Ciprobel®

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku Ciprobel® (SIPROBEL®)

Sk³ad:

substancja czynna: ciprofloksacyna;

1 tabletka zawiera ciprofloksacyny hydrochloran monohydrat odpowiadaj¹cy 500 mg ciprofloksacyny;

substancje pomocnicze: skrobiê kukurydzian¹, celulozê mikrokryszta³ow¹, powidon (K 30), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, sodow¹ kroskarboksymetylocelulozê; pow³okê Sepifilm LP 770: hipromelowazê, celulozê mikrokryszta³ow¹, kwas stearynowy, dwutlenek tytanu (E 171).

Postaæ leku. Tabletki powlekane.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne: tabletki d³ugawe, powlekane, bia³e, z oznaczeniem „500” i „SIP” oraz z rowkiem dziel¹cym z jednej strony, g³adkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Grupa fluorochinolonów.

Kod ATC J01M A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Działanie bakteriobójcze ciprofloksacyny jako leku przeciwbakteryjnego z grupy fluorochinolonów wynika z jej zdolności do hamowania topoizomeraz typu II (DNA-girazy oraz topoizomerazy IV), które są niezbędne w wielu procesach cyklu życia DNA, takich jak replikacja, transkrypcja, naprawa i rekombinacja.

Zależności farmakokinetyczne/farmakodynamiczne.

Skuteczność zależy przede wszystkim od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) do minimalnego stężenia hamującego (MIC) ciprofloksacyny wobec patogenu bakteryjnego oraz od wartości pola pod krzywą (AUC) i MIC.

Mechanizm oporności.

Oporność in vitro na ciprofloksacynę wiąże się zazwyczaj z mutacjami miejsca docelowego, które powstają w topoizomerazie IV i DNA-girazie w wyniku wieloetapowych mutacji. Stopień oporności krzyżowej między ciprofloksacyną a innymi fluorochinolonami, będący skutkiem powyższego, może być różny. Pojedyncze mutacje zazwyczaj nie prowadzą do oporności klinicznej, natomiast wiele mutacji zazwyczaj powoduje oporność kliniczną na kilka lub wszystkie leki z grupy fluorochinolonów.

Mechanizmy oporności, takie jak niemożność przenikania lub pompy eflluksyjne, mogą wywierać różny wpływ na wrażliwość na fluorochinolony, w zależności od właściwości fizykochemicznych poszczególnych przedstawicieli tej grupy oraz powinowactwa układów transportowych do każdej substancji czynnej. Wszystkie mechanizmy oporności in vitro obserwuje się ogólnie u izolatów klinicznych. Mechanizmy oporności, które inaktywują inne leki przeciwbakteryjne, takie jak bariera przenikania (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy eflluksyjne, mogą wpływać na wrażliwość na ciprofloksacynę.

Opisywano rozwój oporności pośredniczonej przez plazmidy, kodowanej przez gen qnr.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Punkty odniesienia oddzielają szczepy wrażliwe od szczepów o średniej wrażliwości, a te ostatnie – od szczepów opornych.

Zalecenia EUCAST

1Staphylococcus spp. – punkty odniesienia dla ciprofloksacyny dotyczą terapii stosowanej w wysokich dawkach.

*Niepowiązane z gatunkami punkty odniesienia zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych i nie zależą od wartości MIC dla poszczególnych gatunków. Są one stosowane wyłącznie dla gatunków, które nie mają własnych punktów odniesienia, a nie dla tych gatunków, w przypadku których testowanie wrażliwości nie jest zalecane.

Zasięg nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego wymagane są lokalne informacje dotyczące oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności osiągnie taki poziom, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, staje się wątpliwa.

Ogólnie wrażliwe na ciprofloksacynę są następujące rodzaje i gatunki bakterii (w przypadku rodzaju Streptococcus patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Zgodnie z danymi z powszechnie przyjętych badań przedklinicznych dotyczące toksyczności pojedynczej dawki, toksyczności powtarzanych dawek, potencjału kancerogennego oraz toksyczności reprodukcyjnej, nie stwierdzono szczególnego ryzyka dla ludzi.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Po doustnym podaniu tabletek ciprofloksacyny w dawce 250 mg, 500 mg oraz 750 mg ciprofloksacyna jest szybko i dobrze wchłaniana głównie z górnej części jelita cienkiego. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 1–2 godzin.

Pojedyncze dawki w zakresie 100–750 mg powodowały zależne od dawki maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w przedziale od 0,56 do 3,7 mg/l. Stężenia w osoczu rosną proporcjonalnie przy dawkach do 1000 mg.

