Ciprinol®

INSTRUKCJA stosowania leku Ciprinol®

Skład:

substancja czynna: cyprofloksacyna;

1 ml roztworu zawiera 2 mg cyprofloksacyny w postaci lakcytanu;

substancje pomocnicze: laktyan sodu, chlorek sodu, kwas chlorowodorowy, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór żółtozielony, praktycznie bez zanieczyszczeń mechanicznych.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorkinolony. Cyprofloksacyna. Kod ATC J01M A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Działanie bakteriobójcze cyprofloksacyny jako antybakteryjnego środka fluorochinolonowego wynika z jej zdolności do hamowania topoizomeraz II typu (DNA-girazy oraz topoizomerazy IV), które są niezbędne w wielu procesach cyklu życiowego DNA, takich jak replikacja, transkrypcja, naprawa i rekombinacja.

Zależności farmakokinetyczne / farmakodynamiczne

Skuteczność zależy głównie od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) do minimalnego stężenia hamującego (MIC) cyprofloksacyny wobec patogenu bakteryjnego oraz od wartości pola pod krzywą (AUC) i MIC.

Mechanizm oporności

Oporność na cyprofloksacynę in vitro jest zazwyczaj związana z mutacjami miejsca docelowego, które występują w topoizomerazie IV i DNA-girazie poprzez wieloetapowe mutacje. W związku z tym stopień oporności krzyżowej między cyprofloksacyną a innymi fluorochinolonami może być różny. Pojedyncze mutacje zazwyczaj nie prowadzą do oporności klinicznej, natomiast wiele mutacji zazwyczaj powoduje oporność kliniczną na kilka lub wszystkie przedstawicieli klasy fluorochinolonów.

Mechanizmy oporności, takie jak nieprzenikalność i/lub pompa eflluksowa, mogą powodować różny wpływ na wrażliwość na fluorochinolony, zależnie od właściwości fizykochemicznych różnych przedstawicieli tej klasy oraz powinowactwa systemów transportowych dla każdej substancji czynnej. Wszystkie mechanizmy oporności in vitro są ogólnie obserwowane u klinicznych izolatów. Mechanizmy oporności, które inaktywują inne środki antybakteryjne, takie jak bariery przenikania (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy eflluksji, mogą wpływać na wrażliwość na cyprofloksacynę.

Opisano rozwój oporności pośredniczonej przez plazmidy, kodowanej przez gen qnr.

Zakres aktywności antybakteryjnej

Punkty kontrolne oddzielają szczepy wrażliwe od szczepów o średniej wrażliwości, a te ostatnie – od szczepów opornych.

Zalecenia EUCAST

Występowanie nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja dotycząca oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistami, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności osiągnęło poziom, przy którym korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Ogólnie wrażliwe na cyprowflokasynę są następujące rodzaje i gatunki bakterii (w przypadku gatunku Streptococcus patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Podczas wlewania dożylnego maksymalne stężenie średnie ciprofloksacyny osiąga się na końcu wlewania. Farmakokinetyka ciprofloksacyny po podaniu dożylnym ma charakter liniowy w zakresie dawek do 400 mg.

W trakcie porównywania parametrów farmakokinetycznych po dwukrotnym i trzykrotnym dobowym podaniu dożylnym nie stwierdzono akumulacji ciprofloksacyny ani jej metabolitów.

Wlewanie dożylne 200 mg ciprofloksacyny prowadzone przez 60 minut co 12 godzin charakteryzowało się AUC równoważnym AUC po dawce doustnej ciprofloksacyny 250 mg co 12 godzin.

Wlewanie dożylne 400 mg ciprofloksacyny prowadzone przez 60 minut co 12 godzin było bioekwiwalentne pod względem AUC dawce doustnej ciprofloksacyny 500 mg co 12 godzin.

Wartości Cmax po wlewaniu dożylnym 400 mg ciprofloksacyny prowadzonego przez 60 minut co 12 godzin były podobne do dawki doustnej ciprofloksacyny 750 mg co 12 godzin.

Wlewanie dożylne 400 mg ciprofloksacyny prowadzone przez 60 minut co 8 godzin było równoważne pod względem AUC dawce doustnej ciprofloksacyny 750 mg co 12 godzin.

Rozkład

Udział wiązania ciprofloksacyny z białkami osocza jest niewielki (20–30%). Ciprofloksacyna występuje we krwi głównie w formie niejonizowanej i charakteryzuje się dużym objętościowym rozkładem w stanie stacjonarnym, który wynosi 2–3 l/kg masy ciała. Stężenie ciprofloksacyny osiąga wysoki poziom w różnych tkankach, np. w płucach (płyn epitelialny, makrofagi alveolarne, próbki biopsji), zatokach, zapalonych uszkodzonych tkankach (płyn pęcherzy kantaridowych) oraz w tkankach układu moczowo-płciowego (mocz, prosta, endometrium), gdzie całkowite stężenie przekracza stężenie w osoczu.

