Ceftryaksone 1000

INSTRUKCJA stosowania leku Ceftryaksone 500 Ceftryaksone 1000 (Ceftriaxone 500) (Ceftriaxone 1000)

Skład:

substancja czynna: ceftriaxone;

ceftryaksone (w postaci ceftryaksonu sodu) 0,5 g lub 1 g.

1 zestaw do przygotowania roztworu do wstrzykiwań domięśniowych zawiera:

1 fiolka: ceftryaksone (w postaci ceftryaksonu sodu) — 1 g.

1 ampułka 3,5 ml rozpuszczalnika: lidokaina, roztwór do wstrzykiwań, 10 mg/ml.

1 zestaw do przygotowania roztworu do wstrzykiwań dożylnych zawiera:

1 fiolka: ceftryaksone (w postaci ceftryaksonu sodu) — 0,5 g lub 1 g.

1 ampułka 5 ml lub 10 ml rozpuszczalnika: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Proszyk do roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny o barwie prawie białej lub lekko żółtawej.

Rozpuszczalnik: lidokaina, roztwór do wstrzykiwań, 10 mg/ml, po 3,5 ml w ampułce;

główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna lub lekko zabarwiona ciecz.

lub

Rozpuszczalnik: woda do wstrzykiwań, rozpuszczalnik do stosowania parenteralnego, po 5 ml lub 10 ml w ampułce;

główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwna, przejrzysta ciecz bez zapachu i smaku.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Ceftryaksone. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W rezultacie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność. Odporność bakterii na ceftryaksone może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale wytwarzane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu;
• niewłaściwej przepuszczalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjnego pompy eflluksyjnej.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości. Granice wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty o minimalnej stężeniu hamującym przekraczającym granice wrażliwości. Jeśli takie zjawisko występuje, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – przesłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d. Granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki dożylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Skuteczność kliniczna wobec określonych patogenów. Rozprzestrzenienie nabytej oporności wyizolowanych gatunków może różnić się w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja o oporności, szczególnie w przypadku ciężkich infekcji. Gdy jest to konieczne, można skorzystać z porady specjalisty, jeśli lokalne rozprzestrzenienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

Gatunki wrażliwe

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie. Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, baktery Gram-dodatnie koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne. Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki mogące wykształcać oporność

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie. Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne. Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Beztlenowce. Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Organizmy o naturalnej oporności

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie. Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne. Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Beztlenowce. Clostridium difficile.

Inne: Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinoodporne bakterie Staphylococcus są odporne na ceftryaksone.

• Częstość oporności >50% co najmniej w jednym regionie.

% Odporność szczepów produkujących β-laktamazy o szerokim spektrum działania jest zawsze obecna.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie do mięśnia. Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu wynosi około połowy stężenia obserwowanego po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym podaniu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” w osoczu po podaniu do mięśnia jest równe polu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylnie. Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksone w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksone w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksone w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład. Objętość rozkładu ceftryaksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenie hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, секрécie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu o 8–15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek. Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyrażone w przypadku stanu zapalnego opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% w porównaniu do 2% u pacjentów bez stanu zapalnego opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryaksone przechodzi przez barierę łożyskową oraz pojawia się w mleku matki w niewielkich stężeniach (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami osocza krwi. Ceftryaksone odwracalnie łączy się z albuminą. Stopień wiązania z białkami osocza krwi wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biortransformacja. Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w metabolity nieaktywne pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie. Całkowity klirens osoczowy ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksone wydzielane jest w postaci niezmienionej przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania (t½) ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksone zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie t½ (mniej niż 2-krotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Stosunkowo umiarkowane wydłużenie t½ przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego całkowitego ceftryaksone.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby t½ ceftryaksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia wolnej frakcji ceftryaksone w osoczu krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do całkowitego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni t½ jest zazwyczaj 2–3 razy wyższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci. t½ ceftryaksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami krwi. U dzieci t½ jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych. Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryaksone są wyższe u dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka ceftryaksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem t½, zależą od dawki i maleją w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego występuje dla całkowitego ceftryaksone w osoczu krwi, ale nie dla formy wolnej (niezwiązanej).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna. Jak u innych β-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację ze skutecznością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryaksone dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli %T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Stosuje się w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• zapalenie płuc nabyte szpitalnie;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje jamy brzusznej;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym nefryt);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzekomą kiłę;
• kiłę;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Preparat leczniczy może być stosowany w:

• leczeniu ostrego nasilenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianego boreliozy Lyme’a [wczesnej (II etap) i późnej (III etap)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• zapobieganiu infekcjom przed zabiegami chirurgicznymi;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która pojawiła się w związku z którąkolwiek z wymienionych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z powyższych infekcji.

