Cefort

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU CEFORT (CEFORT)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson;

1 fiolka zawiera ceftriakson (w postaci ceftriaksonu sodu) 1 g lub 2 g.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: lekko higroskopijny proszek kryształiczny, prawie biały lub lekko żółtawy, w fiolkach.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryksoton hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę, co prowadzi do przerwania biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), a w konsekwencji do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryksoton może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryksotonu;
• niskiej przenikalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych;
• pomp eflluksyjnych bakteryjnych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego wzrost (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST)

Tabela 1

a Wnioskowanie o wrażliwości oparto na wrażliwości na cefoksytynę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparto na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym graniczne wartości wrażliwości. W przypadku takiego stwierdzenia należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać do laboratorium referencyjnego.

d Graniczne wartości dotyczą dobowej dawki wewnętrznowennej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Skuteczność kliniczna w odniesieniu do konkretnych patogenów

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, a lokalne informacje dotyczące oporności są pożądane, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, gdy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że przydatność ceftryaksonezu przynajmniej w stosunku do niektórych rodzajów infekcji budzi wątpliwości.

Ogólnie wrażliwe gatunki

Aerobowe Gram-dodatnie

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Aerobowe Gram-ujemne

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Aerobowe Gram-dodatnie

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Aerobowe Gram-ujemne

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Mikroorganizmy oporne

Aerobowe Gram-dodatnie

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Aerobowe Gram-ujemne

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinooporne bakterie z rodzaju Staphylococcus są oporne na ceftryaksonez.

• Częstość oporności > 50 % przynajmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Podanie domięśniowe

Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftryaksonezu w osoczu wynosi około połowy takiego, jakie obserwuje się po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym domięśniowym podaniu 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie–czas” w osoczu po podaniu domięśniowym jest równe takiej po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Podanie dożylne

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksonezu w dawkach 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksonezu w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksonezu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonezu w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryaksonezu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Po ponownym podaniu obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu o 8–15 % (Cmax); stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryaksonez przenika przez opony mózgowe. Penetracja jest bardziej wyrażona przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksonezu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenie ceftryaksonezu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryaksonez przechodzi przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach oczekuje się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryaksonez odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu w osoczu mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biota transformacja

Ceftryaksonez nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod działaniem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryaksonezu wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksonezu wydaje się w niezmienionej formie przez nerki, a 40–50 % – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonezu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonezu zmienia się nieznacznie, stwierdza się jedynie niewielkie wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami krwi i odpowiednim zwiększeniem klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryaksonezu.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksonezu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksonezu w osoczu krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksonezu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksonezu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami krwi. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryaksonezu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksonezu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, bazującej na ogólnym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego jest widoczna dla ogólnego ceftryaksonezu w osoczu krwi, a dla wolnego (niezwiązanego) – nie.

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Podobnie jak w przypadku innych beta-laktamów, wskaźnik farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje wyższe niż minimalne stężenie hamujące ceftryaksonez dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli % T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniakowatość nerek);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistek;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Cefort można stosować w celu:

• leczenia ostrego zaostrzenia przewlekłego obturacyjnego schorzenia płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianego boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka i podejrzenie bakteryjnej infekcji;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Cefort należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego spektrum działania (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryksolon lub na inny antybiotyk z grupy cefalosporyn. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne typy antybiotyków β-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Cefort jest przeciwwskazany:

• noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;
• noworodkom dojrzałym (w wieku ≤ 28 dni):
• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub kwasocą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• wymagającym (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania wewnętrznie kwasu wapniowego lub wlewów roztworów zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksolonu.

* Badania in vitro wykazały, że ceftryksolon może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą osocza krwi, co może prowadzić do ryzyka rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryksolonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania).

