Chloramfenikol

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LEKOWEGO LЕВОМІЦЕТИН (LAEVOMYCETIN)

Skład:

substancja czynna: 1 fiolka zawiera chloramfenikolu sodu succynianu w ilości 0,5 g lub 1,0 g, w przeliczeniu na chloramfenikol.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub biały z żółtawym odcieniem. Higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwmikrobowe do stosowania systemowego. Aminofenole.

Kod ATC J01B A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Antybiotyk o szerszym spektrum działania. Działa skutecznie na wiele bakterii Gram-dodatnich (gronkowce, paciorkowce, pneumokokowe, enterokoki) i bakterii Gram-ujemnych: pałeczki jelitową i zakaźną, salmonelle, shigelle, klebsielle, serratia, yersinia, proteus, gonokoki, meningokoki, beztlenowce, riketsje, toczyszcze, chlamydioe, niektóre większe wirusy (przyczynki trachomu, pszytakozy, gruźlicy pachwinowej i inne); działa na szczepy bakterii oporne na penicylinę, streptomycynę, sulfonamidy; słabo aktywny wobec kwasoopornych bakterii, pałeczki ropy błękitnej, Clostridium i pierwotniaków. W dawkach zwykłych działa bakteriostatycznie. Hamuje peptydylotransferazę i zaburza syntezę białka w komórce bakteryjnej.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu domięśniowym i dożylnym szybko osiąga się wysokie stężenie leku we krwi (po 5–10 minutach po podaniu dożylnym, po 30–45 minutach po podaniu domięśniowym). Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 1 godzinie i utrzymuje się w stężeniach skutecznych we krwi przez 8–12 godzin. Znaczna część (60–80%) wiąże się z albuminami osocza. Łatwo przenika do narządów i płynów ustrojowych, przez barierę krew-mózg, przez łożysko, do mleka matki.

Wydalany głównie z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, częściowo − z żółcią.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na chloramfenikol (tyfus brzuszny, paratyfus, uogólnione formy salmonellozy, dyszenteria, bruceloza, tularemia, meningitis, tyfus plamisty oraz inne riketsjozy, trachoma). Procesy infekcyjne wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na działanie chloramfenikolu w przypadku braku skuteczności innych leków chemioterapeutycznych lub gdy ich stosowanie jest niemożliwe.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na chloramfenikol, inne amidochlorochinony, zahamowanie hematopoezy, choroby krwi; choroby skóry (łuszczyca, egzema, grzybicze zmiany skórne); nasilone zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek; niedobór enzymu glukozo-6-fosforan dehydrogenazy; porfiria.

Chloramfenikolu nie należy przepisywać w ostrych chorobach układu oddechowego, gardłobojach, a także w celu zapobiegania infekcji bakteryjnej.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Długotrwałe stosowanie chloramfenikolu, który jest inhibitorem enzymów wątrobowych, w okresie przedoperacyjnym lub podczas zabiegu może zmniejszać klirens osoczkowy alfetanilu i wydłużać czas jego działania.

Chloramfenikol hamuje układ enzymatyczny cytochromu P450, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina), lekami przeciwkrzepliwymi pośrednimi (dykumarol, warfaryna) obserwuje się osłabienie metabolizmu tych leków, spowolnienie ich wydalania, zwiększenie stężenia w osoczu krwi oraz nasilenie ich toksyczności.

Przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu z tolbutamidem (butamidem) i chlorpropamidem ich działanie hipoglikemizujące może się nasilać (z powodu hamowania metabolizmu w wątrobie i zwiększenia stężenia), co wymaga korekty dawek.

Fenobarbital, ryfampicyna, ryfabutyna obniżają stężenie chloramfenikolu w osoczu krwi poprzez przyśpieszenie jego metabolizmu w wątrobie.

Przy jednoczesnym stosowaniu z paracetamolem może obserwować się wydłużenie okresu półtrwania chloramfenikolu.

Fenytoina. Przy jednoczesnym stosowaniu może obserwować się zarówno obniżenie, jak i zwiększenie stężenia chloramfenikolu w osoczu krwi.

Cyklosporyna. Przy jednoczesnym stosowaniu z chloramfenikolem może obserwować się zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu krwi; należy prowadzić monitorowanie stężenia cyklosporyny.

Cyklofosfamid. Jednoczesne stosowanie wydłuża okres półtrwania cyklofosfamidu z 7,5 do 11,5 godziny.

