Cepim

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNE LĘKU Ц Е П І М (CEPIM)

Skład:

substancja czynna: cefepime;

1 buteleczka zawiera cefepim hydrochloran w ilości odpowiadającej 1 g cefepimu;

substancja pomocnicza: L-arginina.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do jasnożółtego koloru, bez widocznych zanieczyszczeń, dobrze rozpuszczalny w wodzie, roztwór przezroczysty, od bezbarwnego do jasnożółtego koloru, o pH 4-6.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cepim – β-laktamowy antybiotyk z grupy cepalosporyn IV generacji o szerokim zakresie działania, przeznaczony do stosowania parenteralnego. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym większości szczepów opornych na aminoglikozydy lub antybiotyki z grupy cepalosporyn III generacji. Cepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii. Lek charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez β-laktamazy, ma niską powinowactwo do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cepim jest aktywny wobec:

bakterii Gram-dodatnich tlenowych: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 0,3 μg/ml), inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F), Streptococcus bovis (grupa D), Streptococcus viridans;

bakterii Gram-ujemnych tlenowych: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. agglomerans, E. sakazakii; Proteus spp., w tym

P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (w tym podrodzaje Anitratus, Iwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus,

C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella (Branhamella) catarrhalis (w tym szczepy produkujące

β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); N. meningitidis; Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica;

beztlenowców: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy jamy ustnej z rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp.

Większość szczepów enterokoków oraz gronkowców opornych na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cepalosporyn, w tym na cepim.

Cepim jest nieaktywny wobec niektórych szczepów Xanthomonas (Pseudomonas) maltophilia, Bacteroides fragilis oraz Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Maksymalne stężenie leku we krwi osiągane jest po 0,5 godziny po dożylnej podaniu, po wstrzyknięciu domięśniowym – po 2 godzinach (dawka 1 g).

Średnie stężenia terapeutyczne cepimu we krwi u dorosłych zdrowych mężczyzn w różnym czasie po jednorazowym podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.) przedstawiono w tabeli.

Średnie stężenia cepimu we krwi (μg/ml)

Łączenie cefepimu z białkami osocza krwi wynosi poniżej 19% i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi. Słabo przenika przez nieuszkodzoną barierę krew–mózg. Jednakże w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wykazuje się w stężeniach terapeutycznych w płynie mózgowo-rdzeniowym. Znaczne stężenia stwierdza się w moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, sekrecie oskrzelowym, tkankach pęcherza żółciowego, wyrostka robaczkowego oraz gruczołu krokowego. Objętość rozkładu – 0,25 l/kg, u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 16 roku życia – 0,33 l/kg. Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Cefepim wydzielany jest głównie poprzez filtrację kłębuszkową (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wykrywa się około 85% podanej dawki w niezmienionej formie, 1% N-metylopiperydyny, około 6,8% tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5% epimeru cefepimu. Okres półwydalenia wynosi średnio około 2 godziny. U ochotników, którzy otrzymywali dawki do 2 g dożylnie co 8 godzin przez 9 dni, nie zaobserwowano kumulacji leku w organizmie.

Dla pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki cefepimu, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek wydłuża się okres półwydalenia. Średni okres półwydalenia cefepimu podczas hemodializy wynosi 13 godzin, podczas dializy otrzewnowej – 19 godzin.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ulega zmianie. Korekta dawki dla tych pacjentów nie jest wymagana.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane wrażliwymi na cefepim drobnoustrojami, a mianowicie:

• zakażenia dróg oddechowych (w tym zapalenie płuc szpitalne i pozaszpitalne, ostre zapalenie oskrzeli oraz zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia wewnątrzbrzuszne (w tym zapalenie otrzewnej i zakażenia dróg żółciowych);
• zakażenia ginekologiczne;
• sepsa.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropenijną.

Profilaktyka powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• zakażenia dróg moczowych (zarówno powikłane, np. nefryt, jak i bez powikłań);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropenijną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin oraz inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest zgodny z następującymi roztworami do wstrzykiwań dożylnych: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z mleczanem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych, nie należy jednocześnie podawać leku z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmycyny. W przypadku współistnienia stosowania z wymienionymi lekami należy podawać każdy antybiotyk oddzielnie.