Absolutna biodostępność leku wynosi 70–80%. Po podaniu doustnej dawki ciprofloksacyny 500 mg co 12 godzin całkowita powierzchnia pod krzywą „stężenie/czas” (AUC) była równoważna tej po dożylnej infuzji 400 mg ciprofloksacyny prowadzonej przez 60 minut co 12 godzin.

Rozkład.

Udział ciprofloksacyny związanej z białkami osocza jest niewielki (20–30%). Ciprofloksacyna znajduje się w osoczu głównie w formie niezjonizowanej i charakteryzuje się dużą objętością rozkładu w stanie ustalonym, wynoszącą 2–3 l/kg masy ciała; osiąga wysokie stężenia w różnych tkankach, takich jak płuca (płyn epitelialny, makrofagi alveolarne, próbki biopsji), zatoki, zapalone i uszkodzone tkanki oraz tkanki narządów układu moczowo-płciowego (mocz, prosta, endometrium), gdzie całkowite stężenie przekracza stężenie w osoczu.

Biotransformacja.

Stwierdzono niskie stężenia czterech metabolitów: dezetylociprofloksacyny (M1), sulfociprofloksacyny (M2), oksociprofloksacyny (M3) oraz formylciprofloksacyny (M4). Metabolity wykazują in vitro aktywność przeciwbakteryjną, jednakże w mniejszym stopniu niż substancja wyjściowa.

Wiadomo, że ciprofloksacyna jest umiarkowanym inhibitorem izoenzymów CYP 450 1A2.

Wydalanie.

Ciprofloksacyna jest wydalana głównie w postaci niezmienionej przez nerki, a w mniejszym stopniu przez jelita. Okres półwydalenia z osocza u osób z prawidłową funkcją nerek wynosi około 4–7 godzin.

Clirense nerekowe wynosi 180–300 ml/kg/godz., a całkowite clirense – 480–600 ml/kg/godz. Ciprofloksacyna ulega filtracji kłębuszkowej oraz sekrecji kanalikowej. W przypadku ciężkiego zaburzenia funkcji nerek okres półtrwania ciprofloksacyny może wynosić do 12 godzin.

Nienerekowe clirense ciprofloksacyny tłumaczone jest przede wszystkim sekrecją transintestynalną i metabolizmem. 1% dawki wydzielane jest drogą żółciową. Ciprofloksacyna występuje w żółci w wysokich stężeniach.

Dzieci.

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci są ograniczone. W trakcie badań z udziałem dzieci nie zaobserwowano zależności wiekowej stężenia Cmax ani wskaźnika AUC (u dzieci od 1. roku życia). Po wielokrotnym stosowaniu leku (10 mg/kg trzy razy dziennie) nie zaobserwowano istotnego wzrostu Cmax i AUC. U 10 dzieci z ciężkim sepsą w wieku do 1 roku stężenie Cmax wyniosło 6,1 mg/l (zakres 4,6–8,3 mg/l) po jednogodzinnej infuzji dożylnej w dawce 10 mg/kg. U dzieci w wieku od 1 do 5 lat wartość ta wyniosła 7,2 mg/l (zakres 4,7–11,8 mg/l). Wartości AUC wyniosły odpowiednio 17,4 mg∗godz/l (zakres 11,8–32,0 mg∗godz/l) i 16,5 mg∗godz/l (zakres 11–23,8 mg∗godz/l) w odpowiednich grupach wiekowych. Te wartości mieszczą się w granicach normy ustalonych u dorosłych przy dawce terapeutycznej. Zgodnie z analizą farmakokinetyczną chorych pediatrycznych z różnymi infekcjami, przewidywany średni okres półtrwania u dzieci wynosi około 4–5 godzin, a biodostępność zawiesiny do doustnego stosowania – od 50% do 80%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ciprobel® jest wskazany w leczeniu poniższych infekcji (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”). Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na wszystkie dostępne informacje dotyczące oporności na cyprofloksacynę.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dorośli

• Infekcje dolnych dróg oddechowych wywołane bakteriami Gram-ujemnymi:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (w zaostrzeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc cyprofloksacynę należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych infekcji);

• infekcje oskrzelowo-płucne u pacjentów z zespołem mukowiscydozą lub z rozszerzeniami oskrzeli;

• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie.

• Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego.

• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, szczególnie jeśli wywołane przez bakterie Gram-ujemne (w zaostrzeniu przewlekłego zapalenia zatok cyprofloksacynę należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych infekcji);

• Infekcje dróg moczowych:

  • niepowikłany zespół cewkowy (w niepowikłanym ostrym zapaleniu pęcherza cyprofloksacynę należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych infekcji);
  • ostre zapalenie nerek;
  • powikłane infekcje dróg moczowych;
  • bakteryjny zapalenie gruczołu krokowego.

