Cefotaksym-Darnytsia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Cefotaksym-Darnytsia (Cefotaxime-Darnitsa)

Skład:

substancja czynna: cefotaksym;

1 fiolka zawiera 0,5 g lub 1 g cefotaksymu w postaci soli sodowej, przeliczonej na cefotaksym.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: krystaliczny proszek biały lub lekko żółtawy, higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Antibiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Cefotaksym.

Kod ATC J01D D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefotaksym-Darnytsia – półsyntetyczny antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji do stosowania parenteralnego. Działa bakteriobójczo. Ma szeroki zakres działania.

Wrażliwość na lek obejmuje: Streptocoсcii (z wyjątkiem grupy D), w tym Streptococcus pneumoniae; Staphylococcus aureus, w tym szczerby produkujące i nieprodukujące penicylinazy; Bacillus subtilis і mycoides; Neisseria gonorrhoeae (szczerby produkujące i nieprodukujące penicylinazy), Neisseria meningitidis, inne gatunki Neisseria; Escherichia coli; Klebsiella spp., w tym Klebsiella pneumoniae; Enterobacter spp. (niektóre szczerby są oporne); Serratia spp.; Proteus (indolododatnie i indolognegatywne gatunki); Salmonella; Citrobacter spp.; Providencia; Shigella; Yersinia; Haemophilus influenzae і parainfluenzae (szczerby produkujące i nieprodukujące penicylinazy, w tym oporne na ampicylinę); Bordetella pertussis; Moraxella; Aeromonas hydrophilia; Veillonella; Clostridium perfringens; Eubacterium; Propionibacterium; Fusobacterium; Bacteroides spp. і Morganella.

Nieustalona wrażliwość na działanie leku: Pseudomonas aeruginosa; Acinetobacter; Helicobacter pylori; Bacteroides fragilis і Clostridium difficile.

Odporność na działanie leku: Streptoccus grupy D, Listeria oraz gronkowce oporne na metycylinę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po 5 minutach od jednorazowego dożylnej podania 1 g cefotaksymu stężenie w osoczu krwi wynosi 100 μg/ml. Po wewnątrzmięśniowym podaniu cefotaksymu w tej samej dawce maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 0,5 godziny i wynosi 24 μg/ml. Bakteriobójcze stężenie we krwi utrzymuje się przez 12 godzin.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi średnio 25–40 %. Cefotaksym dobrze przenika do tkanek i płynów biologicznych organizmu. Osiąga skuteczne stężenia w płynie opłucnowym, otrzewnowym i stawowym. Przenika przez barierę krew–mózg. Ulega biotransformacji z powstawaniem aktywnego metabolitu.

Wydalanie. Około 60–70 % podanej dawki leku wydala się z moczem w niezmienionej formie, reszta – w formie metabolitów. Częściowo wydala się z żółcią. Okres półtrwania leku wynosi 1 godzinę po podaniu dożylnej i 1–1,5 godziny – po podaniu wewnątrzmięśniowym. W niewydolności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku okres półtrwania leku wydłuża się około dwukrotnie. U noworodków okres półtrwania leku wynosi od 0,75 do 1,5 godziny, a u noworodków przedwczesnych – od 1,4 do 6,4 godziny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Infekcje wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na działanie leku:

• infekcje narządów LOR (anginy, otity);
• infekcje dróg oddechowych (zapalenia oskrzeli, zapalenia płuc, zapalenia opłonka, abscesy);
• infekcje układu moczowo-płciowego;
• sepsa, bakteriemia;
• infekcje wewnątrzbrzuszne (w tym zapalenie otrzewnej);
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje kości i stawów;
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (z wyjątkiem listeriozy) oraz inne infekcje układu nerwowego środkowego.

Profilaktyka infekcji po zabiegach chirurgicznych przewodu pokarmowego, zabiegach urologicznych oraz położniczo-ginekologicznych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn oraz na inne antybiotyki beta-laktamowe, nadwrażliwość na lidokainę (przy wstrzykiwaniu do mięśni, jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik); krwawienie, zapalenie jelita (enterokolityt) w wywiadzie (szczególnie nieswoiste zapalenie jelita grubego).

Blokady AV bez wszczepionego stymulatora serca, ciężka niewydolność serca.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy) oraz silnie działającymi moczopędnymi (kwas etakryninowy, furosemid), kolistyną, polimyksyną zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności nerek.

