Ceftryaksone

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Ceftryaksone

Skład:

substancja czynna: ceftryaksone;

1 fiolka zawiera ceftryakson (w postaci ceftryaksonu sodowego) 1,0 g.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny o barwie od niemal białej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftryaksone. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co z kolei prowadzi do lizy i śmierci komórki bakteryjnej.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksone może być spowodowana jednym lub kilkoma z następujących mechanizmów:

• Hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżenie powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu.
• Nieprzepuszczalność zewnętrznej błony cytoplazmatycznej u bakterii Gram-ujemnych.
• Bakteryjny pompę efliuksową.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego wzrost (MIC) określone zostały przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości; jeśli takie zjawisko występuje, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – przesłać do laboratorium referencyjnego.

d Granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki wewnętrznowennej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki, co najmniej 2 g × 1.

Skuteczność kliniczna wobec określonych patogenów

Szerokość nabytej oporności u niektórych gatunków patogenów może się różnić w zależności od regionu geograficznego i czasu, dlatego zaleca się posiadanie lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. Gdy lokalna częstość oporności jest taka, że stosowanie leku wobec co najmniej niektórych rodzajów infekcji budzi wątpliwości, zaleca się skonsultowanie się z ekspertem.

Gatunki ogólnie wrażliwe

Drobnoustroje Gram-dodatnie tlenowe

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie Gram-dodatnie obojętne do koagulazy (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Drobnoustroje Gram-ujemne tlenowe

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, wobec których nabyta oporność może stanowić problem

Drobnoustroje Gram-dodatnie tlenowe

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Drobnoustroje Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Beztlenowce

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Drobnoustroje Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Drobnoustroje Gram-ujemne tlenowe

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Beztlenowce

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp. , Chlamydophila spp., Mycoplasma spp. , Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie szczepy Staphylococcus aureus oporne na metycylinę są oporne na Ceftryaksone.

• Częstość oporności >50 % co najmniej w jednym regionie.

% Szczepy produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Podanie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie Ceftryaksone w osoczu wynosi około połowy stężenia obserwowanego po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g preparatu wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) w osoczu po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe AUC po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylne

Po dożylnej iniekcji bolusowej Ceftryaksone w dawce 1 g średnie maksymalne stężenie Ceftryaksone w osoczu wynosi około 200 mg/l. Po dożylnej infuzji Ceftryaksone w dawce 1 g stężenie Ceftryaksone w osoczu wynosi około 150 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu Ceftryaksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, drgach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego Cmax o 8–15 % po powtórnym podaniu, stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do określonych tkanek

Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Stopień przenikania zwiększa się w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie Ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia Ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po podaniu dożylnym. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową, jego obecność w małych stężeniach oczekuje się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryaksone odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Metabolizm

Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy Ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % Ceftryaksone wydawane jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania Ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka Ceftryaksone zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotne), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniach funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia pozanerkowego klirensu całkowitego Ceftryaksone.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania Ceftryaksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Ma to również związek ze zwiększeniem frakcji wolnej Ceftryaksone w osoczu, co prowadzi do pozornego paradoksalnego zwiększenia całkowitego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do całkowitego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania Ceftryaksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego Ceftryaksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego Ceftryaksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka Ceftryaksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki i są oparte na całkowitym stężeniu leku, zmniejszając się mniej niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza, dlatego dotyczy ona całkowitego Ceftryaksone w osoczu, ale nie dotyczy formy wolnej (niezwiązanej).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego Ceftryaksone dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli % T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ceftryaksone jest wskazany w leczeniu poniższych zakażeń u dorosłych oraz u dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od urodzenia):

• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzekomica;
• kiła;
• bakteryjny zapalenie wsierdzia.

Lek może być stosowany w:

• leczeniu ostrego zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II etap) i późnej (III etap)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyce przeciwinfekcyjnej przed zabiegami chirurgicznymi;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Lek należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych patogenów bakteryjnych nie mieści się w zakresie działania leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na inny lek z grupy cefalosporyn. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki z grupy beta-laktamowych antybiotyków (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazany:

• u przedwczesnie urodzonych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków donoszonych (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub zasidem, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) podania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może wiązać się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksone do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Patrz instrukcja do lidokainy przeznaczona dla personelu medycznego, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksone zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rozpuszczania leku Ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksone mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnej infuzji zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu cieczą zgodną z obydwoma lekami między infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Współdziałanie leku z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie przeciw witaminie K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antywitaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu i ceftryaksone obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksone podawanym do mięśni a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować wyniki fałszywie dodatnie w badaniu na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksone i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksone i podjąć odpowiednie działania nagłe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaksone, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryaksone należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich działań niepożądanych ze strony skóry (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/toksyczny naciekowy nekroliz, oraz reakcje lekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS)), związane z leczeniem ceftryaksonem, które mogą zagrozić życiu lub być śmiertelne, choć częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń

U przedwczesnie urodzonych i noworodków urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca opisano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podawano ceftryaksone i wapń w różnych czasach i przez różne systemy do wlewu dożylnego. Według istniejących danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów poza noworodkami, którym podawano ceftryaksone i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftryaksone nie można mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy użyciu różnych systemów do wlewu lub podawania leków w różnych miejscach wlewu. Jednak u pacjentów w wieku od 28 dni ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy wlewu do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu wlewu roztworem fizjologicznym między podawaniem tych środków, aby zapobiec powstawaniu osadów. U pacjentów wymagających ciągłego podawania roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnego (PN), personel medyczny może rozważyć zastosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne zastosowanie ceftryaksone, roztwory do PN i ceftryaksone można podawać jednocześnie, choć przez różne systemy wlewu i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PN na czas wlewu ceftryaksone i przepłukać systemy wlewu między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Ceftryaksone u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób podania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryaksone, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Ceftryaksone jest przeciwwskazane u przedwczesnie urodzonych i noworodków urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunozależna anemia hemolityczna

Zdarzyły się przypadki immunozależnej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksone u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć diagnozę anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksone do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie jelita / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych

Zapalenie jelita i zapalenie jelita pseudobłoniaste związane z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych odnotowano podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksone. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po zastosowaniu ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Tak jak w przypadku innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenie spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych

Podczas stosowania leku Ceftryaksone test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto Ceftryaksone może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić wyniki fałszywie dodatnie. W okresie stosowania leku Ceftryaksone stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód

1 gram leku zawiera 3,6 mmol (83 mg) sodu. Należy to uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Ceftryaksone ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być nieodpowiednie do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów są mikroorganizmy oporne na ceftryaksone, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryaksone można podawać tylko do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Choroba kamicy żółciowej

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherzyka żółciowego, a częstość ich występowania rosła przy stosowaniu ceftryaksone w dawce 1 g na dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksone wiązano z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie korzyści i ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących lek Ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błon żółciowych, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Ceftryaksone może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerek

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerek lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę korzyści i ryzyka w danym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxheima (JHR)

U niektórych pacjentów z infekcjami spirochetowymi może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheima (JHR) krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksonem. Ta reakcja zazwyczaj jest stanem przejściowym, który nie wymaga leczenia, lub może być złagodzony za pomocą terapii objawowej. Nie należy przerywać leczenia antybiotykiem, jeśli wystąpi reakcja Jarischa-Herxheima.

Encefalopatia

Donoszono o encefalopatii podczas stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksone (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksone.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksone u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftryaksone można stosować w czasie ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Okres karmienia piersią

Ceftryaksone przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się wpływu na niemowlęta karmione piersią. Jednak nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu stosowania ceftryaksone, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na męską lub żeńską płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano zalecane dawki dla określonych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

*W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

**W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Może być stosowana jednorazowa dawka wewnątrzmięśniowa 1–2 g ceftryaksone.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g wewnątrzmięśniowo raz na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka przedoperacyjna infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonorea

Jednorazowa dawka – 500 mg w trybie wewnątrzmięśniowym.

Zastrzyk

Zalecana dawka to 0,5–1 g 1 raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g 1 raz na dobę w przypadku neurozakażycia przez okres 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zakażyciu, w tym neurozakażyciu, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione borelioza Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)]

Po 2 g 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia różni się, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Dzieci w wieku od 15 dni do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała ≥ 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

*W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

**W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W wstępnym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można stosować jednorazową wstrzyknięcie wewnątrzmięśniowe Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg masy ciała. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego poprzedniego leczenia, ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu wewnątrzmięśniowym w dawce 50 mg/kg masy ciała na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecana dawka to 75–100 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 g) 1 raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym w zastrzykowcu nerwowym, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione borelioza Lyme’a [wczesna (II etap) i późna (III etap)]

50–80 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku do 41 tygodnia uwzględniając rozwój wewnątrzmaciczny (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

*W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Ceftryaksone w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała jednorazowo na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowca, w tym neurozastrzykowca, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi terapii antybiotykowej, stosowanie ceftryaksone należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu osiągnięcia eradykacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej funkcji nerek i wątroby nie jest konieczna korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryaksone, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawkowanie ceftryaksone nie powinno przekraczać 2 g.

W przypadku, gdy pacjent poddawany jest dializie, nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu podczas dializy osmotycznej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftryaksone można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek mięśnia pośladkowego. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją medycznego stosowania lidokainy.

Podanie dożylne

Ceftryaksone można podawać dożylnie w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana droga) lub w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane dożylne podawanie należy przeprowadzać przez 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć w przypadku, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub prawdopodobnie będą wymagać) leczenia roztworami wstrzykiwalnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringer’a lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksone może również wystąpić podczas mieszania ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie można mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryaksone należy podać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Zalecane stężenia roztworów:

stężenie do wstrzyknięcia dożylnego: 100 mg/ml,

stężenie do infuzji dożylnej: 50 mg/ml.

