaprydu, metoklopramidu i domperydonu na czynność przewodu pokarmowego.

Glikozydy nasierdziowe (digoksyna i inne): przy stosowaniu kodeiny w dużych dawkach działanie glikozydów nasierdziowych może się nasilać.

Środki przeciwbiegunkowe: zwiększone ryzyko ciężkiego zaparcia, które może prowadzić do niedrożności jelit.

Analgetyki niereceptowe: nasilenie działania przeciwbólowego.

Antagoniści opioidów (np. buprenorfina, nalotrekson, nalokson): możliwe przyspieszenie wystąpienia zespołu odstawienia.

Chloramfenikol: podwyższenie stężenia kodeiny w osoczu krwi poprzez hamowanie jej metabolizmu.

Cyprofloksacyna: opioidy obniżają stężenie cyprofloksacyny w osoczu krwi.

Rytonawir: możliwe podwyższenie stężenia analgetyk opioidowych (w tym kodeiny) w osoczu krwi.

Środki przeciwwątrobowe: cymetydyna może hamować metabolizm kodeiny, co prowadzi do podwyższenia jej stężenia w osoczu krwi.

Wpływ na badania instrumentalne: stosowanie opioidów może utrudniać badanie opróżniania żołądka, ponieważ opioidy opóźniają opróżnianie żołądka, a także wizualizację wątrobowo-pęcherzykową przy użyciu Technetium Tc 99m Disofenin, ponieważ terapia opioidowa może spowodować zwężenie zwieracza Oddiego i podwyższenie ciśnienia w drogach żółciowych.

Możliwe jest jednoczesne stosowanie leku Codterpin IC® z bronchodilatatorami i środkami przeciwbakteryjnymi w leczeniu przeziębień.

Szczególne środki ostrożności.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nadużywania narkotyków, z obniżoną funkcją nerek lub wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek wydalanie kodeiny jest opóźnione, dlatego zaleca się wydłużenie odstępów między dawkami leku. Należy zmniejszyć dawkę leku u osłabionych pacjentów, u pacjentów z hipotensją tętniczą (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), z niedoczynnością tarczycy, z przerostem gruczołu krokowego, z niewydolnością nadnerczy (np. chorobą Addisona), z chorobami zapalnymi jelita (kodeina obniża perystaltykę, zwiększa tonus i segmentację jelita oraz może podnosić ciśnienie w okrężnicy) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), z zwężeniem cewki moczowej, z padaczką, z miastenią gravis, u pacjentów w stanie wstrząsu. U pacjentów w podeszłym wieku metabolizm i eliminacja kodeiny mogą zachodzić wolniej, dlatego może być wskazane zmniejszenie dawki kodeiny. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono zabiegi chirurgiczne na jelitach (ze względu na możliwą obniżoną motorykę przewodu pokarmowego) lub na drogach moczowych (tacy pacjenci są bardziej skłonni do zatrzymania oddawania moczu spowodowanego bezpośrednim skurczem zwieracza cewki moczowej oraz zaparciem wynikającym z zastosowania kodeiny). Lek należy stosować z ostrożnością w przypadku fiochromocytozy (opioidy mogą stymulować uwalnianie katecholamin poprzez indukcję uwalniania endogennego histaminy). Pacjentom z chorobami dróg żółciowych (w szczególności z kamienicą żółciową) należy unikać stosowania opioidowych leków przeciwbólowych lub stosować je w połączeniu ze spazmolitykami.

Stosowanie petydyny i być może innych opioidowych leków przeciwbólowych u pacjentów przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO) może wiązać się z bardzo ciężkimi reakcjami, a czasem z reakcjami o skutku śmiertelnym. Jeśli stosowanie kodeiny u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO jest konieczne z powodów życiowych, należy przerwać stosowanie inhibitorów MAO dwa tygodnie przed rozpoczęciem leczenia kodeiną (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

U pacjentów, u których może wystąpić uzależnienie fizyczne, przerwanie leczenia należy przeprowadzić stopniowo, aby uniknąć nasilenia objawów zespołu odstawienia.

Metabolizm z udziałem CYP2D6

Kodeina jest przekształcana w aktywny metabolit – morfinę – w wątrobie przy udziale enzymu CYP2D6. Jeśli pacjent ma niedobór tego enzymu lub jeśli enzym CYP2D6 jest u niego całkowicie nieobecny, nie zostanie osiągnięty odpowiedni efekt terapeutyczny. Ustalono, że do 7% ludności kaukaskiej może mieć tę szczególną cechę metabolizmu z udziałem CYP2D6. Jednakże, jeśli pacjent ma nadmiernie szybki metabolizm z udziałem CYP2D6, istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia działań niepożądanych – objawów toksyczności opioidowej – nawet przy stosowaniu dawek standardowych. U takich pacjentów szybkie przekształcanie kodeiny w morfinę prowadzi do osiągnięcia wyższych poziomów morfiny we krwi niż oczekiwano.

