Chemomycin®

INSTRUKCJA stosowania leku CHEMOMYCIN® (HEMOMYCIN)

Skład:

Substancja czynna: azytromycyna;

1 tabletka zawiera azytromycyny 500 mg (w postaci azytromycyny dwuwodnej);

Substancje pomocnicze: celuloza krzemionkowa mikrokryształowa, celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A), povidon, stearynian magnezu, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, dwutlenek tytanu (E 171), kopovidon, etyloceluloza, makrogol 6000, indygokarminin (E 132), żółć chinolinowa (E 104).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, jasnoniebieskoszare, od białego do prawie białego w miejscu złamania.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna.

Kod ATC J01FA10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna – przedstawiciel nowej podgrupy antybiotyków makrolidowych – azalidów. Wiąże się z podjednostką 50S rybosomu 70S wrażliwych mikroorganizmów, hamując zależną od RNA syntezę białka, spowalnia wzrost i rozmnażanie bakterii, przy wysokich stężeniach możliwy jest efekt bakteriobójczy.

Wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego. Wrażliwe na lek są bakterie Gram-dodatnie – Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, streptokoki grupy C, F, G, S. viridans; Staphylococcus aureus; bakterie Gram-ujemne – Haemophilus influenzae, H. parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Bordetella pertussis, B. parapertussis, Legionella pneumophila, H. ducrei, Campylobacter jejuni, Neisseria gonorrhoeae, Gardnerella vaginalis; niektóre mikroorganizmy beztlenowe – Bacteroides bivius, Clostridium perfringens, Peptostreptococcus species, a także Chlamydia trachomatis, Mycoplasma pneumoniae, Ureaplasma urealyticum, Treponema pallidum, Borrelia burgdorferi. Nie działa na mikroorganizmy Gram-dodatnie oporne na erytromycynę.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym azytromycyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Bio dostępność wynosi około 37 % (efekt „pierwszego przejścia”). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2,5–3 godzinach i wynosi 0,4 mg/l po podaniu doustnym 500 mg leku. Azytromycyna dobrze przenika do dróg oddechowych, narządów i tkanek układu moczowo-płciowego, w szczególności do gruczołu krokowego, skóry i tkanek miękkich. Stężenie leku w tkankach i komórkach jest 10–100 razy wyższe niż w osoczu. Stabilny poziom w osoczu osiągany jest po 5–7 godzinach. Lek w dużym stopniu gromadzi się w fagocytach, które transportują go do ognisk infekcji i stanu zapalnego, gdzie stopniowo uwalnia się w trakcie fagocytozy.

Wiąże się z białkami odwrotnie proporcjonalnie do stężenia we krwi (7–50 % leku). Około 35 % metabolizuje się w wątrobie poprzez dimetylowanie, tracąc aktywność.

Ponad 50 % dawki wydzielane jest z żółcią w niezmienionej postaci, około 4,5 % – z moczem w ciągu 72 godzin.

Okres półwydalenia z osocza wynosi 14–20 godzin (w przedziale 8–24 godziny po podaniu leku) oraz 41 godzin (w przedziale 24–72 godziny). Spożycie pokarmu znacząco wpływa na farmakokinetykę.

Z wiekiem parametry farmakokinetyczne nie zmieniają się u mężczyzn (65–85 lat), u kobiet maksymalne stężenie (Cmax) wzrasta o 30–50 %, u dzieci w wieku 1–5 lat obniżają się wartości Cmax, T1/2 oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia spowodowane mikroorganizmami wrażliwymi na azytromycynę:

• zakażenia narządów głowy i szyi (bakteryjny zapalenie gardła/przełyku, zatok, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, pozaszpitalne zapalenie płuc);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: erythema migrans (wczesny etap choroby Lyme’a), bartonelloza, impetigo, wtórne piodermy;
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane przez Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę, dowolny antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, jak również na dowolny inny składnik leku.

Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie zaleca się jednoczesnego stosowania azytromycyny z pochodnymi kwasu ergowego.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy ostrożnie przepisywać azytromycynę razem z innymi lekami, które mogą wydłużać odstęp QT.

Antacidy. W przypadku jednoczesnego stosowania antacydów ogólnie nie obserwowano zmian w biodostępności, choć stężenie azytromycyny w osoczu zmniejszyło się o około 25%. Azitromycynę należy przyjmować co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po zażyciu antacydów.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni i ceteryzyny 20 mg w stanie równowagi nie zaobserwowano interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian odstępu QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny w dawce dobowej 1200 mg z didanozyną nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w porównaniu z placebo.

Digoksyna. Donoszono, że współrzędne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteiny, takich jak digoksyna, może prowadzić do wzrostu stężenia substratu P-glikoproteiny w osoczu. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i digoksyny należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia digoksyny w osoczu.

Zidowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg i 1200 mg oraz wielokrotne dawki 600 mg azytromycyny nie wpływały na farmakokinetykę zidowudyny w osoczu ani na jej wydalanie z moczem lub metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zidowudyny, czyli aktywnego metabolitu klinicznie, w mononuklearach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone.

Rifampycyna. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie zaleca się jednoczesnego stosowania azytromycyny z pochodnymi kwasu ergowego.

Azitromycyna nie wykazuje istotnej interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek ten nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lek-lek, która występuje przy stosowaniu erytromycyny i innych makrolidów. Azitromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 w wątrobie poprzez kompleks metabolitów cytochromu.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące jednoczesnego stosowania azytromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy hamowania HMG CoA-reduktazy).

Karbamazepina. W badaniu interakcji farmakokinetycznej u zdrowych ochotników azytromycyna nie wywarła istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym jednoczesnego stosowania jednorazowej dawki cymetydyny 2 godziny przed przyjęciem azytromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian w farmakokinetyce azytromycyny.

Leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumaryny. W badaniu interakcji farmakokinetycznej azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny u zdrowych ochotników. W okresie pogwarancyjnym zgłaszano nasilenie działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumaryny. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, konieczne jest monitorowanie czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azytromycynę i leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumaryny.

Cyklosporyna. Niektóre pokrewne antybiotyki makrolidowe wpływają na metabolizm cyklosporyny. Ponieważ nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i klinicznych możliwych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i cyklosporyny, należy dokładnie rozważyć sytuację terapeutyczną przed zastosowaniem jednoczesnego leczenia. Jeśli leczenie skojarzone jest uznane za uzasadnione, konieczny jest dokładny monitoring stężenia cyklosporyny i odpowiednia korekta dawkowania.

Efawirenz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawirenzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru przyjmowanego w dawce 800 mg trzy razy na dobę przez 5 dni.

Metylprednizolon. W badaniu interakcji farmakokinetycznej u zdrowych ochotników azytromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg na dobę przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi (750 mg trzy razy na dobę) powoduje wzrost stężenia azytromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, zatem nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Rifabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i rifabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w osoczu. Neutropenia obserwowano u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę i rifabutynę. Choć neutropenia była związana ze stosowaniem rifabutyny, przyczynowy związek z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. Nie uzyskano dowodów wpływu azytromycyny (500 mg na dobę przez 3 dni) na wartość AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu u zdrowych ochotników płci męskiej.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azytromycyną a terfenadyną. Nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak brak danych potwierdzających jej występowanie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiny.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na żadne parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z podaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azytromycyną 1200 mg w siódmym dniu nie wpływało istotnie na maksymalne stężenia, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Wartości stężenia azytromycyny w osoczu odpowiadały tym z innych badań.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcje alergiczne. Tak jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o rzadkich, ale ciężkich reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym i anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią). Niektóre z reakcji wywołanych azitromycyną prowadziły do nawrotów objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalenia azitromycyny, należy ostrożnie stosować ten lek u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach zapalenia wątroby typu fulminującego, prowadzącego do zagrożenia życia zaburzeń czynności wątroby podczas stosowania azitromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń czynności wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemnym moczem, skłonnością do krwawień lub encefalopatią wątrobową, należy wykonać badania czynności wątroby.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń czynności wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Preparaty ergotaminowe. U pacjentów przyjmujących pochodne kwasu ergotaminowego jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może prowadzić do szybkiego rozwoju ergotyzmu. Brak danych dotyczących interakcji między pochodnymi ergotaminowymi a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie należy stosować azitromycyny jednocześnie z pochodnymi kwasu ergotaminowego.

Zakażenia nadkażające. Jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów zakażenia nadkażającego wywołanego drobnoustrojami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, donoszono o wystąpieniu biegunki związanej z Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile nadproducentów toksyn są przyczyną zwiększonego nasilenia choroby i śmiertelności, ponieważ takie infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobową i wymagać kolektomii. Należy brać pod uwagę możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Należy dokładnie prowadzić wywiad, ponieważ donoszono o rozwoju CDAD nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy <10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej na azitromycynę.