Roztworów ceftryksolonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztwory zawierające wapń, takie jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie powinny być używane do odtworzenia preparatu Cefort w fiolkach ani do dalszego rozcieńczenia odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryksolonu mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryksolonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie wlewowym. Ceftryksolon nie może być podawany jednocześnie z roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych wlewów, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednakże u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryksolon i roztwory zawierające wapń mogą być podawane kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną z oboma lekami. Badania in vitro prowadzone z użyciem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksolonu.

Stosowanie łączone z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie przeciwko witaminie K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryksolonem.

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryksolonem zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryksolonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryksolonem podawanym do mięśni a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryksolon możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryksolon, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryksolonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie zaobserwowano zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryksolonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryksolonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków β-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftrylaksone i podjąć odpowiednie środki nagłego ratunku. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftrylakson, inne cefalosporyny lub inne leki β-laktamowe. Ceftrylakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/ toksycznego nekrolioza naskórkowego) oraz reakcji z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U wcześniaków i u niemowląt urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca opisano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftrylaksonu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podawano ceftrylakson i wapń w różnych czasach i za pomocą różnych dołżnic do wlewu dożylnego. Według istniejących danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków wewnątrznaczyniowego wytrącania się osadów, poza noworodkami, którym podawano ceftrylakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftrylaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftrylaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy użyciu różnych dołżnic do wlewu lub podawaniu leków w różnych miejscach infuzji. Jednak u pacjentów w wieku powyżej 28 dni ceftrylakson i roztwory zawierające wapń mogą być podawane kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne dołżnice do wlewu w różnych częściach ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania dołżnicy do wlewu roztworem soli fizjologicznej między podaniem tych środków, aby zapobiec wytrącaniu się osadów. U pacjentów wymagających ciągłego podawania roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnej (PN), pracownicy opieki zdrowotnej mogą rozważyć zastosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadów. Jeśli zastosowanie ceftrylaksonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia zostanie uznane za konieczne, roztwory PN i ceftrylakson mogą być podawane jednocześnie, choćby i przez różne dołżnice do wlewu i w różnych częściach ciała. Można również tymczasowo wstrzymać podawanie roztworów PN na czas wlewu ceftrylaksonu i przepłukać dołżnice do wlewu między podawaniem roztworów.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność ceftrylaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób i dawki stosowania”. Badania wykazały, że ceftrylakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą osocza.

Ceftrylakson jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej.

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym ceftrylakson. Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftrylaksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftrylaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć diagnozę anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftrylaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy biegunączkowego, związane z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych, które wystąpiły podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym ceftrylaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiły biegunki podczas lub po zastosowaniu ceftrylaksonu. Należy rozważyć przerwanie terapii ceftrylaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Cefort test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto Cefort może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii.

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. W trakcie stosowania Cefortu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftrylakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewystarczający do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony. W przypadku infekcji wielopatogenowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftrylakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftrylakson może być podawany wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy. Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na badaniu ultrasonograficznym należy wziąć pod uwagę możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftrylaksonu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na badaniach ultrasonograficznych pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftrylaksonu w dawce 1 g na dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftrylaksonem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftrylaksonu towarzyszyły objawy. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowanego niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących ceftrylakson. Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania Cefortu może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftrylaksonu. W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxheimer.

U niektórych pacjentów zakażonych patogenami z grupy spiralowców może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimer krótko po rozpoczęciu leczenia ceftrylaksonem. Reakcja Jarischa-Herxheimer jest zazwyczaj stanem samoograniczającym się lub może być przezwyciężona dzięki leczeniu objawowemu. Nie należy przerywać leczenia antybiotykami, jeśli wystąpi taka reakcja.

Encefalopatia.

Opisywano encefalopatię podczas stosowania ceftrylaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftrylaksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftrylaksonu.

Sód

1 gram Cefortu zawiera 3,6 mmol sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów stosujących dietę ograniczającą spożycie sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftrylakson przenika przez barierę łożyskową. Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania ceftrylaksonu u kobiet w ciąży. W okresie ciąży, w szczególności w I trymestrze, ceftrylakson może być stosowany tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

W małych stężeniach ceftrylakson przenika do mleka matki, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej jednak nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/stanowieniu się z zastosowania ceftrylaksonu, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści płynące z terapii dla kobiety.

Plodność.

W badaniach funkcji rozrodczych nie stwierdzono oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn i kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi maszynami.

Podczas stosowania leku mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z maszynami. Pacjentów należy ostrzec przed prowadzeniem pojazdów mechanicznych lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej przedstawione są ogólne zalecane dawki. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą z zalecanych dawek.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g leku.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub braku skuteczności wcześniejszej terapii ceftryksakson może być skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g na dobę w sposób wewnątrzmięśniowy przez 3 dni.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka 500 mg wstrzyknięta w sposób wewnątrzmięśniowy.

Zastrze

Zalecanymi dawkami ogólnymi są 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę przez 10–14 dni w przypadku zastrza neurologicznego. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzu, w tym zastrzu neurologicznym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione borelioza Lyme’a (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (< 50 kg)

Dzieciom o masie ciała < 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteryjemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecane dawki dla dzieci to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowca, w tym neurozastrzykowca, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione borelioze (wczesne (II etap) i późne (III etap))

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie wewnętrznomięśniowe Cefortu w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że u dzieci w ciężkim stanie lub przy braku skuteczności wcześniejszej terapii ceftryaksone może być skuteczny przy wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Cefort jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodnia życia, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe ceftryksanonu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzygnica

Zalecaną dawką ogólną jest 50 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzygnicy, w tym neurozastrzygnicy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryksanonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują na brak konieczności korygowania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, pod warunkiem, że funkcja nerek nie jest upośledzona.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

Pacjentom z upośledzoną funkcją nerek nie trzeba zmniejszać dawki ceftryksanonu, o ile funkcja wątroby nie jest upośledzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawkowanie ceftryksanonu nie powinno przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie jest wymagane dodatkowe podawanie leku po dializie. Ceftryksanon nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftryksanon można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aby uzyskać szczegółowe informacje, zaleca się zapoznanie się z instrukcją stosowania lidokainy.

Podanie dożylne

Ceftryksanon można podawać drogą dożylnej infuzji trwającą co najmniej 30 minut (preferowana droga) lub drogą powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podawanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg masy ciała lub większe należy podawać drogą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy podanie dożylne jest niemożliwe lub mniej odpowiednie dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryksanon jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których konieczne jest (lub może być konieczne) leczenie roztworami wapniowymi podawanymi dożylnie, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie parenteralne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryksanonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryksanonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryksanonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryksanonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym zestawie do infuzji dożylnej. Dlatego nie można mieszać ani jednoczesnego podawania ceftryksanonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W profilaktyce zakażeń przedoperacyjnych ceftryksanon należy podawać 30–90 minut przed operacją.

Zalecane stężenia roztworów:

stężenie do wstrzyknięcia dożylnego: 100 mg/ml,

stężenie do infuzji dożylnej: 50 mg/ml.

Przygotowanie roztworów do wstrzyknięć i infuzji:

zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów.

Cefort nie powinien być mieszany w jednej strzykawce z żadnym lekiem, z wyjątkiem 1 % roztworu chlorku lidokainy (tylko do wstrzyknięć domięśniowych).

Linia infuzyjna powinna być płukana po każdym podaniu.

Przygotowanie roztworów do podania:

Cefort 1 g, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzyknięć lub infuzji

Do wstrzyknięcia dożylnego 1 g Cefortu rozpuścić w 10 ml wody do wstrzyknięć. Wstrzyknięcie należy podawać w ciągu 5 minut bezpośrednio do żyły lub przez kaniulę do infuzji dożylnej.

Do podania domięśniowego 1 g Cefortu rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu chlorku lidokainy. Roztwór należy podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Dawki przekraczające 1 g należy podzielić i podawać w więcej niż jednym miejscu.

