Ceftryaksone

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA LĘKU Ceftryaksone

Skład:

substancja czynna: ceftryaksone

1 butelka zawiera: ceftryaksone (w postaci ceftryaksone sodu) – 1,0 g.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek prawie biały lub o barwie żółtawej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego.

Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftryaksone.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę. W efekcie zatrzymywana jest biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność. Odporność bakterii na ceftryaksone może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu;
• nieprzepuszczalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych;
• bakteryjnego pompy eflluksowej.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości. Granice wartości dla minimalnego stężenia hamującego (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na cefoksytynę.

b. Wnioski dotyczące wrażliwości oparte są na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty o minimalnej stężeniu hamującym przekraczającym graniczne wartości wrażliwości. W przypadku takiego zjawiska należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – przesłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d. Graniczne wartości dotyczą dobowej dawki wewnętrznej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Skuteczność kliniczna w odniesieniu do określonych patogenów

Zakres nabytej oporności wyizolowanych gatunków może różnić się w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja o oporności, szczególnie w przypadku ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalny zakres oporności jest taki, że efektywność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

Gatunki wrażliwe

Drobnoustroje Gram-dodatnie beztlenowe

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie Gram-dodatnie o negatywnej koagulazie (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Drobnoustroje Gram-ujemne beztlenowe

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Drobnoustroje Gram-dodatnie beztlenowe

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Drobnoustroje Gram-ujemne beztlenowe

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Drobnoustroje tlenowe

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Drobnoustroje oporne

Drobnoustroje Gram-dodatnie beztlenowe

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Drobnoustroje Gram-ujemne beztlenowe

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Drobnoustroje tlenowe

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinoodporne bakterie są oporne na Ceftryaksone.

• Częstość oporności > 50% przynajmniej w jednym regionie.

% Szczepy produkujące β-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie do mięśni. Po wstrzyknięciu do mięśni średnie stężenie szczytowe Ceftryaksone w osoczu wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2-3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie-czas” w osoczu po podaniu do mięśni jest równe polu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylnie. Po dożylnej iniekcji bolusowej Ceftryaksone w dawce 500 mg i 1 g średnie stężenie szczytowe Ceftryaksone w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji Ceftryaksone w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie Ceftryaksone w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład. Objętość rozkładu Ceftryaksone wynosi 7-12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i śluzówce nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i stawowej, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego szczytowego stężenia w osoczu o 8-15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48-72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek. Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie szczytowe stężenie Ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Szczytowe stężenia Ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4-6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową, a także w małych stężeniach występuje w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami osocza krwi. Ceftryaksone odwracalnie łączy się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biotransformacja. Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie. Całkowity klirens osoczowy Ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10-22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5-12 ml/min. 50-60% Ceftryaksone wydalane jest w niezmienionej postaci przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40-50% – w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półtrwania (t½) Ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby.

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka Ceftryaksone zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie t½ (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie t½ przy zaburzeniu funkcji nerek tłumaczy się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami osocza krwi i odpowiednim zwiększeniem klirensu pozanerkowego całkowitego Ceftryaksone.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby t½ Ceftryaksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia się frakcji wolnej Ceftryaksone w osoczu krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku przy równoległym zwiększeniu objętości rozkładu.

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni t½ jest zazwyczaj 2-3 razy wyższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci. t½ Ceftryaksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego Ceftryaksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami osocza krwi. U dzieci t½ jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego Ceftryaksone są wyższe u dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka Ceftryaksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem t½, zależą od dawki i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy ona całkowitego Ceftryaksone w osoczu krwi, a nie dotyczy wolnej (niezwiązanej) frakcji.

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna. Jak u innych β-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego Ceftryaksone dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli %T > minimalne stężenie hamujące).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Preparat wskazany jest do leczenia następujących zakażeń u dorosłych oraz dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym zapalenie nerek z towarzyszącym zapaleniem miedniczki nerkowej);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistek;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Preparat może być stosowany w celu:

• leczenia zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II etap) i późnej (III etap)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyki przeciwinfekcyjnej przed zabiegami chirurgicznymi;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z wymienionych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z wyżej wymienionych infekcji.