Takrolimus. Przy jednoczesnym stosowaniu z chloramfenikolem może obserwować się zwiększenie stężenia takrolimusu w osoczu krwi. Przy jednoczesnym stosowaniu dawkę takrolimusu należy dostosować.

Chloramfenikol osłabia działanie antybakteryjne penicylin i cefalosporyn.

Makrolidy (erytromycyna, oleandomycyna, klinidamycyna), linkozamidy (lankomycyna), antybiotyki polienowe (nystatyna, levorin). Przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu z tymi lekami obserwuje się wzajemne osłabienie działania przeciwdrobnoustrojowego, ponieważ chloramfenikol może wypierać te leki ze stanu związanego lub przeszkadzać w ich wiązaniu się z podjednostką 50S rybosomów bakteryjnych. Dlatego należy unikać ich jednoczesnego stosowania.

Cykloseryna. Jednoczesne stosowanie nasila neurotoksyczność chloramfenikolu.

Leki hamujące hematopoezę (sulfonamidy, cytotoksyczne, cytydyna, ryfamycyna) lub terapia promieniowaniem przy jednoczesnym stosowaniu z chloramfenikolem mogą nasilać ich działanie hamujące na szpik kostny oraz nasilać objawy.

Przy jednoczesnym stosowaniu z witaminą B12, preparatami żelaza, kwasem foliowym chloramfenikol może przeciwdziałać stymulacji hemopoezy przez witaminę B12, obniżając skuteczność tych leków.

Długotrwałe jednoczesne stosowanie chloramfenikolu i doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny może prowadzić do obniżenia skuteczności antykoncepcji i zwiększenia częstości krwawień przebłonowych.

Etanol. Przy jednoczesnym przyjmowaniu etanolu możliwe jest wystąpienie reakcji typu disulfiram (hyperemia powłok skórnych, tachykardia, nudności, wymioty, kaszel odruchowy, drgawki).

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Lek należy stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza.

Ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich uszkodzeń narządów tworzenia krwi w wyniku działania toksycznego leku, w trakcie leczenia należy kontrolować skład krwi obwodowej, a także obserwować stan wątroby i nerek.

W przypadku wystąpienia leukopenii, trombocytopenii, anemii lub innych zmian patologicznych we krwi, chloramfenikol należy natychmiast odstawić. Choć regularna kontrola składu krwi obwodowej podczas leczenia chloramfenikołem może wykazać wczesne zmiany ze strony układu krwiotwórczego (leukopenia, retikulocytopenia lub granulocytopenia), zanim staną się nieodwracalne, nie wyklucza to możliwości wystąpienia anemii aplastycznej spowodowanej depresją szpiku kostnego. Anemia aplastyczna, trombocytopenia i granulocytopenia zazwyczaj pojawiają się po zakończeniu leczenia. Dlatego takie objawy jak bladość skóry, ból gardła i podwyższona temperatura ciała, krwawienia, osłabienie (jeśli wystąpią kilka tygodni lub miesięcy po odstawieniu leku) wymagają natychmiastowej pomocy medycznej. Długotrwałe stosowanie chloramfenikolu może prowadzić do zwiększonego ryzyka krwawień, które może być spowodowane zarówno hamowaniem funkcji szpiku kostnego, jak i hamowaniem normalnej mikroflory jelitowej, co prowadzi do hamowania syntezy witaminy K.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek możliwe jest podwyższenie stężenia chloramfenikolu w osoczu krwi, a ryzyko wystąpienia reakcji toksycznych na ten lek może być wyższe, dlatego dawkowanie powinno zostać odpowiednio skorygowane. Wskazane jest okresowe oznaczanie stężenia leku we krwi oraz kontrolowanie funkcji wątroby i nerek.

Doświadczenie kliniczne stosowania chloramfenikolu nie wykazało różnic w skuteczności terapii u pacjentów z różnych grup wiekowych. Jednak biorąc pod uwagę wiekowe cechy funkcji nerek, wątroby, układu sercowo-naczyniowego, obecność chorób współistniejących oraz stosowanie innych leków, dawkowanie leku u pacjentów w starszym wieku należy ustalać ostrożnie, zaczynając zazwyczaj od dolnej granicy zakresu dawkowania. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi prowadzi do zaburzeń normalnej flory jelita grubego i może spowodować nadmierny wzrost Clostridium difficile, którego toksyny są główną przyczyną wystąpienia kolitu pseudobłoniastego. Kolit pseudobłoniasty może pojawić się zarówno bezpośrednio podczas przyjmowania leku, jak i w ciągu 2 miesięcy po zakończeniu terapii przeciwbakteryjnej. O przypadkach rozwoju kolitu pseudobłoniastego, od form lekkich po stany zagrażające życiu, donoszono przy stosowaniu niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym chloramfenikolu. Dlatego ważne jest potwierdzenie rozpoznania u pacjentów z biegunką po przyjmowaniu leków przeciwbakteryjnych.