Biotransformacja

Zarejestrowano niskie stężenia czterech metabolitów: dezetylociprofloksacyny (M1), sulfocyprofloksacyny (M2), oksociprofloksacyny (M3) oraz formylcyprofloksacyny (M4). Metabolity wykazują in vitro aktywność przeciwdrobnoustrojową, jednak w mniejszym stopniu niż substancja pierwotna.

Wiadomo, że ciprofloksacyna jest umiarkowanym inhibitorem izoenzymów CYP 450 1A2.

Wydalanie

Ciprofloksacyna wydala się głównie w postaci niezmienionej z moczem, a w mniejszym stopniu przez jelita. Okres półtłumienia z osocza u osób z prawidłową czynnością nerek wynosi około 4–7 godzin.

Wydalanie ciprofloksacyny (% dawki) po podaniu doustnym.

Oczyszczanie nerek wynosi 180–300 ml/kg/godz., a całkowite oczyszczanie – 480–600 ml/kg/godz. Ciprofloksacyna ulega filtracji kłębuszkowej oraz sekrecji kanalikowej. W przypadku poważnego zaburzenia funkcji nerek, okres półwydalania ciprofloksacyny może wynosić do 12 godzin.

Nienierczowe oczyszczanie ciprofloksacyny tłumaczone jest przede wszystkim sekrecją przez jelita oraz metabolizmem. 1% dawki wydzielane jest drogą żółciową. Ciprofloksacyna występuje w wysokich stężeniach w żółci.

Dzieci

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci są ograniczone.

W badaniach przeprowadzonych u dzieci w wieku powyżej 1 roku nie zaobserwowano zależności wiekowej stężenia Cmax ani wskaźnika AUC. Po wielokrotnym stosowaniu leku (10 mg/kg 3 razy dziennie) nie zaobserwowano istotnego wzrostu wartości Cmax i AUC.

U 10 dzieci z ciężkim sepsą w wieku do 1 roku wartość Cmax wyniosła 6,1 mg/l (zakres 4,6–8,3 mg/l) po jednogodzinnej wewnątrzżylnej infuzji w dawce 10 mg/kg. Wartość ta wyniosła 7,2 mg/l (zakres 4,7–11,8 mg/l) u dzieci w wieku od 1 do 5 lat. Wartości AUC wyniosły odpowiednio 17,4 mg*godz/l (zakres 11,8–32,0 mg*godz/l) i 16,5 mg*godz/l (zakres 11–23,8 mg*godz/l) w odpowiednich grupach wiekowych. Otrzymane wartości mieszczą się w granicach normy ustalonych u dorosłych podczas terapii dawką leczniczą. Zgodnie z analizą farmakokinetyczną przeprowadzoną u dzieci z różnymi infekcjami, przewidywany średni okres półwydalania u dzieci wynosi około 4–5 godzin, a biodostępność zawiesiny do doustnego stosowania – od 50 do 80%.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ciprinol®, roztwór do wlewu, wskazany jest w leczeniu poniższych infekcji (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na wszystkie dostępne informacje dotyczące oporności na cyprofloksacynę.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dorosli.

• Infekcje dolnych dróg oddechowych wywołane bakteriami Gram-ujemnymi:
  • zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (w zaostrzeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc cyprofloksacynę należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych infekcji);
  • infekcje oskrzelowo-płucne u pacjentów z mukowiscydozą lub z rozszerzeniami oskrzeli;
  • zapalenie płuc.
• Przewlekły ropny zapalenie ucha środkowego.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, szczególnie gdy wywołane przez bakterie Gram-ujemne.
• Infekcje dróg moczowych:
  • ostre zapalenie nerek i miedniczek nerkowych;
  • powikłane infekcje dróg moczowych;
  • bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
• Zakażenia narządów płciowych:
  • zapalenie jąder i nasieniowodów, w szczególności wywołane szczepami Neisseria gonorrhoeae;
  • zapalenia narządów miednicy małej, w szczególności wywołane szczepami Neisseria gonorrhoeae.
• Infekcje przewodu pokarmowego (np. biegunka podróżnych).
• Infekcje wewnątrzbrzuszne.
• Infekcje skóry i tkanek miękkich wywołane bakteriami Gram-ujemnymi.
• Ciężki przebieg zapalenia ucha zewnętrznego.
• Infekcje kości i stawów.
• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).

Cyprofloksacynę można stosować u pacjentów z neutropenią, gdy podejrzewa się, że podwyższenie temperatury ciała jest spowodowane infekcją bakteryjną.

