Ceftryaksone-BHfZ

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Ceftryaksone-BHfZ (CEFTRIAXONE-BCPP)

Skład:

substancja czynna: ceftryaksone;

1 fiolka zawiera ceftryaksonu (w postaci sterylnego związku sodowego ceftryaksonu) 500 mg lub 1000 mg.

Postać leku. proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: krystaliczny proszek prawie biały lub lekko żółtawy, nieznacznie higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna. środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. inne antybiotyki beta-laktamowe. cefalosporyny III pokolenia. ceftryaksone. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ceftryaksone – półsyntetyczny antybiotyk z grupy beta-laktamów, cefalosporyna III pokolenia; wykazuje działanie bakteriobójcze, którego mechanizm wiąże się z hamowaniem aktywności enzymu transpeptydazy i zaburzeniem biosyntezy peptydoglikanu ściany komórkowej mikroorganizmów; charakteryzuje się szerokim spektrum działania.

Aktywny w stosunku do drobnoustrojów Gram-dodatnich tlenowych: Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące penicylinazę), Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, bakterii beż- i zielonogronkowych grupy A (S. pyogenes), grupy B (S. agalactiae), grupy Viridans, streptokoków grupy D niebędących enterokokami; drobnoustrojów Gram-ujemnych tlenowych: E. coli, H. influenzae, H. parainfluenzae, Klebsiella spp. (w tym K. pneumoniae), Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące penicylinazę), Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Providencia spp., Pseudomonas aeruginosa, Salmonella spp. (w tym S. typhi), Serratia spp. (w tym S. marcescens), Shigella spp., Yersinia spp. (w tym Y. enterocolitica), Treponema pallidum; beztlenowców: Bacteroides spp. (w tym niektóre szczepy B. fragilis), Clostridium spp. (jednak większość szczepów C. difficile wykazuje oporność), Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Fusobacterium spp. (z wyjątkiem F. mortiferum i F. varium). Lek jest aktywny wobec mikroorganizmów opornych na penicyliny, cefalosporyny I pokolenia oraz aminoglikozydy.

Oporność na działanie leku wykazują: stafilokoki oporne na metycylinę; większość szczepów enterokoków (w tym S. faecalis) oraz streptokoki grupy D; wiele szczepów beta-laktamazoprodukujących Bacteroides spp. (B. fragilis).

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu domięśniowym biodostępność ceftryaksone wynosi 100%, maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest po 2–3 godzinach. Po wstrzyknięciu dożylnej lek szybko przenika do płynu tkankowego, gdzie przez 24 godziny utrzymują się stężenia bakteriobójcze wobec wrażliwych mikroorganizmów. Ceftryaksone odwracalnie wiąże się z albuminami osocza krwi. To wiązanie jest odwrotnie proporcjonalne do stężenia: np. przy stężeniu leku w surowicy krwi poniżej 100 mg/l wiązanie z białkami osiąga 95%, a przy stężeniu 300 mg/l – jedynie 85%. Dzięki niższemu stężeniu albumin w płynie międzykomórkowym, stężenie ceftryaksone w nim jest wyższe niż w surowicy krwi.

Ceftryaksone dobrze przenika do narządów i płynów ustrojowych (płynu doustnego, opłucnowego, mózgowo-rdzeniowego, stawowego), tkanki kostnej, przechodzi przez łożysko, w niewielkiej ilości (3–4%) przenika do mleka matki. W przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci, w tym u noworodków, lek przenika przez zapalone opony mózgowe, przy czym stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi 17% stężenia w osoczu krwi.

Lek wydzielany jest w niezmienionej postaci w 50–60% przez nerki i w 40–50% – z żółcią. W niewydolności nerek farmakokinetyka leku prawie się nie zmienia, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półwydalenia. W zaburzeniach czynności nerek zwiększa się wydzielanie z żółcią, a przy patologii wątroby – wzrasta wydzielanie ceftryaksone przez nerki. Okres półwydalenia u zdrowych dorosłych wynosi około 8 godzin, u noworodków w wieku do 8 dni oraz u osób powyżej 75. roku życia wydłuża się 2–3-krotnie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia i choroby zapalne wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• zakażenia dróg oddechowych, szczególnie zapalenie płuc, a także zakażenia ucha, gardła i nosa;
• zakażenia jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, zakażenia dróg żółciowych i przewodu pokarmowego);
• zakażenia nerek i dróg moczowych;
• zakażenia narządów płciowych, w tym rzęsistkowica;
• sepsa;
• zakażenia kości, stawów, tkanek miękkich, skóry, a także zakażenia ran;
• zakażenia u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym;
• oponiak;
• rozsiane borelioza Lyme’a (etapy II i III).