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji:

zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów. Szczegóły dotyczące przechowywania odtworzonego roztworu leku patrz w sekcji „Warunki przechowywania”.

Ceftryaksone nie powinien być mieszany w jednej strzykawce z żadnym lekiem, z wyjątkiem 1 % roztworu chlorku lidokainy (tylko do wstrzyknięć domięśniowych).

Linię infuzyjną należy przepłukać po każdym podaniu.

Przygotowanie roztworów do podania:

Ceftryaksone, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g.

Do wstrzyknięcia dożylnego 1 g ceftryaksone rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Wstrzyknięcie należy podawać przez 5 minut bezpośrednio do żyły lub przez rurkę do infuzji dożylnej.

Do podania domięśniowego 1 g ceftryaksone rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu chlorku lidokainy. Roztwór należy podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Dawki przekraczające 1 g należy podzielić i podawać w więcej niż jednym miejscu.

Objętość wypierania 1 g ceftryaksone wynosi 0,71 ml w wodzie do wstrzykiwań oraz 1 % w roztworze chlorku lidokainy. Po dodaniu 10 ml wody do wstrzykiwań końcowe stężenie odtworzonego roztworu wynosi 93,37 mg/ml. Po dodaniu 3,5 ml 1 % roztworu chlorku lidokainy końcowe stężenie odtworzonego roztworu wynosi 237,53 mg/ml.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie .

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania.

Niepożądane reakcje najczęściej obserwowane podczas stosowania ceftryaksone to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryaksone określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10)
często (≥ 1/100, < 1/10)
rzadko (≥ 1/1000, < 1/100)
nieczęsto (≥ 1/10000, < 1/1000)
częstotliwość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych; dane z doniesień po wprowadzeniu na rynek; ponieważ doniesienia o tych reakcjach były dobrowolne, a rozmiar populacji nieznany, nie można wiarygodnie oszacować częstotliwości zjawisk, dlatego zaliczono je do kategorii reakcji o nieznanej częstotliwości).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranozny; częstotliwość nieznana – nadinfekcje.

Zaburzenia układu krwi i układu chłonnego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepliwości; częstotliwość nieznana – anemia hemolityczna, agranulocytoza; nieznane – zespół Kounisa.

Zaburzenia układu immunologicznego: częstotliwość nieznana – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktykowe, nadwrażliwość, reakcja Jarischa-Herxheima (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – encefalopatia; częstotliwość nieznana – drgawki.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana – zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: rzadko – skurcz oskrzeli.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – luźne stolce, biegunka; nieczęsto – nudności, wymioty; częstotliwość nieznana – zapalenie trzustki, stomatyt, glosyt.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana – osady w pęcherzu żółciowym\textsuperscript{2}, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby\textsuperscript{1}, zapalenie wątroby cholesteryczne\textsuperscript{1,2}.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; nieczęsto – świąd; rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznana – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, rumień wielopostaciowy, ostra ogólna pustulowica egzantematyczna, reakcje lekowe z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: nieczęsto – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy.

\textsuperscript{1} Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryaksone.
\textsuperscript{2} Patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”.

Opis niektórych niepożądanych reakcji

Infekcje i inwazje

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksone

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryaksone i leki zawierające wapń dożylnie. Podczas sekcji zwłok stwierdzono osady soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego okresu półwydalenia ceftryaksone niż u dorosłych (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci otrzymujących wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite powyżej 10 gramów, a także mających dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie). Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii i znikają po odstawieniu ceftryaksone (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych badań prospektywnych, częstość powstawania osadów po podaniu dożylnym u dzieci była różna: w niektórych badaniach – powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszą objawy, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Donoszenie podejrzanych niepożądanych reakcji

Donoszenie o podejrzanych niepożądanych reakcjach po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku „korzyść/ryzyko” dla danego leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny donosić o wszelkich podejrzanych niepożądanych reakcjach poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Odtworzony roztwór jest chemicznie i fizycznie stabilny przez 6 godzin przy przechowywaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C lub przez 24 godziny w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, przygotowany roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli roztwór nie jest stosowany natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania.

Niezgodność.

Zgodnie z danymi literaturowymi, ceftryaksone jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie wolno mieszać ceftryaksone z niektórymi rozpuszczalnikami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów.

Roztworów zawierających ceftryaksone nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Nie należy mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia dożylnej (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Niepożądane działania”).

W przypadku przepisywania leczenia ceftryaksone w połączeniu z innym antybiotykiem, leki należy podawać za pomocą oddzielnych strzykawek lub w oddzielnych roztworach do infuzji.

Opakowanie.

Po 1 lub 10 fiol w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Qilu Pharmaceutical Co., Ltd. (High-Tech Zone Site)

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Nr 317, Xinluo Road, High-tech Zone, Jinan, Shandong Province, 250101, P.R. China

Właściciel pozwolenia.

M.BIOTECH LIMITED

Adres właściciela pozwolenia.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom