Cefopektam

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Cefopektam (CEFOPECTAM)

Skład:

substancje czynne: cefoperazon, sulbaktam;

1 fiolka zawiera cefoperazonu (w postaci sterylnego soli sodowej) – 500 mg lub 1 g oraz sulbaktamu (w postaci sterylnego soli sodowej) – 500 mg lub 1 g odpowiednio.

Postać farmaceutyczna. proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek od białego do niemal białego, bez widocznych wtrąceń.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Beta-laktamowe antybiotyki. Cefalosporyny III pokolenia. Kod ATX J01D D62.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefopektam to kombinacja sulbaktamu sodowego i cefoperazonu sodowego. Sulbaktam sodowy jest pochodną podstawowego rdzenia penicylinowego. Jest nieodwracalnym inhibitorem β-laktamazy i stosowany jest wyłącznie drogą dożylną. Pod względem struktury chemicznej jest to sód sulfinianu penicylinanu.

Składnikiem przeciwbakteryjnym kombinacji sulbaktam/cyfoperazon jest cefoperazon sodowy – półsyntetyczny antybiotyk z grupy cephalosporyn III generacji o szerokim spektrum działania, stosowany wyłącznie drogą dojelitową i działający na wrażliwe mikroorganizmy w fazie aktywnej mnożenia poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu błony komórkowej.

Sulbaktam nie wykazuje wyraźnej aktywności przeciwbakteryjnej, z wyjątkiem aktywności wobec Neisseriaceae i Acinetobacter. Jednak badania biochemiczne przeprowadzone na bezkomórkowych systemach bakteryjnych wykazały, że sulbaktam jest nieodwracalnym inhibitorem najważniejszych β-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na antybiotyki β-laktamowe.

Potencjał sulbaktamu w zapobieganiu destrukcji penicylin i cefalosporyn przez mikroorganizmy oporne został potwierdzony w badaniach szczepów opornych na całych mikroorganizmach, w których sulbaktam wykazał wyraźny efekt synergii z penicylinami i cefalosporynami. Ponieważ sulbaktam wiąże się również z niektórymi białkami wiążącymi penicyliny, szczepy wrażliwe stają się bardziej wrażliwe na działanie kombinacji sulbaktam/cyfoperazon niż na działanie samego cefoperazonu.

Kombinacja sulbaktamu i cefoperazonu jest aktywna wobec wszystkich mikroorganizmów wrażliwych na cefoperazon. Ponadto obserwuje się efekt synergii (ok. 4-krotnego obniżenia minimalnych stężeń hamujących mikroorganizmy w kombinacji w porównaniu z takimi stężeniami dla każdego składnika oddzielnie) wobec następujących mikroorganizmów: Haemophilus influenzae, gatunki Bacteroides, gatunki Staphylococcus, Acinetobacter calcoaceticus, Enterobacter aerogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Citrobacter freundii, Enterobacter cloacae, Citrobacter diversus.

Sulbaktam/cyfoperazon wykazuje aktywność in vitro wobec szerokiego spektrum klinicznie istotnych mikroorganizmów:

Mikroorganizmy Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (szczepy produkujące lub nie produkujące penicylinazy), Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae (wcześniejsza nazwa Diplococcus pneumoniae), Streptococcus pyogenes (betalaktyczny streptokok grupy A), Streptococcus agalactiae (betalaktyczny streptokok grupy B), większość innych szczepów betalaktycznych streptokoków, wiele szczepów Streptococcus faecalis (enterokoki).

Mikroorganizmy Gram-ujemne: Escherichia coli, gatunki Klebsiella, gatunki Enterobacter, gatunki Citrobacter, Haemophilus influenzae, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii (wcześniejsza nazwa Proteus morganii), Providencia rettgeri (wcześniejsza nazwa Proteus rettgeri), gatunki Providencia, gatunki Serratia (w tym S. marcescens), gatunki Salmonella i Shigella, Pseudomonas aeruginosa i niektóre gatunki Pseudomonas, Acinetobacter calcoaceticus, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Bordetella pertussis, Yersinia enterocolitica.