Preparat należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli możliwy zakres bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na którykolwiek inny cephalosporynę. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na którykolwiek inny typ leków przeciwbakteryjnych β-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• u przedwczesnych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków dojrzałych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipooalbuminemią lub odkwaszeniem — ponieważ przy takich stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;

• wymagających (lub u których przewidywane jest konieczność) wstrzykiwania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub wlewu roztworów zawierających wapń — z powodu ryzyka powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co może prowadzić do rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Patrz instrukcja stosowania lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rekonstytucji leku Ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie wlewowym. Ceftryaksonu nie można podawać jednocześnie z roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń przeznaczonymi do długotrwałych wlewów, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania linii roztworem zgodnym. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie łączone z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonistów witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednią korektę dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem do wstrzykiwań domięśniowych a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu) zaburzeń czynności nerek nie zaobserwowano.

Jednoczesne stosowanie probenydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania.

Reakcje nadwrażliwości. Jak przy stosowaniu wszystkich antybiotyków β-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz dział „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa – ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksone 500 i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaksone 500, inne cefalosporyny lub inne środki β-laktamowe. Ceftryaksone 500 należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella / toksycznego nekrolizy epidermalnej, reakcji lekowej z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołu DRESS)), które mogą zagrożić życie, w związku z leczeniem ceftryaksone 500, jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz dział „Działania niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxheimera. U niektórych pacjentów z infekcjami wywołanymi przez spiralice może rozwinąć się reakcja Jarischa-Herxheimera krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksone 500. Reakcja ta zwykle ustępuje samoistnie, ale czasem może być konieczne leczenie objawowe. Jeśli wystąpi reakcja Jarischa-Herxheimera, nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Encefalopatia. Opisywano encefalopatię przy stosowaniu ceftryaksone 500 (patrz dział „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz dział „Sposób dawkowania i stosowania”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksone 500 (np. obniżenie poziomu przytomności, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksone 500.

Współdziałanie z lekami zawierającymi wapń. Opisywano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone 500 w płucach i nerkach noworodków przedwczesnych i dojrzałych w wieku poniżej 1 miesiąca zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryaksone 500 i wapń podano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Nie stwierdzono potwierdzonych przypadków wytrącania się osadów wewnątrzosączystych poza noworodkami, którym podawano ceftryaksone 500 i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone 500 w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksone 500 z żadnymi roztworami dożylnymi zawierającymi wapń u pacjentów w każdym wieku, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak u pacjentów w wieku od 28 dnia ceftryaksone 500 i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych części ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec wytrącaniu się osadów. U pacjentów wymagających ciągłych infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia parenteralnego całkowitego (PPN), lekarz może rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadów. Jeśli stosowanie ceftryaksone 500 u pacjentów wymagających ciągłego żywienia parenteralnego uznano za konieczne, roztwory do PPN i ceftryaksone 500 można podawać jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych części ciała. Można również wstrzymać podawanie roztworów do PPN na czas infuzji ceftryaksone 500 i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz działy „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ceftryaksone 500 u dzieci zostały potwierdzone przy stosowaniu dawek opisanych w dziale „Sposób dawkowania i stosowania”. Badania wykazały, że ceftryaksone 500, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Ceftryaksone 500 jest przeciwwskazany u noworodków przedwczesnych i dojrzałych, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna. Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryaksone 500 (patrz dział „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksone 500.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksone 500 u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksone 500 do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie. W przypadku długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie jelita grubego / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych. Zarejestrowano przypadki zapalenia jelita grubego i zapalenia jelita grubego pseudomembranaceus, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksone 500. Ciężkość tych chorób może się różnić od łagodnej do zagrożonej życiem. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których pojawiła się biegunka podczas lub po stosowaniu ceftryaksone 500 (patrz dział „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksone 500 i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadinfekcje wywołane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ostra niewydolność nerek i wątroby. W przypadku ostrej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz dział „Sposób dawkowania i stosowania”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych. Podczas stosowania leku Ceftryaksone 500 test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto Ceftryaksone 500 może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na obecność galaktozemia (patrz dział „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. W trakcie stosowania Ceftryaksone 500 stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz dział „Działania niepożądane”).