Dzieci i młodzież.

• Infekcje oskrzelowo-płucne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą.
• Powikłane infekcje dróg moczowych i ostre zapalenie nerek i miedniczek nerkowych.
• Postać płucna wąglika (profilaktyka po kontakcie i leczenie radykalne).

Cyprofloksacynę można również stosować w leczeniu ciężkich infekcji u dzieci i młodzieży, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Leczenie może rozpoczynać tylko lekarz mający doświadczenie w leczeniu mukowiscydozy i/lub ciężkich infekcji u dzieci i młodzieży (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cyprofloksacynę lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu, a także na inne fluorochinolony.

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i tizanidyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na cyprofloksacynę

Leki wydłużające odcinek QT

Cyprofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Probenezyd

Probenezyd wpływa na wydzielanie nerkowe cyprofloksacyny. Jednoczesne stosowanie probenezydu i cyprofloksacyny prowadzi do zwiększenia stężenia cyprofloksacyny w osoczu krwi.

Wpływ cyprofloksacyny na inne leki

Tizanidyna

Tizanidyny nie wolno stosować jednoczesnie z cyprofloksacyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i tizanidyny wzrost stężenia tizanidyny w osoczu krwi (wzrost Cmax 7-krotnie, zakres – 4-21 razy; wzrost AUC 10-krotnie, zakres – 6-24 razy). Podwyższone stężenie tizanidyny w osoczu krwi wiąże się z nasilonym działaniem hipotensyjnym i uspokajającym.

Metotreksat

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny może spowolnić transport kanalikowy (metabolizm nerkowy) metotreksatu, co może prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu krwi. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia toksycznych reakcji ubocznych wywołanych przez metotreksat. Jednoczesnego stosowania nie zaleca się (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Teofilina

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i teofiny może prowadzić do niepożądanego wzrostu stężenia teofiny w osoczu krwi, co z kolei może wywołać reakcje uboczne. W pojedynczych przypadkach takie reakcje mogą zagrażać życiu lub mieć skutek śmiertelny. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować stężenie teofiny w osoczu krwi i w razie potrzeby zmniejszyć jej dawkę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Inne pochodne ksantyny

Po jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i kofeiny lub pentoksyfyliny (okspentofyliny) zgłaszano wzrost stężenia tych pochodnych ksantyny w osoczu krwi.

Fenytoina

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i fenytoiny może prowadzić do wzrostu lub spadku stężenia fenytoiny w osoczu krwi, dlatego zaleca się kontrolę poziomu leku.

Cyklosporyna

Stwierdzono przejściowy wzrost stężenia kreatyniny w osoczu krwi przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i leków zawierających cyklosporynę. Dlatego u tych pacjentów konieczna jest częsta kontrola stężenia kreatyniny w osoczu krwi (2 razy w tygodniu).

Antagoniści witaminy K

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i antagonistów witaminy K może nasilić ich działanie przeciwkrzepliwe. Stopień ryzyka może się różnić w zależności od rodzaju infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno dokładnie ocenić wpływ cyprofloksacyny na wzrost wartości Międzynarodowego Indeksu Normalizowanego (INR). Należy często monitorować INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny i antagonistów witaminy K (np. warfaryny, acenokumarolu, fenprokumonu lub fluindionu).

Duloksetyna

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP450 1A2, takimi jak fluwoksamina, może prowadzić do wzrostu AUC i Cmax duloksetyny. Pomimo braku danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z cyprofloksacyną, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym stosowaniu tych leków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ropinirol

W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne stosowanie ropinirolu z cyprofloksacyną, inhibitorem izoenzymu CYP450 1A2 o umiarkowanym działaniu, prowadzi do wzrostu Cmax i AUC ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%. Monitorowanie reakcji ubocznych ropinirolu i odpowiednia korekta dawki zalecana jest podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z cyprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Lidokaina

Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny, umiarkowanego inhibitora izoenzymów cytochromu P450 1A2, i leków zawierających lidokainę zmniejsza klirens dożylnej lidokainy o 22% u zdrowych ochotników. Pomimo normalnej tolerancji leczenia lidokainą, możliwa jest interakcja z cyprofloksacyną, związana z reakcjami ubocznymi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Klozapina

Jednoczesne stosowanie 250 mg cyprofloksacyny z klozapiną przez 7 dni zwiększyło stężenia klozapiny i N-demetilklozapiny w osoczu krwi odpowiednio o 29% i 31%. Monitorowanie kliniczne i odpowiednia korekta dawki klozapiny zalecane są podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu z cyprofloksacyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Syldenafil

Cmax i AUC syldenafila wzrosły około dwukrotnie u zdrowych ochotników po jednoczesnym doustnym podaniu 50 mg syldenafila i 500 mg cyprofloksacyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cyprofloksacyny z syldenafilem, biorąc pod uwagę stosunek ryzyko/korzyść.

