Cibor

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku CIBOR (ZIBOR)

SkÅ ad:

substancja czynna: enoksaparyna sodowa;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera enoksaparyny sodowej 25000 MI anty-Xa (aktywnoĹ ć podana w jednostkach miÄ dzy narodowych anty-Xa zgodnie z I MiÄ dzy narodowym Standardem niskocząsteczkowego heparyny);

1 przedwypeÅ niona szpryta o pojemnoĹ ci 0,2 ml zawiera enoksaparyny sodowej 5000 MI anty-Xa;

1 przedwypeÅ niona szpryta o pojemnoĹ ci 0,3 ml zawiera enoksaparyny sodowej 7500 MI anty-Xa;

1 przedwypeÅ niona szpryta o pojemnoĹ ci 0,4 ml zawiera enoksaparyny sodowej 10000 MI anty-Xa;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

PostaÄ ć leku. Roztwór do wstrzykiwań.

GÅ ówne wÅ asciwoĹ ci fizykochemiczne: przezroczysty, bez cząstek mechanicznych roztwór o barwie od bezbarwnej do żółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpÅ ytkowe. Grupa heparyny.

Kod ATX B01A B12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Bemiparyna sodowa to niskocząsteczkowy heparyn (NCH), otrzymywany w wyniku depolimeryzacji heparyny sodowej wyizolowanej z błony śluzowej jelit świń. Średnia masa cząsteczkowa (MC) bemiparyny wynosi około 3600 Daltonów. Frakcja łańcuchów cząsteczkowych o MC poniżej 2000 Daltonów stanowi mniej niż 35%. Frakcja łańcuchów cząsteczkowych o MC od 2000 do 6000 Daltonów zawiera się w przedziale od 50 do 75%. Frakcja łańcuchów cząsteczkowych o MC powyżej 6000 Daltonów stanowi mniej niż 15%. Aktywność anty-Xa bemiparyny wynosi od 80 do 120 jednostek anty-Xa na 1 mg suchej substancji, natomiast aktywność anty-IIa – od 5 do 20 jednostek anty-IIa na 1 mg suchej substancji. Stosunek aktywności anty-Xa do anty-IIa wynosi około 8:1. W badaniach na zwierzętach potwierdzono działanie przeciwzakrzepowe bemiparyny oraz umiarkowany efekt hemoragiczny. Zastosowanie bemiparyny u ludzi potwierdza jej działanie przeciwzakrzepowe i przy zachowaniu zalecanego dawkowania jedynie nieznacznie wydłuża czas krzepnięcia krwi.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne bemiparyny badano poprzez pomiar aktywności anty-Xa w osoczu krwi metodą amidolityczną z wykorzystaniem I Międzynarodowego Standardu WHO dla niskocząsteczkowego heparynu (National Institute for Biological Standards and Control, NIBSC).

Procesy wchłaniania i eliminacji odpowiadają kinetyce liniowej pierwszego rzędu.

Wchłanianie. Bemiparyna sodowa jest szybko wchłaniana po podaniu podskórnie, z dostępnością biologiczną szacowaną na 96%. Maksymalne działanie anty-Xa przy dawkach profilaktycznych leku wynoszących 2500 j.m. i 3500 j.m. osiągane jest po 2–3 godzinach od podania podskórnie, z najwyższym szczytem aktywności rzędu 0,34±(0,08) oraz 0,45±(0,07) j.m. anty-Xa/ml, odpowiednio. Aktywność anty-IIa po podaniu wymienionych dawek nie jest wykrywalna. Maksymalna aktywność anty-Xa po podaniu dawek 5000 j.m., 7500 j.m., 10 000 j.m. i 12 500 j.m. osiągana jest po 3–4 godzinach od podania podskórnie, z szczytem aktywności rzędu 0,54±(0,06), 1,22±(0,27), 1,42±(0,19) oraz 2,03±(0,25) j.m. anty-Xa/ml, odpowiednio. Aktywność anty-IIa rzędu 0,01 j.m./ml stwierdzono po podaniu dawek 7500 j.m., 10 000 j.m. i 12 500 j.m.

