Ceftryaksone

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Ceftryaksone

Skład:

substancja czynna: ceftryaksone;

1 fiolka zawiera ceftryaksonu sodowego w ilości odpowiadającej 1000 mg ceftryaksonu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: krystaliczny proszek od białego do żółto-pomarańczowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryaksone. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymana jest biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksone może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim zakresie działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale wytwarzane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu;
• zmniejszonej przenikalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych;
• aktywności pompy eflluksowej bakteryjnej.

Badania wrażliwości

Minimalne stężenie hamujące (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST), jest następujące:

1. Aby uzyskać informację na temat wykorzystania punktów odcięcia w nawiasach, zobacz https://www.eucast.org/eucastguidancedocuments/.
2. Odmiany wrażliwe na benzylopenicylinę mogą być uznawane za wrażliwe na wszystkie leki beta-laktamowe z punktami odcięcia (w tym te oznaczone przypisem), bez dodatkowego testowania. Odmiany oporne na benzylopenicylinę należy testować pod kątem wrażliwości na poszczególne leki.
3. Wrażliwość stafilokoków na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę, z wyjątkiem cefiksymu, ceftazydimu, ceftazydimu z awibaktamem, ceftybutenu i ceftolozanu z tazobaktamem, które nie mają punktów odcięcia i nie powinny być stosowane w infekcjach stafilokokowych. W przypadku doustnego stosowania należy zadbać o wystarczające nasycenie w ognisku infekcji. W przypadku zgłoszenia stosowania cefotaksymu i ceftryaksone do leczenia stafilokoków wrażliwych na metycylinę, należy podać: „Wrażliwe, zwiększona ekspozycja” (I). Niektóre metycylinooporne S. aureus są wrażliwe na ceftarolinę i cefobiprol.
4. Wrażliwość streptokoków grup A, B, C i G na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na benzylopenicylinę.

Skuteczność kliniczna w odniesieniu do konkretnych patogenów

Zasięg nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego pożądane jest posiadanie informacji o lokalnej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że korzyść z zastosowania ceftryaksone, przynajmniej w odniesieniu do leczenia niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertami.

Gatunki powszechnie wrażliwe

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)*, koagulazo-ujemne stafilokoki (wrażliwe na metycylinę)*, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli**, Klebsiella pneumoniae**, Klebsiella oxytoca**, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Opornymikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne:

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

* Wszystkie metycylinooporne stafilokoki są oporne na ceftryaksone.

• Częstotliwość oporności >50 % co najmniej w jednym regionie.

** Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wprowadzenie domięśniowe

Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie stężenie ceftryaksone w osoczu wynosi około połowy stężenia obserwowanego po wewnątrzżylowym podaniu równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po jednorazowym domięśniowym podaniu 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) w osoczu po podaniu domięśniowym jest równe AUC po wewnątrzżylowym podaniu równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylne

Po wewnątrzżylowym podaniu bolusowym ceftryaksone w dawce 500 mg i 1 g średnie stężenie ceftryaksone w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po wewnątrzżylowych infuzjach ceftryaksone w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksone w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryaksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost Cmax o 8–15 % po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Penetracja jest bardziej wyrażona w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % stężenia w osoczu, w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wewnątrzżylowej iniekcji. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową i występuje w niewielkich stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami krwi

Ceftryaksone odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu w osoczu mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksone wydalane jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksone zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie niewielkie wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniach funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami krwi i odpowiednim zwiększeniem pozanerkowego klirensu całkowitego ceftryaksone.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksone w osoczu, co powoduje paradoksalne zwiększenie całkowitego klirensu leku, przy równoległym zwiększeniu objętości rozkładu i całkowitego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami krwi. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryaksone są wyższe u dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza, dlatego dotyczy to całkowitego ceftryaksone w osoczu, ale nie dotyczy formy wolnej (niezwiązanej).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej MIC ceftryaksone dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli %T > MIC).

Bezpieczeństwo – dane przedkliniczne

Istniejące dane z badań na zwierzętach wskazują, że wysokie dawki soli wapniowej ceftryaksone prowadziły do powstawania kamieni i osadów w pęcherzu żółci psów i małp, które okazały się odwracalne. Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego działania na układ rozrodczy ani genotoksyczności. Badania kancerogenności ceftryaksone nie przeprowadzono.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Stosuje się w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od urodzenia):

• meningitis bakteryjna;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• gruźlica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Preparat może być stosowany w celu:

• leczenia ostrego zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme (wczesnej (II etap) i późnej (III etap)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem bakteryjnej infekcji;
• pacjentów z bakteriemią, która pojawiła się w związku z którąkolwiek z wymienionych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z wyżej wymienionych infekcji.

