Cefimek

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Cefimek (CEFIMEK)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera cefepimu chlorowodorku odpowiadającego cefepimowi 1000 mg;

substancja pomocnicza: L-argina.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim – β-laktamowy antybiotyk z grupy cephalosporyn IV generacji o szerokim spektrum działania, przeznaczony do podania parenteralnego. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Działa aktywnie na bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym na większość szczepów opornych na aminoglikozydy lub antybiotyki z grupy cephalosporyn III generacji. Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii. Lek jest odpornej na hydrolizę przez β-laktamazy, wykazuje niskie powinowactwo do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefimek działa aktywnie na:

bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – minimalna stężenie hamujące (MIC) od 0,1 do 0,3 μg/ml), inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F), Streptococcus bovis (grupa D), Streptococcus viridans;

bakterie Gram-ujemne tlenowe: Pseudomonas sрр., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella sрр., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter sрр., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. agglomerans, E. sakazakii; Proteus sрр., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (w tym podgatunki Anitratus, Iwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga sрр.; Citrobacter sрр., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella sрр.; Morganella morganii; Moraxella (Branhamella) catarrhalis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); N. meningitidis; Proteus sрр. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella sрр.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella sрр.; Yersinia enterocolitica;

beztlenowce: Bacteroides sрр., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej zaliczane do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium sрр.; Mobiluncus sрр.; Peptostreptococcus sрр.; Veillonella sрр.

Większość szczepów enterokoków oraz Staphylococcus opornych na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cephalosporyn, w tym na cefepim.

Cefepim jest nieaktywny wobec niektórych szczepów Xanthomonas (Pseudomonas) maltophilia, Bacteroides fragilis oraz Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi po podaniu dożylnym osiągane jest po 0,5 godziny, po wstrzyknięciu domięśniowym – po 2 godzinach (dawka 1 g).

Średnie stężenia terapeutyczne cefepimu w osoczu krwi u zdrowych dorosłych mężczyzn w różnym czasie po pojedynczym podaniu dożylnym (i/v) i domięśniowym (i/m) przedstawiono w tabeli.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi (μg/ml)

Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 9% i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi. Słabo przenika przez nieuszkodzony barierę krew-mózg. Jednakże podczas zapalenia opon mózgowych osiąga stężenia terapeutyczne w płynie mózgowo-rdzeniowym. Znaczne stężenia stwierdza się w moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, sekrecie oskrzelowym, tkankach pęcherza żółciowego, wyrostka robaczkowego oraz gruczołu krokowego. Objętość rozdziału wynosi 0,25 l/kg, u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 16 roku życia – 0,33 l/kg. Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopiperydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopiperydyny. Cefepim wydzielany jest głównie drogą filtracji kłębuszkowej (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wykrywa się około 85% podanej dawki w niezmienionej postaci, 1% N-metylopiperydyny, około 6,8% tlenku N-metylopiperydyny oraz około 2,5% epimeru cefepimu. Okres półwydalenia wynosi średnio około 2 godziny. U ochotników, którzy otrzymywali dawki do 2 g w sposób dożylny co 8 godzin przez 9 dni, nie zaobserwowano kumulacji leku w organizmie.

U pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki cefepimu, mimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek wydłuża się okres półwydalenia. Średni okres półwydalenia cefepimu podczas hemodializy wynosi 13 godzin, podczas dializy opłucnowej – 19 godzin.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ulega zmianie. Korekta dawki u tych pacjentów nie jest wymagana.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na Cefimek, a mianowicie:

• zakażenia dróg oddechowych (w tym zapalenie płuc szpitalne i pozaszpitalne, ostre zapalenie oskrzeli i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia wewnątrzbrzuszne (w tym zapalenie otrzewnej i zakażenia dróg żółciowych);
• zakażenia ginekologiczne;
• sepsa;

terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pooperacyjnych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• zakażenia dróg moczowych (zarówno skomplikowane, np. nefryt, jak i nieskomplikowane);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cephalosporyn, penicylin i innych antybiotyków β-laktamowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami do wstrzykiwań dożylnej: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; roztwór 6M laktytu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktytem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwej interakcji lekowej, nie należy jednocześnie podawać leku z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmicyny. W przypadku współpodawania z wymienionymi lekami należy podawać każdy antybiotyk oddzielnie.