Objętość wypierania 1 g Cefortu wynosi 0,71 ml w wodzie do wstrzyknięć oraz 1 % w roztworze chlorku lidokainy. Po dodaniu 10 ml wody do wstrzyknięć końcowe stężenie odtworzonego roztworu wynosi 93,37 mg/ml. Po dodaniu 3,5 ml 1 % roztworu chlorku lidokainy końcowe stężenie odtworzonego roztworu wynosi 237,53 mg/ml.

Cefort 2 g, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzyknięć lub infuzji

Do wstrzyknięcia dożylnego 2 g Cefortu rozpuścić w 40 ml rozpuszczalników nie zawierających wapnia: 0,9 % chlorku sodu; 0,45 % chlorku sodu + 2,5 % glukozy; 5 % glukozy; 10 % glukozy; 6 % dekstranu w 5 % glukozy oraz hydroksyetylobłonki ziemniaczanej w stężeniu od 6 do 10 %.

Wstrzyknięcie należy podawać przez co najmniej 30 minut. U noworodków czas infuzji powinien wynosić co najmniej 60 minut, aby zmniejszyć potencjalne ryzyko encefalopatii bilirubinowej.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. W przypadku przedawkowania możliwe są nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Reakcje niepożądane.

Reakcjami niepożądanymi, które najczęściej obserwowano podczas stosowania ceftryksotonu, są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstość występowania niepożądanych reakcji na ceftryksoton określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstości w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranozny^b; częstość nieznana^a – nadinfekcje^b.

Ze strony układu krwi i układu chłonnego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana – szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktydopodobne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa-Herxheimera.

Ze strony układu nerwowego: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; częstość nieznana^a – drgawki, rzadko – encefalopatia.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstość nieznana^a – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka^b, stolec wodnisty; nieczęsto – nudności, wymioty; częstość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, cholestazyczne zapalenie wątroby^b,c.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; nieczęsto – świąd; rzadko – pokrzywka; częstość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, wielopostaciowa rumień^b, ostra ogólna wypryskowa pustulkoza, reakcje z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – hematuria, glukozuria; częstość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Ze strony serca: częstość nieznana – zespół Kounisa.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Na podstawie doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są przekazywane dobrowolnie i dotyczą nieokreślonej liczby pacjentów, nie można wiarygodnie oszacować częstości występowania tych reakcji, dlatego częstość jest określana jako nieznana.

^b Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

^c Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryksotonu.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksotonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksotonu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnątrznie ceftryksoton i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksotonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półwydalenia ceftryksotonu.

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite powyżej 10 g, a także miały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów:

niepełnosprawnych lub u chorych w stanie odwodnienia. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii i znikają po odstawieniu ceftryksotonu.

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksotonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów po wstrzyknięciu dożylnym leku była różna – w niektórych badaniach powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest wyraźnie niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksotonu osady zazwyczaj znikają.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na kontynuowanie nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka stosowania leku. Prosi się pracowników medycznych o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych reakcji niepożądanych zgodnie z krajowym systemem zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Na podstawie danych literaturowych ceftryksoton jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać roztworu ceftryksotonu ani dodawać go do innych leków, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksotonu nie można mieszać w jednym pojemniku z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do całkowitego żywienia dożylnego, ze względu na ryzyko powstawania osadów.

Nie należy mieszać ceftryksotonu ani podawać go jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia dożylnego (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Reakcje niepożądane”).

W przypadku stosowania w połączeniu z innymi antybiotykami nie dopuszcza się mieszania ich w jednej strzykawce lub roztworze do infuzji.

Niniejszego leku nie należy mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Fiolka; po 1 lub po 10 fiol w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

ANTIBIOTICE SA

ANTIBIOTICE SA

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

ul. Valea Lupului 1, Iasi 707410, Rumunia

1, Valea Lupului Street, 707410, Iasi, Romania