Cefinak®

INSTRUKCJA stosowania leku Cefinak® (CEFINAK®)

Skład:

substancja czynna: cefixim (cefixime);

1 tabletka powlekana o zawartości cefiximu trihydrażu odpowiadającego 200 mg lub 400 mg cefiximu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa (PH 102), wodorofosforan wapnia dwuwodny, skrobia prażelowana, stearynian magnezu; powłoka filmowa Opadry White 03G58632: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, triacetyna.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 200 mg: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, powlekane, od białego do niemal białego koloru, z tłoczeniem „A 11” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 400 mg: tabletki wydłużone, powlekane, od białego do niemal białego koloru, z ryflowaniem po obu stronach, tłoczeniem „A” i „10” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Kod ATC J01D D08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefixim – antybiotyk z grupy cephalosporyn III pokolenia do stosowania doustnego. In vitro wykazuje znaczną aktywność bakteriobójczą wobec szerokiego spektrum bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Klinicznie skuteczny w leczeniu infekcji wywołanych przez najczęściej występujące drobnoustroje patogenne, w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella species, Haemophilus influenzae (szczepy β-laktamazo-dodatnie i β-laktamazo-ujemne), Moraxella (Branhamella) catarrhalis (szczepy β-laktamazo-dodatnie i β-laktamazo-ujemne) oraz Enterobacter species. Wykazuje wysoki stopień stabilności wobec β-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis, Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym szczepy koagulazo-dodatnie, koagulazo-ujemne i szczepy oporne na metycylinę) jest opornych na cefixim. Ponadto większość szczepów Pseudomonas, Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest oporna na cefixim.

Farmakokinetyka.

Absolutna biodostępność po doustnym podaniu cefiximu wynosi 22–54%. Ponieważ obecność pokarmu nie wpływa istotnie na wchłanianie, cefixim można podawać niezależnie od przyjmowania posiłków.

Zgodnie z badaniami in vitro, stężenia w surowicy krwi lub w moczu na poziomie 1 μg/ml lub wyższym uważane są za odpowiednie wobec większości powszechnie występujących patogenów, na które działa cefixim. Maksymalne stężenie w surowicy krwi po podaniu zalecanych dawek u dorosłych lub dzieci wynosi od 1,5 do 3 μg/ml. Przy wielokrotnym stosowaniu następuje niewielkie nagromadzenie cefiximu lub praktycznie nie ma jego akumulacji.

Farmakokinetykę cefiximu porównywano u zdrowych pacjentów starszych (powyżej 64 roku życia) i młodszych ochotników (w wieku 11–35 lat) po podawaniu 400 mg cefiximu raz dziennie przez 5 dni. Średnie wartości maksymalnego stężenia (Cmax) oraz pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) były nieco wyższe u pacjentów starszych. Pacjentom starszym można podawać lek w takich samych dawkach, jak dorosłym.

Cefixim wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem. Głównym mechanizmem wydalania jest filtracja kłębuszkowa. Metabolitów cefiximu nie wykryto w surowicy krwi ani w moczu człowieka.

Łączenie się z białkami osocza zostało dobrze scharakteryzowane dla surowicy krwi człowieka i zwierząt. Cefixim niemal całkowicie wiąże się z frakcją albuminową, średnia frakcja wolna wynosi około 30%. Wiązanie cefiximu z białkami zależy jedynie od stężenia w surowicy krwi człowieka przy bardzo wysokich stężeniach, które nie występują po dawkowaniu klinicznym.

Przekazywanie cefiximu znakowanego 14C od szczurów w okresie laktacji do ich potomstwa z mlekiem matki było ilościowo niewielkie (około 1,5% zawartości cefiximu w organizmie matki u młodych). Brak danych dotyczących przenikania cefiximu do mleka matki. Przenikanie cefiximu przez łożysko było niewielkie u ciężarnych szczurów otrzymujących znakowany cefixim.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia bakteryjne i choroby zapalne wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na lek:

• zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zapalenie ucha środkowego, zatokobrzegowe, gardła, zapalenie migdałków o etiologii bakteryjnej), gdy znana lub podejrzewana jest oporność patogenu na inne antybiotyki stosowane powszechnie lub gdy istnieje ryzyko nieskuteczności ich zastosowania;
• zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym zapalenie oskrzeli);
• zakażenia dróg moczowych (w tym zapalenie pęcherza, zapalenie pęcherza i cewki moczowej, niepowikłany zapalenienie nerek).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na cefixym lub na inne składniki leku, inne cefalosporyny lub penicyliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Porfiria.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antykoagulants

Podobnie jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, u niektórych pacjentów zaobserwowano wydłużenie czasu protrombinowego, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów otrzymujących terapię antykoagulacyjną.