Eliminacja. Okres półtrwania elimi nacji bemiparyny podawanej w dawkach od 2500 j.m. do 12 500 j.m. wynosi 5–6 godzin. W związku z tym bemiparynę należy podawać raz na dobę. Obecnie nie ma danych dotyczących zdolności bemiparyny do wiązania się z białkami osocza, jej metabolizmu i eliminacji u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Wyniki analizy farmakokinetycznej badania klinicznego przeprowadzonego wśród młodych zdrowych ochotników i pacjentów w wieku podeszłym (≥65 lat) z prawidłową funkcją nerek nie wykazały istotnych różnic w profilu kinetycznym bemiparyny.

Zaburzenia funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wyniki analizy farmakokinetycznej badania klinicznego przeprowadzonego wśród młodych ochotników, pacjentów w wieku podeszłym oraz pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek różnego stopnia nasilenia (klirens kreatyniny < 80 ml/min) wykazały związek pomiędzy podaniem kilku dawek profilaktycznych (3500 j.m./24 h) i pojedynczej dawki terapeutycznej (115 j.m./kg) bemiparyny a klirens kreatyniny oraz większością parametrów farmakokinetycznych aktywności anty-Xa. Ponadto stwierdzono, że działanie bemiparyny (oceniane jako pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) aktywności anty-Xa) było istotnie wyższe w grupie ochotników z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) w porównaniu z innymi grupami ochotników.

Z drugiej strony, przeprowadzono modelowanie farmakokinetyczne w celu oceny profilu bemiparyny po podaniu dziesięciu kolejnych dawek dobowych. Średnia maksymalna aktywność anty-Xa (Amax), odtworzona po podaniu dziesięciu dawek profilaktycznych (3500 j.m./24 h), we wszystkich grupach wynosiła od 0,35 do 0,60 j.m. anty-Xa/ml; jednakże u jednego pacjenta z grupy ochotników z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) po podaniu dziesiątej dawki wartość Amax wyniosła 0,81 j.m. anty-Xa/ml. W modelowaniu obniżenia dawki do 2500 j.m./24 h model przewidywał wartości Amax poniżej 0,60 j.m. anty-Xa/ml (średnia wartość Amax = 0,42 j.m. anty-Xa/ml) dla wszystkich ochotników z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek. Ponadto, przewidywana średnia wartość Amax po podaniu dziesięciu dawek terapeutycznych (115 j.m./kg/24 h) wynosiła od 0,89 do 1,22 j.m. anty-Xa/ml we wszystkich grupach; u jednego ochotnika z grupy z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek po ostatnim podaniu wartość Amax wyniosła 2,09 j.m. anty-Xa/ml. W modelowaniu korekty dawki do 75% dawki terapeutycznej (86,25 j.m./kg/24 h) przewidywana wartość Amax wyniosła 1,60 j.m. anty-Xa/ml dla wspomnianego wyżej ochotnika, a średnia wartość Amax (0,91 j.m. anty-Xa/ml) dla grupy z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek pozostała w zakresie obserwowanym w innych grupach bez korekty dawki.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne oparte na tradycyjnych badaniach farmakologicznych bezpieczeństwa, toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, działaniu genotoksyjnemu i toksyczności dla narządów rozrodczych wskazują na brak szczególnego ryzyka dla człowieka.

Badania toksyczności ostrej i toksyczności powtarzanych dawek u zwierząt po podaniu bemiparyny wykazały zmiany, które stanowiły głównie odwracalne, zależne od dawki uszkodzenia hemoragiczne w miejscu podania leku. Zostały one uznane za wynik nadmiernie wysokiej aktywności farmakologicznej.