• Infekcyjne choroby narządów płciowych:

• gonokokowe zapalenie cewki i szyjki macicy wywołane wrażliwymi szczepami Neisseria gonorrhoeae;

• zapalenie jąder i przydatków jąder, szczególnie wywołane wrażliwymi szczepami Neisseria gonorrhoeae;

• zapalenie narządów miednicy, szczególnie wywołane wrażliwymi szczepami Neisseria gonorrhoeae.

• Infekcje przewodu pokarmowego (np. biegunka podróżnych).

• Infekcje wewnątrzbrzuszne.

• Infekcje skóry i tkanek miękkich wywołane bakteriami Gram-ujemnymi.

• Infekcje kości i stawów.

• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).

Cyprofloksacynę można stosować u pacjentów z neutropenią i hipertermią w przypadku podejrzenia bakteryjnego pochodzenia gorączki u tej grupy pacjentów.

Dzieci i młodzież

• Infekcje oskrzelowo-płucne wywołane pałeczką ropy nieżelazną (Pseudomonas aeruginosa) u pacjentów z zespołem mukowiscydozą.
• Powikłane infekcje dróg moczowych i ostre zapalenie nerek.
• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).

Cyprofloksacynę można również stosować w leczeniu ciężkich infekcji u dzieci i młodzieży, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Leczenie powinien rozpoczynać lekarz mający doświadczenie w leczeniu zespołu mukowiscydozy i/lub ciężkich infekcji u dzieci i młodzieży (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cyprofloksacynę, inne leki z grupy fluorochinolonów lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i tyzanidyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wpływ innych leków na cyprofloksacynę.

Leki wydłużające odcinek QT.

Cyprofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne antydepresanty, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Tworzenie kompleksu chelatującego.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny (doustnie) z lekami zawierającymi wielowartościowe kationy i suplementy mineralne (np. wapń, magnez, glin, żelazo), polimerami wiążącymi fosforany (np. sewelamer lub węglan lanthanu), siarkoaluminiem glinowym lub lekami przeciwwskazowymi, a także lekami o dużej pojemności buforowej (takimi jak tabletki didanosyny) zawierającymi magnez, glin lub wapń, prowadzi do obniżenia wchłaniania cyprofloksacyny. W związku z tym cyprofloksacynę należy przyjmować co najmniej 1–2 godziny przed lub co najmniej 4 godziny po przyjęciu tych leków. Ograniczenie to nie dotyczy leków przeciwwskazowych należących do klasy blokerów receptorów H2.

Produkty spożywcze i mleczne.

Wapń zawarty w produktach spożywczych nieznacznie wpływa na wchłanianie. Należy jednak unikać jednoczesnego przyjmowania cyprofloksacyny z produktami mlecznymi lub wzbogacanymi w minerały (np. mleko, jogurt, sok pomarańczowy wzbogacony wapniem), ponieważ może to prowadzić do obniżenia wchłaniania cyprofloksacyny.

Probenecyd.

Probenecyd wpływa na wydzielanie nerkowe cyprofloksacyny. Jednoczesne stosowanie probenecydu i cyprofloksacyny prowadzi do zwiększenia stężenia cyprofloksacyny w osoczu krwi.

Metoklopramid.

Metoklopramid przyspiesza wchłanianie cyprofloksacyny (w formie doustnej), w wyniku czego szybciej osiągana jest maksymalna stężenie w osoczu krwi. Nie stwierdzono wpływu na biodostępność cyprofloksacyny.

Omeprazol.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i leków zawierających omeprazol prowadzi do nieznacznego obniżenia Cmax i AUC cyprofloksacyny.

Wpływ cyprofloksacyny na inne leki.

Tyzanidyna.

Tyzanidyny nie można stosować jednoczesnie z cyprofloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W trakcie badania klinicznego z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i tyzanidyny wzrost stężenia tyzanidyny w osoczu krwi (wzrost Cmax 7-krotnie, zakres – 4–21 razy; wzrost AUC 10-krotnie, zakres – 6–24 razy). Wzrostowi stężenia tyzanidyny w osoczu krwi towarzyszyły reakcje niepożądane takie jak hipotensja i działanie uspokajające.

Metotreksat.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny może spowolnić transport tubularny metotreksatu, co może prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu krwi. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia toksycznych reakcji niepożądanych wywołanych metotreksatem, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Teofilina.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i teofiny może prowadzić do niepożądanego wzrostu stężenia teofiny w osoczu krwi, co z kolei może spowodować rozwój reakcji niepożądanych. W pojedynczych przypadkach reakcje te mogą zagrozić życiu lub mieć skutek śmiertelny. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i teofiny należy monitorować stężenie teofiny w osoczu krwi i w razie potrzeby zmniejszyć jej dawkę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Inne pochodne ksantyny.