W przypadku braku odpowiedniego leczenia może rozwinąć się toksyczny megakolon, zapalenie otrzewnej, wstrząs. Należy pamiętać, że rozwój kolitu jest najbardziej prawdopodobny u osób starszych z ciężkimi chorobami oraz u pacjentów osłabionych.

Stosowanie leków przeciwbakteryjnych może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w tym grzybów. Jeśli w trakcie leczenia rozwijają się infekcje spowodowane mikroorganizmami opornymi, należy podjąć odpowiednie działania.

Podczas stosowania leku należy kontrolować obraz krwi. Wszelkie dane dotyczące szkodliwego wpływu na elementy krwi są wskazaniem do natychmiastowego przerwania terapii lekiem.

U chorych, którzy wcześniej leczono lekami cytotoksycznymi lub stosowano terapię promieniowaniem, należy ocenić potencjalne ryzyka i oczekiwaną korzyść z leczenia chloramfenikołem, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych.

Chloramfenikolu nie można stosować do leczenia łagodnych form infekcji ani w celu profilaktyki, a także przy wszelkich infekcjach, w przypadku których dostępne są mniej toksyczne antybiotyki. Należy również unikać powtarzania cykli leczenia i jego przedłużania.

Z ostrożnością należy stosować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego i skłonnością do reakcji alergicznych.

Stosowanie chloramfenikolu wiązano z ostrymi napadami porfirii, dlatego stosowanie chloramfenikolu u chorych z porfirią uznaje się za niebezpieczne.

Każdy gram chloramfenikolu sodowego bursztynianu zawiera 2,264 mmol sodu, co należy uwzględnić przy stosowaniu leku u pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Jednoczesne spożycie etanolu prowadzi do rozwoju reakcji typu dystaliram (zakrwawienie skóry, tachykardia, nudności, wymioty, kaszel odruchowy, drgawki).

Chloramfenikol może wpływać na rozwój odpowiedzi immunologicznej, dlatego nie można go stosować podczas przeprowadzania aktywnej immunizacji.

Leczenie powinno trwać nie dłużej niż to konieczne do uzyskania pozytywnych efektów bez ryzyka powikłań lub nawrotu choroby.

W przypadku szybkiego wstrzykiwania dożylnego chloramfenikolu możliwe jest wystąpienie intensywnego gorzkiego posmaku w jamie ustnej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Chloramfenikol jest przeciwwskazane w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Należy stosować lek z ostrożnością osobom kierującym pojazdami lub pracującym z innymi urządzeniami ze względu na ryzyko wystąpienia możliwych niepożądanych działań ze strony układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę i stężenie leku należy dobierać w zależności od ciężkości zakażenia.

Dzieci. Chloramfenikol stosuje się dożylnie w dawce dobowej: u dzieci do 1 roku życia – 25-30 mg/kg masy ciała, od 1 roku życia – 50 mg/kg masy ciała, podzielonej na dwa dawki z odstępem 12 godzin.

Dorośli. Chloramfenikol podaje się w sposób domięśniowy lub dożylny. Roztwory leku należy przygotowywać ex tempore.

Do wstrzykiwania domięśniowego zawartość fiolki (0,5 g lub 1 g) rozpuszcza się w 2-3 ml wody sterylnej do wstrzykiwań i podaje głęboko do mięśnia. Jako rozpuszczalnik do wstrzykiwania domięśniowego można stosować 0,25 % lub 0,5 % roztwór prokainy.

Do wstrzykiwania dożylnego strumieniowego pojedynczą dawkę leku rozpuszcza się w 10 ml wody sterylnej do wstrzykiwań lub w 5 % albo 40 % roztworze glukozy i podaje dożylnie powoli w ciągu 3-5 minut. U chorych na cukrzycę lek należy rozpuszczać w 0,9 % roztworze chlorku sodu.

Dawka dobową leku u dorosłych przy infekcjach ogólnych wynosi od 1 do 3 g; podaje się po 0,5-1,0 g 2-3 razy na dobę w odstępach 8-12 godzin; w razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 4 g.