Preparat należy przepisać w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na Ceftryaksone lub na jakikolwiek inny cephalosporyn. Wcześniejsze wystąpienie ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. reakcji anafilaktycznych) na jakikolwiek inny typ antybiotyków β-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazany:

• noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;
• noworodkom dojrzałym (w wieku ≤ 28 dni):
• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub kwasocą, ponieważ przy takich stanach prawdopodobnie zaburzone jest wiązanie bilirubiny*;
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) podania wewnętrznie żylne leków z zawartością wapnia lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej Ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Powikłania i działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że Ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może prowadzić do rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem Ceftryaksone do mięśnia należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Zobacz instrukcję do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów Ceftryaksone zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rozcieńczania Ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnej, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej Ceftryaksone mogą również powstawać przy mieszaniu Ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w tym samym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami do długotrwałych infuzji zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, Ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu cieczą zgodną z oboma lekami pomiędzy infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej Ceftryaksone (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Powikłania i działania niepożądane”).

Stosowanie Ceftryaksone w połączeniu z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii Ceftryaksone (patrz sekcja „Powikłania i działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego działania aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz czynności nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z Ceftryaksone obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między Ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między Ceftryaksone do wstrzykiwań do mięśnia a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnej lub doustnie).

U pacjentów stosujących Ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieloenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania Ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie zaobserwowano zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek Ceftryaksone i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania Ceftryaksone.

Szczególne wskazania.

Reakcje nadwrażliwości. Jak przy stosowaniu wszystkich antybiotyków β-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksone i podjąć odpowiednie działania nagłego charakteru. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne środki β-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/nekroliza epidermalna toksyczna, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu) związane z leczeniem ceftryaksonem, jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcja Jarischa -Herxheimera. Niektórzy pacjenci zakażeni patogenami z rodzaju Spirochaeta mogą doświadczać reakcji Jarischa-Herxheime krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksonem. Zazwyczaj reakcja Jarischa-Herxheime jest stanem samoograniczającym się lub może być leczona objawowo. Nie należy przerywać leczenia antybiotykami, jeśli wystąpi taka reakcja.

Encefalopatia. Opisywano encefalopatię podczas stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego środkowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonia, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksonu.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń. Opisywano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach u niemowląt przedwczesnych i urodzonych w terminie w wieku poniżej 1 miesiąca zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków wytrącania się wewnątrz naczyniowego, poza noworodkami, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryaksonu pacjentom w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie żadnych roztworów do wlewu dożylnego zawierających wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak pacjentom w wieku od 28 dni ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych części ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec wytrącaniu się osadu. Pacjentom wymagającym ciągłych wlewów roztworów zawierających wapń do pełnego żywienia dożylnej (TPN), lekarz może przepisać alternatywne środki przeciwbakteryjne, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadu. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne stosowanie ceftryaksonu, roztwory do TPN i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, choć przez różne systemy infuzyjne i do różnych części ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do TPN na czas infuzji ceftryaksonu i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” i „Niezgodność”).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność ceftryaksonu u dzieci zostały ustalone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryakson, jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna. Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć diagnozę anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie. Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozbudowany morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie jelita grubego / nadmierne rozmnażanie odpornych mikroorganizmów.

Przypadki zapalenia jelita grubego i zapalenia jelita grubego pseudobłoniastego związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych odnotowano podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciw Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadinfekcje spowodowane mikroorganizmami odpornymi na lek.

Ostra niewydolność nerek i wątroby. W przypadku ostrej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych. Podczas stosowania leku test Coombsa może dawać fałszywie pozytywne wyniki. Ponadto ceftryakson może powodować fałszywie pozytywne wyniki badania na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu niel enzymatycznymi metodami mogą wystąpić fałszywie pozytywne wyniki. Podczas stosowania ceftryaksonu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Obecność ceftryaksonu może prowadzić do uzyskiwania fałszywie niskich poziomów glukozy przy stosowaniu niektórych systemów do oznaczania glukozy we krwi. Patrz instrukcja obsługi każdego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody analizy.

Zakres działania przeciwbakteryjnego. Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, chyba że patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy. Jeśli stosuje się roztwór lidokainy jako rozpuszczalnik, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia oraz inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno w żadnym przypadku podawać dożylnie.

Kamica żółciowa. W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, błędnie uznawane za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryaksonu towarzyszyły objawy. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci. Przypadki zapalenia trzustki, możliwe spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, odnotowano u pacjentów przyjmujących ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak poprzednia intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryaksonu.

Kamica nerek. Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Sód. 1 gram leku ceftryakson zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej pod względem zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta. Jednak nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu się z zamiaru stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność. W badaniach funkcji rozrodczych nie stwierdzono oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów samochodowych lub innych urządzeń.

