Cefimek

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leczniczego leku Cefimek

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera cefepimowy chlorowodorek odpowiadający cefepimowi 500 mg lub 1000 mg;

substancja pomocnicza: L-argina.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do lekko żółtego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Cefepim.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefimek to β-laktamowy antybiotyk z grupy cepalosporyn IV generacji o szerokim spektrum działania, przeznaczony do stosowania dożylnego. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym większości szczepów opornych na aminoglikozydy lub cepalosporyny III generacji. Cefimek hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii. Lek charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez β-laktamazy, ma niską powinność do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefimek jest aktywny wobec:

bakterii Gram-dodatnich tlenowych: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – minimalne stężenie hamujące (MIC) od 0,1 do 0,3 μg/ml), inne streptokoki β-hemolityczne (grupy C, G, F), Streptococcus bovis (grupa D), Streptococcus viridans;

bakterii Gram-ujemnych tlenowych: Pseudomonas sрр., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella sрр., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter sрр., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. agglomerans, E. sakazakii; Proteus sрр., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (w tym podrodzaje Anitratus, Iwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga sрр.; Citrobacter sрр., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella sрр.; Morganella morganii; Moraxella (Branhamella) catarrhalis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); N. meningitidis; Proteus sрр. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella sрр.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella sрр.; Yersinia enterocolitica;

beztlenowców: Bacteroides sрр., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy jamy ustnej z rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium sрр.; Mobiluncus sрр.; Peptostreptococcus sрр.; Veillonella sрр.

Większość szczepów enterokoków oraz gronkowców opornych na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cepalosporyn, w tym na cefimek.

Cefimek nie wykazuje aktywności wobec niektórych szczepów Xanthomonas (Pseudomonas) maltophilia, Bacteroides fragilis oraz Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi po podaniu dożylnym osiągane jest po 0,5 godziny, po podaniu domięśniowym – po 2 godzinach (dawka 1 g).

Średnie stężenia terapeutyczne cefimeku w osoczu krwi u zdrowych dorosłych mężczyzn w różnych odstępach czasu po jednorazowym podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.) przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi wynosi poniżej 19% i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi. Słabo przenika przez nieuszkodzony barierę krew-mózg. Jednakże w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych stwierdza się w płynie mózgowo-rdzeniowym stężenia terapeutyczne. Znaczne stężenia stwierdza się w moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, sekrecie oskrzelowym, tkankach pęcherza żółciowego, wyrostka robaczkowego oraz gruczołu krokowego. Objętość rozdziału wynosi 0,25 l/kg, u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 16 roku życia – 0,33 l/kg. Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Cefepim wydzielany jest głównie drogą filtracji kłębuszkowej (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średnie nerkowe klirens – 110 ml/min). W moczu stwierdza się około 85% podanej dawki w niezmienionej postaci, 1% – w postaci N-metylopiperydyny, około 6,8% – w postaci tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5% – w postaci epimeru cefepimu. Okres półwydalenia wynosi średnio około 2 godziny. U ochotników, którzy otrzymywali dawki do 2 g dożylnie co 8 godzin przez 9 dni, nie zaobserwowano kumulacji leku w organizmie.

U pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie wymaga się dostosowania dawki cefepimu, mimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu do młodszych pacjentów. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek wydłuża się okres półwydalenia. Średni okres półwydalenia cefepimu podczas hemodializy wynosi 13 godzin, podczas dializy otrzewnowej – 19 godzin. Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ulega zmianie. Nie wymaga się dostosowania dawki dla tych pacjentów.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane wrażliwą na cefepim mikroflorą:

• zakażenia dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc;
• niepowikłane zakażenia skóry i tkanek podskórnych;
• powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne (stosowane w połączeniu z metronidazolem);
• niepowikłane i powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych);
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• zapobieganie powikłaniom pooperacyjnym w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• zakażenia dróg moczowych, w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych;
• zakażenia skóry i tkanek podskórnych;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, jak również na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicyliny oraz inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi lekami do wstrzykiwań dożylnych: 0,9 % roztworem chlorku sodu; 5 % i 10 % roztworem glukozy; 6 M roztworem laktytu sodu do wstrzykiwań; roztworem 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztworem Ringera z laktytem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych, nie należy jednocześnie podawać leku z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmycyny. W przypadku współużywania z wymienionymi lekami należy podawać każdy antybiotyk oddzielnie.

Moczopędne (takie jak furosemid) oraz aminoglikozydy zmniejszają wydzielanie kanalikowe cefepimu, zwiększają jego stężenie w surowicy krwi, wydłużają okres półwydalenia, nasilają nefrotoksyczność i zwiększają ryzyko rozwoju nekrozy nerek. Jednoczesne stosowanie cefepimu i aminoglikozydów zwiększa ryzyko działania ototoksycznego tych ostatnich.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Lekarstwa te należy stosować z ostrożnością u wszystkich pacjentów z dowolnymi formami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą wymagać podania adrenaliny, hydrokortyzonu, leków przeciwhistaminowych oraz innych środków ratunkowych.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować czynność wątroby, nerek oraz układu krwiotwórczego.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego z obniżoną jego aktywnością na tle złośliwych chorób hemolitycznych z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, wskazana jest zatem kompleksowa terapia przeciwbakteryjna.