Podczas leczenia cefotaksymem może zmniejszać się skuteczność dawkowanych doustnie środków antykoncepcyjnych, dlatego w tym okresie należy stosować dodatkową antykoncepcję. Cefotaksymu nie należy stosować razem z antybiotykami o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracyklinami, erytromycyną i chloramfenikołem), ponieważ możliwe jest wystąpienie efektu antagonizmu.

Podczas terapii skojarzonej roztwory cefotaksymu nie powinno się mieszać z roztworami aminoglikozydów – należy je podawać oddzielnie.

Jednoczesne stosowanie nifedypiny zwiększa biodostępność cefotaksymu o 70%.

Probenecyda blokuje sekrecję kanalikową cefotaksymu i wydłuża jego okres półwylu.

Cefotaksymu nie należy stosować razem z lidokainą:

• przy podawaniu dożylnym;
• u dzieci poniżej 30 miesięcy życia;
• u pacjentów z nadwrażliwością na lidokainę w wywiadzie;
• u pacjentów z blokada serca;
• u pacjentów z ciężką niewydolnością serca.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Stosowanie jednocześnie leku Cefotaksym-Darnytsia z lekami nefrotoksycznymi wymaga kontroli czynności nerek; przy stosowaniu leku dłużej niż 10 dni konieczna jest kontrola wzoru krwi obwodowej.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz u osób z podwyższoną wrażliwością na penicyliny w wywiadzie. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkę leku należy zmniejszyć, uwzględniając nasilenie niewydolności nerek oraz wrażliwość drobnoustrojów. Przy długotrwałym stosowaniu leku należy kontrolować czynność nerek oraz prowadzić zapobieganie dysbakteriozie. Wskazane jest regularne monitorowanie składu komórkowego krwi obwodowej oraz czynności wątroby. Podczas stosowania leku możliwe jest wystąpienie fałszywie dodatniego testu Coombsa oraz fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu.

Reakcje anafilaktyczne. Stosowanie cefalosporyn wymaga potwierdzenia wywiadu alergicznego (diatesa aleryczna, reakcje nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe). W przypadku wystąpienia u pacjenta reakcji nadwrażliwości leczenie należy przerwać. Stosowanie cefotaksymu jest surowo przeciwwskazane u pacjentów z wywiadem natychmiastowej reakcji nadwrażliwości na cefalosporyny. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości obecność lekarza podczas pierwszego podania leku jest obowiązkowa ze względu na możliwość wystąpienia reakcji anafilaktycznej. Znana jest krzyżowa alergia między cefalosporynami a penicylinami, która występuje w 5–10% przypadków. U pacjentów z wywiadem alergii na penicyliny lek należy stosować z szczególną ostrożnością.

Ciężkie skórne działania niepożądane (CSDN). W okresie po rejestracji odnotowano przypadki ciężkich skórnych działań niepożądanych związanych z leczeniem cefotaksymem, w tym ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pęcherzycę (OGEP), zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliozy (TEN), wywołaną lekami eozynofilię z objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci.

Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach reakcji skórnych przed przepisaniem leku.

W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie cefotaksymu należy natychmiast przerwać. Jeżeli u pacjenta podczas stosowania cefotaksymu rozwinęły się OGEP, ZSJ, TEN lub DRESS, leczenia cefotaksymem nie można wznawiać i należy go ostatecznie przerwać.

U dzieci wysypka może być błędnie rozpoznana jako podstawowa infekcja lub alternatywny proces infekcyjny, dlatego lekarze powinni brać pod uwagę możliwość reakcji na cefotaksym u dzieci, u których podczas terapii cefotaksymem pojawiają się objawy wysypki i gorączki.

Chłoniaste zapalenie okrężnicy. W pierwszych tygodniach leczenia może wystąpić chłoniaste zapalenie okrężnicy, objawiające się ciężką, długotrwałą biegunką. Rozpoznanie potwierdza się podczas kolonoskopii i/lub badania histologicznego. Te powikłania należy uznać za poważne: należy natychmiast przerwać podawanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie, w tym doustne podawanie wancomycyny lub metronidazolu. Połączone stosowanie cefotaksymu z lekami nefrotoksycznymi wymaga kontroli czynności nerek, stosowanie dłużej niż 10 dni – kontroli składu krwi. Pacjentom starszym i osłabionym należy przepisać witaminę K (profilaktyka hipokoagulacji).

Jak przy stosowaniu innych antybiotyków o szerokim zakresie działania, długotrwałe stosowanie może prowadzić do zwiększonego wzrostu mikroorganizmów opornych, co wymaga przerwania leczenia. W przypadku wystąpienia nadinfekcji należy zastosować terapię przeciwdrobnoustrojową. Przy oznaczaniu stężenia glukozy w moczu metodą redukcyjną mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Aby tego uniknąć, należy stosować test enzymatyczny.

Istnieją doniesienia o związku między stosowaniem antybiotyków z grupy cefalosporyn a ryzykiem wystąpienia drgawek. Zaleca się nadzór medyczny i ostrożność przy stosowaniu leku Cefotaksym-Darnytsia.

W trakcie leczenia nie wolno spożywać alkoholu, ponieważ możliwe są efekty przypominające działanie disulfiramu (hiperemia twarzy, skurcze brzucha i okolicy żołądka, nudności, wymioty, ból głowy, obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia, trudności w oddychaniu).

1 g proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań zawiera 2,2 mmol (50,5 mg) sodu. Ilość sodu w maksymalnej dawce dobowej przekracza 8,7 mmol (200 mg). Należy to uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety ograniczonej w sodzie.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane.

W okresie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Z uwagi na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego należy unikać prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami w okresie leczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosować do wstrzykiwań dożylnych strumieniowych i kroplowych oraz wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych.

Do wstrzykiwania dożylnego strumieniowego 0,5 g rozpuszcza się w 4 ml wody jałowej do wstrzykiwań, a 1 g proszku rozpuszcza się w 8 ml wody jałowej do wstrzykiwań. Wstrzykuje się powoli przez 3–5 minut.

Do infuzji dożylnej 1 g proszku rozpuszcza się w 50 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy. Czas trwania infuzji wynosi 50–60 minut.

Do wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego 0,5 g rozpuszcza się w 2 ml wody jałowej do wstrzykiwań lub w 2 ml 1 % roztworu lidokainy, a 1 g proszku rozpuszcza się w 4 ml wody jałowej do wstrzykiwań lub 1 % roztworu lidokainy i wstrzykuje głęboko do mięśnia pośladkowego.

Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie.

Dorosłym i dzieciom o masie ciała 50 kg i więcej przepisuje się Cefotaksym-Darnytsia w dawce 1 g co 12 godzin. W ciężkich przypadkach lek przepisuje się w dawce 1 g 3–4 razy na dobę. Maksymalna dobową dawkę wynosi 12 g.

Przy niepowikłanych infekcjach oraz infekcjach dróg moczowych lek stosuje się wstrzykując wewnątrzmęśniowo lub dożylnie w dawce 1 g co 12 godzin;

przy niepowikłanej ostrej gonorzei przepisuje się 1 g wstrzykując wewnątrzmęśniowo raz na dobę lub dożylnie;

przy infekcjach średniego nasilenia lek stosuje się w dawce 1–2 g co 12 godzin;

przy ciężkich infekcjach (np. meningitis) przepisuje się 2 g leku wstrzykując dożylnie co 6–8 godzin.

Dzieciom o masie ciała do 50 kg lek przepisuje się w dawce 50–100 mg/kg masy ciała na dobę, podzielonej na 3–4 wstrzykiwania wewnątrzmęśniowe lub dożylne. Przy ciężkich infekcjach (w tym meningitis) dawkę dobową zwiększa się do 100–200 mg/kg masy ciała i podaje się 4–6 razy wstrzykując dożylnie lub wewnątrzmęśniowo.

Dla dzieci urodzonych przed terminem oraz dzieci w wieku do 1. tygodnia życia dawka dobową leku wynosi 50 mg/kg masy ciała, podzielona na dwie równe dawki, wstrzykiwana dożylnie.

Dla dzieci w wieku 1–4 tygodnia życia dawka dobową leku wynosi 50–100 mg/kg masy ciała, podzielona na trzy równe dawki, wstrzykiwana dożylnie.

W celu zapobiegania rozwojowi infekcji przed zabiegiem chirurgicznym, podczas wprowadzania znieczulenia, jednorazowo wstrzykuje się 1 g Cefotaksymu-Darnytsia. W razie potrzeby dawkę powtarza się po 6–12 godzinach.