Cefinak® należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących antykoagulants takie jak kumaryna, np. warfaryna potasu. Ponieważ cefixym może nasilać działanie antykoagulantów, możliwe jest wydłużenie czasu protrombinowego z lub bez objawów klinicznych krwawienia.

Inne formy interakcji

Podczas leczenia cefixymem możliwe jest wystąpienie fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy stosowaniu tabletek z siarczanem miedzi, roztworów Benedicta lub Fehlinga. Do oznaczania glukozy w moczu zaleca się stosowanie testu glukozooksydazowego.

Antybiotyki cefalosporynowe mogą powodować fałszywie dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa. Należy zatem pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być spowodowany zastosowaniem tego leku.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Encefalopatia

Beta-laktamy, w tym cefixym, zwiększają u pacjentów ryzyko wystąpienia encefalopatii (która może obejmować napady padaczkowe, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania oraz niewydolności nerek.

Ciężkie reakcje skórne

U niektórych pacjentów stosujących cefixym obserwowano ciężkie skórne działania niepożądane, takie jak toksyczny epidermalny nekrolioza (TEN), zespół Stevensa-Johnsona, zespół wypadowy z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz ostra ogólna wypryskowa pustulosis (AGEP). Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich zmian skórnych; należy ich dokładnie monitorować. Leczenie należy przerwać przy pierwszych oznakach wysypki skórnej, zmian błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości skórnej.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na inne leki.

Nadwrażliwość na penicyliny

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, cefixym należy stosować z ostrożnością u pacjentów z nadwrażliwością na penicyliny, ponieważ istnieją pewne dowody częściowego krzyżowego uczulenia między penicylinami a cefalosporynami.

U pacjentów obserwowano ciężkie reakcje (w tym anafilaksję) na obie grupy leków. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Anemia hemolityczna

Po zastosowaniu cefalosporyn opisano przypadki anemii hemolitycznej, w tym ciężkie przypadki zakończone śmiercią. Donoszono również o wystąpieniu anemii hemolitycznej po ponownym stosowaniu cefalosporyn (w tym cefixymu).

Ostra niewydolność nerek

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, cefixym może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, w tym do nefrytu naczyniowo-wątkowego jako stanu patologicznego. W przypadku wystąpienia ostrej niewydolności nerek należy przerwać stosowanie cefixymu i zastosować odpowiednią terapię oraz/lub podjąć odpowiednie działania.

Niewydolność nerek

Cefixym należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istotnymi zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Stosowanie w pediatrii

Bezpieczeństwo stosowania cefixymu u noworodków przedwcześnie urodzonych lub noworodków nie zostało ustalone (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Kolitisz związany z antybiotykiem

Długotrwałe stosowanie leków przeciwbakteryjnych może prowadzić do zaburzeń normalnej mikroflory jelitowej, co może spowodować nadmierne rozmnażanie się Clostridium difficile. Badania wykazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną biegunki związanej z antybiotykiem. Pseudobłoniasty kolitisz jest związany ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania (w tym makrolidów, półsyntetycznych penicylin, linkozamidów i cefalosporyn), dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów z biegunką rozwijającą się w związku ze stosowaniem antybiotyków. Objawy pseudobłoniastego kolitiszu mogą wystąpić podczas lub po zakończeniu leczenia antybiotykami.

Leczenie pseudobłoniastego kolitiszu powinno obejmować sigmoidoskopię, odpowiednie badania bakteriologiczne, nawadnianie, elektrolity i roztwory białkowe. Jeśli objawy kolitiszu nie ustępują po odstawieniu leku, należy podać wancomycynę doustnie, która jest lekiem z wyboru w przypadku wystąpienia pseudobłoniastego kolitiszu spowodowanego przez C. difficile. Należy wykluczyć inne przyczyny kolitiszu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

W badaniach funkcji rozrodczych u zwierząt podawanych dawek niemal 400 razy wyższych niż dawka dla człowieka nie stwierdzono wpływu na płodność ani zaburzeń u płodu spowodowanych stosowaniem cefixymu. U zwierząt przy dawkach do 4 razy wyższych niż dawka dla człowieka nie stwierdzono żadnych dowodów działania teratogennego; zaobserwowano wysoką częstość poronień i śmiertelność matek, co stanowi oczekiwany skutek znanej wrażliwości zwierząt na zmiany mikroflory jelitowej wywołane przez antybiotyki.