Diuretyki (takie jak furosemid) oraz aminoglikozydy zmniejszają wydzielanie kanalikowe cefepimu, zwiększają jego stężenie w surowicy krwi, wydłużają okres półwypływu, nasilają nefrotoksyczność i zwiększają ryzyko wystąpienia nekrozy nerek. Jednoczesne stosowanie cefepimu i aminoglikozydów zwiększa ryzyko ototoksyczności tych ostatnich.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować ostrożnie u wszystkich chorych z dowolnymi postaciami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą wymagać podania adrenaliny, hydrokortyzonu, leków przeciwhistaminowych oraz innych środków pierwszej pomocy.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować czynność wątroby, nerek oraz układu krwiotwórczego.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów z wywiadu przeszczepu szpiku kostnego z obniżoną jego aktywnością, rozwijającą się na tle złośliwego stanu hemolitycznego z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, wskazana jest zatem kompleksowa terapia przeciwbakteryjna.

U pacjentów powyżej 65. roku życia z prawidłową czynnością nerek nie jest konieczna korekta dawki cefepimu, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami. Pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć obniżoną czynność nerek, dlatego należy zachować ostrożność przy doborze dawki oraz koniecznie monitorować czynność nerek.

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Wskazana jest kontrola czasu protrombinowego.

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) należy skorygować dawkę leku, aby skompensować wolniejsze wydalanie nerkowe. Ponieważ przy standardowych dawkach u pacjentów z niewydolnością nerek lub w innych stanach, które mogą pogorszyć czynność nerek, mogą występować przedłużone stężenia antybiotyku we krwi, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć podczas podawania cefepimu tym pacjentom. Stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość na drobnoustroje wywołujące infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

Podczas stosowania cefepimu, podobnie jak innych leków z tej grupy, poważne działania niepożądane, takie jak odwracalne encefalopatie (zaburzenia świadomości, w tym zamroczenie), mioklonie, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecany tryb stosowania, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy zalecanych dawkach cefepimu. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali dawki skorygowane z uwagi na czynność ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po zaprzestaniu stosowania cefepimu i/lub po dializie.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Korekta dawki u tych chorych nie jest wymagana.

Antybiotyki o szerokim spektrum działania, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, mogą powodować kolit pseudomembranowy o różnym nasileniu – od łagodnej biegunki po kolit zakończony śmiercią. Dlatego należy zwracać uwagę na występowanie biegunki podczas leczenia cefepimem. Łagodne postacie kolitu mogą ustąpić samorzutnie po zakończeniu terapii, natomiast stan średniego lub ciężkiego nasilenia może wymagać specjalistycznego leczenia.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do nadmiernego namnażania się Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykiem. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudomembranowego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Przypadki kolitu o umiarkowanym nasileniu mogą ustąpić po zaprzestaniu stosowania leku. W przypadkach umiarkowanego i ciężkiego nasilenia należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białka oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Mało prawdopodobne, że przepisanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne będzie korzystne, ale może to zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Konieczne jest przeprowadzenie ponownej oceny stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy rozpocząć odpowiednie działania lecznicze.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy otrzymują długotrwałą terapię przeciwbakteryjną. U pacjentów z grupy ryzyka należy kontrolować protrombinę, a w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy przeprowadzaniu badań hematologicznych lub transfuzji krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy stosuje się test antyglobulinowy lub test Coombsa u noworodków, których matki otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn przed porodem, należy pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być skutkiem stosowania leku.

Stosując lidokainę jako rozpuszczalnik u dzieci, należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia wapnia we krwi przy dawkach, które przekraczają maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Efekty przy niższych dawkach nie są obecnie znane.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży, dlatego cefepim w okresie ciąży można stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika w niewielkich ilościach do mleka matki, dlatego podczas leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie badano. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub innych działań niepożądanych, które mogą wpływać na szybkość reakcji, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do podania dożylnego lub domięśniowego. Dawkę ustala lekarz indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby, wieku pacjenta, lokalizacji zakażenia oraz czynności nerek.

Zwykła dawka dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 40 kg to 1 g wstrzykiwany dożylnie lub domięśniowo co 12 godzin. Standardowy czas leczenia wynosi 7–10 dni. Ciężkie zakażenia mogą wymagać dłuższego leczenia. Rekomendacje dotyczące dawkowania Cepim-u dla dorosłych przedstawiono w tabeli.