W okulistyce lek stosuje się do iniekcji parabulbarnych i instylacji. Do iniekcji podaje się 0,2-0,3 ml 20 % roztworu 1-2 razy na dobę; do instylacji zakapuje się do worka spojówkowego 5 % roztwór (1-2 krople) 3-5 razy na dobę, rozpuszczając lek w wodzie sterylnej do wstrzykiwań lub w roztworze chlorku sodu. Wodny roztwór 5 % do instylacji należy przechowywać nie dłużej niż 2 dni.

Czas trwania stosowania – 5-15 dni.

Dzieci.

Dozwolone stosowanie u dzieci pod warunkiem przestrzegania dawkowania podanego w dziale „Sposób stosowania i dawki”. Lek należy przepisywać ostrożnie i tylko w przypadku braku terapii alternatywnej.

Przedawkowanie.

Ciężkie powikłania ze strony układu krwiotwórczego, takie jak anemia hemolityczna, trombocytopenia, leukopenia, zazwyczaj związane są ze stosowaniem dużych dawek leku (powyżej 3 g na dobę) przez dłuższy czas i mogą objawiać się bladością skóry, bólem gardła i podwyższoną temperaturą ciała, krwawieniami i krwotokami, zmęczeniem lub osłabieniem, a także wymiotami i biegunką.

Objawami przedawkowania są objawy „szarego zespołu” (zespołu kardiowaskularnego u niemowląt), przy względnym przedawkowaniu (przyczyną rozwoju jest akumulacja chloramfenikolu spowodowana niedojrzałością enzymów wątroby i jego bezpośrednim toksycznym działaniem na miokard) – sinoczerwona barwa skóry, obniżona temperatura ciała, wzdęcie brzucha, wymioty, nieregularne oddychanie, obniżenie reakcji nerwowych, niewydolność sercowo-naczyniowa, kolaps cyrkulacyjny, acidoza, hamowanie przewodnictwa miokardialnego, śpiączka i skutki śmiertelne. „Szary zespół” może również występować u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek i jest skutkiem kumulacji leku. „Szary zespół” pojawia się przy stężeniu chloramfenikolu w osoczu powyżej 50 μg/ml.

Leczenie: odstawienie leku, przemywanie żołądka, stosowanie enterosorbentów, terapia objawowa. W ciężkich przypadkach – terapia objawowa, hemosorpcja.

Działania niepożądane.

Najcięższe działania niepożądane to: anemia aplastyczna, supresja szpiku kostnego i „zespół szary”.

Możliwe działania niepożądane ze strony następujących narządów i układów.

Zaburzenia neurologiczne: zaburzenia psychoruchowe, depresja, deliryum, dezorientacja, neuropatia obwodowa, zapalenie nerwu wzrokowego (w tym porażenie mięśni ocznych), halucynacje wzrokowe i słuchowe, obniżenie ostrości wzroku i słuchu, zaburzenia wrażliwości smakowej, ból głowy, encefalopatia.

Ze strony przewodu pokarmowego: dyspepsja, wzdęcia, suchość w ustach, nudności, wymioty, biegunka, zapalenie skóry (w tym zapalenie okołoodbytowe), supresja mikroflory jelitowej, dysbakterioza, enterokolityt, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby.

Ze strony układu krwiotwórczego: supresja szpiku kostnego, retikulocytopenia, obniżenie stężenia hemoglobiny we krwi, anemia, leukopenia, granulocytopenia, trombocytopenia, erytropenia, pancytopenia; rzadko – anemia aplastyczna, anemia hipoplastyczna, agranulocytoza, wakuolizacja cytoplazmy wczesnych form erytrocytów.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym dermatozy, świąd, wysypka skórna, gorączka, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, anafilaksja.

Inne: możliwe rozwoju superinfekcji, w tym grzybiczych, hipertermia, reakcja bakteriolizy (reakcja Jarischa-Herxheimer’a), kolapс (u dzieci).

Przy stosowaniu Chloramfenikolu w postaci kropli do oczu możliwe są miejscowe reakcje alergiczne.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie stosować rozcieńczycieli, które nie są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Chloramfenikolu nie wolno mieszać w jednej strzykawce z witaminami grupy B i kwasem askorbinowym. Chloramfenikol jest niezgodny w roztworach z chlorkiem ampicyliny sodowej, siarczanem gentamycyny, siarczanem kanamycyny i hydrokortyzonem.

Opakowanie. Po 0,5 g lub 1 g w fiolce.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Kijewmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego, 139.