Preparat należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego zakresie działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na którykolwiek inny cephalosporynę. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ antybakteryjnych środków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;
• noworodkom dojrzałym (w wieku ≤ 28 dni):
  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipalbuminemią lub kwasoczą, ponieważ w takich stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewidywane jest wymaganie) wstrzykiwania dożylnego leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

* W badaniach in vitro wykazano, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może prowadzić do rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksone należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zobacz instrukcję do medycznego stosowania lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksone zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rozpuszczania ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania roztworu do wstrzykiwania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksone mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu Y. Jednak pozostałym pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu cieczą zgodną między infuzjami. W badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazano, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Współdziałanie preparatu z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich stosowaniu razem z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksone obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczna istotność tych danych jest nieznana.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksone a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksone do wstrzykiwania domięśniowego a lekami zawierającymi wapń (do wstrzykiwania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po współstosowaniu dużych dawek ceftryaksone i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksone.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, obserwowano przypadki poważnych reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksone i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas stosowania ceftryaksone odnotowano przypadki ciężkich skórnych efektów niepożądanych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella (toksyczny epidermalny nekroliz) oraz zespół DRESS (lekowe wypryski z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), które mogą zagrożować życie lub mieć śmiertelny skutek, choć częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Encefalopatia

Opisywano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”) lub zaburzeniami układu nerwowego środkowego (UKNS). Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksone (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie leczenia ceftryaksonem.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń

Opisywano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach noworodków przedwczesnych i urodzonych terminowo w wieku do 1 miesiąca życia, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów poza noworodkami, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftryaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń u pacjentów w każdym wieku, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu do różnych miejsc infuzji. Jednak u pacjentów w wieku od 28 dni ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego roztworem fizjologicznym między podaniem tych środków, aby zapobiec powstawaniu osadów. U pacjentów wymagających ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do pełnego żywienia dożylnego (PN), lekarz może rozważyć zastosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne zastosowanie ceftryaksone, roztwory do PN i ceftryakson mogą być podawane jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo wstrzymać podawanie roztworów do PN na czas infuzji ceftryaksone i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Efekty niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ceftryaksone u dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób dawkowania i stosowania”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków przedwczesnych i urodzonych terminowo, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryakson (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksone u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć diagnozę anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksone do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozbudowany morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych

Zapalenie okrężnicy i zapalenie okrężnicy pseudobłoniaste, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, odnotowano podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksone. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrożonej życiem. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiły biegunki podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych

Podczas stosowania ceftryaksone test Coombsa może dawać fałszywie dodatnie wyniki. Ceftryakson może również powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na galaktozemię (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania ceftryaksone oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie ceftryaksone może powodować fałszywe obniżenie poziomu glukozy we krwi w niektórych systemach kontroli poziomu glukozy we krwi. Należy koniecznie zapoznać się z instrukcjami użytkowania dla każdego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Sód

1 g leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy

Jeśli stosuje się roztwór lidokainy jako rozpuszczalnik, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno podawać w żadnym wypadku dożylnie.

Kamica żółciowa

W przypadku obecności cieni na badaniu ultrasonograficznym należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na badaniach ultrasonograficznych pęcherzyka żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksone w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksone wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zastój żółci

Przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowanego niedrożnością dróg żółciowych, odnotowano u pacjentów przyjmujących ceftryakson (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryaksone może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerek

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryaksone (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerek lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxheima

U niektórych pacjentów zakażonych spirochetami może rozwinąć się reakcja Jarischa-Herxheima krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksonem. Reakcja Jarischa-Herxheima jest zwykle stanem samoograniczającym się lub może wymagać leczenia objawowego. Jeśli wystąpi taka reakcja, nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksone u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią

Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie oczekuje się żadnego wpływu na niemowlęta. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu stosowania ceftryaksone, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanych skutków na płodność mężczyzn ani kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić niepożądane efekty (np. zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej przedstawione są zalecane dawki dla określonych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę 1–2 g ceftryaksone wstrzykniętą do mięśnia.

Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

500 mg jednorazowo, wstrzyknięte do mięśnia.

Zastrzeżenie

Zalecana dawka to 500 mg – 1 g 1 raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g 1 raz na dobę w przypadku neurosyfilis przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym neurosyfilis, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme’a [wczesna (II etap) i późna (III etap)]

Po 2 g 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę, należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (< 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe ceftryaksone w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej poprzedniej terapii, ceftryaksone może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzeżenie

Zalecana dawka to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) 1 raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzeżenia, w tym neurozastrzeżenia, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane zakażenie boreliową (wczesna [II stadium] i późna [III stadium] borelioza Lyme’a)

50–80 mg/kg 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41. tygodnia uwzględniając rozwój wewnątrzmaciczny (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą wstrzyknięcie domięśniowe ceftryaksone w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przedoperacyjnie

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowca, w tym neurozastrzykowca, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi terapii antybiotykami, leczenie ceftryaksone należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy zadowalającej funkcji nerek i wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksone, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksone nie powinny przekraczać 2 g.

Jeśli pacjent jest poddawany dializie, nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu podczas dializy oświetleniowej lub hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego uszkodzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób przygotowania i podania

Podanie domięśniowe

Do podania domięśniowego 1 g ceftryaksone rozpuszcza się w 3,5 ml 1% roztworu chlorku lidokainy. Otrzymany roztwór należy podać w formie głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Dawki przekraczające 1 g należy podzielić i podać w więcej niż jednym miejscu.

Objętość cieczy wypieranej przez 1 g ceftryaksone wynosi 0,71 ml wody do wstrzykiwań oraz 1% roztworu chlorku lidokainy. Po dodaniu 10 ml wody do wstrzykiwań końcowa stężenie roztworu wynosi 93,37 mg/ml. Po dodaniu 3,5 ml 1% roztworu chlorku lidokainy końcowa stężenie roztworu wynosi 237,53 mg/ml.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją lekarską dla lidokainy.

Podanie dożylne

Stężenia do wstrzyknięcia dożylnego – 100 mg/ml, stężenia do infuzji dożylnej – 50 mg/ml (dla dodatkowych informacji patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanego roztworu.

Nie należy mieszać ceftryaksone w jednej strzykawce z żadnym lekiem, z wyjątkiem 1% roztworu chlorku lidokainy (tylko do wstrzykiwań domięśniowych).

Do podania dożylnego 1 g ceftryaksone rozpuszcza się w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Ceftryaksone można podawać w formie infuzji dożylnej trwającej co najmniej 30 minut (preferowana droga) lub w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwanego podania dożylnego należy dokonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe należy podawać niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia w formie infuzji. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których konieczne lub przewidywane jest leczenie roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksone (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadu. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksone może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym dożylnej. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnego podawać ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przedoperacyjnie ceftryaksone należy podać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Po rozpuszczeniu termin przydatności roztworu wynosi nie więcej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C lub nie więcej niż 6 godzin w temperaturze 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek rozpuszczony należy używać natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, odpowiedzialność za przestrzeganie czasu i warunków przechowywania ponosi użytkownik, a ponadto nie należy przekraczać wyżej wymienionych okresów, aby zachować chemiczną i fizyczną stabilność podczas użytkowania.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić objawy takie jak nudności, wymioty i biegunka. Stężenia ceftryaksone nie można obniżyć za pomocą hemodializy ani dializy oświetleniowej. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania powinno być objawowe.

Działania niepożądane.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas stosowania Ceftryaksone to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstość występowania działań niepożądanych po Ceftryaksone określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Reakcje sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: rzadko – grzybicze zakażenia narządów płciowych; bardzo rzadko – kolit pseudomembranozny*; częstość nieznana – nadkażenie*.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; rzadko – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana – anemia hemolityczna*, agranulocytoza.

Ze strony układu immunologicznego: częstość nieznana – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości*, reakcja Jarischa–Herxheimera*.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy; bardzo rzadko – encefalopatia; częstość nieznana – drgawki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstość nieznana – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: bardzo rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka*, stolec wodnista; rzadko – nudności, wymioty; częstość nieznana – zapalenie trzustki*, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana – osady w pęcherzu żółciowym; częstość nieznana – zapalenie wątroby1, zapalenie wątroby cholesteryczne1,2, żółtaczka jądrowa.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko – świąd; bardzo rzadko – pokrzywka; częstość nieznana – zespół Stevensa–Johnsona*, toksyczny epidermalny nekroliz (zespołu Lyella)*, rumień wielopostaciowy, ostrze ogólne egzantematyczne pęcherzykowate, lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołu DRĘŻY)*.

Ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – hematuria, glukozuria; częstość nieznana – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ze strony serca: częstość nieznana – zespół Kounis.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: rzadko – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; bardzo rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: rzadko – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi; częstość nieznana – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa*, fałszywie dodatni wynik badania galaktozemia*, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy*.

* Patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”.

1 Zazwyczaj ma odwracalny charakter po odstawieniu Ceftryaksone.

1,2 Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zakażenia i inwazje

Przypadki biegunki po zastosowaniu Ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Osady soli wapniowej Ceftryaksone

Rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończone śmiertelnie, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku <28 dni), którym podawano dożylne Ceftryaksone i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej Ceftryaksone. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półtrwania Ceftryaksone w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥80 mg/kg/dobę lub dawki całkowite powyżej 10 g), a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów, leżenie w łóżku). Powstawanie osadów może przebiegać z objawami lub bezobjawowo i może prowadzić do obturacji moczowodów oraz wystąpienia ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne po odstawieniu Ceftryaksone (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej Ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów po dożylnej podaniu leku była różna (w niektórych badaniach – powyżej 30%). Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. W takich przypadkach powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu Ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Na podstawie danych literaturowych Ceftryaksone jest niezgodne z amsakryną, wancomycyną, flukonazolem oraz aminoglikozydami.

Roztworów zawierających Ceftryaksone nie należy mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, ani nie należy ich dodawać do siebie. W szczególności nie należy stosować roztworów zawierających wapń (np. roztwór Ringera, roztwór Hartmana) do rozpuszczania Ceftryaksone w fiolce ani do dalszego rozcieńczania roztworu do wstrzykiwania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z parenteralnym odżywianiem ogólnym (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

W przypadku przepisywania leczenia w kombinacji innego antybiotyku z Ceftryaksone, podawanie nie powinno odbywać się w jednej strzykawce ani w tym samym roztworze do infuzji.

Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Mankind Pharma Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Village Kishanpura, P.O. Jamniwala, Tehsil, Paonta Sahib, District Sirmaur 173025, Himachal Pradesh, Indie.