Moczopędniki (takie jak furosemid) oraz aminoglikozydy zmniejszają wydzielanie kanalikowe cefepimu, zwiększają jego stężenie w surowicy, wydłużają okres półwydalenia, nasilają nefrotoksyczność i zwiększają ryzyko rozwoju nekrozy nerek. Jednoczesne stosowanie cefepimu i aminoglikozydów zwiększa ryzyko działania ototoksycznego tych ostatnich.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy przepisywać z ostrożnością wszystkim chorym z dowolnymi postaciami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą wymagać podania adrenaliny, hydrokortyzonu, leków przeciwhistaminowych oraz innych środków ratunkowych.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować wskaźniki czynności wątroby, nerek oraz układu krwiotwórczego.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów z wywiadem przeszczepienia szpiku kostnego, z obniżoną jego aktywnością na tle złośliwej choroby hemolitycznej z ciężką, postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, w związku z czym wskazane jest skojarzone leczenie przeciwbakteryjne.

U pacjentów powyżej 65. roku życia z prawidłową czynnością nerek nie jest konieczna korekta dawki cefepimu, mimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami. Pacjenci starsi mogą mieć obniżoną czynność nerek, dlatego należy zachować ostrożność przy doborze dawki oraz koniecznie kontrolować czynność nerek.

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Wskazana jest kontrola czasu protrombiny.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (z kliremsem kreatyniny < 60 ml/min) dawkę leku należy skorygować, aby skompensować wolniejszą szybkość wydalania nerkowego. Ponieważ przedłużona ekspozycja na antybiotyk we krwi może występować przy standardowych dawkach u pacjentów z niewydolnością nerek lub w innych stanach, które mogą pogorszyć czynność nerek, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć przy podawaniu cefepimu tym pacjentom. Stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość mikroorganizmów wywołujących infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

Podczas stosowania cefepimu, jak i innych leków tej grupy, poważne działania niepożądane, takie jak odwracalne encefalopatie (zaburzenia świadomości, w tym jej zamglenie), mioklonie, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecany schemat leczenia, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek, mimo stosowania zalecanych dawek. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymali dawki skorygowane z uwagi na czynność nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po dializie.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Korekta dawki u tych chorych nie jest wymagana.

Antybiotyki o szerokim spektrum działania, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, mogą powodować kolit pseudomembranozny o różnym nasileniu – od łagodnej biegunki po kolit zakończony śmiercią. Dlatego należy zwracać uwagę na pojawienie się biegunki podczas leczenia cefepimem. Łagodne postacie kolitu mogą ustąpić same po zakończeniu terapii, natomiast postacie umiarkowane lub ciężkie mogą wymagać specjalistycznego leczenia.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do nadmiernego wzrostu klostrjów. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykami. Po potwierdzeniu rozpoznania kolitu pseudomembranoznego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Łagodny kolit pseudomembranozny może ustąpić po przerwaniu leczenia. W przypadku kolitu pseudomembranoznego o umiarkowanym i ciężkim nasileniu należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Mało prawdopodobne jest, że przepisanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzanej infekcji bakteryjnej lub jego profilaktyczne stosowanie będzie korzystne, a jedynie zwiększa ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Konieczne jest regularne ponowne ocenianie stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania lecznicze.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, pacjenci niedożywieni oraz ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwbakteryjnej. U pacjentów z grupy ryzyka należy kontrolować protrombinę, a w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu może wystąpić pozytywny wynik bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub transfuzji krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy stosuje się test antyglobulinowy, lub podczas testu Coombsa u noworodków matek, które przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy pamiętać, że pozytywny wynik testu Coombsa może być skutkiem zastosowania leku.

Stosując lidokainę jako rozpuszczalnik u dzieci, należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia wapnia we krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Skutki przy niższych dawkach nie są obecnie znane.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży, dlatego cefepim w okresie ciąży można stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, dlatego podczas leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie badano. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub innych działań niepożądanych, które mogą wpływać na szybkość reakcji, należy wstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do stosowania dożylnego. Dawkę leku ustala lekarz indywidualnie w zależności od stopnia ciężkości choroby, wieku pacjenta, lokalizacji infekcji oraz funkcji nerek.

Zwykła dawka dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 40 kg wynosi 1 g dożylnie lub domięśniowo co 12 godzin. Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni. Ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Zalecenia dotyczące dawkowania cefepimu dla dorosłych przedstawiono w tabeli.