Ceftryakson może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów samochodowych lub pracy z złożonymi urządzeniami, ponieważ możliwe jest wystąpienie takich działań niepożądanych jak zawroty głowy. Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów samochodowych lub pracy z złożonymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie. Dawkę leku dobiera się indywidualnie w zależności od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano zalecane dawki dla określonych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg).

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego. Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g Ceftryaksone. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii Ceftryaksone może okazać się skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g wewnątrzmięśniowo na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu operacji przed zabiegiem chirurgicznym. 2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja. Jednorazowo 500 mg wstrzyknięć wewnątrzmięśniowych.

Zajście. Zalecana dawka to 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku syfilis nerwowego przez okres 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w syfilisie, w tym syfilisie nerwowym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)]. Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić krajowe lub lokalne wytyczne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (<50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego. Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą wstrzyknięcie domięśniowe Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego poprzedniego leczenia, Ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją.

50–80 mg/kg jako dawka pojedyncza przed operacją.

Zastrzeżenie. Zalecana dawka to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzeżenia, w tym neurozastrzeżenia, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)]. 50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku do 41. tygodnia życia uwzględniając rozwój wewnątrzmaciczny (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteryjemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego. Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego może być stosowana jednorazowa wewnątrzmięśniowa iniekcja Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed zabiegiem. Jednorazowa dawka 20–50 mg/kg przed operacją.

Zastrzykowce. Zalecana dawka to 50 mg/kg raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowców, w tym neurosyfilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksone należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku. Przy dobrej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksone, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksone nie powinny przekraczać 2 g.

Jeśli pacjent jest poddawany dializie, nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu podczas dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i nerek. W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie wewnątrzmięśniowe. Ceftryaksone można podawać w formie głębokiej iniekcji wewnątrzmięśniowej. Iniekcję wewnątrzmięśniową należy wykonywać w środkową część mięśnia pośladkowego. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją lekarską dla lidokainy.

Podanie dożylne. Ceftryaksone można podawać w formie dożylnej infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub w formie powolnej iniekcji dożylnej trwającej ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg lub wyższe należy podawać w formie infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. U noworodków dawki dożylne należy podawać przez 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie wewnątrzmięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków (≤28 dni), którzy wymagają (lub mogą wymagać) leczenia roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożylnej, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksone może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnej. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed zabiegiem ceftryaksone należy podać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek należy stosować u dzieci zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa peritonealna nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania.

Najczęściej obserwowanymi niepożądanymi działaniami podczas stosowania ceftryaksone są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych. Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryaksone określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Reakcje sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób:

bardzo często (≥1/10);

często (≥1/100 <1/10);

rzadko (≥1/1000 <1/100);

wysokie rzadko (≥1/10000 <1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

a Na podstawie doniesień zgłaszanych po rejestracji. Ponieważ doniesienia o tych reakcjach były spontaniczne i pochodziły z populacji o nieznanej liczebności, nie można wiarygodnie oszacować ich częstości, dlatego zaliczono je do kategorii „częstość nieznana”.

b patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu Ceftryaksone.

Zakażenia i inwazje. Przypadki biegunki po podaniu Ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osad soli wapniowej ceftryaksone. Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku <28 dni), którym podawano dożylne ceftryaksone i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach stwierdzono osady soli wapniowej ceftryaksone. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftryaksone niż u dorosłych (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 g, a także miały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Osady mogą występować z objawami lub bezobjawowo i mogą prowadzić do obturacji dróg moczowych oraz niewydolności nerek pozaobustrawnej, które zazwyczaj są odwracalne po zakończeniu terapii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów po wstrzyknięciu dożylnym u dzieci była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Doniesienia o niepożądanych odczynach po rejestracji leku mają istotne znaczenie. Umożliwiają one monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych odczynów oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie wymagają żadnych szczególnych warunków przechowywania.

Niezgodność.

Ceftryaksone nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów.

Ceftryaksone jest niezgodne z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, oprócz tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Niepożądane odczyny”).

Jeśli przewiduje się terapię ceftryaksone w połączeniu z innym antybiotykiem, nie wolno mieszać tych leków w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do infuzji.

Opakowanie. 1 g proszku w fiolce; 1 lub 5, lub 50 fiolki w pudełku kartonowym; 1 lub 5 fiolki w blisterze, 1 blister w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”. Sp. z o.o. „Lekhim-Obuchów”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Seweryna Potockiego 36.

Ukraina, 08700, obwód kijowski, miasto Obuchów, ul. Kijewska 126 A.

Data ostatniego przeglądu.