Profilaktyka zakażeń w okresie okołochirurgicznym podczas zabiegów chirurgicznych na narządach przewodu pokarmowego, drogach żółciowych, drogach moczowych oraz podczas zabiegów ginekologicznych, ale wyłącznie w przypadkach potencjalnej lub znanej kontaminacji.

Przy przepisywaniu Ceftryaksone-BHfZ należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących terapii antybiotykami oraz zaleceń dotyczących zapobiegania antybiotykooporności.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na ceftrybaktom, na dowolny antybiotyk z grupy cefalosporyn, na lidoakainę (przy wstrzykiwaniu do wewnątrzmięśniowym).
• W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na dowolny inny typ antybakteryjnych środków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy, karbapenemy).
• Noworodki przedwczesne w wieku do 41 tygodnia z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy)*.
• Noworodki dojrzale (do 28 dni życia):
  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, z hipoproteinemią, z acidозą (w tych stanach wiązanie bilirubiny z białkami krwi jest obniżone)*;
  • gdy istnieje potrzeba (lub przewiduje się potrzebę) podania dożylnego leków wapniowych lub roztworów zawierających wapń ze względu na ryzyko powstawania osadów ceftrybaktom-wapń w płucach i nerkach (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Efekty uboczne”).

* W badaniach in vitro wykazano, że ceftrybaktom może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą osocza krwi, co może powodować ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej u takich pacjentów.

Przed wstrzyknięciem do wewnątrzmięśniowym ceftrybaktomu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidoakainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz instrukcja do stosowania medycznego lidoakainy, szczególnie przeciwwskazania).

Roztworów ceftrybaktomu zawierających lidoakainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztwory wapniowe. Ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftrybaktomu nie należy stosować roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rekonstytucji leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego.

Osady ceftrybaktom-wapń mogą również powstawać podczas mieszania ceftrybaktomu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftrybaktom nie można podawać jednocześnie z roztworami wapniowymi dożylnymi, w tym z roztworami wapniowymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftrybaktom i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego cieczą zgodną z lekiem między infuzjami. W badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza dorosłych i osocza krwi pępowinowej noworodków wykazano, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów ceftrybaktom-wapń (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Efekty uboczne”).

Nie ma doniesień o interakcji między ceftrybaktomem a dawkowaniem doustnym leków zawierających wapń, ani o interakcji między ceftrybaktomem przy podaniu do wewnątrzmięśniowym a lekami zawierającymi wapń podawanymi dożylnie lub doustnie.

Nieprzeciwzapalne leki przeciwbólowe, leki przeciwpłytkowe, antagonisty witaminy K (np. warfaryna). Zwiększony ryzyko krwawienia. Wzmacnianie działania antagonistów witaminy K. Zaleca się częste monitorowanie międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawek antagonistów witaminy K podczas i po stosowaniu ceftrybaktomu (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Aminoglikozydy. Dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami są sprzeczne. W takich przypadkach w praktyce klinicznej należy dokładnie monitorować stężenie aminoglikozydów i funkcję nerek.

W razie potrzeby leczenia skojarzonego leki należy podawać oddzielnie w różne miejsca i nie mieszać w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do infuzji ze względu na niestabilność fizyko-chemiczną.

Leki bakteriostatyczne (chloramfenikol, tetracykliny). Możliwe obniżenie działania bakteriobójczego ceftrybaktomu.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftrybaktomem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Inne antybiotyki beta-laktamowe. Możliwy rozwój reakcji alergicznych krzyżowych.

Moczopędne pętlowe. Przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek ceftrybaktomu i silnych moczopędnych (np. furosemid) nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek.

Probenecyd. Nie wpływa na sekrecję kanalikową ceftrybaktomu (w przeciwieństwie do innych cefalosporyn).

Środki antykoncepcyjne hormonalne. Jak przy stosowaniu innych antybiotyków, zmniejsza się skuteczność środków antykoncepcyjnych hormonalnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia i przez 1 miesiąc po jego zakończeniu.