Mikroorganizmy beztlenowe: pałeczki Gram-ujemne (w tym Bacteroides fragilis, inne gatunki Bacteroides i gatunki Fusobacterium), koków Gram-dodatnich i Gram-ujemnych (w tym gatunki Peptococcus, Peptostreptococcus i Veillonella), pałeczki Gram-dodatnie (w tym gatunki Clostridium, Eubacterium i Lactobacillus).

Farmakokinetyka.

Około 84% dawki sulbaktamu i 25% dawki cefoperazonu podanej w formie kombinacji sulbaktam/cyfoperazon jest wydalane z moczem. Cefoperazon jest znacznie wydzielany z żółcią. Po podaniu kombinacji sulbaktam/cyfoperazon średni okres półtrwania sulbaktamu wynosi 1 godzinę, a cefoperazonu – 1,7 godziny. Stężenia w osoczu są proporcjonalne do podanej dawki. Dane te odpowiadają wcześniej opublikowanym wynikom badań farmakokinetycznych tych składników przy ich oddzielnym stosowaniu.

Średnie wartości maksymalnych stężeń sulbaktamu i cefoperazonu po podaniu 2 g sulbaktam/cyfoperazon (1 g sulbaktamu, 1 g cefoperazonu) dożylnie w ciągu 5 minut wynoszą odpowiednio 130 i 236,8 μg/ml. Wskazuje to na większy objętość rozkładu sulbaktamu (Vα = 18,0–27,6 l) w porównaniu z rozkładem cefoperazonu (Vα = 10,2–11 l).

Sulbaktam i cefoperazon dobrze rozprowadzają się w tkankach i płynach organizmu, w tym w żółci, pęcherzu żółciowym, skórze, wyrostku robaczkowym, jajowodach, jajnikach, macicy.

Nie stwierdzono żadnych dowodów farmakokinetycznej interakcji między sulbaktamem a cefoperazonem przy ich jednoczesnym stosowaniu w formie leku kombinowanego.

Po wielokrotnym podawaniu nie zaobserwowano istotnych zmian farmakokinetyki składników leku ani ich kumulacji przy stosowaniu co 8–12 godzin.

Badania przeprowadzone u dzieci wykazały brak istotnych zmian farmakokinetyki składników leku (sulbaktam/cyfoperazon) w porównaniu z danymi u dorosłych pacjentów. U dzieci średni okres półtrwania sulbaktamu wynosi od 0,91 do 1,42 godziny, a cefoperazonu – od 1,44 do 1,88 godziny.

Farmakokinetykę kombinacji sulbaktam/cyfoperazon badano u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby. Stwierdzono wydłużenie okresu półtrwania, zmniejszenie klirensu oraz zwiększenie objętości rozkładu obu składników leku w porównaniu z odpowiednimi parametrami u zdrowych ochotników. Wskaźniki farmakokinetyczne dla sulbaktamu korelują ze stopniem zaburzeń funkcji nerek, natomiast dla cefoperazonu – ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby.

Zaburzenia funkcji wątroby. Zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek różnego stopnia przy stosowaniu sulbaktam/cyfoperazon ogólny klirens sulbaktamu ściśle koreluje z klirensam kreatyniny. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek obserwuje się istotne wydłużenie okresu półtrwania sulbaktamu (średnio 6,9 i 9,7 godziny według danych różnych badań). Hemodializa istotnie wpływa na okres półtrwania, ogólny klirens oraz objętość rozkładu sulbaktamu. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki cefoperazonu u chorych z niewydolnością nerek.