INSTRUKCJA

dotycząca zastosowania leku

CHLORAMFENIKOL

(CHLORAMPHENICOLUM)

Skład:

substancja czynna: 1 fiolka zawiera chloramfenikolu sodowego sukcyjanu sterylnego w przeliczeniu na chloramfenikol 0,5 g lub 1,0 g.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub biały z żółtawym odcieniem. Higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnoustrojowego. Aminofenole.

Kod ATC J01B A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Antybiotyk o szerokim spektrum działania. Skuteczny wobec wielu bakterii Gram-dodatnich (gronkowce, paciorkowce, pneumokoki, enterokoki) i Gram-ujemnych: pałeczki jelitowe i hemofilowe, salmonelle, shigelle, klebsielle, serratia, yersinia, proteus, gonokoki, meningokoki, beztlenowce, riketsje, spiralowce, chlamydioe, niektóre większe wirusy (przyczyny trachomy, psytakozy, chlamydiozy pachowej); działa na szczepy bakterii oporne na penicylinę, streptomycynę, sulfonamidy; słabo aktywny wobec bakterii kwasoopornych, pałeczki ropy błękitnej, Clostridium i pierwotniaków. W zwykłych dawkach działa bakteriostatycznie. Hamuje peptydylotransferazę i zaburza syntezę białka w komórce bakteryjnej.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu do mięśnia i dożylnym szybko osiąga się wysokie stężenie leku we krwi (po 5-10 minutach po wstrzyknięciu dożylnym, po 30-45 minutach po wstrzyknięciu do mięśnia). Maksymalne stężenie we krwi osiąga się po 1 godzinie i utrzymuje się w stężeniach skutecznych we krwi przez 8-12 godzin. Znaczna część (60-80%) wiąże się z albuminami osocza. Łatwo przenika do narządów i płynów organizmu, przez barierę krew-mózg, łożysko, do mleka matki.

Wydalany głównie z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, częściowo – z żółcią.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych przez mikroorganizmy wrażliwe na chloramfenikol (gorączka brzuszna, paratyfus, postacie uogólnione salmonellozy, dymienica, bruceloza, tularemia, oponiak, plamista gorączka tyfusowa i inne riketsjozy, trachoma). Procesy infekcyjne wywołane przez patogeny wrażliwe na działanie chloramfenikolu w przypadku braku skuteczności innych leków chemioterapeutycznych lub gdy ich zastosowanie jest niemożliwe.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na chloramfenikol, inne aminofenole, supresja hematopoezy, choroby krwi; choroby skóry (łuszczycę, egzemę, grzybicze zmiany skórne); wyraźne zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek; niedobór enzymu glukozo-6-fosforan dehydrogenazy; porfiria.

Chloramfenikolu nie należy przepisywać na ostre choroby układu oddechowego, anginę, a także w celu zapobiegania infekcji bakteryjnej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Długotrwałe stosowanie chloramfenikolu, który jest inhibitorem enzymów wątroby, w okresie przedoperacyjnym lub podczas operacji może zmniejszyć klirens plazmatyczny i wydłużyć czas działania alfetanilu.

Chloramfenikol hamuje układ enzymatyczny cytochromu P450, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina), lekami przeciwkrzepliwymi pośrednimi (dykumaryna, warfaryna) obserwuje się osłabienie metabolizmu tych leków, spowolnienie wydalania, wzrost ich stężenia we krwi i zwiększenie toksyczności.

Przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu z tolbutamidem (butamidem) i chlorpropamidem ich działanie hipoglikemizujące może się nasilać (z powodu hamowania metabolizmu w wątrobie i wzrostu ich stężenia), co wymaga korekty dawki.

Fenobarbital, ryfampicyna, ryfabutyna obniżają stężenie chloramfenikolu we krwi poprzez przyspieszenie jego metabolizmu w wątrobie.

Przy jednoczesnym stosowaniu z paracetamolem może obserwować się wydłużenie okresu półtrwania chloramfenikolu.

Fenytoina. Przy jednoczesnym stosowaniu może obserwować się zarówno obniżenie, jak i wzrost stężenia chloramfenikolu we krwi.

Cyklosporyna. Przy jednoczesnym stosowaniu z chloramfenikolem może obserwować się wzrost stężenia cyklosporyny we krwi; konieczne jest monitorowanie stężenia cyklosporyny.

Cyklofosfamid. Jednoczesne stosowanie wydłuża okres półtrwania cyklofosfamidu z 7,5 do 11,5 godziny.