Agomelatyna

W badaniach klinicznych stwierdzono, że fluwoksamina, silny inhibitor izoenzymu CYP450 1A2, umiarkowanie hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego wzrostu działania agomelatyny. Pomimo braku dostępnych danych klinicznych dotyczących możliwej interakcji z cyprofloksacyną, umiarkowanym inhibitorem CYP450 1A2, można oczekiwać podobnych efektów przy jednoczesnym podaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania. Cytochrom P450”).

Zolpidem

Jednoczesne podawanie cyprofloksacyny może zwiększyć poziom zolpidemu we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie tych leków nie jest zalecane.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u pacjentów, którzy wcześniej mieli poważne działania niepożądane po zastosowaniu leków zawierających chinolon lub fluorochinolon (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie takich pacjentów cyprofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężkie i/lub infekcje mieszane wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce

Cyprofloksacyna nie powinna być stosowana jako monoterapia w leczeniu ciężkich infekcji oraz infekcji wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowce. W leczeniu takich infekcji cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.

Infekcje wywołane przez paciorkowce (w tym Streptococcus pneumoniae)

Cyprofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji paciorkowcowych z powodu niewystarczającej skuteczności.

Infekcje układu rozrodczego

Odporność na fluorochinolony szczepów Neisseria gonorrhoeae może powodować orchiepidymit i zapalenia narządów miednicy. Empiryczne leczenie cyprofloksacyną orchiepidymitu i zapaleń narządów miednicy może być stosowane wyłącznie w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporynami), z wyjątkiem sytuacji klinicznych, w których wykluczone jest występowanie szczepów Neisseria gonorrhoeae opornych na cyprofloksacynę. Jeśli w ciągu 3 dni nie nastąpi poprawa kliniczna, należy przeanalizować terapię.

Infekcje dróg moczowych

W krajach Unii Europejskiej występuje różna oporność Escherichia coli na fluorochinolony, które są najczęstszym patogenem wywołującym infekcje dróg moczowych. Lekarzom zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności Escherichia coli na fluorochinolony przy ustalaniu schematu leczenia.

Infekcje wewnątrzbrzuszne

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu pooperacyjnych infekcji wewnątrzbrzusznych są ograniczone.

Biegunka podróżnych

Przy wyborze leku należy uwzględnić informacje dotyczące oporności na cyprofloksacynę odpowiednich mikroorganizmów w krajach, które odwiedził pacjent.

Infekcje kości i stawów

Cyprofloksacynę należy stosować w połączeniu z innymi środkami przeciwdrobnoustrojowymi w zależności od wyników badań mikrobiologicznych.

Postać płucna wąglika

Stosowanie u ludzi opiera się na danych in vitro, badaniach na zwierzętach oraz ograniczonych danych uzyskanych podczas stosowania u ludzi. Lekarz powinien postępować zgodnie z krajowymi i/lub międzynarodowymi protokołami leczenia wąglika.

Dzieci

Stosowanie cyprofloksacyny u dzieci i młodzieży należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami. Leczenie z zastosowaniem cyprofloksacyny powinien prowadzić wyłącznie lekarz z doświadczeniem w leczeniu dzieci i młodzieży chorych na mukowiscydozę i/lub ciężkie infekcje.

Cyprofloksacyna powodowała artropatię stawów obciążonych u niedojrzałych zwierząt. Dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskane z randomizowanego, podwójnie ślepego badania zastosowania cyprofloksacyny u dzieci (cyprofloksacyna: n=335, średni wiek = 6,3 roku; grupa porównawcza: n=349, średni wiek = 6,2 roku; zakres wieku – od 1 do 17 lat) wykazały częstość występowania artropatii, prawdopodobnie związanej ze stosowaniem leku (różni się od objawów klinicznych i objawów związanych bezpośrednio z uszkodzeniem stawów), w 42. dniu od rozpoczęcia leczenia na poziomie 7,2% i 4,6% odpowiednio dla grupy głównej i grupy porównawczej. Częstość występowania artropatii związanej z lekiem po roku obserwacji wynosiła odpowiednio 9,0% i 5,7%. Wzrost liczby przypadków artropatii związanych ze stosowaniem leku był statystycznie nieistotny. Jednak leczenie cyprofloksacyną dzieci i młodzieży należy rozpoczynać wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na możliwy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stawami i/lub tkankami otaczającymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Infekcje oskrzelowo-płucne w mukowiscydozie

Badania kliniczne obejmowały dzieci i młodzież w wieku od 5 do 17 lat. Ograniczone doświadczenie dotyczy leczenia dzieci w wieku od 1 do 5 lat.