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas zabiegów chirurgicznych. 60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej u dorosłych podaje się 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podania dodatkowo podaje się 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z Cepimem. Przed podaniem metronidazolu należy przemyć system do infuzji.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych, 12 godzin po pierwszej dawce, zaleca się ponowne podanie tej samej dawki Cepimem, a następnie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż

30 ml/min) dawkę leku należy skorygować.

Zalecane dawki Cepim dla dorosłych

Jeśli znana jest jedynie stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć za pomocą poniższego wzoru:

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 – wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × kreatynina surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną równą dawce początkowej. W przypadku ciągłego ambulatoryjnego dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości zakażenia, z odstępem między dawkami 48 godzin.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek należy przepisywać wyłącznie w stanach zagrożenia życia. Stan dzieci o masie ciała poniżej 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między podaniami.

Obliczanie klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------

kreatynina surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ – 3,6

kreatynina surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Cefepim należy przepisywać wyłącznie w stanach zagrożenia życia – 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości zakażenia.

Dzieci w wieku od 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała poniżej 40 kg w przypadku zakażeń powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym naczyniaka nerek), niepowikłanych zakażeń skóry, zapalenia płuc oraz w przypadku leczenia empirycznego gorączki u osób z neutropenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z gorączką u osób z neutropenią oraz bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni, ciężkie zakażenia mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej cefepim należy podawać tak jak dorosłym.

Podanie leku. Cefepim można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiego wstrzyknięcia w dużą masę mięśniową (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podanie dożylne. Droga dożylna jest preferowaną metodą u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu zakażeniami.

W przypadku podania dożylnego cefepim należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z informacjami podanymi w poniższej tabeli. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podanie domięśniowe. Cefepim można rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, w wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, w 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych w poniższej tabeli.

Gotowy roztwór Cepim należy wizualnie sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych przed podaniem.

Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Dzieci.

Stosować u dzieci w wieku od 1 miesiąca.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u chorych z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działania niepożąganego. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką, miokloniami, napadami padaczkowymi, pobudzeniem neuroprzekaźnikowym.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i przeprowadzić terapię objawową. Stosowanie hemodializy przyspiesza usuwanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form terapii intensywnej.

Niepożądane działania.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony skóry: wysypka skórna, rumień, świąd, pokrzywka.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, kandydoza jamy ustnej, biegunka, zapalenie okrężnicy (w tym pseudobłoniaste), zaparcia, ból brzucha, dyspepsja, zmiana wrażenia smaku.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestaryczna.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, niepokój, bezsenność, parestezje, dezorientacja/utrata przytomności, drgawki/napady padaczkowe, mioklonie, encefalopatia, halucynacje, stupor, śpiączka.

Zaburzenia ogólne i zmiany w miejscu podania: podwyższenie temperatury ciała, potliwość, ból w klatce piersiowej/kręgosłupie, osłabienie, zmiany w miejscu podania, w tym stan zapalny, zapalenie żył, ból.

Infekcje: kandydoza, zapalenie pochwy, świąd narządów płciowych, pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy, inne zakażenia nawłoci.

Ze strony układu oddechowego: zaburzenia oddychania, kaszel, ból gardła, duszność.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, rozszerzenie naczyń, ból w okolicy serca, obrzęki obwodowe.

Ze strony układu moczowego: niewydolność nerek.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: anemia, eozynofilia, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia.

Wskaźniki laboratoryjne: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy alkalicznej, całkowitego bilirubiny, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (PTT), dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, tymczasowy wzrost stężenia azotu mocznikowego we krwi i/lub kreatyniny osocza, fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu.

Oprócz powyższych niepożądanych działań możliwe są działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, toksyczne nekrolityczne zapalenie nabłonka, nefropatia toksyczna, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań i.v. i i.m. można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wskazane w rozdziałach „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Opakowanie.

Fala, zawierająca 1 g proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, w pudełku kartonowym nr 1, 5 takich opakowań w kartonowej skrzynce nr 5.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent. Sens Laboratories Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres działalności.

VI/51B, p/s nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.

Wnioskodawca. Alembic Pharmaceuticals Limited, Indie.