W badaniach toksyczności rozrodczej bemiparyny przeprowadzonych na ciężarnych szczurach i królikach w okresie od 6. do 18. dnia ciąży nie odnotowano przypadków śmiertelnych. Głównymi zarejestrowanymi objawami klinicznymi toksyczności rozrodczej były guzy podskórne, które również można odnieść do efektów farmakologicznych badanego leku. U płodów nie stwierdzono żadnych efektów embryotoksycznych związanych z lekiem, w tym zaburzeń budowy zewnętrznej, uszkodzeń szkieletu ani narządów wewnętrznych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie ustalonego zakrzepienia żył głębokich towarzyszącego lub nie towarzyszącego zakrzepicy płucnej w okresie ostrej choroby.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na bemiparynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych.
• Nadwrażliwość na heparynę lub jej pochodne, w tym inne niskocząsteczkowe heparyny, lub substancje pochodzenia świniowego.
• W wywiadzie potwierdzone immunologicznie warunkowane przez heparynę trombocytopenie (HIT) lub podejrzenie jej wystąpienia.
• Aktywne krwawienia lub zwiększony ryzyko krwawienia spowodowane zaburzeniem krzepnięcia krwi.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i trzustki.
• Urazy lub interwencje chirurgiczne w obszarze ośrodkowego układu nerwowego, narządów wzroku lub narządów słuchu w ciągu ostatnich 2 miesięcy.
• Zespół rozproszonego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia (DIC) towarzyszący heparynowo wywołanej trombocytopenii.
• Ostry bakteryjny zapalenie wsierdzia i podostre bakteryjne zapalenie wsierdzia.
• Jakiekolwiek zaburzenia organiczne z wysokim ryzykiem krwawienia (np. aktywna wrzoda żołądka lub dwunastnicy, krwotok mózgu, aneurysma mózgu lub nowotwór mózgu).
• Pacjentom stosującym heparynę w celu leczenia, a nie profilaktyki, przeciwwskazane są znieczulenie regionalne i planowane zabiegi chirurgiczne.

Interakcje z innymi lekami.

Interakcje lekowe bemiparyny nie zostały zbadane, a informacje zawarte w tej sekcji oparte są na danych dotyczących innych niskocząsteczkowych heparyn.

Zaleca się nie stosować jednocześnie bemiparyny z następującymi lekami:

antagoniści witaminy K, z wyjątkiem okresu ostrej fazy leczenia pacjentów z chorobą zakrzepowo-zatorową żylną.

Inne leki przeciwzakrzepowe, kwas acetylosalicylowy, inne salicylany i NSAID, tiklopidyna, klopidogrel oraz inne inhibitory płytek krwi, glikokortykosteroidy systemowe oraz dekstrany.

Wszystkie powyższe leki nasilają działanie farmakologiczne bemiparyny poprzez sumowanie ich wpływu na krzepnięcie krwi i/lub funkcję płytek krwi, co zwiększa ryzyko krwawienia.

W przypadku niemożności uniknięcia jednoczesnego stosowania wymagany jest staranny monitoring kliniczny i laboratoryjny.

Leki współstosowane, które zwiększają stężenie potasu w osoczu, należy stosować pod szczególną, ścisłą kontrolą lekarską.

Nie można wykluczyć interakcji heparyny z nitrogliceryną podawaną dożylnie (co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności), co może dotyczyć również bemiparyny.

Szczególne środki ostrożności.

Opakowanie zawiera dawkę jednorazową leku. Po zastosowaniu niewykorzystaną zawartość strzykawki należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie należy stosować leku, jeśli folia ochronna opakowania jest otwarta lub uszkodzona. Stosować wyłącznie klarowny, bezbarwny lub żółtawy roztwór, pozbawiony cząstek.

Nie wstrzykiwać w sposób wewnątrzmięśniowy. Z uwagi na ryzyko powstania hematomy należy unikać wstrzykiwań wewnętrznomięśniowych innych leków w okresie leczenia bemiparyną.

Kinetyka bemiparyny może być zaburzona u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Zalecany jest regularny monitoring tych pacjentów. Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie ocenić indywidualne ryzyko krwawienia i zakrzepicy u tych pacjentów. W przypadku łagodnej lub umiarkowanej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) korekta dawki nie jest uważana za konieczną, jednak należy zachować ostrożność (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”).