Wydlęganie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania- migotania komór (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi. Nie można całkowicie wykluczyć podobnego działania azitromycyny u pacjentów z zwiększonego ryzyka wydłużenia repolaryzacji serca, dlatego należy ostrożnie przepisywać leczenie pacjentom:

• z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• którzy aktualnie są leczeni innymi substancjami aktywnymi wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cisapryd i terfenadyna, neuroleptyki, takie jak pimozyd; antydepresanty, takie jak cytalopram, oraz fluorochinolony, takie jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Miastenia gravis. Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym wystąpieniu zespołu miastenicznego u pacjentów leczonych azitromycyną.

Infekcje streptokokowe. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji streptokokowych gardła i jamy ustnej; nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym. W przypadku podejrzenia, że drobnoustroje beztlenowe przyczyniają się do rozwoju infekcji, należy stosować lek przeciwbakteryjny o działaniu przeciwbakteryjnym beztlenowcom w połączeniu z azitromycyną.

Inne.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w celu zapobiegania lub leczenia Mycobacterium Avium Complex u dzieci.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Azitromycynę należy stosować w czasie ciąży tylko w przypadku wskazań życiowych.

Karmienie piersią.

Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka matki, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do mleka matki. Stosowanie azitromycyny w czasie karmienia piersią jest możliwe tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność.

Badania dotyczące płodności prowadzono na szczurach; po podaniu azitromycyny zaobserwowano obniżenie wskaźnika ciąż. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Brak dowodów, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Chemomycin® należy stosować 1 raz na dobę, 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, ponieważ jednoczesne przyjmowanie leku zaburza wchłanianie azytromycyny.

Dorośli, w tym pacjenci w podeszłym wieku, oraz dzieci o masie ciała powyżej 45 kg.

W przypadku infekcji ucha, gardła, dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich (z wyjątkiem przewlekłej wędrującej rumieniowatości): 500 mg (1 tabletka na dawce) dziennie przez 3 dni.

W przypadku wędrującej rumieniowatości: 1 raz na dobę przez 5 dni, w pierwszym dniu – 1 g (2 tabletki po 500 mg), od drugiego do piątego dnia – po 500 mg (1 tabletka).

W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową: jednorazowo 1 g (2 tabletki po 500 mg).

W przypadku jednorazowego pominięcia dawki Chemomycin® pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne dawki – w odstępach 24 godzin.

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Niewydolność nerek

U pacjentów z nieznaczną dysfunkcją nerek (klirens kreatyniny > 40 ml/min) nie ma potrzeby zmiany dawkowania. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z klirensem kreatyniny < 40 ml/min. W związku z tym, Chemomycin® należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby nie ma potrzeby zmiany dawkowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć zaburzenia przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmii serca oraz arytmii typu torsade de pointes.

Dzieci.

Lek wskazany jest dla dzieci o masie ciała powyżej 45 kg.

Przedawkowanie.

Typowe objawy przedawkowania: odwracalne zaburzenia słuchu, ból brzucha, silne nudności, wymioty, biegunka.

Leczenie: w przypadku przedawkowania należy podać węgiel aktywowany oraz przeprowadzić leczenie objawowe skierowane na utrzymanie funkcji życiowych organizmu. Nie zna się specyficznego antydotum.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane ustalone podczas badań klinicznych oraz w okresie obserwacji pozawytwórczej po zastosowaniu wszystkich postaci lekarskich azytromycyny. Działania niepożądane są wymienione według układów narządów i częstości występowania. Działania niepożądane zarejestrowane w okresie obserwacji pozawytwórczej zostały wyróżnione kursywą. Częstość określono następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); niezwykle rzadko (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości, niepożądane zdarzenia są wymienione w kolejności zmniejszania się ich ciężkości.

Tabela 1

Reakcje niepożądane prawdopodobnie związane z azytromycyną, na podstawie danych uzyskanych podczas badań klinicznych i w okresie obserwacji pozawytwórczej

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem MycobacteriumAviumComplex, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacji w okresie postmarketingowym. Te niepożądane reakcje (patrz tabela 2) różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, o których zgłaszano przy stosowaniu leków o działaniu szybkim i przedłużonym.

Tabela 2

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 3 tabletki w blisterze; po 1 blisterze w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. «Chemopharm» Sp. z o.o.

Lokalizacja producenta i adres miejsca wykonywania działalności.

Droga do Belgradu bez numeru, 26300 Wrszacz, Serbia.