Etanol. Nie obserwowano efektów podobnych do działania disulfiramu. Ceftrybaktom nie zawiera grupy N-metylotiotetrazolowej, która mogłaby wywołać nietolerancję etanolu lub krwawienie, charakterystyczną dla niektórych innych cefalosporyn.

Podobnie jak inne antybiotyki, ceftrybaktom może obniżać skuteczność terapeutyczną szczepionki przeciw tyfusowi, jednak ten efekt dotyczy wyłącznie osłabionego szczepu Ty21.

Substancje stosowane w analizach laboratoryjnych. Możliwy fałszywie dodatni wynik testu glukozy w moczu przy stosowaniu roztworu Benedicta lub Fehlinga.

Ceftrybaktom jest niezgodny i nie może być mieszany w jednym pojemniku ani podawany jednocześnie z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem, aminoglikozydami.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku innych cefalosporyn i antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwości (w tym wstrząs anafilaktyczny), czasem zakończonych śmiercią, nawet w przypadku braku wcześniejszych wywiadowych wskazań. Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (zob. sekcję „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie leku i podać adrenalina (epinefryna), kortykosteroidy oraz podjąć odpowiednie działania ratunkowe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie wywiadować pacjenta o wcześniejsze ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaksone, inne cefalosporyny lub inne antybiotyki beta-laktamowe. Istnieje prawdopodobieństwo reakcji krzyżowych między penicylinami a cefalosporynami. Ceftryaksone należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas stosowania ceftryaksone odnotowano przypadki takich ciężkich działań niepożądanych ze strony skóry, jak zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczne odczynowe martwicze zapalenie nabłonka) oraz zespół DRESS (lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), które mogą zagrażać życiu lub mieć zakończenie śmiertelne; jednakże częstość tych zjawisk jest nieznana (zob. sekcję „Działania niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxheimera.

U niektórych pacjentów z infekcjami wywołanymi przez spiralnie może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksone. Reakcja Jarischa-Herxheimera jest zazwyczaj samolimitującym się stanem lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia tej reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

Opisano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach zakończone śmiercią u wcześniaków i noworodków urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryaksone i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Do chwili obecnej nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów u pacjentów poza przypadkami u noworodków, którym podawano ceftryaksone i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki mają zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Pacjentom w każdym wieku nie należy mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksone z żadnymi roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, nawet przy użyciu różnych systemów do infuzji lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzji.

Jednakże pacjentom w wieku powyżej 28 dni ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy do infuzji do różnych części ciała lub wymiany/właściwego przemywania systemu do infuzji między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej w celu zapobiegania powstawaniu osadów. U pacjentów wymagających ciągłych infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnego (PN), lekarz może rozważyć zastosowanie alternatywnego leczenia antybakteryjnego, niezwiązanego z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeżeli stosowanie ceftryaksone u pacjentów wymagających PN zostanie uznane za konieczne, roztwory PN i ceftryaksone można podawać jednocześnie, ale za pomocą różnych systemów do infuzji i do różnych miejsc ciała. Ponadto podawanie roztworów PN można tymczasowo przerwać na czas infuzji ceftryaksone i przemyć systemy do infuzji między podawaniem roztworów (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność ceftryaksone u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone przy stosowaniu dawek opisanych w sekcji „Sposób podania i dawki”. Ceftryaksone, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u wcześniaków i noworodków urodzonych w terminie z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej (zob. sekcję „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Donoszono o przypadkach immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących cefalosporyny, w tym ceftryaksone (zob. sekcję „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej (w tym zakończone śmiercią) odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksone. W przypadku wystąpienia anemii podczas leczenia lekiem należy rozważyć możliwość tego rozpoznania i odstawić antybiotyk do ustalenia etiologii anemii.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia zaleca się regularne monitorowanie pełnego morfologii krwi.

Zapalenie okrężnicy/rozrost organizmów opornych.

Donoszono o przypadkach zapalenia okrężnicy związanej z antybiotykami/zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego podczas stosowania niemal wszystkich środków antybakteryjnych, w tym ceftryaksone. Stopień ciężkości objawów może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu, dlatego ważne jest rozważenie możliwości tego rozpoznania u wszystkich pacjentów, u których wystąpił biegunka podczas lub po stosowaniu ceftryaksone (zob. sekcję „Działania niepożądane”). Może być konieczne odstawienie terapii ceftryaksone i zastosowanie specyficznego leczenia przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak w przypadku innych środków antybakteryjnych, możliwe jest rozwinięcie się superinfekcji wywołanej organizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (zob. sekcję „Sposoby podania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania ceftryaksone test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto ceftryaksone może powodować fałszywie dodatnie wyniki w badaniu na galaktozemię oraz przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi. Dlatego podczas leczenia ceftryaksone stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (zob. sekcję „Działania niepożądane”).

Sód.

Każdy gram leku zawiera 3,6 mmol (83,03 mg) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Spektrum antybakteryjne.

Ceftryaksone ma ograniczone spektrum aktywności antybakteryjnej i może być niewłaściwy do monoterapii w niektórych typach infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (zob. sekcję „Sposób podania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów są organizmy oporne na ceftryaksone, należy rozważyć konieczność zastosowania dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryaksone można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (zob. sekcję „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Choroba kamicy żółciowej.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone. Cienie, które błędnie przyjęto za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego i występowały częściej podczas stosowania ceftryaksone w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania leku u dzieci. Takie osady znikają po odstawieniu terapii ceftryaksone. Rzadko powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksone towarzyszyły objawy. Ryzyko powstawania osadów wzrasta przy długości leczenia przekraczającej 14 dni, niewydolności nerek, odwodnieniu lub żywieniu dożylne. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne. Lekarz powinien rozważyć możliwość odstawienia leku, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku (zob. sekcję „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Podczas stosowania ceftryaksone odnotowano przypadki zapalenia trzustki, które mogą być spowodowane obturacją dróg żółciowych. Większość pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i błota żółciowego, np. wcześniejszą intensywną terapię, ciężką chorobę, pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że wyzwalaczem lub współczynnikiem tego powikłania może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryaksone.

Choroba kamicy nerkowej.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po odstawieniu ceftryaksone (zob. sekcję „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Encefalopatia.

Donoszono o rozwoju encefalopatii podczas stosowania ceftryaksone (zob. sekcję „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (zob. sekcję „Sposób podania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. W przypadku podejrzenia encefalopatii związanej z ceftryaksone (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiana stanu psychicznego, mioklonie, drgawki) należy rozważyć możliwość odstawienia ceftryaksone.

Unieszkodliwianie leku.

Należy minimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do kanalizacji lub odpadów domowych. Nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy zwrócić w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu właściwego unieszkodliwienia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania u kobiet w ciąży są ograniczone. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryaksone można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryaksone przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie spodziewa się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/odmowie stosowania ceftryaksone, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Odpowiednich badań nie przeprowadzono. Ceftryaksone może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów, ponieważ możliwe jest wystąpienie takich działań niepożądanych, jak zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki

Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć u pacjenta nadwrażliwość na antybiotyk oraz na lidokainę (w przypadku wstrzykiwania do mięśni), wykonując próbę skórną.

Dawka dzienna dla dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat wynosi 1–2 g leku 1 raz na dobę (co 24 godziny). W przypadku ciężkich zakażeń lub zakażeń wywołanych drobnoustrojami o tylko umiarkowanej wrażliwości na ceftrybaktan, dawkę dzienną można zwiększyć do 4 g. Przy dawkach przekraczających 2 g/24 godziny możliwe jest podawanie leku 2 razy na dobę (co 12 godzin).

Dzieci

• Noworodki (w wieku do 14 dni) i dzieci przedwczesne (od 41 tygodnia skorygowanego wieku): 20–50 mg/kg masy ciała podaje się 1 raz na dobę przez co najmniej 60 minut w celu zapobieżenia wypieraniu bilirubiny z połączenia z albuminami osocza i zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej. Z uwagi na niedorozwój układu enzymatycznego dawka dzienna nie powinna przekraczać 50 mg/kg masy ciała. Nie ma różnic w dawkowaniu leku dla dzieci urodzonych w terminie i przedwczesnych.