Po jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i kofeiny lub pentoksyfiliny (okspentofiliny) zgłaszano wzrost stężenia tych pochodnych ksantyny w osoczu krwi.

Fenytoina.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do wzrostu lub spadku stężenia fenytoiny w osoczu krwi, dlatego zaleca się monitorowanie poziomu leku.

Cyklosporyna.

Stwierdzono przejściowy wzrost stężenia kreatyniny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i leków zawierających cyklosporynę. Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta kontrola (2 razy w tygodniu) stężenia kreatyniny w osoczu krwi.

Antagoniści witaminy K.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i antagonistów witaminy K może nasilać ich działanie przeciwkrzepliwe. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie oszacować wpływ cyprofloksacyny na wzrost wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu, fluindionu).

Duloksetyna.

W trakcie badań klinicznych wykazano, że jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksamina, może prowadzić do wzrostu AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z cyprofloksacyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ropinirol.

W trakcie badań klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z cyprofloksacyną, inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2 o umiarkowanej sile działania, prowadzi do wzrostu Cmax i AUC ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%. Zaleca się monitorowanie działań niepożądanych ropinirolu i odpowiednie dostosowanie dawki podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z cyprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Lidokaina.

Wykazano, że u zdrowych osób jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny, umiarkowanego inhibitora izoenzymów cytochromu P450 1A2, i leków zawierających lidokainę prowadzi do obniżenia klirensu lidokainy dożylnie o 22%. Pomimo dobrej tolerancji leczenia lidokainą, możliwe jest wystąpienie interakcji z cyprofloksacyną, co może być związane z reakcjami niepożądanymi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Klozapina.

Po jednoczesnym stosowaniu 250 mg cyprofloksacyny z klozapiną przez 7 dni stwierdzono wzrost stężenia klozapiny i N-dewymetyloklozapiny w osoczu krwi odpowiednio o 29% i 31%. Zaleca się prowadzenie obserwacji klinicznej i odpowiednie dostosowanie dawki klozapiny podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z cyprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Syldenafile.

Cmax i AUC syldenafili wzrosły około 2-krotnie u zdrowych ochotników po jednoczesnym doustnym stosowaniu 50 mg syldenafili i 500 mg cyprofloksacyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu cyprofloksacyny i syldenafili oraz wziąć pod uwagę stosunek ryzyko/korzyść.

Agomelatyna.

W badaniach klinicznych wykazano, że fluwoksamina, jako silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2, znacząco hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego wzrostu wpływu agomelatyny. Chociaż nie ma dostępnych danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z cyprofloksacyną, umiarkowanym inhibitorem CYP450 1A2, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania. Cytochrom P450”).

Zolpidem.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny może zwiększyć poziom zolpidemu we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u pacjentów, którzy wcześniej mieli ciężkie działania niepożądane po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia i po starannym ocenieniu stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężkie i/lub mieszane infekcje wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce.

Nie należy stosować cyprofloksacyny jako monoterapii w leczeniu ciężkich infekcji ani infekcji wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce. W leczeniu tych infekcji cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.

Infekcje wywołane przez paciorkowce (w tym Streptococcus pneumoniae).

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji wywołanych paciorkowcami z powodu niewystarczającej skuteczności.

Infekcje układu płciowego.

Szczepy Neisseria gonorrhoeae oporne na fluorochinolony mogą powodować gonokokowe zapalenie cewki, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder i przydatków jądra oraz zapalenie narządów miednicy. W związku z tym cyprofloksacynę należy stosować w leczeniu gonokokowego zapalenia cewki lub zapalenia szyjki macicy tylko po wykluczeniu oporności Neisseria gonorrhoeae na cyprofloksacynę.

Empiryczne leczenie cyprofloksacyną zapalenia jąder i przydatków jądra oraz zapalenia narządów miednicy może być stosowane wyłącznie w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporynami), z wyjątkiem sytuacji klinicznych, w których wykluczone jest występowanie szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na cyprofloksacynę.

Jeśli w ciągu 3 dni nie stwierdza się poprawy klinicznej, należy przeanalizować terapię.

Infekcje dróg moczowych.

W krajach Unii Europejskiej obserwuje się różny poziom oporności Escherichia coli – najczęstszego patogenu wywołującego infekcje dróg moczowych – na fluorochinolony. Przy przepisywaniu terapii należy wziąć pod uwagę lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Uważa się, że jednorazowe dawki cyprofloksacyny stosowane w niepowikłanym zapaleniu pęcherza u kobiet w okresie przedmenopauzalnym są mniej skuteczne niż leczenie dłuższe. Należy wziąć to pod uwagę ze względu na rosnący poziom oporności Escherichia coli na chinolony.

Infekcje wewnątrzbrzuszne.

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusznych są ograniczone.