Skomplikowane infekcje dróg moczowych i zapalenie nerek

Należy rozważyć możliwość leczenia infekcji dróg moczowych z zastosowaniem cyprofloksacyny, gdy inne metody leczenia są niemożliwe. Leczenie powinno opierać się na wynikach badań mikrobiologicznych.

W badaniach klinicznych oceniano stosowanie cyprofloksacyny u dzieci i młodzieży w wieku od 1 do 17 lat.

Inne specyficzne ciężkie infekcje

Stosowanie cyprofloksacyny może być uzasadnione na podstawie wyników badań mikrobiologicznych w przypadku innych ciężkich infekcji zgodnie z zaleceniami oficjalnymi lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, gdy inne leczenie nie może być zastosowane lub gdy standardowe leczenie okazało się nieskuteczne.

Stosowanie cyprofloksacyny w przypadku innych specyficznych ciężkich infekcji, nie wymienionych powyżej, nie było oceniane w trakcie badań klinicznych, a doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Dlatego leczenie pacjentów z takimi infekcjami należy prowadzić z zachowaniem szczególnej ostrożności.

Zwiększona wrażliwość

Nadwrażliwość i reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilakto-idne, mogą występować po zastosowaniu pojedynczej dawki cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”) i mogą stanowić zagrożenie dla życia. W takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie cyprofloksacyny i, w razie potrzeby, rozpocząć odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Przedłużające się, niesprawne i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane

U pacjentów, którzy otrzymywali chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), niesprawnych i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych wpływających na różne układy organizmu (układ ruchu, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów).

Stosowanie cyprofloksacyny należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, a pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem.

Tendinitis i zerwanie ścięgna

Zazwyczaj cyprofloksacynę nie należy stosować pacjentom z chorobami lub uszkodzeniami ścięgien związanymi z wcześniejszym stosowaniem chinolonów. Jednakże w bardzo rzadkich przypadkach po badaniu mikrobiologicznym patogenu i dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka cyprofloksacyna może być przepisana takim pacjentom w celu leczenia niektórych ciężkich infekcji, w szczególności w przypadku nieskuteczności standardowej terapii lub oporności bakterii, gdy dane mikrobiologiczne uzasadniają stosowanie cyprofloksacyny.

Tendinitis i zerwanie ścięgna (w tym ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu pierwszych 48 godzin leczenia chinolonami i fluorochinolonami i, jak donoszono, nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju tendinitis i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów stałych oraz u tych, którzy jednocześnie przyjmują kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

Przy pierwszych objawach tendinitis (np. bolesne obrzęki, zapalenie) należy przerwać leczenie cyprofloksacyną i rozważyć alternatywne leczenie. Dotkniętą kończynę należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Pacjenci z miastenią

Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią, ponieważ objawy mogą się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Aneurysma i rozwarstwienie aorty, regurgitacja/niewydolność zastawki serca

Badania epidemiologiczne wykazały zwiększone ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty, a także regurgitacji/niewydolności zastawek aortalnej i mitralnej po zażyciu fluorochinolonów, szczególnie u osób starszych. Opisywano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym obciążonym aneurysmą aorty lub wrodzoną wadą zastawek serca, u pacjentów z wcześniej zdiagnozowaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem aorty, u pacjentów z chorobą zastawki serca, a także przy obecności innych czynników ryzyka:

• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy aorty i/lub rozwarstwienia aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawki serca: zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty: zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka rozwoju regurgitacji/niewydolności zastawki serca: bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia zwiększone jest również u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują kortykosteroidy systemowe.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w izbie przyjęć.

Pacjenci powinni również natychmiast skontaktować się o pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca, rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Zaburzenia wzroku

W przypadku pogorszenia wzroku lub jakiegokolwiek odczuwalnego wpływu na oczy należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Światłoczułość

Wykazano, że cyprofloksacyna powoduje reakcje światłoczułości. Pacjentom stosującym cyprofloksacynę zaleca się unikanie bezpośredniego światła słonecznego lub promieniowania UV podczas leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Drżenie

Wiadomo, że cyprofloksacyna, podobnie jak inne chinolony, może powodować drżenie lub obniżać próg drętwienia. Opisywano przypadki rozwoju stanu padaczkowego. Cyprofloksacynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami układu nerwowego, które mogą mieć skłonność do występowania drętwienia. W przypadku wystąpienia drętwienia należy przerwać przyjmowanie cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów stosujących chinolony lub fluorochinolony obserwowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym cyprofloksacynę należy poinformować lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli wystąpią objawy neuropatii, takie jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje psychiczne

Nawet po pierwszym zastosowaniu cyprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychiczne. W bardzo rzadkich przypadkach depresja lub psychoza mogą postępować do myśli i zachowań samobójczych, takich jak samobójstwo lub próba samobójstwa. W przypadku wystąpienia depresji, reakcji psychicznych, myśli lub zachowań związanych z samobójstwem należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny.