Ceftrybaktan jest przeciwwskazany w leczeniu noworodków (w wieku ≤ 28 dni), gdy istnieje (lub może się pojawić) konieczność leczenia wewnętrznie żylne roztworami zawierającymi wapń, w tym przy ciągłych wlewkach wewnętrznie żylnych zawierających wapń, np. żywieniu pozajelitowemu, ze względu na ryzyko powstawania osadów ceftrybaktanu-wapnia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

• Dzieci w wieku od 15 dni do 12 roku życia: 20–80 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę. Należy unikać dawek przekraczających 80 mg/kg masy ciała (z wyjątkiem przypadków zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych) ze względu na zwiększone ryzyko powstawania osadów żółciowych.
• Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg należy przepisać dawki stosowane u dorosłych.

Dawki wewnętrznie żylne wynoszące 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać powoli, w formie kroplówki, przez co najmniej 30 minut.

Pacjenci w podeszłym wieku: dawki odpowiadają dawkom stosowanym u dorosłych; nie jest wymagana korekta dawki pod warunkiem wystarczającej funkcji wątroby i nerek.

Trwanie leczenia ceftrybaktanem zależy od przebiegu choroby. Leczenie lekiem należy kontynuować (tak jak każdej antybiotykoterapii) przez 48–72 godziny po ustąpieniu objawów choroby i potwierdzeniu skuteczności leczenia wynikami badania bakteriologicznego.

Terapia skojarzona. Istnieją dane dotyczące synergizmu przy jednoczesnym stosowaniu ceftrybaktanu i aminoglikozydów wobec wielu bakterii Gram-ujemnych. Pomimo że zwiększoną skuteczność takich kombinacji nie zawsze można przewidzieć, należy ją brać pod uwagę w przypadku ciężkich, zagrażających życiu zakażeń wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa. Ze względu na niestabilność fizyczną ceftrybaktanu i aminoglikozydów należy je podawać oddzielnie, w zalecanych dawkach.

Dawkowanie w szczególnych przypadkach.

W przypadku bakterialnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u niemowląt i dzieci w wieku od 15 dni do 12 roku życia leczenie należy rozpocząć od dawki 100 mg/kg masy ciała (ale nie więcej niż 4 g) 1 raz na dobę. Po zidentyfikowaniu patogenu i ustaleniu jego wrażliwości dawkę można odpowiednio zmniejszyć. U noworodków w wieku do 2 tygodni nie należy przekraczać dawki 50 mg/kg/24 godziny.

Najlepsze wyniki osiągano przy następującym czasie trwania leczenia:

Zapalenie błony śluzowej wywołane przez Borrelia (borrelioza Lyme): dorośli i dzieci – 50 mg/kg (maksymalna dawka dzienna – 2 g) raz na dobę przez 14 dni.

Gonoreja (spowodowana szczepami produkującymi i nieprodukującymi penicylinazy): zaleca się podanie jednorazowej dawki 250 mg w formie wstrzykiwania domięśniowego.

Profilaktyka zakażeń w chirurgii.

W celu zapobiegania infekcjom pooperacyjnym podczas zabiegów chirurgicznych zanieczyszczonych lub potencjalnie zanieczyszczonych zaleca się podanie jednorazowo 1–2 g ceftryaksone-BHfZ w ciągu 30–90 minut przed rozpoczęciem operacji, w zależności od stopnia ryzyka zakażenia. W przypadku zabiegów na okrężnicy i odbytnicy zaleca się jednoczesne (lecz oddzielne) podanie jednego z leków z grupy 5-nitroimidazoli (np. ornidazolu).

U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek i prawidłową funkcją wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki leku. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dawka dzienna nie powinna przekraczać 2 g.

Pacjenci poddawani hemodializie nie wymagają dodatkowego podania leku po dializie. Należy monitorować stężenie ceftryaksone-BHfZ w surowicy krwi w celu ewentualnej korekty dawki, ponieważ u tych pacjentów może występować obniżona szybkość wydalania leku.

Dawka dzienna ceftryaksone-BHfZ dla pacjentów poddawanych hemodializie nie powinna przekraczać 2 g.

U pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby i prawidłową funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki.

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia funkcji nerek i wątroby należy regularnie oznaczać stężenie ceftryaksone-BHfZ w osoczu krwi i w razie potrzeby korygować dawkę leku, ponieważ szybkość wydalania ceftryaksone-BHfZ może być obniżona.

Przygotowanie roztworów.

Roztwory należy przygotowywać bezpośrednio przed zastosowaniem. Po dodaniu rozpuszczalnika należy wizualnie ocenić pełność rozpuszczenia. W zależności od stężenia i czasu przechowywania kolor roztworów może wahać się od bladożółtego do żółtego. Ta właściwość substancji czynnej nie wpływa na skuteczność ani tolerancję leku.