W celu identyfikacji mikroorganizmu wywołującego infekcję oraz określenia jego wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania. Cefimek można stosować jako monoterapię jeszcze przed identyfikacją patogenu, ponieważ charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. W przypadku ryzyka zakażenia mieszanego tlenowego i beztlenowego (w tym Bacteroides fragilis) leczenie cefepimem można rozpocząć przed identyfikacją patogenu, w połączeniu z lekiem skutecznym wobec bakterii beztlenowych.

U pacjentów powyżej 65. roku życia z prawidłową czynnością nerek nie wymaga się korekty dawki cefepimu, mimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami. Pacjenci starsi mogą mieć obniżoną czynność nerek, należy więc uwzględnić ten fakt przy doborze dawki oraz koniecznie kontrolować czynność nerek.

Z ostrożnością należy stosować u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Należy kontrolować czas protrombinowy.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) należy skorygować dawkę leku, aby skompensować wolniejszą szybkość wydalania nerkowego. Ponieważ przy standardowych dawkach u pacjentów z niewydolnością nerek lub w innych stanach, które mogą pogorszyć czynność nerek, możliwe są przedłużone stężenia antybiotyku we krwi, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć podczas podawania cefepimu tym pacjentom. Stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość na mikroorganizmy wywołujące infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

Podczas stosowania Cefimeku, tak jak i innych leków z tej grupy, poważne działania niepożądane, takie jak odwracalne encefalopatie (dezorientacja, w tym pomrok umysłowy), mioklonie, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecane, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy stosowaniu zalecanych dawek cefepimu. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymali dawki skorygowane z uwzględnieniem czynności ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po zaprzestaniu stosowania cefepimu i/lub po dializie krwi.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Korekty dawki u tych chorych nie wymaga się.

Antybiotyki o szerokim spektrum działania, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, mogą powodować kolit pseudomembranowy o różnym stopniu nasilenia – od łagodnej biegunki po kolit zakończony śmiercią. Dlatego należy zwracać uwagę na występowanie biegunki podczas leczenia Cefimek. Łagodne postacie kolitu mogą ustąpić same po zakończeniu terapii, natomiast umiarkowane lub ciężkie stany mogą wymagać specjalistycznego leczenia.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do rozwoju Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu indukowanego antybiotykiem. Po potwierdzeniu rozpoznania kolitu pseudomembranowego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Umiarkowany kolit pseudomembranowy może ustąpić po zaprzestaniu leku. W przypadku wystąpienia kolitu umiarkowanego lub ciężkiego należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Najprawdopodobniej przepisywanie Cefimeku bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne nie będzie korzystne, a może zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy rozpocząć odpowiednie działania lecznicze.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwbakteryjnej. Należy kontrolować protrombinę u pacjentów z grupy ryzyka i w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania Cefimeku może wystąpić dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepów krwi, gdy przeprowadza się test krzyżowy z zastosowaniem testu antyglobulinowego, lub podczas testu Coombsa u noworodków matek, które przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być skutkiem stosowania leku.

Przy stosowaniu lidokainy jako rozpuszczalnika u dzieci i dorosłych należy uwzględnić informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenie wapnia we krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Efekty przy niższych dawkach nie są obecnie znane.

Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji.

Badania na zwierzętach wykazały brak wpływu na funkcję rozrodczą i brak szkodliwego wpływu na płód. Jednak nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet, dlatego Cefimek w okresie ciąży można stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

W niewielkim stopniu cefepim przenika do mleka matki, dlatego podczas leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.
Nie badano. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub innych działań niepożądanych, które mogą wpływać na szybkość reakcji, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do stosowania pozajelitowego. Dawkę leku ustala lekarz indywidualnie, w zależności od stopnia ciężkości choroby, wieku pacjenta, lokalizacji zakażenia oraz funkcji nerek. Zwykła dawka dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 40 kg wynosi 1 g wewnątrznie lub wewnątrzmięśniowo co 12 godzin. Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni. Poważne infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Zalecenia dotyczące dawkowania cefepimu dla dorosłych przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2. Zalecenia dotyczące dawkowania cefepimu dla dorosłych

z klirensem kreatyniny >60 ml/min.

*W tym przypadku sepsa bakteryjna.

** Albo do ustąpienia neutropenii. U pacjentów, u których gorączka ustępuje, ale utrzymuje się neutropenia ponad 7 dni, należy ponownie ocenić potrzebę kontynuacji terapii antybakteryjnej.

*** Wstrzykiwanie domięśniowe stosuje się wyłącznie w przypadku niepowikłanych lub powikłanych infekcji spowodowanych przez E. coli o łagodnym i średnim nasileniu, gdy ten sposób podania uznaje się za bardziej odpowiedni.

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas zabiegów chirurgicznych. 60 minut przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podania dodatkowo podaje się 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z Cefimek. System do infuzji należy przemyć przed podaniem metronidazolu.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych, 12 godzin po pierwszej dawce, zaleca się ponowne podanie tej samej dawki cefepimu, a następnie podanie metronidazolu.