Cefoperazon nie wypiera bilirubiny z połączenia z albuminą osocza.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia i choroby zapalne wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• zakażenia dróg oddechowych (górnego i dolnego odcinka);
• zakażenia dróg moczowych (górnego i dolnego odcinka);
• zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych oraz inne zakażenia jamy brzusznej;
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia kości i stawów;
• oponiak mózgu;
• sepsa;
• zapalenia narządów miednicy, endometryt, rzekomą rzęsistkę oraz inne zakażenia narządów płciowych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin, sulbaktam, cefoperazon oraz inne antybiotyki beta-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego sulbaktamu/cefoperazonu, w większości przypadków zakażeń możliwa jest monoterapia tym lekiem. Jednak w określonych wskazaniach sulbaktam/cefoperazon może być stosowany łącznie z innymi antybiotykami. W przypadku jednoczesnego stosowania aminoglikozydów należy kontrolować funkcję nerek przez cały okres terapii ze względu na możliwość wystąpienia reakcji nefrotoksycznych (patrz także sekcja „Niezgodność”).

Alkohol (etanol): podczas przyjmowania alkoholu w trakcie leczenia oraz przez 5 dni po jego zakończeniu obserwowano reakcje typu disulfiram (rumień, potliwość, ból głowy, tachykardię). Pacjenci powinni unikać spożycia alkoholu i stosowania leków zawierających alkohol w czasie leczenia oraz przez 5 dni po jego zakończeniu. W przypadku żywienia sztucznego (doustnego lub dożylnego) nie należy stosować roztworów zawierających etanol.

Niekorzystne środki przeciwzapalne, leki przeciwpłytkowe, antagonisty witaminy K (warfaryna): zwiększone ryzyko krwawień.

Diuretyki pętlowe oraz leki nefrotoksyczne: możliwe zwiększenie ryzyka nefrotoksyczności.

Badania laboratoryjne: możliwy fałszywie pozytywny wynik oznaczenia glukozy w moczu przy użyciu roztworu Benedicta lub Fehlinga.

Kombinacja sulbaktam/cefoperazon jest fizycznie niezgodna z aminoglikozydami, amifostyną, filgrastymem, labetalolem, meperydyną, nikordypinem, ondansetronem, perfenazyną, prometazyną, sargramostynem, winorelbina.

Szczególne środki ostrożności.

Wrażliwość. Opisywano przypadki ciężkich, a czasem śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (reakcji anafilaktycznych) u pacjentów leczonych lekami beta-laktamowymi lub antybiotykami z grupy cefalosporyn, w tym kombinacją cefoperazon/sulbaktam. Reakcje nadwrażliwości są bardziej prawdopodobne u pacjentów z znaną nadwrażliwością na kilka alergenów.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych należy natychmiast przerwać leczenie i rozpocząć odpowiednie leczenie. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego podania adrenaliny, podanie glikokortykosteroidów dożylnie. W razie potrzeby można stosować terapię tlenową, zapewnienie przepływu dróg oddechowych, w tym intubację.

Opisywano przypadki ciężkich reakcji skórnych, czasem ze śmiertelnym skutkiem, takich jak toksyczny epidermalny zespół martwiczy (TEN), zespół Stevensa-Johnsona i dermopatia z odłuszczeniem, u pacjentów leczonych cefoperazonem. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji skórnej należy przerwać leczenie i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby. Cefoperazon wydzielany jest głównie z żółcią. U pacjentów z chorobami wątroby i/lub obturacją dróg żółciowych okres półtrwania cefoperazonu jest zwykle wydłużony, a wydalanie z moczem zwiększone. Nawet przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby w żółci stwierdza się stężenia terapeutyczne cefoperazonu, a jedynie okres półtrwania wydłuża się 2–4 razy. Korekta dawki może być konieczna w przypadku ciężkiej obturacji dróg żółciowych, ciężkich chorób wątroby lub zaburzeń funkcji nerek związanych z którymkolwiek z tych stanów. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i współistniejącym zaburzeniem funkcji nerek należy starannie monitorować stężenie cefoperazonu w surowicy krwi i w razie potrzeby dostosować dawkowanie. W przypadku braku możliwości monitorowania stężenia leku we krwi dawka cefoperazonu nie powinna przekraczać 2 g na dobę.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji nerek. Zobacz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”.