Takrolimus. Przy jednoczesnym stosowaniu z chloramfenikolem może obserwować się wzrost stężenia takrolimusu we krwi. Dawkę takrolimusu należy odpowiednio dostosować.

Chloramfenikol osłabia działanie przeciwbakteryjne penicylin i cefalosporyn.

Makrolidy (erytromycyna, oleandomycyna, klinidynomycyna), linkozamidy (linciomycyna), antybiotyki polienowe (nystatyna, leworina). Przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu z tymi lekami obserwuje się wzajemne osłabienie działania przeciwbakteryjnego z powodu, że chloramfenikol może wypierać te leki ze stanu związanego lub przeciwdziałać ich wiązaniu z podjednostką 50S rybosomów bakteryjnych. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania.

Cykloseryna. Jednoczesne stosowanie nasila neurotoksyczność chloramfenikolu.

Leki hamujące hematopoezę (sulfonamidy, cytotoksyczne, cyklosporyna, ryfampicyna) lub terapia promieniowaniem przy jednoczesnym stosowaniu z chloramfenikolem mogą nasilić ich działanie supresyjne na szpik kostny i nasilenie jego objawów.

Przy jednoczesnym stosowaniu z witaminą B12, preparatami żelaza, kwasem foliowym chloramfenikol może przeciwdziałać stymulacji hemopoezy przez witaminę B12, obniżając skuteczność tych leków.

Długotrwałe jednoczesne stosowanie chloramfenikolu i estrogenowych doustnych środków antykoncepcyjnych może prowadzić do obniżenia skuteczności antykoncepcji i zwiększenia częstości krwawień przebijających.

Ethanolum. Przy jednoczesnym przyjmowaniu etanolu może rozwijać się reakcja typu disulfiram (zaczerwienienie skóry, tachykardia, nudności, wymioty, kaszel odruchowy, drgawki).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Lek należy stosować wyłącznie pod nadzorem lekarza.

Ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich uszkodzeń narządów krwiotwórczych w wyniku działania toksycznego leku, w trakcie leczenia należy kontrolować skład krwi obwodowej oraz obserwować stan wątroby i nerek.

W przypadku wystąpienia leukopenii, trombocytopenii, anemii lub innych zmian patologicznych we krwi chloramfenikol należy natychmiast odstawić. Choć regularna kontrola składu krwi obwodowej podczas leczenia chloramfenikolem może wykazać wczesne zmiany ze strony układu krwiotwórczego (leukopenia, retikulocytopenia lub granulocytopenia) zanim stan stanie się nieodwracalny, nie wyklucza to możliwości wystąpienia anemii aplastycznej w wyniku depresji szpiku kostnego. Anemia aplastyczna, trombocytopenia i granulocytopenia zazwyczaj pojawiają się po zakończeniu leczenia. Dlatego takie objawy jak bladość skóry, ból gardła i podwyższona temperatura ciała, krwawienia, osłabienie (jeśli pojawiają się kilka tygodni lub miesięcy po odstawieniu leku) wymagają natychmiastowej pomocy medycznej. Długotrwałe stosowanie chloramfenikolu może prowadzić do zwiększonego ryzyka krwawień, co może być spowodowane zarówno supresją funkcji szpiku kostnego, jak i supresją normalnej mikroflory jelitowej, co prowadzi do hamowania syntezy witaminy K.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek możliwe jest podwyższenie stężenia chloramfenikolu we krwi i zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji toksycznych na ten lek, dlatego dawkę należy odpowiednio dostosować. Wskazane jest okresowe oznaczanie stężenia leku we krwi oraz kontrola funkcji wątroby i nerek.

Doświadczenie kliniczne stosowania chloramfenikolu nie wykazało różnic w skuteczności terapii u pacjentów różnych grup wiekowych. Jednakże, biorąc pod uwagę wiekowe cechy funkcji nerek, wątroby, układu sercowo-naczyniowego, obecność chorób współistniejących i stosowanie innych leków, dawkę leku dla pacjentów starszych należy ustalać ostrożnie, zaczynając zazwyczaj od dolnej granicy zakresu dawkowania. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi prowadzi do zaburzenia normalnej flory jelita grubego i może wywołać nadmierne rozmnażanie Clostridium difficile, których toksyny są główną przyczyną wystąpienia kolitu pseudomembranaceus. Kolit pseudomembranaceus może wystąpić zarówno bezpośrednio podczas przyjmowania leku, jak i w ciągu 2 miesięcy po zakończeniu terapii przeciwbakteryjnej. O przypadkach rozwoju kolitu pseudomembranaceus od lekkiej formy po stan zagrożony życia, donoszono przy stosowaniu prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym chloramfenikolu. Dlatego ważne jest potwierdzenie rozpoznania u pacjentów z biegunką po przyjęciu leków przeciwbakteryjnych.