Biegunka podróżnych.

Przy wyborze leku należy wziąć pod uwagę informacje o oporności na cyprofloksacynę odpowiednich mikroorganizmów w krajach, które zostały odwiedzone.

Infekcje kości i stawów.

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi środkami przeciwdrobnoustrojowymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna antraksu.

Stosowanie u ludzi oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien postępować zgodnie z obowiązującymi krajowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia antraksu.

Dzieci

Stosowanie cyprofloksacyny u dzieci należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie z zastosowaniem cyprofloksacyny może prowadzić wyłącznie lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci z mukowiscydozą i/lub ciężkimi infekcjami.

Cyprofloksacyna powodowała artropatię stawów obciążonych u niewykształconych zwierząt. Dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskane z randomizowanego, podwójnie ślepego badania zastosowania cyprofloksacyny u dzieci (cyprofloksacyna: n = 335, średni wiek = 6,3 roku; grupa porównawcza: n = 349, średni wiek = 6,2 roku; zakres wieku: od 1 do 17 lat) wskazują na częstość występowania artropatii, prawdopodobnie związanej z lekiem (różniącej się od objawów klinicznych i objawów związanych bezpośrednio z uszkodzeniem stawów), wynoszącą 7,2% i 4,6% odpowiednio w grupie głównej i grupie porównawczej w 42. dniu od rozpoczęcia leczenia. Częstość występowania artropatii związanej z lekiem po roku obserwacji wynosiła odpowiednio 9% i 5,7%. Wzrost liczby przypadków artropatii związanych z lekiem był statystycznie nieistotny. Jednak leczenie cyprofloksacyną dzieci i młodzieży należy rozpoczynać dopiero po starannym ocenieniu stosunku korzyści do ryzyka z uwagi na potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami przyległymi.

Infekcje oskrzelowo-płucne u pacjentów z mukowiscydozą.

Badania kliniczne obejmowały dzieci i młodzież w wieku od 5 do 17 lat. Ograniczone doświadczenie dotyczy leczenia dzieci w wieku od 1 do 5 lat.

Skomplikowane infekcje dróg moczowych i zapalenie nerek.

Należy rozważyć możliwość leczenia infekcji dróg moczowych cyprofloksacyną, gdy inne leczenie jest niemożliwe. Leczenie powinno opierać się na wynikach badań mikrobiologicznych.

Dane z badań klinicznych obejmują stosowanie cyprofloksacyny u dzieci i młodzieży w wieku od 1 do 17 lat.

Inne specyficzne ciężkie infekcje.

Stosowanie cyprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych ciężkich infekcji zgodnie z oficjalnymi zaleceniami lub po starannym ocenieniu stosunku korzyści do ryzyka, gdy inne leczenie nie może być zastosowane lub standardowe leczenie okazało się nieskuteczne.

Stosowanie cyprofloksacyny w przypadku innych ciężkich infekcji, nie wymienionych powyżej, nie było oceniane w badaniach klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność w leczeniu pacjentów z takimi infekcjami.

Zwiększona wrażliwość na lek.

Nadwrażliwość i reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne, mogą wystąpić po podaniu pojedynczej dawki cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”) i stanowić zagrożenie dla życia. W takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie cyprofloksacyny i, w razie potrzeby, rozpocząć odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Przedłużające się, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane.

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych wpływających na różne układy organizmu (układ ruchu, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów).

Należy natychmiast przerwać stosowanie cyprofloksacyny po pojawieniu się pierwszych objawów lub sygnałów jakiegokolwiek ciężkiego działania niepożądanego, a pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem.

Układ mięśniowo-szkieletowy.

Ogólnie cyprofloksacynę nie należy stosować pacjentom z chorobami ścięgien lub podobnymi zaburzeniami związanymi z wcześniejszym stosowaniem chinolonów w wywiadzie. Mimo to, w rzadkich przypadkach po badaniu mikrobiologicznym patogenu i ocenie stosunku korzyści do ryzyka, cyprofloksacynę można przepisać tym pacjentom w celu leczenia wybranych ciężkich procesów infekcyjnych, w szczególności w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakteryjnej, gdy wyniki badań mikrobiologicznych uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny.

Tendinitis i zerwanie ścięgien.

Tendinitis i zerwanie ścięgien (w szczególności ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju tendinitis i zerwania ścięgien zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów z przeszczepionymi organami oraz u pacjentów leczonych kortykosteroidami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów tendinitis (np. bolesny obrzęk, zapalenie) należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Dotyczące kończyny należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Nie należy stosować kortykosteroidów w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią pospolitą ze względu na możliwość nasilenia objawów tej choroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Aneurysma aorty i rozwarstwienie aorty oraz zastawka serca.