Ogólne ostrzeżenia. Opisywano przypadki ciężkich krwawień, w tym ze śmiertelnym skutkiem, podczas stosowania cefoperazonu/sulbaktamu. Jak również przy stosowaniu innych antybiotyków, leczenie cefoperazonem/sulbaktamem może prowadzić do niedoboru witaminy K, co może spowodować rozwój koagulopatii. Ten mechanizm najprawdopodobniej wiąże się z hamowaniem mikroflory jelitowej, która normalnie syntetyzuje ten witamin. Grupa ryzyka obejmuje pacjentów z ograniczonym odżywianiem, zespolem wchłaniania (np. przy mukowiscydozie), pacjentów długotrwale leczonych żywieniem dożylnym. Takim pacjentom, jak również pacjentom, którzy przed przepisaniem Cefopektamu otrzymywali długotrwałe leczenie lekami przeciwkrzepliwymi, należy stale monitorować czas protrombinowy (lub Międzynarodowe Znormalizowane Stosunki – INR), zarówno na początku, jak i w trakcie leczenia Cefopektamem. Należy monitorować takich pacjentów pod kątem objawów krwawienia, trombocytopenii i hipoprotrombinemii. W przypadku wystąpienia długotrwałego krwawienia bez wykrycia innych przyczyn tego zjawiska należy przerwać stosowanie leku. W razie potrzeby należy podać egzogenną witaminę K.

Długotrwałe leczenie lekiem Cefopektam, jak również innymi antybiotykami, może prowadzić do zwiększonego wzrostu mikroflory opornej. Dlatego należy starannie monitorować stan pacjentów w trakcie leczenia.

Jak również w przypadku stosowania każdego skutecznego leku systemowego, podczas długotrwałego leczenia cefoperazonem/sulbaktamem należy okresowo kontrolować funkcje nerek, wątroby oraz układu krwiotwórczego. Jest to szczególnie ważne u noworodków, w szczególności przedwczesnych, oraz innych niemowląt.

O donoszeniach o wystąpieniu biegunki związanej z C. difficile (CDAD) informowano po zastosowaniu niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym kombinacji cefoperazonu sodowego/sulbaktamu sodowego. Ciężkość objawów może się różnić od umiarkowanej biegunki po śmiertelny zapalenie okrężnicy. Stosowanie środków przeciwbakteryjnych hamuje normalną florę jelita grubego, co prowadzi do zwiększonego wzrostu C. difficile. C. difficile wytwarza toksyny A i B, które z kolei sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z C. difficile. Szczepy C. difficile, które wytwarzają nadmiar toksyn, zwiększają zachorowalność i śmiertelność, ponieważ takie infekcje mogą być oporne na leczenie przeciwbakteryjne i często wymagają kolektomii. Możliwość CDAD należy brać pod uwagę u wszystkich pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu antybiotyków wystąpiła biegunka. Należy dokładnie zbadać wywiad medyczny, ponieważ donoszono o wystąpieniu CDAD nawet 2 miesiące po leczeniu środkami przeciwbakteryjnymi. W przypadku nasilonej i trwającej biegunki należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. doustnym wancomycyną). Stosowanie środków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane. W przypadku braku odpowiedniego leczenia może rozwinąć się toksyczny megakolon, zapalenie otrzewnej, wstrząs.

Alkohol. Zobacz sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Możliwe są wyniki fałszywie dodatnie przy oznaczaniu stężenia glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi oraz przy wykonywaniu reakcji Coombsa.

Dzieci. Cefoperazon/sulbaktam stosuje się z powodzeniem u dzieci. Nie przeprowadzono jednak szeroko zakrojonych badań dotyczących stosowania tej kombinacji u noworodków przedwczesnych lub noworodków. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia tej grupy pacjentów należy odpowiednio ocenić potencjalne korzyści i możliwe ryzyko stosowania leku.

U noworodków z patologiczną żółtaczką noworodkową cefoperazon nie wypiera bilirubiny z wiązania z albuminą surowicy.

Lek zawiera sód (63 mg sodu na 1 g leku); należy to uwzględnić przy przepisywaniu go pacjentom, którzy przestrzegają diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Sulbaktam i cefoperazon przenikają przez barierę łożyskową. Brak danych dotyczących stosowania leku w leczeniu ciężarnych. Z tego względu stosowanie w czasie ciąży jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach ze wskazań życiowych.

Lek Cefopektam należy przepisywać z ostrożnością kobietom karmiącym piersią, mimo że składniki leku przenikają do mleka matki w niewielkich ilościach.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Doświadczenie kliniczne z zastosowania cefoperazonu/sulbaktamu daje podstawy do stwierdzenia, że wpływ leku na szybkość reakcji podczas kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn jest mało prawdopodobny.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Zwykła dawka leku Cefopektam dla dorosłych wynosi 2–4 g na dobę (czyli 1–2 g na dobę cefoperazonu) do podania dożylnie lub domięśniowo w równoważnych dawkach podzielonych co 12 godzin.

Tabela 1

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dzienną leku Cefopektam można zwiększyć do 8 g (czyli dawkę cefoperazonu – do 4 g) dożylnie w równomiernie rozłożonych dawkach co 12 godzin. Zalecana maksymalna dzienna dawka sulbaktamu wynosi 4 g (8 g leku Cefopektam).

Upośledzenie funkcji wątroby. Zobacz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Upośledzenie funkcji nerek. Dawkowanie leku Cefopektam należy dostosować u pacjentów ze znacznym obniżeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), aby skompensować obniżony klirens sulbaktamu. Pacjentom z klirensem kreatyniny 15–30 ml/min należy podawać sulbaktam w maksymalnej dawce 1 g co 12 godzin (maksymalna dzienna dawka sulbaktamu – 2 g), a pacjentom z klirensem kreatyniny poniżej 15 ml/min należy podawać sulbaktam w maksymalnej dawce 500 mg co 12 godzin (maksymalna dzienna dawka sulbaktamu – 1 g). W przypadku ciężkich infekcji może być konieczne dodatkowe, oddzielne podawanie cefoperazonu.

Profil farmakokinetyczny sulbaktamu istotnie zmienia się podczas hemodializy.

Okres półwydalenia cefoperazonu podczas hemodializy jest nieco skrócony. W związku z tym schemat dawkowania Cefopektamu podczas dializy należy dostosować.

Pacjenci w wieku podeszłym. Zobacz rozdział „Farmakokinetyka”.

Dzieci. Zwykła dawka leku Cefopektam u dzieci wynosi 40–80 mg/kg/mg (20–40 mg/kg/mg cefoperazonu), równomiernie rozłożona na 2–4 dawki.

Tabela 2

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dzienną można zwiększyć do 160 mg/kg masy ciała (80 mg/kg/doba cefoperazonu), podzieloną równomiernie na 2–4 dawki.

Noworodki. Noworodkom w pierwszym tygodniu życia lek należy podawać co 12 godzin. Maksymalna dawka dzienna sulbaktamu u dzieci nie powinna przekraczać 80 mg/kg masy ciała (160 mg/kg/dobę leku Cefopektam). W przypadku gdy wymagana dawka cefoperazonu przekracza 80 mg/kg/dobę, dodatkową dawkę cefoperazonu należy podawać oddzielnie.

Podanie dożylnie.

Sposób rozcieńczenia.

Etapy 1. Przygotowanie roztworu pierwotnego.

Zawartość fiolki należy rozpuścić w odpowiedniej ilości 5 % roztworu glukozy do wstrzykiwań, 0,9 % roztworu sodu chlorku do wstrzykiwań lub wody do wstrzykiwań w proporcjach podanych w tabeli 3.