Przy braku odpowiedniego leczenia może rozwinąć się toksyczny megakolon, zapalenie otrzewnej, wstrząs. Należy pamiętać, że rozwój kolitu jest najbardziej prawdopodobny u osób starszych z ciężkimi chorobami, a także u pacjentów osłabionych.

Stosowanie leków przeciwbakteryjnych może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w szczególności grzybów. Jeśli w trakcie leczenia rozwijają się infekcje wywołane przez mikroorganizmy oporne, należy podjąć odpowiednie działania.

Podczas stosowania leku należy kontrolować obraz krwi. Dane dotyczące jakiegokolwiek szkodliwego wpływu na elementy krwi są wskazaniem do natychmiastowego przerwania terapii lekiem.

U pacjentów wcześniej leczonych lekami cytotoksycznymi lub stosujących terapię promieniowaniem należy ocenić potencjalne ryzyko i oczekiwane korzyści z leczenia chloramfenikolem, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych.

Chloramfenikolu nie można stosować do leczenia lekkich form infekcji lub w celu profilaktyki, a także przy wszelkich infekcjach, do leczenia których dostępne są mniej toksyczne antybiotyki. Należy również unikać powtarzania cykli i przedłużania leczenia.

Z ostrożnością stosować u chorych z chorobami układu sercowo-naczyniowego i skłonnością do reakcji alergicznych.

Stosowanie chloramfenikolu wiąże się z ostrymi napadami porfirii, dlatego stosowanie chloramfenikolu u pacjentów z porfirią uznaje się za niebezpieczne.

Każdy gram chloramfenikolu sodowego sukcyjanu zawiera 2,264 mmol sodu, co należy uwzględnić przy stosowaniu leku u pacjentów na diecie kontrolowanej pod względem sodu.

Jednoczesne spożycie etanolu prowadzi do rozwoju reakcji typu disulfiram (zaczerwienienie skóry, tachykardia, nudności, wymioty, kaszel odruchowy, drgawki).

Chloramfenikol może wpływać na rozwój odpowiedzi immunologicznej, nie można go przepisywać podczas prowadzenia aktywnej szczepionki.

Leczenie powinno trwać nie dłużej niż to konieczne do uzyskania pozytywnych wyników bez ryzyka powikłań lub nawrotu choroby.

W przypadku szybkiego wstrzyknięcia dożylnego chloramfenikolu możliwe jest wystąpienie intensywnego gorzkiego posmaku w jamie ustnej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku chloramfenikol jest przeciwwskazane w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Należy stosować z ostrożnością osobom kierującym pojazdami lub pracującym z innymi mechanizmami ze względu na ryzyko wystąpienia możliwych działań niepożądanych ze strony układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę i stężenie leku należy dostosować w zależności od ciężkości infekcji.

Dzieci. Chloramfenikol stosować wstrzykując do mięśnia w dawce dobowej: u dzieci do 1 roku życia – 25-30 mg/kg masy ciała, od 1 roku życia – 50 mg/kg masy ciała, podzielone na dwa podania z odstępem 12 godzin.

Dorośli. Chloramfenikol wstrzykiwać do mięśnia lub dożylnie. Roztwory leku przygotowywać ex tempore.

Do wstrzykiwania do mięśnia zawartość fiolki (0,5 g lub 1,0 g) rozcieńczyć w 2-3 ml wody do wstrzykiwań i wstrzyknąć głęboko do mięśnia. Jako rozcieńczyciel do wstrzykiwania do mięśnia można użyć 0,25% lub 0,5% roztworu prokainy.

Do wstrzykiwania dożylnego do dawki jednorazowej dodać 10 ml wody do wstrzykiwań lub 5%, lub 40% roztworu glukozy i wstrzyknąć powoli w ciągu 3-5 minut. Chorym na cukrzycę lek rozpuszczać w 0,9% roztworze chlorku sodu.

Dawka dobową leku dla dorosłych przy ogólnych infekcjach wynosi od 1 do 3 g; podawać po 0,5-1,0 g 2-3 razy dziennie z odstępem 8-12 godzin; w razie potrzeby dawkę dobową można zwiększyć do 4 g.

