Ceftryaksone

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Ceftryaksone

Skład:

substancja czynna: ceftryaksone;

1 fiolka zawiera ceftryaksone sodowe w ilości odpowiadającej 1 g ceftryaksone.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: krystaliczny proszek od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryaksone.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po przyłączeniu się do białek wiążących penicylinę. W rezultacie przerywana jest biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co z kolei prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakteryjna na ceftryaksone może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksone;
• nieprzenikalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych;
• bakteryjnego pompy wypompowującej (efluksowej).

Wartości odcięcia przy oznaczaniu wrażliwości

Wartości odcięcia dla minimalnego stężenia hamującego (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na cefoksytynę.

b. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym graniczne wartości wrażliwości. W przypadku takich obserwacji należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać do laboratorium referencyjnego.

d. Graniczne wartości dotyczą dobowej dawki wewnętrznowrzetnej 1 g * 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g * 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne stafilokoki (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borreliaburgdorferi, Haemophilusinfluenzae, Haemophilusparainfluenzae, Moraxellacatarrhalis, Neisseriagonorrhoeae, Neisseriameningitidis, Proteusmirabilis, Providentiaspp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis +.

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacterfreundii, Enterobacteraerogenes, Enterobactercloacae, Escherichiacoli%, Klebsiellapneumoniae%, Klebsiellaoxytoca%, Morganellamorganii, Proteusvulgaris, Serratiamarcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacteriumspp., Peptostreptococcus spp., Clostridiumperfringens.

Organizmy oporne

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcusspp., Listeriamonocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacterbaumannii, Pseudomonasaeruginosa, Stenotrophomonasmaltophilia.

Anaeroby

Clostridiumdifficile.

Inne

Сhlamydiaspp., Chlamydomydophilaspp., Mycoplasmaspp., Legionellaspp., Ureaplasmaurealyticum

£ Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są odporne na Ceftryaksone.

• Częstość oporności wynosi co najmniej 50% w co najmniej jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum są zawsze odporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Wprowadzenie do mięśni

Po wstrzyknięciu do mięśni średnie maksymalne stężenie Ceftryaksone we krwi osiąga około połowy wartości obserwowanej po wstrzyknięciu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni 1 g preparatu wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” we krwi po wstrzyknięciu do mięśni jest równe polu po wstrzyknięciu dożylnym równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylnie

Po dożylnej iniekcji bolusowej Ceftryaksone w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie Ceftryaksone we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji Ceftryaksone w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie Ceftryaksone we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu Ceftryaksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia we krwi o 8–15% (C max) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie Ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia Ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryaksone przechodzi przez barierę łożyskową, a jego obecność oczekuje się w małych stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryaksone wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu we krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie.

Ogólny klirens osoczowy Ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi

10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% Ceftryaksone wydalone jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania Ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek i wątroby farmakokinetyka Ceftryaksone zmienia się w niewielkim stopniu: obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiednim zwiększeniem klirensu pozanerkowego ogólnego Ceftryaksone.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania Ceftryaksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej Ceftryaksone we krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy zwiększonym objętości rozkładu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania Ceftryaksone wydłużony jest u noworodków do 14 dni. Stężenie wolnego Ceftryaksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego Ceftryaksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka Ceftryaksone ma charakter nieliniowy. Wszystkie główne parametry farmakokinetyczne oparte na ogólnych stężeniach leku, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki. Nieliniowość wynika z nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego dotyczy ogólnego Ceftryaksone we krwi, ale nie dotyczy formy wolnej (niezwiązanej).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego Ceftryaksone dla poszczególnych gatunków docelowych (tj. procent T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków urodzonych w terminie (od momentu urodzenia):

• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek nerkowych);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzekomą;
• kiłę;
• bakteryjny zapalenie wsierdzia.