Upośledzenie funkcji nerek. U pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) należy dostosować dawkę leku. Zalecane dawki cefepimu u dorosłych przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3. Zalecane dawki cefepimu u dorosłych pacjentów

z upośledzeniem funkcji nerek

*W dniem hemodializy Cefimek należy stosować zgodnie z opisem w tabeli 3. Jeśli to możliwe, Cefimek należy podawać o tej samej porze każdego dnia.

Jeśli znana jest jedynie stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według następującego wzoru:

Mężczyźni:

klirens kreatyniny (ml/min) =

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy trwającej 3 godziny z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę uzupełniającą równą dawce początkowej. W przypadku ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych standardowych dawkach 500 mg, 1 lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, co 48 godzin.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek należy przepisywać wyłącznie ze wskazań życiowych. Stan dzieci o masie ciała poniżej 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziału między dawkami.

Obliczanie klirensu kreatyniny u dzieci:

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) =

lub

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) =

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Cefimek należy stosować wyłącznie ze wskazań życiowych w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji.

Dzieci w wieku od 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zaleconej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała poniżej 40 kg w przypadku infekcji powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym zapalenia nerek), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc, a także w przypadku leczenia empirycznego gorączki u chorych z neutropenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z gorączką i neutropenią oraz bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej Cefimek należy przepisywać tak jak dorosłym.

Podawanie leku. Cefimek można podawać dożylnie lub głęboko w formie domięśniowego wstrzyknięcia do dużego mięśnia (np. do górnego zewnętrznego kwadrantu mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podawanie dożylne. Droga dożylna jest wskazana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku podawania dożylnego Cefimek należy rozpuścić w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z tabelą 4. Lek należy podawać dożylnie powoli w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do podawania dożylnego.

Podawanie domięśniowe. Cefimek można rozpuścić w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, w wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, w 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych w tabeli 4.

Tabela 4

Gotowy roztwór cefepimu należy wizualnie sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych przed podaniem.

Przygotowane roztwory leku do podania domięśniowego i dożylnej można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Dzieci.

Stosować u dzieci od 1 miesiąca życia. W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy. W przypadku przepisywania leku dzieciom od 1 miesiąca życia lekarz powinien dokładnie ocenić dawkę leku w zależności od wieku, masy ciała pacjenta, stopnia ciężkości i typu infekcji oraz stanu funkcji nerek.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadku znacznego przekroczenia zalecanych dawek nasilają się objawy działań niepożądanych, szczególnie u chorych z zaburzoną funkcją nerek. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjom, zaburzeniom świadomości, stuporem, śpiączką, miokloniami, napadami padaczkowymi, pobudzeniem nerwowo-mięśniowym.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i przeprowadzić leczenie objawowe. Stosowanie hemodializy przyspiesza usuwanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form leczenia intensywnego.

Efekty uboczne.

Z działu układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, wysypka, rumień, świąd, pokrzywka, podwyższenie temperatury ciała.

Z działu układu pokarmowego: nudności, wymioty, kandydoza jamy ustnej, biegunka, zapalenie okrężnicy (w tym pseudomembranozne), zaparcia, ból brzucha, dyspepsja, zmiana wrażeń smakowych.

Z działu układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholesteryczna, obniżenie aktywności protrombiny.

Z działu układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, niepokój, bezsenność, parestezje, dezorientacja / utrata przytomności, drgawki / napady padaczkowe, mioklonie, encefalopatia, halucynacje, stupor, śpiączka.

Zaburzenia ogólne i zmiany w miejscu podania: podwyższenie temperatury ciała, nadmierne potliwość, ból w klatce piersiowej / plecach, osłabienie, zmiany w miejscu podania, w tym stan zapalny, zapalenie żył, ból.

Infekcje: kandydoza, zapalenie pochwy, świąd narządów płciowych, kolit pseudomembranozny, inne zakażenia nawłoci.

Z działu układu oddechowego: zaburzenia oddychania, kaszel, ból gardła, duszność.

Z działu układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, rozszerzenie naczyń, ból w okolicy serca, obrzęki obwodowe.

Z działu układu moczowego: niewydolność nerek.

Z działu krwi i układu chłonnego: anemia, eozynofilia, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia.

Wskaźniki laboratoryjne: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT), dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, tymczasowy wzrost stężenia azotu moczanego we krwi i/lub kreatyniny w surowicy, fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu.

Oprócz powyższych efektów ubocznych możliwe są reakcje uboczne charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, zmiennobarwna czerwieniucha, toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Okres ważności. 3 lata (od daty produkcji formy in bulk).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań dożylnych i domięśniowych można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2–8)°C.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wymienione w rozdziałach „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Opakowanie.

Po 1 lub 25 fiolki z proszkiem w kartonowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „AWANT” (pakowanie formy in bulk firmy produkcyjnej NSPS Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited, Chiny).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03057, miasto Kijów, ul. Antonia Cedyka 14.

Telefon/fax: (044) 496-19-94; e-mail: [email protected]