W okulistyce lek stosować do iniekcji parabulbarnej i instylacji. Do iniekcji wstrzykiwać 0,2-0,3 ml 20% roztworu 1-2 razy dziennie; do instylacji zakapywać do worka结wy 5% roztwór (1-2 krople) 3-5 razy dziennie, lek rozpuszczać w wodzie do wstrzykiwań lub w roztworze chlorku sodu.

Wodny 5% roztwór do instylacji przechowywać nie dłużej niż 2 dni.

Czas stosowania – 5-15 dni.

Dzieci.

Dozwolone stosowanie u dzieci pod warunkiem przestrzegania dawkowania wskazanego w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Przepisywać z ostrożnością i tylko w przypadku braku terapii alternatywnej.

Przedawkowanie.

Ciężkie powikłania ze strony układu krwiotwórczego, takie jak anemia hemolityczna, trombocytopenia, leukopenia, zazwyczaj związane ze stosowaniem dużych dawek leku (powyżej 3 g na dobę) przez dłuższy czas i mogą objawiać się bladością skóry, bólem gardła i podwyższoną temperaturą ciała, krwawieniami i krwotokami, zmęczeniem lub osłabieniem, a także wymiotami i biegunką.

Objawami przedawkowania są objawy „zespół szary” (zespołu kardiowaskularnego u małych dzieci), przy względnym przedawkowaniu (przyczyną rozwoju jest akumulacja chloramfenikolu, spowodowana niedojrzałością enzymów wątroby, i jego bezpośrednim działaniem toksycznym na mięsień sercowy) – niebieskawe zabarwienie skóry, obniżona temperatura ciała, wzdęcia, wymioty, nieregularne oddychanie, obniżenie reakcji nerwowych, niewydolność serca i krążenia, kolapс cyrkulacyjny, acidoza, supresja przewodnictwa miokardialnego, śpiączka i zgon. „Zespół szary” może również występować u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek i jest wynikiem kumulacji leku. „Zespół szary” pojawia się przy stężeniu chloramfenikolu we krwi powyżej 50 μg/ml.

Leczenie: odstawienie leku, przemywanie żołądka, stosowanie sorbentów przewodu pokarmowego, terapia objawowa. W ciężkich przypadkach – terapia objawowa, hemosorpcja.

Działania niepożądane.

Najcięższe działania niepożądane to: anemia aplastyczna, supresja szpiku kostnego i „zespół szary”.

Możliwe działania niepożądane ze strony następujących narządów i układów.

Zaburzenia neurologiczne: zaburzenia psychoruchowe, depresja, deliryum, dezorientacja, neuropatia obwodowa, zapalenie nerwu wzrokowego (w tym porażenie mięśni ocznych), halucynacje wzrokowe i słuchowe, obniżenie ostrości wzroku i słuchu, zaburzenia wrażliwości smakowej, ból głowy, encefalopatia.

Ze strony przewodu pokarmowego: dyspepsja, wzdęcia, suchość w ustach, nudności, wymioty, biegunka, zapalenie skóry (w tym zapalenie okołoodbytowe), supresja mikroflory jelitowej, dysbakterioza, enterokolityt, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby.

Ze strony układu krwiotwórczego: supresja szpiku kostnego, retikulocytopenia, obniżenie stężenia hemoglobiny we krwi, anemia, leukopenia, granulocytopenia, trombocytopenia, erytropenia, pancytopenia; rzadko – anemia aplastyczna, anemia hipoplastyczna, agranulocytoza, wakuolizacja cytoplazmy wczesnych form erytrocytów.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym dermatozy, świąd, wysypka skórna, gorączka, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, anafilaksja.

Inne: możliwe rozwoju superinfekcji, w tym grzybiczych, hipertermia, reakcja bakteriolizy (reakcja Jarischa-Herxheimer’a), kolapс (u dzieci).

Przy stosowaniu Chloramfenikolu w postaci kropli do oczu możliwe są miejscowe reakcje alergiczne.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie stosować rozcieńczycieli, które nie są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Chloramfenikolu nie wolno mieszać w jednej strzykawce z witaminami grupy B i kwasem askorbinowym. Chloramfenikol jest niezgodny w roztworach z chlorkiem ampicyliny sodowej, siarczanem gentamycyny, siarczanem kanamycyny i hydrokortyzonem.

Opakowanie. Po 0,5 g lub 1 g w fiolce.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Kijewmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego, 139.