Ogólne objawy toksyczności opioidowej: dezorientacja, senność, płytkie oddychanie, zwężone źrenice, nudności, wymioty, zaparcia, brak apetytu. W ciężkich przypadkach możliwe są objawy depresji krążenia i oddychania, które mogą być niebezpieczne i bardzo rzadko kończyć się śmiercią.

Dane dotyczące częstości występowania szybkich metabolizerów z udziałem CYP2D6 w różnych populacjach podano poniżej:

Dzieci z zaburzoną funkcją oddechową

Kodeina jest przeciwwskazana u dzieci, u których funkcja oddechowa może być upośledzona na skutek zaburzeń nerwowo-mięśniowych, ciężkich chorób serca lub układu oddechowego, infekcji dróg oddechowych górnych lub płuc, wielotraum, lub po rozległych zabiegach chirurgicznych. Te czynniki mogą nasilać objawy toksyczności morfiny.

Leki przeciwbólowe opioidowe obniżają wydzielanie śliny, co może sprzyjać rozwojowi próchnicy oraz kandydozy błony śluzowej jamy ustnej.

Stosowanie kodeiny wymaga regularnej oceny przez lekarza stosunku korzyści do ryzyka.

W trakcie leczenia zabronione jest spożywanie alkoholu.

Nie należy stosować leku przez dłuższy czas ze względu na możliwość rozwoju uzależnienia od kodeiny.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży

Stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane.

Opisywano możliwy związek między występowaniem u noworodków wad układu oddechowego i serca a stosowaniem kodeiny w I trymestrze ciąży. Regularne stosowanie kodeiny w okresie ciąży może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego u płodu, co skutkuje wystąpieniem objawów abstynencji u noworodka. Stosowanie kodeiny podczas porodu może powodować osłabienie oddychania u noworodka. Leki przeciwbólowe opioidowe mogą powodować staz żołądka podczas porodu, zwiększając ryzyko zapalenia płuc aspiracyjnych u matki.

Okres karmienia piersią

Stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Po zastosowaniu w zwykłych dawkach terapeutycznych, kodeina i jej aktywny metabolit mogą występować w mleku matki w bardzo niskich stężeniach, co czyni mało prawdopodobnym negatywne działanie na niemowlę. Jednakże, jeśli pacjentka charakteryzuje się bardzo szybkim metabolizmem za pośrednictwem CYP2D6, w mleku matki mogą występować wyższe stężenia morfiny, co w bardzo rzadkich przypadkach może prowadzić do potencjalnie śmiertelnych objawów toksyczności opioidowej u niemowlęcia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podczas leczenia lekiem należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn z uwagi na możliwość wystąpienia takich efektów jak dezorientacja, senność, zawroty głowy, halucynacje, zaburzenia widzenia lub drgawki. Działanie alkoholu jest nasilane przez leki przeciwbólowe opioidowe.

Sposób stosowania i dawki

Lek stosuje się doustnie.

Dorosłym i dzieciom od 12. roku życia – po 1 tabletce 2–3 razy na dobę. Czas leczenia – 5 dni; w wyjątkowych przypadkach okres leczenia może być wydłużony.

Dzieci

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 12. roku życia z powodu ryzyka wystąpienia poważnych i zagrożenia życia reakcji niepożądanych spowodowanych zmienną i nieprzewidywalną drogą przekształcania kodeiny w morfinę u pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Nie stosować kodeiny dzieciom w wieku od 12 do 18 lat z upośledzoną czynnością oddechową z powodu ryzyka wystąpienia poważnych i zagrożenia życia reakcji niepożądanych (patrz punkty „Przeciwwskazania”, „Uwagi dotyczące stosowania”).

Nie stosować kodeiny dzieciom w wieku od 12 do 18 lat, które mają nadmiernie szybki metabolizm za udziałem CYP2D6 (patrz punkty „Przeciwwskazania”, „Uwagi dotyczące stosowania”).

Przedawkowanie

Ciężka depresja ośrodkowego układu nerwowego, w szczególności osłabienie oddychania, może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu innych środków o działaniu uspokajającym (w tym alkoholu) lub znacznym przekroczeniu dawki kodeiny. Klasyczna triada objawów przedawkowania opioidów to śpiączka, drobne źrenice oraz depresja oddechowa (może prowadzić do cyjanozo) z późniejszym poszerzeniem źrenic w wyniku rozwoju hipoksji. Inne objawy przedawkowania opioidów: hipotermia, spowolnione lub utrudnione oddychanie, drgawki (szczególnie u dzieci), silne zawroty głowy, zaburzenia koordynacji gałek ocznych, ból głowy, nasilona senność, nasilona słabość, nerwowość lub niepokój, pobudzenie emocjonalne, sedacja, halucynacje, dezorientacja, hipotensja tętnicza i tachykardia (rzadko), bradykardia, niewydolność krążenia, nasilone pocenie się, zaczerwienienie twarzy, suchość w ustach, zaparcia, atonia pęcherza moczowego. Możliwe wystąpienie duszności, apnei, kolapsu, zatrzymania oddawania moczu; zazwyczaj nudności i wymioty; rzadko – obrzęk płuc; mogą występować objawy uwalniania histaminy. Opisywano przypadki rozwoju rabdomiolizy, która postępowała do niewydolności nerek, w wyniku przedawkowania opioidów.