Ceftryaksone-BHfZ stosuje się dożylnie lub domięśniowo. Wstrzykiwanie domięśniowe należy rozważyć tylko wtedy, gdy droga dożylnej podaży jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki ≥ 2 g należy podawać dożylnie.

Wstrzykiwanie domięśniowe.

Do wstrzykiwania domięśniowego zawartość fiolki z 0,5 g ceftryaksone-BHfZ należy rozpuścić w 2 ml 1 % roztworu lidokainy, zawartość fiolki z 1 g – w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy (po wcześniejszym przeprowadzeniu próby uczuleniowej na lidokainę).

Roztwór należy podawać głęboko do środka stosunkowo dużej masy mięśniowej, nie więcej niż 1 g w jedno miejsce.

Roztworu zawierającego lidokainę nie wolno podawać dożylnie! (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aby uzyskać szczegółowe informacje, należy zapoznać się z instrukcją lekarską dla lidokainy.

Podanie dożylne.

Do wstrzykiwań dożylnych zawartość fiolki z 0,5 g należy rozpuścić w 5 ml wody do wstrzykiwań, zawartość fiolki z 1 g – w 10 ml wody do wstrzykiwań. Podawać powoli w ciągu 2–4 minut.

Infuzja dożylna powinna trwać nie krócej niż 30 minut. Aby przygotować roztwór, 2 g ceftryaksone-BHfZ należy rozpuścić w 40 ml jednego z poniższych roztworów do infuzji, które nie zawierają jonów wapnia:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % roztwór glukozy;
• 0,45 % roztwór chlorku sodu + 2,5 % roztwór glukozy;
• 10 % roztwór glukozy;
• 6 % roztwór dekstranu w 5 % roztworze glukozy;
• woda sterylna do wstrzykiwań.

Ze względu na możliwą niespoistość roztwory zawierające ceftryaksone-BHfZ nie można mieszać z roztworami zawierającymi inne antybiotyki, zarówno podczas przygotowywania, jak i podawania.

Jednakże 2 g ceftryaksone-BHfZ i 1 g ornidazolu są fizycznie i chemicznie zgodne w 250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy.

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rekonstytucji ceftryaksone-BHfZ w fiolkach ani do rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadu ceftryaksone-BHfZ-wapnia. Powstawanie osadu ceftryaksone-BHfZ-wapnia może również wystąpić podczas mieszania ceftryaksone-BHfZ z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. W związku z tym ceftryaksone-BHfZ nie można podawać dożylnie jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu Y. Jednakże wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone-BHfZ i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między infuzjami roztworem zgodnym (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Świeżo przygotowane roztwory zachowują stabilność fizyczną i chemiczną przez 8 godzin w temperaturze 25 °C oraz przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Dzieci.

Lek należy stosować u dzieci zgodnie z dawkami wskazanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Objawy: możliwe nudności, wymioty, biegunka, nasilenie objawów działań niepożądanych.

Leczenie: należy prowadzić terapię objawową i wspierającą. Hemodializa i dializa otnicza są nieskuteczne (nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku w osoczu krwi). Nie istnieje specyficzny antydot.

Niepożądane reakcje.

Układ pokarmowy: stolec wodnisty/diarrhoea, dyspepsja, nudności, wymioty, stomatyt, glosyt, dysgezja, ból brzucha, zmniejszony apetyt (zazwyczaj łagodny, ustępuje w trakcie lub po zakończeniu leczenia); zapalenie trzustki (może być spowodowane obturacją dróg żółciowych).

Układ wątrobowo-żółciowy: wytrącanie się soli wapniowych ceftrybonu w pęcherzu żółciowym*; podwyższenie stężenia bilirubiny, aktywności transaminaz wątrobowych, fosfatazy alkalicznej we krwi, zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby1, cholesteryczne zapalenie wątroby1,2, żółtaczka jądrowa.

Układ krwiotwórczy: eozynofilia, leukopenia, neutropenia, limfopenia, trombocytopenia, granulocytopenia, anemia, w tym anemia hemolityczna, wydłużenie czasu protrombinowego, epistaksa, zaburzenia krzepnięcia, agranulocytoza (zazwyczaj po 10 dniach leczenia i całkowitej dawce ceftrybonu ≥ 20 g).