Zaburzenia serca

Należy stosować fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, z ostrożnością u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, w szczególności:

• przy wrodzonym zespole wydłużenia interwału QT;
• w przypadku jednoczesnego stosowania leków, które mogą wydłużać interwał QT (np. leki przeciwarytmiczne klas IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• przy niekorygowanym zaburzeniu równowagi elektrolitowej (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• w przypadku chorób serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Kobiety i pacjenci starsi mogą wykazywać większą wrażliwość na leki wydłużające interwał QTc. Dlatego należy stosować fluorochinolony, w tym cyprofloksacynę, z ostrożnością u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Sposób stosowania i dawki” (Pacjenci starsi), „Przedawkowanie”, „Działania niepożądane”).

Dysglikemia

Podobnie jak przy stosowaniu innych chinolonów, opisywano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiper-likemię (patrz sekcja „Działania niepożądane”), zazwyczaj u pacjentów starszych z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmowali doustne leki hipoglikemiczne (np. glibenklamid) lub insulinę. Zanotowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Układ pokarmowy

W przypadku wystąpienia ciężkiej i trwającej biegunki (nawet kilka tygodni po leczeniu) może to wskazywać na rozwój kolitu spowodowanego przez antybiotyki (stan zagrożony życia z możliwym skutkiem śmiertelnym) i może wymagać natychmiastowego leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny i rozpocząć odpowiednią terapię. Leki hamujące perystaltykę są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Nerki i układ wydalniczy

Opisywano krystalurię związaną ze stosowaniem cyprofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący cyprofloksacynę powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Należy unikać nadmiernej alkaliczności moczu.

Zaburzenia funkcji nerek

Ponieważ cyprofloksacyna jest wydalana głównie w niezmienionej formie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę zgodnie z zaleceniami w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, aby uniknąć zwiększenia częstości działań niepożądanych spowodowanych gromadzeniem się cyprofloksacyny.

Układ wątrobowo-żółciowy

Podczas stosowania cyprofloksacyny opisywano przypadki martwicy wątroby i niewydolności wątroby zagrożonej życia pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów i objawów choroby wątroby (takich jak brak apetytu, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub napięcie przedniej ściany brzucha) należy przerwać leczenie.

Deficyt glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Podczas stosowania cyprofloksacyny opisywano reakcje hemolityczne u pacjentów z deficytem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny tym pacjentom, z wyjątkiem przypadków, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. W takim przypadku należy obserwować możliwy rozwój hemolizy.

Odporność

Podczas lub po leczeniu cyprofloksacyną mogą pojawić się bakterie oporne, z lub bez klinicznie zdefiniowanej superinfekcji. Istnieje pewne ryzyko wyizolowania bakterii opornych na cyprofloksacynę podczas długotrwałych cykli leczenia i w leczeniu infekcji szpitalnych i/lub infekcji wywołanych przez gatunki Staphylococcus i Pseudomonas.

Cytochrom P450

Cyprofloksacyna umiarkowanie hamuje CYP1A2, dlatego może powodować wzrost stężenia w surowicy jednocześnie podawanych substancji, które również są metabolizowane przez ten enzym (np. teofilina, klozapina, olanzapina, ropinirol, tizanidyna, duloksetyna, agomelatyna). Dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów stosujących te substancje jednocześnie z cyprofloksacyną pod kątem możliwego wystąpienia objawów przedawkowania. Może również być konieczne oznaczenie stężenia w surowicy (np. teofiliny) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i tizanidyny jest przeciwwskazane.

Metylotreksat

Jednoczesne stosowanie cyprofloksacyny i metylotreksatu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Cyprofloksacyna in vitro może wpływać na wyniki posiewu na Mycobacterium tuberculosis poprzez hamowanie wzrostu kultury bakterii, co może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników posiewu u pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę.