Tabela 3

2 etap. Przygotowanie roztworu wtórnego.

Do przeprowadzenia wlewu dożylnego kroplowego uzyskany roztwór pierwotny dodaje się do odpowiedniego rozpuszczalnika w celu uzyskania końcowej stężenia leku Cefopektam 10-20 mg/ml w całkowitej objętości roztworu. Gotowy roztwór wtórny podaje się dożylnie kroplowo przez 15-60 minut.

Do przeprowadzenia wstrzyknięć dożylnych strumieniowych uzyskany pierwotny roztwór leku Cefopektam uzupełnia się rozpuszczalnikiem do objętości 20 ml i podaje powoli przez nie mniej niż 3 minuty.

Cefopektam jest kompatybilny z następującymi roztworami:

• wodą sterylizowaną do wstrzykiwań;
• 5 % roztworem glukozy;
• 0,9 % roztworem chlorku sodu;
• 5 % roztworem glukozy w 0,225 % roztworze chlorku sodu;
• 5 % roztworem glukozy w 0,9 % roztworze chlorku sodu.

Roztwór Ringera z laktem jest dopuszczalnym rozpuszczalnikiem do wlewu dożylnego, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia (patrz sekcja „Niezgodność”). Wymagane jest dwuetapowe rozcieńczenie. Do odtworzenia należy zastosować wodę sterylizowaną do wstrzykiwań (patrz tabela 3); następnie uzyskany roztwór rozcieńcza się roztworem Ringera z laktem w celu uzyskania stężenia sulbaktamu 5 mg/ml (2 ml lub 4 ml pierwotnie odtworzonego roztworu dodaje się odpowiednio do 50 ml lub 100 ml roztworu Ringera z laktem).

Stosowanie do wstrzykiwań domięśniowych. 2 % roztwór lidokainy jest dopuszczalnym rozpuszczalnikiem do przygotowania roztworu do wstrzykiwań domięśniowych, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia (patrz sekcja „Niezgodność”).

Lidokaina. Do przeprowadzenia wstrzyknięcia domięśniowego rozcieńczenie leku prowadzi się w dwóch etapach. Najpierw przygotowuje się roztwór pierwotny w wodzie sterylizowanej do wstrzykiwań (patrz tabela 3), a następnie dodaje się 2 % roztwór lidokainy. Szacowane stężenie lidokainy w roztworze wtórnym wynosi 0,5 %.

Każdy niewykorzystany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymogami.

Dzieci.

Stosuje się u dzieci od pierwszych dni życia.

Z ostrożnością stosuje się u noworodków i przedwcześnie urodzonych dzieci. Podczas stosowania u noworodków, szczególnie przedwcześnie urodzonych, oraz niemowląt mogą wystąpić przejściowe zaburzenia funkcji nerek, wątroby i układu krwiotwórczego. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie ocenić potencjalną korzyść i możliwe ryzyko terapii.

U noworodków z encefalopatią bilirubinową cefoperazon nie wypiera bilirubiny z wiązania z białkami osocza krwi.

Przedawkowanie.

Informacje dotyczące ostrej toksyczności cefoperazonu sodu i sulbaktamu sodu u ludzi są ograniczone.

Objawy: oczekiwanymi objawami przedawkowania są przede wszystkim nasilenie objawów działań niepożądanych. Należy wziąć pod uwagę, że wysokie stężenia antybiotyków beta-laktamowych w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym napady drgawkowe. Możliwe są również zaburzenia nerek oraz wydłużenie czasu protrombinowego.

Leczenie: objawowe. Należy utrzymywać funkcje życiowe organizmu i równowagę wodno-elektrolitową, kontrolować czas protrombinowy oraz w razie potrzeby podawać witaminę K. W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych – terapia uspokajająca. Możliwe jest przeprowadzenie hemodializy w celu wzmocnienia eliminacji leku, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Działania niepożądane.