Przedawkowanie nasila się przy jednoczesnym przyjmowaniu alkoholu i środków psychotropowych.

Leczenie: ogólna terapia objawowa i wspierająca, w tym działania wspierające ośrodek oddechowy i monitorowanie parametrów życiowych aż do ustabilizowania stanu pacjenta.

Stosowanie węgla aktywowanego jest wskazane, jeśli od momentu przyjęcia kodeiny nie upłynęło więcej niż 1 godzina, a dawka przekroczyła 350 mg u dorosłych lub 5 mg/kg masy ciała u dzieci. W dalszym ciągu należy prowadzić leczenie objawowe. Ważną dodatkową procedurą wspomagającą leczenie jest cewnikowanie pęcherza moczowego oraz, jeśli konieczne, podawanie antybiotyków. W przypadku ciężkiego zatrucia pacjent powinien być hospitalizowany. W przypadku wystąpienia śpiączki lub osłabienia oddychania należy zastosować nalokson. Nalokson jest antagonistą konkurencyjnym i ma krótki okres półwydalenia, dlatego może być konieczne wielokrotne stosowanie wysokich dawek u pacjentów z ciężkim zatruciem. Pacjenta należy obserwować przez co najmniej 4 godziny po podaniu naloksonu lub przez 8 godzin w przypadku zastosowania leku naloksonu o przedłużonym działaniu.

Działania niepożądane.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy; wysypka makularna i plamnicza uznawana za objaw zespołu wrażliwości związanego z doustnym przyjmowaniem kodeiny; gorączka, splenomegalia, chłoniakowatość, duszność.

Zaburzenia psychiczne: depresja, halucynacje, koszmary sennne, stan niepokoju, dezorientacja, nagłe zmiany nastroju, euforia, dysforia.

Ze strony układu nerwowego: senność, zawroty głowy, drgawki (szczególnie u niemowląt i dzieci), ból głowy, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, rozwój tolerancji lub uzależnienia, działanie uspokajające.

Ze strony narządów wzroku: zwężenie źrenic, zaburzenia ostrości widzenia, światłowstręt, zaburzenia widzenia (w szczególności rozmycie, podwójne widzenie), miazm.

Ze strony narządu słuchu i błędnika: zawroty głowy.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, bradykardia, uczucie przyspieszonego bicie serca, hipotensja ortostatyczna, zaczerwienienie skóry twarzy, hipotensja tętnicza (przy zastosowaniu wysokich dawek).

Ze strony układu oddechowego: duszność, stłumienie oddychania (przy zastosowaniu wysokich dawek), skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: suchość w ustach, dyspepsja, nudności, wymioty, zaparcia, skurcze żołądka, zapalenie trzustki, ból w nadbrzuszu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe: skurcz dróg żółciowych, który może być związany ze zmianą poziomu enzymów wątrobowych.

Ze strony układu endokrynnego: hiperglikemia.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: anoreksja.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: reakcje alergiczne, takie jak wysypka, pokrzywka, swędzenie, nadmierne pocenie się, obrzęk twarzy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: niekontrolowane ruchy mięśni, sztywność mięśni (przy zastosowaniu wysokich dawek).

Ze strony układu moczowego: skurcz zwieracza pęcherza moczowego, skurcz dróg moczowych, trudności z oddawaniem moczu, zatrzymanie moczu, dysuria, działanie antydiuretyczne.

Ze strony układu rozrodczego: zaburzenia seksualne, dysfunkcja erektilna, zmniejszenie libidum i potencji.

Zaburzenia ogólne: napływy gorąca, uczucie niedoboru samopoczucia, zwiększona zmęczalność, hipotermia.

Tolerancja oraz niektóre z najczęściej występujących działań niepożądanych – senność, nudności, wymioty, dezorientacja – rozwijają się zazwyczaj przy długotrwałym stosowaniu kodeiny.

Regularne, długotrwałe stosowanie kodeiny prowadzi do rozwoju uzależnienia, tolerancji oraz pojawienia się stanu niepokoju i drażliwości po zakończeniu leczenia. Należy pamiętać, że tolerancja szybko maleje po zaprzestaniu przyjmowania kodeiny, dlatego ponowne zastosowanie dawki, która wcześniej była dopuszczalna, może okazać się śmiertelne.

Zespół odstawienia: nagłe zakończenie leczenia kodeiną może spowodować zespół odstawienia. Możliwe objawy: bezsenność, stan niepokoju, drażliwość, uczucie lęku, depresja, osłabienie, brak apetytu, nudności, wymioty, biegunka, odwodnienie, nadmierne pocenie się, łzawienie, katar, kichanie, ziewanie, piloerekcja, gorączka, midriaza, drżenie, skurcze mięśni, zwiększenie częstości skurczów serca, częstości oddychania, podwyższenie ciśnienia tętniczego.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Po 10 tabletek w blisterze.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „INTERCHEM”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 65025, miasto Odesa, 21. km drogi Staryjokijewskiej, 40-A.