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z niewydolnością wątroby lub nerek, niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym, wrzodą żołądka i dwunastnicy w wywiadzie, trombocytopenią, kamieniami nerkowymi lub chorobą kamicy nerkowej, zaburzeniami naczyń tęczówki lub siatkówki oka, a także z jakimikolwiek innymi zaburzeniami organicznymi związanymi z zwiększonym ryzykiem krwawienia, tak samo jak przy wykonywaniu znieczulenia podpajęczynówkowego lub podpowłokowego lub punkcji lędźwiowej.

Bemiparyna, podobnie jak inne leki z grupy niskocząsteczkowych heparyn, może hamować wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy, co może prowadzić do hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, przewlekłą niewydolnością nerek na tle istniejącego kwasicy metabolicznej, podwyższonym stężeniem potasu we krwi lub u pacjentów stosujących leki zatrzymujące potas. Ryzyko rozwoju hiperkaliemii wzrasta wraz z długością trwania terapii, jednak taka hiperkaliemia jest zazwyczaj odwracalna. U pacjentów z grupy ryzyka należy oznaczać poziom elektrolitów w osoczu przed rozpoczęciem leczenia bemiparyną i regularnie kontrolować go w trakcie terapii, szczególnie jeśli jej długość przekracza 7 dni.

Czasem na początku leczenia heparyną obserwuje się łagodną, przemijającą trombocytopenię (typ I) (liczba płytek krwi 100000/mm³–150000/mm³), związaną z tymczasową aktywacją płytek krwi. Zazwyczaj stan ten nie powoduje powikłań, dlatego leczenie można kontynuować.

Rzadko obserwuje się rozwój ciężkiej, wywołanej przeciwciałami trombocytopenii (typ II) z liczbą płytek znacznie poniżej 100000/mm³. Reakcja ta zazwyczaj pojawia się między 5. a 21. dniem terapii. U pacjentów z wywiadem heparynowo wywołanej trombocytopenii powikłanie to może się rozwinąć szybciej. Dlatego zaleca się wykonywanie liczby płytek krwi przed rozpoczęciem leczenia bemiparyną w pierwszym dniu terapii, następnie regularnie co 3–4 dni i po zakończeniu leczenia lekiem. W praktyce, jeśli w obecności bemiparyny, innych NMG i/lub heparyn stwierdza się istotne zmniejszenie liczby płytek krwi (30–50%), które współwystępuje z pozytywnymi lub nieznanymi wynikami badań in vitro na obecność przeciwpłytkowych przeciwciał, leczenie bemiparyną należy natychmiast przerwać i rozpocząć leczenie alternatywne.

Podobnie jak przy stosowaniu innych heparyn, przy przepisywaniu bemiparyny obserwowano przypadki martwicy skóry, czasem poprzedzonej zaczerwienieniem lub bolesnymi plamami rumieniowymi. W takich przypadkach leczenie należy natychmiast przerwać.

Profilaktyczne stosowanie heparyny w połączeniu z znieczuleniem podpowłokowym lub podpajęczynówkowym lub punkcją lędźwiową może bardzo rzadko prowadzić do rozwoju hematomy podpowłokowej lub podpajęczynówkowej, co może skutkować trwałym lub trwałym porażeniem. Ryzyko rozwoju hematomy wzrasta przy stosowaniu kaniuli podpowłokowej lub podpajęczynówkowej do znieczulenia, współstosowaniu leków wpływających na krzepnięcie krwi, np. niesteroidowych leków przeciwzapalnych, inhibitorów agregacji płytek krwi lub leków przeciwzakrzepowych, a także przy traumatycznej lub wielokrotnej punkcji.