Wyniki badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz na zastawkę aorty i zastawkę mitralną po przyjmowaniu fluorochinolonów. Opisywano przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia aorty towarzyszące pęknięciom aorty (w tym przypadki śmiertelne) oraz zastawkę dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po starannym ocenieniu stosunku korzyści do ryzyka i rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z aneurysmą lub wrodzoną wadą zastawek serca w wywiadzie rodzinnym, lub u pacjentów z rozpoznaniem aneurysmy aorty i/lub rozwarstwienia aorty, lub z chorobą zastawki serca, lub w przypadku obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków, a mianowicie:

• dla aneurysmy aorty i rozwarstwienia aorty oraz dla zastawki/niestosowności zastawki serca (np. choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
• dla aneurysmy aorty lub rozwarstwienia aorty (w tym choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• dla zastawki/niestosowności zastawki serca (np. zapalenie wsierdzia zakaźne).

Ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia jest zwiększone u pacjentów leczonych jednocześnie lekami kortykosteroidowymi.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców należy doradzić pacjentom natychmiastową wizytę u lekarza w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia ostrej duszności, nowego napadu przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Zaburzenia wzroku.

W przypadku pogorszenia wzroku lub jakiegokolwiek odczuwalnego wpływu na oczy należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Światłoczułość.

Wykazano, że cyprofloksacyna powoduje reakcje światłoczułości. Pacjentom przyjmującym cyprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Układ nerwowy środkowy.

Wiadomo, że cyprofloksacyna, podobnie jak inne chinolony, może powodować napady drgawkowe lub obniżać próg drgawkowy. Opisywano przypadki rozwoju stanu padaczkowego. Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego środkowego (CNS), które mogą mieć tendencję do występowania drgawek. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Nawet po pierwszym zastosowaniu cyprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychiczne. W pojedynczych przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do myśli i zachowań samobójczych, takich jak samobójstwo lub jego próba. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę obserwowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym cyprofloksacynę należy zalecić, aby poinformowali lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli wystąpią objawy neuropatii, takie jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia serca.

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT, w szczególności:

• w przypadku wrodzonego zespołu wydłużonego odstępu QT;
• przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą wydłużać odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• przy niekorygowanym zaburzeniu równowagi elektrolitowej (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• w przypadku chorób serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą wykazywać większą wrażliwość na leki wydłużające QT. Dlatego należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, w tych grupach chorych (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Disglekemia.

Podczas stosowania chinolonów opisywano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiperglikemię (patrz sekcja „Działania niepożądane”), które obserwowano zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą przyjmujących jednocześnie doustne leki obniżające poziom glukozy (np. glibenklamid) lub insulinę. Zanotowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Pacjentom z cukrzycą zaleca się staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Układ pokarmowy.

Wystąpienie ciężkiej i trwającej biegunki (nawet kilka tygodni po zakończeniu leczenia) może wskazywać na rozwój kolitu spowodowanego przez antybiotyki (może prowadzić do śmierci) i wymaga natychmiastowego leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Nerki i układ wydalniczy.

Opisywano krystalurię związaną ze stosowaniem cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkaliczności moczu.

Zaburzenia funkcji nerek.

Ponieważ cyprofloksacyna jest wydalana głównie w niezmienionej formie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, aby uniknąć zwiększenia częstości działań niepożądanych spowodowanych akumulacją cyprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy.

Podczas stosowania cyprofloksacyny opisywano przypadki martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrożonej dla życia pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się jakichkolwiek objawów i sygnałów choroby wątroby (np. brak apetytu, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub napięcie przedniej ściany brzucha) leczenie należy przerwać.

Deficyt glukozo-6-fosforan dehydrogenazy.

Podczas stosowania cyprofloksacyny opisywano reakcje hemolityczne u pacjentów z deficytem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u tych pacjentów, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. W takim przypadku należy obserwować możliwość wystąpienia hemolizy.

Oporność.

Podczas lub po leczeniu cyprofloksacyną mogą być wyizolowane bakterie oporne, z lub bez klinicznie potwierdzonej superinfekcji. Istnieje pewne ryzyko wyizolowania bakterii opornych na cyprofloksacynę podczas długotrwałych cykli leczenia oraz w leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji wywołanych przez gatunki Staphylococcus i Pseudomonas.

Cytochrom P450.