Reakcje w miejscu podania

Podczas wstrzykiwania cyprofloksacyny dożylnie obserwowano reakcje w miejscu podania, które występują częściej, gdy czas infuzji wynosi 30 minut lub mniej. Mogą one objawiać się lokalnymi reakcjami skórnymi, które szybko ustępują po zakończeniu infuzji. Dalsze podawanie dożylnie nie jest przeciwwskazane, chyba że reakcje się powtarzają lub nasilają.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące składników nieczynnych

1 ml roztworu do wlewu dożylnego cyprofloksacyny zawiera 0,1571 mmol (lub 3,61 mg) sodu. Dlatego pacjentom przestrzegającym diety o niskiej zawartości sodu (pacjenci z niewydolnością serca, niewydolnością nerek, zespołem nerczynowym) należy wziąć pod uwagę dodatkowe obciążenie solą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania cyprofloksacyny u ciężarnych wskazują na brak rozwoju wad wrodzonych lub toksyczności płodowej/neonatalnej. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. U młodych zwierząt i zwierząt, które były narażone na działanie chinolonów przed urodzeniem, obserwowano wpływ na niedojrzałą tkankę chrzęstną, dlatego nie można wykluczyć możliwości, że lek może być szkodliwy dla chrząstek stawowych noworodków/płodu. Dlatego w czasie ciąży, aby zapobiec niepożądanym skutkom dla płodu, należy unikać stosowania cyprofloksacyny.

Okres karmienia piersią

Cyprofloksacyna przenika do mleka matki. Ze względu na potencjalne ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych u noworodków cyprofloksacynę nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Cyprofloksacyna może wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub pracy z urządzeniami z powodu reakcji ze strony układu nerwowego. Dlatego zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z urządzeniami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie ustala się zgodnie z wskazaniem, ciężkością i lokalizacją zakażenia, wrażliwością patogenu (patogenów) na cyprofloksacynę, czynnością nerek pacjenta, a u dzieci i dorastających także z uwzględnieniem masy ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości przebiegu choroby, obrazu klinicznego oraz typu patogenu.

W przypadku istnienia wskazań klinicznych i według uznania lekarza, początkowe podawanie dożylnego można zastąpić stosowaniem tabletek lub zawiesiny. Taki przejściowy przejście z leczenia dożylnego na doustne należy wykonać jak najszybciej. W ciężkich przypadkach lub gdy pacjent nie może przyjmować tabletek (np. pacjent z żywieniem enterlnym) zaleca się rozpoczęcie terapii cyprofloksacyną dożylną, aż do momentu możliwości przejścia na doustne leczenie.

Leczenie zakażeń spowodowanych przez określone bakterie (np. Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter lub Staphylococci) może wymagać podania wyższych dawek cyprofloksacyny oraz połączenia z innymi odpowiednimi środkami przeciwbakteryjnymi.

Leczenie niektórych zakażeń (np. zapalnych chorób narządów miednicy, zakażeń wewnątrzbrzusznych, zakażeń u pacjentów z neutropenią, zakażeń kości i stawów) może wymagać jednoczesnego stosowania innych niezbędnych leków przeciwbakteryjnych, w zależności od rodzaju wyizolowanych patogenów.

Dorośli

Dzieci i młodzież

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjenci w wieku podeszłym powinni otrzymywać dawkę dobraną zgodnie z ciężkością infekcji oraz klirem kreatyniny u pacjenta.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Zalecane dawki początkowe i dawki utrzymawcze dla pacjentów z zaburzonymi funkcjami nerek:

Uszkodzenie wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby modyfikacji dawki ciprofloksacyny.

Nie przeprowadzono badań dotyczących dawkowania ciprofloksacyny u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby.

Sposób podania

Roztwór ciprofloksacyny do wlewania dożylnego należy wizualnie sprawdzić przed zastosowaniem. Nie należy stosować roztworu, jeśli widoczne są oznaki jego zmętnienia.

Ciprofloksacynę należy podawać w formie wlewu dożylnego. U dzieci czas trwania wlewu wynosi 60 minut.

U dorosłych czas trwania wlewu wynosi 60 minut dla roztworu ciprofloksacyny do wlewania o stężeniu 400 mg (200 ml) oraz 30 minut dla roztworu o stężeniu 200 mg (100 ml). Powolne podawanie do dużej żyły minimalizuje dyskomfort u pacjenta oraz zmniejsza ryzyko podrażnienia żyły.

Roztwór leku można podawać nierozcieńczony lub po dodaniu do innych roztworów wlewnych (patrz sekcja „Niezgodność”).

Tylko do jednorazowego użytku. Minimalna objętość to 100 ml.

Niewykorzystany roztwór należy zutylizować.