Ceftryaksone 500 może powodować uzyskiwanie fałszywie niskich wyników przy stosowaniu niektórych systemów do oznaczania stężenia glukozy we krwi. Należy zapoznać się z odpowiednią instrukcją obsługi systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody analizy.

Sód. 1 gram leku Ceftryaksone 500 zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego. Ceftryaksone 500 ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w niektórych typach infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz dział „Sposób dawkowania i stosowania”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryaksone 500, należy rozważyć stosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy. Jeśli stosuje się roztwór lidokainy jako rozpuszczalnik, ceftryaksone 500 można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz dział „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa. W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone 500. Cienie błędnie interpretowane jako kamienie żółciowe obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksone 500 w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po zakończeniu terapii ceftryaksone 500. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryaksone 500 wiązano z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku (patrz dział „Działania niepożądane”).

Staz żółciowy. Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących ceftryaksone 500 (patrz dział „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie parenteralne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Ceftryaksone 500.

Kamica nerkowa. Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftryaksone 500 (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryaksone 500 przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksone 500 u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryaksone 500 można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryaksone 500 przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się wpływu na niemowlęta. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odmowie stosowania ceftryaksone 500, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Płodność. W badaniach funkcji rozrodczych nie stwierdzono objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Zdolność wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Odpowiednich badań nie przeprowadzano. Ceftryaksone 500 może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z urządzeniami złożonymi, ponieważ możliwe jest wystąpienie takich działań niepożądanych, jak zawroty głowy. Pacjenci powinni zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z urządzeniami złożonymi.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie. Dawkę leku dobiera się indywidualnie w zależności od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano zalecane dawki dla określonych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg).

* W przypadku wykazanej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego. Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g.

Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii ceftriakson może być skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g w trybie wewnątrzmięśniowym przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu operacji przed zabiegiem chirurgicznym. 2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja. 500 mg jednorazowo, w trybie wewnątrzmięśniowym.

Zastrzykowica. Zalecana dawka to 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzykowicy nerwowej przez okres 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowicy, w tym zastrzykowicy nerwowej, oparte są na ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione borelioza Lyme’a [wczesny (II etap) i późny (III etap)]. Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (<50 kg). Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteriemią należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego. Jako wstępne leczenie ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Ceftryaksone 500 w dawce 50 mg/kg masy ciała. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Ceftryaksone 500 może być skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg masy ciała na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją. 50–80 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrze. Zalecana dawka to 75–100 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrowości, w tym w neurozastrze, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione zakażenie borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]. 50–80 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni. Ceftryaksone 500 jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku do 41. tygodnia uwzględniając rozwój wewnątrzmaczny (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego. Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Ceftryaksone 500 w dawce 50 mg/kg.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją. 20–50 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zajadź. Zalecana dawka to 50 mg/kg raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zajadle, w tym w zajadle mózgu, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryboksymem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eradukacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku. Przy prawidłowej czynności nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Dane wskazują, że nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek nie jest zaburzona. Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryboksymu, o ile czynność nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryboksymu nie powinny przekraczać 2 g.

Jeśli pacjent jest poddawany dializie, nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryboksym nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i nerek. W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe. Ceftryboksym można podawać za pomocą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środkową część mięśnia pośladkowego. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją leku lidokainy przeznaczonego do stosowania medycznego.

Podanie dożylne. Ceftryboksym można podawać dożylne w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg lub wyższe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom poniżej 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Podanie domięśniowe należy rozważyć, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne.

Ceftryboksym jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) leczenia roztworami wapniowymi podawanymi dożylnie, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie parenteralne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryboksymu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryboksymu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożycznego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryboksymu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryboksymu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryboksymu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryboksym należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku w osoczu. W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Reakcje niepożądane.