Połączenie sulbaktamu z cefoperazone jest zazwyczaj dobrze tolerowane. Większość niepożądanych reakcji ma charakter łagodny lub umiarkowany.

Układ krwionośny i układ limfatyczny: eozynofilia, hipoprotrombinemia, neutropenia (związana z długotrwałym stosowaniem, odwracalna), trombocytopenia, leukopenia, obniżenie stężenia hemoglobiny i/lub hematokrytu, anemia, krwawienie, niedobór witaminy K, wydłużenie czasu protrombinowego.

Układ odpornościowy (te reakcje występują częściej u pacjentów z alergią, szczególnie na penicylinę): reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne (w tym laryngospazm, bronchospazm, duszność, wstrząs anafilaktyczny), reakcje anafilaktoidealne (w tym wstrząs).

Skóra i tkanka podskórna: wysypka makularna i plamica, świąd, pokrzywka, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, odspajające zapalenie skóry.

Układ nerwowy: hiperestezja błony śluzowej jamy ustnej, niepokój, ból głowy, zawroty głowy.

Układ sercowo-naczyniowy: zapalenie naczyń, krwawienie (w tym zakończone śmiercią), hipotensja tętnicza, rumień, bradykardia/tachykardia, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie serca.

Układ pokarmowy: biegunka, nudności, wymioty, enterokolity pseudomembranozne.

Układ wątrobowo-żółciowy: przejściowe podwyższenie stężenia AspAT, AlaAT, fosfatazy zasadowej, bilirubiny we krwi, żółtaczka.

Układ moczowy: hematuria.

Objawy ogólne i zaburzenia związane ze sposobem stosowania leku: gorączka, dreszcze, faszczki mięśniowe, nadmierne pocenie się, zapalenie żył w miejscu wprowadzenia kaniuli, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Wskaźniki laboratoryjne: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy (przejściowe), cylinduria, dodatni bezpośredni test Coombsa.

Efekty wynikające z działania biologicznego leku: możliwe rozwinięcie się superinfekcji (w tym kandydoza, grzybica narządów płciowych) wywołanej przez mikroorganizmy oporne.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ○C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Aminoglikozydy

Roztworów leku Cefopektam i aminoglikozydów nie należy mieszać w jednej strzykawce ani w jednym systemie do infuzji z powodu fizycznej niezgodności. Jeżeli konieczna jest terapia łączna lekiem Cefopektam i aminoglikozydami, należy stosować ich sekwencyjne, oddzielne wlewanie z użyciem osobnych wtórnych systemów do wlewu dożylnego, przy czym główny system do wlewu dożylnego należy dokładnie przemyć odpowiednim roztworem w przerwie między wlewami tych leków. Wskazane jest również maksymalne możliwe przedziały czasowe między podawaniem leku Cefopektam a aminoglikozydami w ciągu doby.

Roztwór Ringera z laktem

Pierwotnego rozcieńczania roztworem Ringera z laktem nie zaleca się ze względu na niezgodność tych leków. Można jednak zastosować dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym pierwotnym rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań, co pozwala uniknąć niezgodności przy dalszym rozcieńczaniu roztworem Ringera z laktem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Lidokaina

Pierwotnego rozcieńczania 2% roztworem lidokainy nie zaleca się ze względu na niezgodność tych leków. Można jednak zastosować dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym pierwotnym rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań, co pozwala uniknąć niezgodności przy dalszym rozcieńczaniu 2% roztworem lidokainy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie.

Po 1 fiolce; po 1 fiolce w opakowaniu jednostkowym; po 5 fiolach w kasiecie, 1 kaseta w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Otwarte akcyjne towarzystwo naukowo-produkcyjne „Naukowo-produkcyjny ośrodek „Borszczagiwska fabryka chemiczno-farmaceutyczna”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Mieru, 17.