Zgodność z innymi roztworami

Roztwór ciprofloksacyny do wlewania jest zgodny z 0,9 % roztworem chlorku sodu, roztworem Ringera, roztworem Ringera z laktem, 5 % i 10 % roztworem glukozy, 10 % roztworem fruktozy, a także 5 % roztworem glukozy z 0,225 % NaCl lub 0,45 % NaCl. Otrzymany po zmieszaniu ciprofloksacyny z zgodnymi roztworami wlewnymi roztwór należy użyć jak najszybciej z uwagi na możliwość zakażenia mikroorganizmami oraz wrażliwość leku na światło (dlatego buteleczkę należy wyjmować z opakowania tylko bezpośrednio przed zastosowaniem). Przy przechowywaniu w warunkach nasłonecznienia zapewniona jest stabilność roztworu przez 3 dni.

Jeśli zgodność z innym lekiem do wlewu nie została potwierdzona, roztwór ciprofloksacyny do wlewania należy podawać oddzielnie. Widomymi objawami niezgodności są wytrącenie osadu, zmętnienie lub zmiana koloru roztworu.

Podczas przechowywania roztworu ciprofloksacyny do wlewania w niskich temperaturach może pojawić się osad, który ulega rozpuszczeniu w temperaturze pokojowej. Dlatego nie zaleca się przechowywania roztworu w lodówce.

Dzieci.

Z uwagi na możliwy niepożądany wpływ na stawy i tkanki okołostawowe, ciprofloksacynę u dzieci należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Ciprofloksacyny nie zaleca się stosować u dzieci w leczeniu innych infekcji niż te wymienione w sekcji „Wskazania”.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu 12 g leku, które prowadziły do objawów umiarkowanej toksyczności. Ostra dawka 16 g spowodowała rozwój ostrej niewydolności nerek.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, drżenie, ból głowy, drgawki, halucynacje, dezorientację, dyskomfort brzuszny, niewydolność nerek i wątroby, a także kryształomocz i krwiomocz. Zgłaszano również przypadki odwracalnej toksyczności nerek.

Oprócz standardowych środków wspomagających w przypadku przedawkowania zaleca się kontrolę funkcji nerek, w szczególności oznaczenie pH moczu i w razie potrzeby zwiększenie jego kwasowości w celu zapobiegania kryształomoczu. Pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość płynów.

Środki przeciwwskazowe zawierające wapń lub magnez teoretycznie mogą zmniejszyć wchłanianie ciprofloksacyny w przypadku przedawkowania.

Hemodyfuzja lub dializa otrzewnowa usuwają jedynie niewielką ilość ciprofloksacyny (< 10 %).

W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe. Należy kontrolować parametry EKG, ponieważ może dojść do wydłużenia odcinka QT.

Reakcje niepożądane.

Najczęściej zgłaszane były następujące reakcje niepożądane: nudności, biegunka, wymioty, przejściowy wzrost poziomu transaminaz, wysypka oraz reakcje w miejscu podania.

Dane dotyczące reakcji niepożądanych po ciprofloksacynie, uzyskane podczas badań klinicznych oraz obserwacji pozarejestrowych (doustna, dożylne i sekwencyjne sposoby podania), przedstawiono poniżej.

Przy analizie częstości występowania należy brać pod uwagę dane dotyczące doustnej oraz dożylnej drogi podania ciprofloksacyny.

*Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na leki ze strony różnych, czasem wielu układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związana z parestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) w związku z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, w niektórych przypadkach niezależnie od istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

**U pacjentów, którzy otrzymywali fluorochinolony, zgłaszano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem skomplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Poniżej wymienione niepożądane zjawiska mają wyższą kategorię częstości u podgrup pacjentów, którzy otrzymywali leczenie dożylne lub leczenie stopniowe (przejście od dożylnego do doustnego):

Stosowanie u dzieci

Częstotliwość występowania artropatii (bólów stawów, zapalenia stawów), podana powyżej, oparta jest na danych uzyskanych w badaniach przeprowadzonych na dorosłych pacjentach. U dzieci artropatia występuje częściej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu zabezpieczonym przed światłem. Lek nie wymaga specjalnych warunków temperaturowych przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami w jednym pojemniku, z wyjątkiem przypadków wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Jeśli niepotwierdzona została zgodność z innymi roztworami do wlewania/lekami, roztwór do wlewania cyprofloksacyny należy podawać oddzielnie. Widocznymi objawami niezgodności są wytrącanie się osadu, mętnienie lub zmiana koloru roztworu.

Niezgodność występuje przy stosowaniu z wszystkimi roztworami do wlewania/lekami, które są fizycznie lub chemicznie niestabilne w pH roztworów od 3 do 4 (np. penicyliny, roztwory heparyny), szczególnie w połączeniu z roztworami, których pH zostało doprowadzone do wartości zasadowych (pH roztworów cyprofloksacyny: 3,9–4,5).

Opakowanie.

Roztwór do wlewania 100 ml (200 mg); 1 butelka w pudełku kartonowym.

Roztwór do wlewania 200 ml (400 mg); 1 butelka w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.