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie ciąży. Cefixym przenika przez łożysko.

Nie należy stosować leku w czasie ciąży lub karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków, gdy został on przepisany przez lekarza w przypadku nagłej potrzeby.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, takich jak encefalopatia (która może obejmować napady padaczkowe, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), pacjent powinien unikać prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie cefixymu. Zwykle leczenie trwa 7 dni, w razie potrzeby – do 14 dni. W leczeniu niepowikłanych zapaleń pęcherza leczenie trwa 3 dni.

Dorośli. Zalecana dawka dla dorosłych wynosi 200–400 mg na dobę, w zależności od ciężkości infekcji, podawana jednorazowo lub w dwóch oddzielnych dawkach.

Pacjenci w podeszłym wieku. Lek należy stosować w dawce zalecanej dla dorosłych. Należy kontrolować funkcję nerek i dostosować dawkę w przypadku ciężkiej niewydolności nerek.

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg lub w wieku powyżej 10 lat. Leczenie prowadzi się zgodnie z zalecaną dawką dla dorosłych (200–400 mg na dobę, w zależności od ciężkości infekcji).

Bezpieczeństwo i skuteczność cefixymu nie zostały ustalone u dzieci poniżej 6 miesięcy życia.

Dawkowanie przy niewydolności nerek. Cefixym można stosować przy zaburzeniach funkcji nerek. U pacjentów z klirem kreatyniny 20 ml/min lub wyższym należy podawać zwykłą dawkę i schemat dawkowania. U pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min nie zaleca się przekraczania dawki 200 mg 1 raz na dobę. Dotyczy to również pacjentów poddawanych stałemu ambulatoryjnemu dializowaniu otnaczyniowemu lub dializie krwi.

Dzieci.

Dzieciom poniżej 10 roku życia zaleca się stosowanie leku w innej postaci farmaceutycznej.

Przedawkowanie.

Istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii przy stosowaniu antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefixymu, szczególnie w przypadku przedawkowania lub zaburzeń funkcji nerek. Dane badań wykazały, że w dawkach do 2 g na dobę cefixym ma taki sam profil bezpieczeństwa jak przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych.

Dializa jedynie w niewielkim stopniu sprzyja wydaleniu cefixymu z organizmu. Nie istnieje specyficzny antydot. Zalecana jest ogólna terapia wspomagająca.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane wywołane cefiximum są niewielkie i występują rzadko.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: eozynofilia, hiper-eozynofilia, agranulocytoza, leukopenia, neutropenia, granulocytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, trombocytoza.

Ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha, biegunka*, dyspepsja, nudności, wymioty, wzdęcia.

Ze strony wątroby: żółtaczka.

Infekcje i inwazje: kolit pseudobłoniasty, zapalenie pochwy.

Wskaźniki laboratoryjne: podwyższenie poziomu transaminaz (AST, ALT), bilirubiny, mocznika i kreatyniny w surowicy krwi.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, odnotowano przypadki drgawek podczas stosowania cefalosporyn, w tym cefiximum (częstość nieznana).

Beta-laktamy, w tym cefiximum, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować drgawki, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania i niewydolności nerek (częstość nieznana)**.

Ze strony układu oddechowego: duszność.

Ze strony nerek i układu moczowego: ostra niewydolność nerek, w tym niefryt naczyniowo-śródmiąższowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, reakcje przypominające chorobę surowiczą.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wyprysk lekowy z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne nekrolityczne zapalenie skóry (TEN), pokrzywka, wysypka skórna, świąd, ostra ogólna egzantematyczna pustuloza (AGEP) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ogólne zaburzenia: gorączka, artreagia, obrzęk twarzy, świąd narządów płciowych.

*Biegunka zazwyczaj wiąże się ze stosowaniem leku w dawkach wysokich. Zgłaszano przypadki biegunki (od umiarkowanej do ciężkiej), przy których uzasadnione jest przerwanie terapii. W przypadku wystąpienia ciężkiej biegunki należy przerwać stosowanie cefiximum.

**Nie można oszacować na podstawie dostępnych danych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

**Okres ważności. **3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

Nectar Lifesciences Limited - Unit VI.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Wioska Bhatori Kalan, obok Jharmajri, E.P.I.P., P.O. Barotiwala, Tehsil Baddi, Dystrykt Solan, Himachal Pradesh, 174103, Indie.