Reakcjami niepożądanymi, które najczęściej obserwowano podczas stosowania ceftryaksone 500, są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryaksone 500 określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Reakcje sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób:

bardzo często (≥1/10);

często (≥1/100 <1/10);

nieczęsto (≥1/1000 <1/100);

rzadko (≥1/10000 <1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

a Na podstawie doniesień po rejestracji. Ponieważ doniesienia o tych reakcjach były spontaniczne i pochodziły z populacji o nieznanej liczebności, nie można wiarygodnie oszacować ich częstości, dlatego zostały one zakwalifikowane do kategorii „częstość nieznana”.

b Zobacz punkt „Szczególne środki ostrożności”.

c Zazwyczaj odwracalne po przerwaniu stosowania ceftryaksone.

Infekcje i inwazje. Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zobacz punkt „Szczególne środki ostrożności”).

Osad soli wapniowej ceftryaksone. Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku <28 dni), którym podawano ceftryaksone i leki zawierające wapń dożylnie. Podczas autopsji w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksone. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości krwi i dłuższego niż u dorosłych t½ ceftryaksone (zobacz punkty „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Osady mogą występować z objawami lub bez objawów i mogą prowadzić do obturacji moczowodów oraz niewydolności nerek pozanerczowej, które jednak zazwyczaj są odwracalne po przerwaniu terapii (zobacz punkt „Szczególne środki ostrożności”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów przy podaniu dożylnym leku była różna – w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po przerwaniu stosowania ceftryaksone osady zazwyczaj znikają (zobacz punkt „Szczególne środki ostrożności”).

Doniesienia o niepożądanych reakcjach po rejestracji leku mają duże znaczenie. Umożliwiają one monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych reakcji i braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

Ceftryaksone 500, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań 0,5 g – 3 lata;

Ceftryaksone 1000, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań 1 g – 3 lata;

Lidokaina, roztwór do wstrzykiwań, 10 mg/ml, 3,5 ml w ampułce – 3 lata;

Woda do wstrzykiwań, rozpuszczalnik do stosowania parenteralnego, 5 ml lub 10 ml w ampułce – 4 lata.

Okres ważności końcowego produktu określa się według składnika (proszek lub rozpuszczalnik), którego okres ważności kończy się wcześniej.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie wymagane są żadne szczególne warunki przechowywania.

Niezgodność.

Ceftryaksone nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów.

Ceftryaksone jest niezgodne z amsakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, oprócz tych wymienionych w punkcie „Sposób dawkowania i stosowania”. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zobacz punkty „Sposób dawkowania i stosowania”, „Szczególne środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Jeśli przewiduje się terapię ceftryaksone w połączeniu z innym antybiotykiem, leków tych nie można mieszać w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do infuzji.

Opakowanie. 0,5 g proszku w fiolce; 1 lub 10 lub 50 fiolki w opakowaniu; lub 1 fiolka w blisterze, 1 blister w opakowaniu; lub 5 fiolki w blisterze, 2 blistry w opakowaniu;

1 fiolka z proszkiem oraz 1 ampułka z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań, rozpuszczalnik do stosowania parenteralnego, 5 ml w ampułce) w blisterze; 1 blister w opakowaniu.

lub

1 g proszku w fiolce; 1 lub 5 lub 50 fiolki z proszkiem w opakowaniu; lub 1 lub 5 fiolki w blisterze, 1 blister w opakowaniu.

1 fiolka z proszkiem oraz 1 ampułka z rozpuszczalnikiem (lidokaina, roztwór do wstrzykiwań, 10 mg/ml, 3,5 ml w ampułce) w blisterze; 1 blister w opakowaniu;

1 fiolka z proszkiem oraz 1 ampułka z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań, rozpuszczalnik do stosowania parenteralnego, 10 ml w ampułce) w blisterze; 1 blister w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Prywatne Akcyjne Towarzystwo Handlowe „Lekhim-Charków”. Sp. z o.o. „Lekhim-Obuchów”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.

Ukraina, 08700, obwód kijowski, miasto Obuchów, ulica Kijewska 126 A.