Układ nerwowy: ból głowy, zawroty głowy, możliwe napady padaczkowe, encefalopatia.

Organ słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Układ moczowy: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, cylinduria, glukozuria, hematuria, oliguria, powstawanie osadów ceftrybonu w nerkach (zazwyczaj odwracalne), anuria, niewydolność nerek, ostrej martwicy kanalików nerkowych.

Skóra i tkanka podskórna: zwiększona potliwość, napływy gorąca, alergiczne reakcje skórne (w tym pokrzywka, zapalenia skóry, wysypka makulopapularna lub egzantem), swędzenie, wielopostaciowa wypryskowa rumieniówka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz (zespoł Lyella), zespół DRESS (lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), ostra ogólnikowa egzantematyczna pustulka.

Układ sercowo-naczyniowy: zespół Kounisa.

Układ odpornościowy: reakcje nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, choroba surowicza, reakcja Jarischa-Herxheima.

Zaburzenia oddechowe: skurcz oskrzeli, zapalenia płuc o charakterze alergicznym.

Infekcje i inwazje: możliwe grzybice narządów płciowych, rozwój superinfekcji, kolit pseudomembranoznego.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: zapalenie żył/tromboflebita przy podaniu dożylnym, ból i/lub infiltrat w miejscu wstrzyknięcia, gorączka lekowa, obrzęki skóry i stawów, dreszcze.

Badania laboratoryjne: hiperazotemia, możliwe fałszywie dodatnie wyniki reakcji Coombsa, testu na galaktozemię, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi.

1Zazwyczaj odwracalne po zakończeniu przyjmowania ceftrybonu.

2Zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Infekcje i inwazje.

Przypadki diarrii po zastosowaniu ceftrybonu mogą być związane z nadmiernym wzrostem Clostridium difficile.

Taktyka leczenia powinna obejmować podanie odpowiedniej ilości płynów i elektrolitów (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

* Osady soli wapniowej ceftrybonu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano dożylnie ceftrybon i leki zawierające wapń. Podczas autopsji w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftrybonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości ich krwi i dłuższego niż u dorosłych okresu półwydalenia ceftrybonu (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (≥ 80 mg/kg/dobę), lub przy dawce kumulacyjnej powyżej 10 g oraz miały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone przyjmowanie płynów, odwodnienie, ograniczona ruchliwość, leżenie w łóżku). Powstawanie osadów może występować z objawami lub być bezobjawowe, może prowadzić do niewydolności nerek i anurii. Osady znikają po zakończeniu stosowania ceftrybonu (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftrybonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, według danych z badania prospektywnych ceftrybonu, częstość powstawania osadów przy podaniu dożylnym była różna – w niektórych badaniach powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zakończeniu stosowania ceftrybonu osady zazwyczaj znikają (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji po dopuszczeniu leku do obrotu ma duże znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka zastosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane reakcje zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać z innymi lekami w jednej strzykawce lub układzie do wstrzykiwania dożylnego.

Nie jest farmaceutycznie zgodny z innymi lekami przeciwbakteryjnymi. Nie należy mieszać roztworu leku w jednym pojemniku z innymi antybiotykami, z roztworami zawierającymi wapń (takimi jak roztwory Hartmana i Ringera).

Nie jest zgodny z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem, labetalolem, aminoglikozydami, innymi antybiotykami.

Opakowanie. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań o mocy 500 mg. Po 1 fiolce z proszkiem; po 1 fiolce w opakowaniu; po 1 fiolce z proszkiem w zestawie z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań) o objętości 5 ml w ampułce, w opakowaniu z tekturową przegrodą.

Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań o mocy 1000 mg. Po 1 fiolce z proszkiem; po 1 fiolce w opakowaniu; po 1 fiolce z proszkiem w zestawie z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań) o objętości 5 ml lub 10 ml w ampułce, w opakowaniu z tekturową przegrodą; po 1 fiolce z proszkiem w zestawie z rozpuszczalnikiem (roztwór do wstrzykiwań chlorowodorku lidokainy, 10 mg/ml) o objętości 3,5 ml w ampułce, w opakowaniu z tekturową przegrodą.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka akcyjna publiczna „Naukowo-produkcyjne centrum „Borszczagiwski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.