Ceftryaksone może być stosowany do:

• leczenia zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (II etap) i późnej (III etap)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriemią spowodowaną którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Ceftryaksone należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych patogenów bakteryjnych nie mieści się w zakresie działania ceftryaksone (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na inne cefalosporyny. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazany:

• u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem czasu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków urodzonych w terminie (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub acidozą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) podania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Efekty niepożądane”).
    • Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksone należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Zobacz również instrukcję do lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksone zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylne.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztwory zawierające wapń, takie jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie powinny być stosowane do rekonstytucji ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylne, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksone mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w tym samym układzie infuzyjnym. Ceftryaksone nie może być podawany jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania układu roztworem zgodnym. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania”, „Efekty niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie współbieżne z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antagonistów witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksone (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich stosowaniu razem z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksone zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani interakcji między ceftryaksone podawanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (dożylne lub doustne).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po współistniejącym stosowaniu dużych dawek ceftryaksone i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie Ceftryaksone i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy w wywiadzie pacjenta występowały ciężkie reakcje nadwrażliwości na Ceftryaksone, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Z ostrożnością należy stosować Ceftryaksone u pacjentów z wywiadem łagodniejszych reakcji nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich działań niepożądanych ze strony skóry (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/ toksyczny epidermalny nekroliz); jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca życia opisywano przypadki wytrącania się soli wapniowej Ceftryaksone w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. U co najmniej jednego z tych pacjentów Ceftryaksone i preparaty wapniowe podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów u pacjentów poza noworodkami, którym podawano Ceftryaksone i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na wyższe ryzyko powstawania osadów soli wapniowej Ceftryaksone w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Przy stosowaniu Ceftryaksone u pacjentów w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwań dożylnych zawierającymi wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak u pacjentów powyżej 28 dnia życia Ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego roztworem soli fizjologicznej między podawaniem tych środków, aby zapobiec powstawaniu osadów. U pacjentów wymagających ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do pełnego żywienia pozajelitowego (PN) pracownicy medyczni mogą rozważyć stosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie Ceftryaksone u pacjentów wymagających ciągłego żywienia pozajelitowego zostanie uznane za konieczne, roztwory do PN i Ceftryaksone można podawać jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo wstrzymać podawanie roztworów do PN na czas infuzji Ceftryaksone i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Ceftryaksone u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono przy stosowaniu dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że Ceftryaksone, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym Ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia Ceftryaksone.

Jeśli podczas stosowania Ceftryaksone u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie Ceftryaksone do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długoterminowe.

Podczas leczenia długotrwałego należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierne namnażanie mikroorganizmów opornych.

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym Ceftryaksone. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrożenia życia. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiły biegunki podczas lub po stosowaniu Ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii Ceftryaksone i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania Ceftryaksone test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto Ceftryaksone może powodować fałszywie dodatnie wyniki badań na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania Ceftryaksone poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód.

Każdy gram leku Ceftryaksone zawiera 3,6 mmola sodu. Należy to uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryaksone ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, chyba że patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji wielopatogennych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na Ceftryaksone, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, Ceftryaksone można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylne.

Choroba kamicy żółciowej.

W przypadku obecności cieni na badaniu USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej Ceftryaksone. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na badaniach USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu Ceftryaksone w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Osady znikają po przerwaniu terapii Ceftryaksone. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej Ceftryaksone towarzyszyły objawy. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę korzyści i ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących Ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania Ceftryaksone może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Choroba kamicy nerkowej.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania Ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie korzyści i ryzyka w danym przypadku.

Encefalopatia.

Opisywano przypadki encefalopatii podczas stosowania Ceftryaksone, szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem Ceftryaksone (np. dezorientacja, zmiana stanu psychicznego, mioklonus, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania Ceftryaksone.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności. Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania Ceftryaksone u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, Ceftryaksone można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryaksone przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu się ze stosowania Ceftryaksone, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Płodność.

Brak danych dotyczących wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiowania maszyn.

Podczas leczenia Ceftryaksone mogą wystąpić takie działania niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano zalecane dawki dla poszczególnych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można stosować pojedynczą dawkę wewnątrzmięśniową leku Ceftryaksone w dawce 1–2 g.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii Ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g w ciągu doby przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Pojedyncza dawka 500 mg wstrzykiwana w sposób wewnątrzmięśniowy.