Przy zaburzeniach czynności nerek należy zmniejszyć dawkę leku. Przy klirensie kreatyniny 10 ml/min lub mniej dawkę dobową leku należy zmniejszyć o połowę.

Dzieci.

Lek Cefotaksym-Darnytsia przepisuje się dzieciom w odpowiedniej dawce (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieciom do 2,5 roku życia leku nie przepisuje się wstrzykując wewnątrzmęśniowo.

Przedawkowanie.

Objawy: możliwe są gorączka, leukopenia, trombocytopenia, ostra anemia hemolityczna, reakcje skórne, przewodu pokarmowego oraz wątroby, duszność, niewydolność nerek, stomatyt, anoreksja, tymczasowa utrata słuchu, dezorientacja w przestrzeni, encefalopatia (szczególnie przy niewydolności nerek). W pojedynczych przypadkach obserwuje się drgawki oraz nasilenie działań niepożądanych.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot. Stężenia cefotaksymu we krwi można obniżyć przez hemodializę lub dializę otrzewnową. W razie potrzeby stosuje się terapię objawową.

W przypadku wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego należy natychmiast podjąć odpowiednie działania. Przy pierwszych objawach reakcji nadwrażliwości (osutki, pokrzywka, ból głowy, nudności, utrata przytomności) należy przerwać wstrzykiwanie cefotaksymu. W przypadku ciężkiej reakcji nadwrażliwości lub reakcji anafilaktycznej należy rozpocząć odpowiednią terapię (podanie adrenaliny i/lub glikokortykosteroidów). W innych stanach klinicznych mogą być potrzebne dodatkowe działania, np. sztuczne oddychanie, stosowanie antagonistów receptorów histaminy. W przypadku niewydolności naczyń należy podjąć działania resuscytacyjne.

Reakcje niepożądane.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, ból brzucha, dysbakterioza, rzadko – zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, kolit pseudomembranowy.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zapalenie wątroby, ostra niewydolność wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka, cholestaza.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drgawki, odwracalna encefalopatia, zmęczenie, osłabienie.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: granulocytopenia, neutropenia, przejściowa leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza, anizocytoza, eozynofilia, hipoprotrombinemia, anemia hemolityczna, hipokoagulacja.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym zaczerwienienie, wysypka, swędzenie skóry, pokrzywka, skurcz oskrzeli, wielopostaciowa wypryskowata czerwieniucha, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze napromienienie nabłonka (Lyella), gorączka, reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, rzadko – wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: z częstością „nieznana” – wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia ogólne i zmiany w miejscu podania: ból i infiltrat w miejscu wstrzyknięcia do mięśnia, ból wzdłuż żyły, zapalenie tkanek, zapalenie żył.

Ze strony wskaźników biochemicznych: wzrost stężenia aminotransferaz wątrobowych, dehydrogenazy mleczanowej, fosfatazy alkalicznej i bilirubiny, stężenia azotu mocznika i kreatyniny, hipokoagulacja, dodatnia reakcja Coombsa.

Efekty spowodowane działaniem biologicznym: możliwe rozwinięcie się superinfekcji (w tym kandydoza, zapalenie pochwy).

Inne: krwawienia i krwotoki, autoimmunologiczna anemia hemolityczna, zapalenie nerek śródmiąższowych, ostra niewydolność wątroby, zaburzenia rytmu serca (przy szybkim wlewie strumieniowym).

Podczas leczenia infekcji wywołanych przez spirochety może wystąpić komplikacja przypominająca reakcję Jarischa-Herxheimera. Może to prowadzić do gorączki, dreszczy, bólu głowy i bólu stawów.

Raportowanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Raportowanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane reakcje niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Termin ważności.

Fiolka po 0,5 g – 2 lata.

Fiolka po 1 g – 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztwór leku jest niezgodny z roztworami aminoglikozydów w jednej strzykawce lub kroplówce. Do rozcieńczania stosować roztwory wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 0,5 g lub po 1 g proszku w fiolce; po 1, 5, 40 fiolki w opakowaniu.

Po 1 fiolce po 0,5 g proszku oraz 1 ampułce roztwornika (Woda do wstrzykiwań-Darnytsia w ampułce po 5 ml) w opakowaniu.

Po 1 fiolce po 1 g proszku oraz 1 ampułce roztwornika (Woda do wstrzykiwań-Darnytsia w ampułce po 10 ml) w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Firma Farmaceutyczna „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspilska 13.