Cyprofloksacyna hamuje CYP1A2 i może powodować zwiększenie stężenia w surowicy współpodawanych substancji, które są również metabolizowane przez ten enzym (np. teofilina, klozapina, olanzapina, ropinirol, tizanidyna, duloksetyna, agomelatyna). Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane. Dlatego należy starannie obserwować pacjentów przyjmujących te substancje jednocześnie z cyprofloksacyną pod kątem możliwego wystąpienia objawów przedawkowania. Może również być konieczne określenie stężeń w surowicy (np. teofiliny) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Metotreksat.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania cyprofloksacyny i metotreksatu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium tuberculosis poprzez hamowanie wzrostu kultury mykobakterii, co może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania cyprofloksacyny u kobiet w ciąży wskazują na brak rozwoju wad wrodzonych lub toksyczności płodu/noworodka. Dane nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą, jednak zaobserwowano wpływ na nieprawidłowo rozwiniętą tkankę chrzęstną, i nie można wykluczyć, że lek może być szkodliwy dla chrząstek stawowych noworodków/płodu. Dlatego w czasie ciąży, ze względów ostrożności, należy unikać przyjmowania cyprofloksacyny.

Okres karmienia piersią.

Cyprofloksacyna przenika do mleka matki. Ze względu na ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków, cyprofloksacynę nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Fluorochinolony, do których należy cyprofloksacyna, mogą wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia samochodu i pracy z mechanizmami ze względu na reakcje ze strony układu nerwowego środkowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę należy ustalać zgodnie z wskazaniem, ciężkością i lokalizacją infekcji, wrażliwością mikroorganizmów na ciprofloksacynę, funkcją nerek pacjenta, a u dzieci i dorastających – zgodnie z masą ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości przebiegu choroby, cech klinicznych obrazu chorobowego oraz typu patogenu.

Leczenie infekcji wywołanych przez określone bakterie (np. Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter lub Staphylococci) może wymagać stosowania wyższych dawek ciprofloksacyny oraz jednoczesnego przepisywania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych.

Leczenie niektórych infekcji (np. zapalnych chorób narządów miednicy, infekcji wewnątrzbrzusznych, infekcji u pacjentów z neutropenią, infekcji kości i stawów) może wymagać jednoczesnego przepisywania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych, w zależności od rodzaju wyizolowanych patogenów.

Dorośli

Dzieci i nastolatkowie

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjenci w podeszłym wieku powinni otrzymywać dawkę dobrane według ciężkości zakażenia oraz klirensu kreatyniny u pacjenta.

Niewydolność nerek i wątroby

Zalecane dawki początkowe i utrzymujące dla pacjentów z zaburzoną funkcją nerek:

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby modyfikacji dawki ciprofloksacyny.

Nie przeprowadzono badań dotyczących dawkowania ciprofloksacyny u dzieci z upośledzoną funkcją nerek i/lub wątroby.

Sposób stosowania

Tabletki należy połykać nie żując i zapijać płynem. Można je przyjmować niezależnie od posiłków. Przyjmowanie na czczo powoduje szybsze wchłanianie substancji czynnej. Nie wolno przyjmować tabletek ciprofloksacyny razem z produktami mlecznymi (np. mlekiem, jogurtem) ani z sokami owocowymi wzbogaconymi w składniki mineralne (np. z sokiem pomarańczowym wzbogaconym w wapń) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadkach ciężkich lub gdy pacjent nie jest w stanie przyjmować tabletek (w szczególności przy żywieniu entericznym), zaleca się rozpoczęcie terapii drogą dożylną ciprofloksacyny, aż do momentu możliwości przejścia na doustne przyjmowanie leku.

Dzieci.

Stosowanie ciprofloksacyny u dzieci i młodzieży należy przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie ciprofloksacyną powinien prowadzić wyłącznie lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci i młodzieży z torebkowym świszczem i/lub ciężkimi infekcjami.

Ciprofloksacyna może powodować artropatię stawów obciążonych. Jednak leczenie ciprofloksacyną u dzieci i młodzieży należy rozpoczynać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami przyległymi.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu 12 g leku, które prowadziły do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra przedawkowanie w dawce 16 g prowadziła do rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, nasilone zmęczenie, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, niewydolność nerek i wątroby, a także krystalurię i hematurię. Zgłaszano również odwracalną toksyczność nerek.

Oprócz standardowych środków zaradczych stosowanych w przypadku przedawkowania, zaleca się monitorowanie funkcji nerek, w szczególności oznaczenie pH moczu i w razie potrzeby zwiększenie jego kwasowości w celu zapobiegania krystalurii. Pacjenci powinni otrzymywać wystarczającą ilość płynów. Antacida zawierające wapń lub magnez teoretycznie mogą obniżać wchłanianie ciprofloksacyny w przypadku przedawkowania.

Hemodializa lub dializa otrzewnowa usuwają jedynie niewielką ilość ciprofloksacyny (<10%).

W przypadku przedawkowania należy przeprowadzać leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT, wskazane jest również monitorowanie EKG.

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane związane z lekiem to nudności i biegunka.