Zastrzykowe

Zalecana dawka to 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzyku neurologicznego przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzyku, w tym zastrzyku neurologicznego, oparte są na ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Uogólnione borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić krajowe lub lokalne wytyczne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (˂ 50 kg)

Dzieciom o masie ciała od 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (˂ 50 kg), wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można stosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub niepowodzenia wcześniejszej terapii, Ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń operacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzyk

Zalecane dawki to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzyku, w tym neurosyfilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacji do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających zastosowania specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu wstępnym ostrego zapalenia ucha środkowego można stosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym neurozastrzykowcu, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksone należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu objawów lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy zachowanej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksone, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksone nie powinny przekraczać 2 g.

Nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku pacjentom poddawanym dializę, po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu podczas dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftryaksone można podawać za pomocą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aby uzyskać szczegółowe informacje, zaleca się zapoznanie się z instrukcją stosowania lidokainy.

Podanie dożylne

Ceftryaksone można podawać za pomocą dożylnej infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub za pomocą powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego nie dłużej niż 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe należy podawać za pomocą infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) leczenia roztworami dożycznymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksone z wapniem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringer’a lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli ceftryaksone z wapniem może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie można mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryaksone należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Przygotowany roztwór należy przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa peritonealna nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Reakcje niepożądane.

Reakcjami niepożądanymi najczęściej obserwowanymi podczas stosowania ceftryaksone są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryaksone określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oceny na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranoznab; częstotliwość nieznanaa – nadinfekcje*b.

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznanaa – anemia hemolitycznab, agranulocytoza.

Układ odpornościowy: częstotliwość nieznana – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilakto-idne, reakcje nadwrażliwości*b.

Układ nerwowy: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; częstotliwość nieznana a – drgawki, encefalopatia.

Organ słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana a – zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie: rzadko – skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często – biegunkab, stolec wodnisty; nieczęsto – nudności, wymioty; częstotliwość nieznana a – zapalenie trzustki*b, stomatyt, glosyt.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana a – osady w pęcherzu żółciowym*b, żółtaczka jądrowa; częstotliwość nieznana – zapalenie wątrody*c, zapalenie wątrody cholestazy*c, b.

Skóra i tkanka podskórna: często – wysypka; nieczęsto – świąd; rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznana a – zespół Stevensa-Johnsona*b, toksyczny epidermalny nekroliozy*b, rumień wielopostaciowy, ostra ogólna pokrzywka ropna.

Układ moczowy i narządy moczowe: rzadko – hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana a – fałszywie dodatni test Coombsa*b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię*b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy*b.

a Na podstawie doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie, a dotyczyły nieokreślonej liczby pacjentów, nie można wiarygodnie oszacować częstości występowania tych reakcji, dlatego też są one klasyfikowane jako o nieznanej częstości.

b Zob. rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”.

c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryaksone.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksone.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano w sposób dożylnej ceftryaksone oraz leki zawierające wapń. Podczas autopsji w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksone. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryaksone (zob. rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także miały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i braku oddawania moczu oraz znikają po odstawieniu ceftryaksone (zob. rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów przy dożylnej aplikacji leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (zob. rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ceftryaksone jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać go do innych leków, oprócz tych wymienionych w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryaksone nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia dożylnego (zob. rozdziały „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Reakcje niepożądane”).

Opakowanie.

1 g leku w fiolce szklanej zamkniętej gumową przeciwnicą i aluminiową pokrywką z elementem „flip-off”, 1 lub 10 fiol w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Zeiss Pharmaceuticals Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Plot No. 72, EPIP, Phase-I, Jharmajri, Baddi, Distt. Solan, (H. P.), India

Wniosek składający.

AAR PHARMA FZ-LLC, Zjednoczone Emiraty Arabskie

Adres wniosku składającego.

Premises 702, 7th Floor, Building: DSC Tower, Post Box – 478837, Dubai, United Arab Emirates.