Przy podejmowaniu decyzji o przedziale czasowym między ostatnim podaniem heparyny w dawce profilaktycznej a podaniem lub usunięciem kaniuli podpowłokowej lub podpajęczynówkowej należy wziąć pod uwagę charakterystykę leku i stan pacjenta. Po usunięciu kaniuli następną dawkę bemiparyny można podać nie wcześniej niż po 4 godzinach. Podanie następnej dawki bemiparyny należy również opóźnić do zakończenia zabiegu chirurgicznego. W przypadku, gdy pacjent otrzymuje dawki terapeutyczne bemiparyny sodowej (115 JN/kg raz dziennie), wymagane będzie wydłużenie czasu oczekiwania (24 godziny).

Przy podejmowaniu decyzji o leczeniu przeciwzakrzepowym w kontekście znieczulenia podpowłokowego lub podpajęczynówkowego należy zachować wyjątkową ostrożność i często monitorować stan pacjenta w celu wykrycia objawów zaburzeń neurologicznych, w szczególności bólu pleców, zaburzeń czucia i ruchomości (drętwienie i osłabienie kończyn dolnych), a także zaburzeń czynności jelita i pęcherza moczowego. Personel medyczny powinien umieć rozpoznawać takie objawy. Pacjenci powinni natychmiast informować pielęgniarki lub lekarzy o wystąpieniu wskazanych objawów. W przypadku podejrzenia hematomy podpowłokowej lub podpajęczynówkowej konieczne jest natychmiastowe rozpoznanie i podjęcie działań terapeutycznych, aż do dekompresji rdzenia kręgowego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania na zwierzętach nie wykazały u bemiparyny żadnych oznak teratogenności. Dane kliniczne dotyczące stosowania bemiparyny u ciężarnych są ograniczone, dlatego lek należy przepisywać ciężarnym z ostrożnością. Obecnie brak informacji o zdolności bemiparyny do przechodzenia przez barierę łożyskową.

Okres karmienia piersią.

Obecnie brakuje wystarczających danych na temat tego, czy bemiparyna przenika do mleka matki, dlatego w razie potrzeby przepisania Ciboru kobietom karmiącym piersią należy unikać karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Cibor nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lekarstwo należy zastosować natychmiast po jego otwarciu.

Dorośli.

Leczenie zakrzepicy żył głębokich. Stosuje się podskórne wstrzykiwanie Ciboru w dawce 115 J aktywności anty-Xa na kg masy ciała raz na dobę. Zalecana długość leczenia to 7±2 dni. Dzienne dawki odpowiadają zazwyczaj następującym dawkowaniom i objętościom wypełnionych strzykawek (w zależności od masy ciała): <50 kg – 0,2 ml (5000 J anty-Xa); 50–70 kg – 0,3 ml (7500 J anty-Xa); 70 kg – 0,4 ml (10000 J anty-Xa). U pacjentów z masą ciała powyżej 100 kg dawkę należy ustalać w dawce 115 J anty-Xa na kg masy ciała na dobę, uwzględniając stężenie anty-Xa 25000 J/ml. W przypadku braku przeciwwskazań do stosowania doustnych leków przeciwkrzepliwych, należy je rozpoczynać 3–5 dni po rozpoczęciu stosowania Ciboru, dobierając dawkowanie tak, aby Międzynarodowe Znormalizowane Stosunki (INR) były 2–3 razy wyższe od wartości kontrolnej. Stosowanie bemiparyny można przerwać po osiągnięciu ustalonego INR.

Leczenie doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi należy kontynuować przez co najmniej 3 miesiące.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Korekta dawkowania nie jest wymagana, o ile funkcja nerek nie jest zmieniona (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki (Zaburzenia funkcji nerek)”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

(Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Farmakokinetyka”).

W przypadku łagodnej lub umiarkowanej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) korekta dawkowania nie jest wymagana. Jednak zaleca się staranne monitorowanie.

Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) może wpływać na farmakokinetykę bemiparyny. Po dokładnej ocenie indywidualnego ryzyka krwawienia i zakrzepicy u tych pacjentów (szczególnie w przypadku występowania zakrzepicy płucnej) może być konieczna korekta dawki. W takim przypadku, na podstawie danych farmakokinetycznych, pacjentom z ciężką niewydolnością nerek w ostrym okresie leczenia potwierdzonej zakrzepicy żył głębokich może być zalecana dawka do 75% (około 85 J anty-Xa/kg raz na dobę). Zaleca się staranne monitorowanie. Należy rozważyć możliwość pomiaru szczytowych poziomów aktywności anty-Xa około 4 godziny po wstrzyknięciu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Niewystarczająca ilość danych nie pozwala na udzielenie zaleceń dotyczących korekty dawkowania bemiparyny dla tej grupy pacjentów.

Sposób stosowania. Technika podskórnej iniekcji.

Wstępnie wypełnione strzykawki są gotowe do bezpośredniego zastosowania i nie wymagają sterylizacji przed iniekcją. Gdy Cibor jest podawany podskórnie, iniekcję należy wykonywać w warstwę podskórno-tłuszczową przedniej bocznej części brzucha lub tylnej bocznej części lędźwi, naprzemiennie z prawej i lewej strony. Igłę wprowadza się na pełną głębokość pod kątem prostym, a nie ukośnym, w fałd skóry utworzony palcem wskazującym i kciukiem. Fałdu skóry nie należy rozpraszczać, należy go utrzymywać aż do zakończenia iniekcji. Miejsca iniekcji nie wolno masować.

Przed wstrzyknięciem nie należy naciskać tłoka w celu usunięcia pęcherzyków powietrza, aby uniknąć utraty leku.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Ciboru u dzieci nie zostały ustalone, dlatego nie zaleca się jego stosowania u dzieci.

Przedawkowanie.

Głównym objawem przedawkowania jest krwawienie. W przypadku wystąpienia krwawienia decyzja o odstawieniu terapii bemiparyną powinna być podejmowana w zależności od ciężkości krwotoku i ryzyka zakrzepicy. Niewielkie krwotoki rzadko wymagają specjalnego leczenia. Umiarne lub nasilone krwotoki mogą wymagać zastosowania siarczanu protaminy. Neutralizacja bemiparyny siarczanem protaminy była badana w systemach in vitro i in vivo w celu obserwacji obniżenia aktywności anty-Xa oraz wpływu na aktywowany częściowy czas tromboplastynowy (APTT). Siarczan protaminy prowadzi do częściowego obniżenia aktywności anty-Xa bemiparyny w ciągu 2 godzin po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 1,4 mg siarczanu protaminy na 100 J anty-Xa.

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszane były następujące efekty uboczne: siniaki i/lub krwawienia w miejscu wstrzyknięcia, obserwowane u około 15% pacjentów stosujących Cibor. Długotrwałe stosowanie heparyny może prowadzić do rozwoju osteoporozy.

Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 - < 1/10); czasem (≥ 1/1000 - < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 - < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Częstość występowania efektów ubocznych po zastosowaniu bemyparyny odpowiada częstości efektów ubocznych obserwowanych po zastosowaniu innych leków z grupy niskocząsteczkowych heparyn i podano ją w poniższej tabeli:

Powiadomienie o podejrzanych reakcjach niepożądanych: bardzo ważne jest zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka leku.

Termin ważności.

2 lata. Po pierwszym otwarciu lek Cibor należy natychmiast zastosować. Nie stosować leku po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamarzać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie można mieszać tego leku z innymi lekami ze względu na brak przeprowadzonych badań zgodności.

Opakowanie.

Blistery pokryte warstwą ochronną, zawierające 2 wstępnie napełnione strzykawki; po 0,2 ml lub 0,3 ml, lub 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań w każdej; po 1 lub 5, lub 50 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Rovi Farmaceutica Industrial Services, S. A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

C/Julian Camarero, 35, Madryt, 28037 Madryt, Hiszpania.

Wniosek składający.

PROPHARMA International Trading Limited.

Adres składającego wniosek.

Pietro 1, LM Complex, ul. Brewery, Strefa 3, Central Business District, Birkirkara, CBD3040, Malta.