Dane dotyczące działań niepożądanych leku Ciprobel® są przedstawione poniżej.

Zakażenia i inwazje: grzybicze infekcje uogólnione, zapalenie okrężnicy związane z antybiotykiem, z możliwym śmiertelnym skutkiem (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ krwiotwórczy: eozynofilia, leukopenia, anemia, neutropenia, leukocytoza, trombocytopenia, trombocytoza, anemia hemolityczna, agranulocytoza, pancytopenia (życiowo ugrożenie), niedoczynność szpiku kostnego (życiowo ugrożenie).

Układ odpornościowy: reakcje alergiczne, obrzęk alergiczny/obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny (życiowo ugrożenie) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), reakcje przypominające chorobę surowiczą.

Układ内分泌owy: częstość nieznana – zespół niedostatecznej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Zaburzenia metaboliczne: anoreksja, obniżony apetyt, hiperglikemia, hipoglikemia, śpiączka hipoglikemiczna (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia psychiczne¹: pobudzenie psychomotoryczne/łagodna niepokój, dezorientacja i zamieszanie, niepokój, patologiczne sny, halucynacje, depresja (z możliwymi myślami samobójczymi lub próbami samobójstwa), reakcje psychotyczne (z możliwymi myślami samobójczymi lub próbami samobójstwa), mania, hipomania (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ nerwowy¹: ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaburzenia smaku, parestezje, dysestezje, hipozestezje, drżenie, drgawki (w tym stan padaczkowy, patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), zawroty głowy, migrena, zaburzenia koordynacji, zaburzenia chodu, zaburzenia węchu, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe i fałszywe guzy mózgu, neuropatia obwodowa i polineuropatia (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Organ wzroku¹: zaburzenia widzenia (np. podwójne widzenie), zaburzenia percepcji barw.

Organ słuchu¹: dzwonienie w uszach, utrata słuchu/zaburzenia słuchu.

Układ sercowo-naczyniowy²: tachykardia, arytmia komorowa oraz tachykardia typu torsades de pointes (obserwowano głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT), wydłużenie interwału QT (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Przedawkowanie”).

Układ naczyniowy²: rozszerzenie naczyń, hipotensja tętnicza, omdlenie, zapalenie naczyń.

Układ oddechowy: duszność (w tym stan astmatyczny).

Układ pokarmowy: nudności, biegunka, wymioty, ból w okolicy żołądka i jelit, ból brzucha, zaburzenia trawienia, wzdęcia, zapalenie trzustki.

Układ wątrobowo-żółciowy: podwyższenie poziomu aminotransferaz i bilirubiny; zaburzenia funkcji wątroby; żółtaczka cholestatyczna; zapalenie wątroby; martwica wątroby prowadząca do niewydolności wątroby zagrażającej życiu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Skóra: wysypka, swędzenie, pokrzywka, reakcje fotouczulenia (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), plamki posocznicze, rumień wielopostaciowy, rumień węzłowaty, zespół Stevensa-Johnsona (zagrażający życiu), toksyczne nekrolityczne zapalenie nabłonka (zagrażające życiu), ostre ogólnoustrojowe pustulopatia (AGEP), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS).

Układ mięśniowo-szkieletowy¹: ból mięśni i kości (np. ból kończyn, lędźwiowy, ból klatki piersiowej); artralgia, mialgia, zapalenie stawów, zwiększenie napięcia mięśniowego i drgawki mięśni, osłabienie mięśni, zapalenie ścięgien, pęknięcia ścięgien (głównie ścięgna Achillesa) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); nasilenie objawów miastenii ciężkiej (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ moczowy: zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego, zaburzenia funkcji nerek, niewydolność nerek, hematuria, krystaluria (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), zapalenie nerek typu naczyniowo-wiązkowe.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania¹: osłabienie, gorączka, obrzęki, nadmierna potliwość (hiperhidroza).

Badania laboratoryjne: podwyższenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie aktywności amylazy, wydłużenie PT (u pacjentów stosujących jednocześnie antagoniści witaminy K).

*Te reakcje obserwowano głównie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

¹ Zgłaszano przypadki bardzo rzadkie, trwające (kilka miesięcy lub lat), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne układy organizmu (w tym takie jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od obecności lub braku czynników ryzyka.

² Zgłaszano przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia aorty (w tym śmiertelne przypadki) oraz przypadki regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony.

Stosowanie u dzieci

U dzieci częściej obserwuje się artropatię (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

4 tabletki w folii, 1 folia w opakowaniu kartonowym.

7 tabletek w folii, 2 folie w opakowaniu kartonowym.

14 tabletek w folii, 1 folia w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

NOBEL ILAC SANAYI VE TICARET A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Sankaklar Mahallesi, Eski Akcakoca Caddesi, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.