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas zabiegów chirurgicznych. 60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie przez 30 minut. Po zakończeniu podania należy dodatkowo podać 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z cefepimem. System do infuzji należy przemyć przed podaniem metronidazolu.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych zaleca się ponowne podanie tej samej dawki cefepimu po 12 godzinach od pierwszej dawki, a następnie podać metronidazol.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) dawkę leku należy skorygować.

Zalecane dawki cefepimu dla dorosłych

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według wzoru:

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 – wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × kreatynina surowicy (mg/dl)

kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy trwającej 3 godziny z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną równą dawce początkowej. W przypadku ciągłego ambulatoryjnego dializy peritonealnej lek można stosować w początkowych normalnych zalecanych dawkach 500 mg, 1 lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, co 48 godzin.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek należy stosować tylko w wskazaniach życiowych. Stan dzieci o masie ciała poniżej 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziału między dawkami.

Obliczanie klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------

kreatynina surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ – 3,6.

kreatynina surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Cefimek należy stosować tylko w wskazaniach życiowych w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji.

Dzieci w wieku od 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała poniżej 40 kg w przypadku infekcji powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym naczyniaka nerek), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc, a także leczenia empirycznego febrilnej neutropenii wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z febrilną neutropenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni, ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej cefepim należy stosować tak jak dorosłym.

Podawanie leku. Cefimek można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji do dużej masy mięśniowej (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podawanie dożylne. Droga dożylna jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku podawania dożylnego cefepim należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, zgodnie z informacjami w poniższej tabeli. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą zestawu do wlewu dożylnego.

Podawanie wewnątrzmięśniowe. Cefepim można rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze hydrochloranu lidokainy w stężeniach podanych w poniższej tabeli.

Gotowy roztwór cefepimu przed podaniem należy wizualnie sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2 – 8 °C).

Dzieci.

Stosować u dzieci od ukończonego 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek nasilają się objawy działania niepożąganego, szczególnie u chorych z zaburzoną funkcją nerek. Objawy przedawkowania obejmują: encefalopatię towarzyszoną halucynacjom, zaburzeniom świadomości, stuporem, śpiączką, mioklonie, napadom padaczkowym, pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i przeprowadzić leczenie objawowe. Hemodializa przyspiesza usuwanie cefepimu z organizmu; dializa opłucnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne typu natychmiastowego wymagają zastosowania adrenaliny i innych form leczenia intensywnego.

Działania niepożądane.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony skóry: wysypka skórna, zaczerwienienie, świąd, pokrzywka.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, kandydoza jamy ustnej, biegunka, zapalenie okrężnicy (w tym rzekomobłoniaste), zaparcia, ból brzucha, niestrawność, zmiana wrażenia smaku.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholesteryczna.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, niepokój, bezsenność, parestezje, dezorientacja/utrata przytomności, drgawki/napady padaczkowe, mioklonie, encefalopatia, halucynacje, stupor, śpiączka.

Zaburzenia ogólne i miejsce wstrzyknięcia: podwyższenie temperatury ciała, potliwość, ból w klatce piersiowej/kręgosłupie, osłabienie, zmiany w miejscu wstrzyknięcia, w tym zapalenie, zapalenie żył, ból.

Infekcje: kandydoza, zapalenie pochwy, świąd narządów płciowych, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, inne zakażenia wtórne.

Ze strony układu oddechowego: zaburzenia oddychania, kaszel, ból gardła, duszność.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, rozszerzenie naczyń, ból w okolicy serca, obrzęki obwodowe.

Ze strony układu moczowego: niewydolność nerek.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: anemia, eozynofilia, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia.

Wskaźniki laboratoryjne: wzrost stężenia alaninotransferazy, asparaginianotransferazy, fosfatazy zasadowej, bilirubiny ogólnej, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT), dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, tymczasowy wzrost stężenia azotu mocznika we krwi i/lub kreatyniny w surowicy, rzekomo dodatnia reakcja na glukozę w moczu.

Oprócz powyższych działań niepożądanych możliwe są działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, toksyczny nekrolizy epidermy, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Okres ważności. 3 lata (od daty produkcji formy in bulk).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwania i.v. i i.m. można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wskazane w punktach „Sposób stosowania i dawki” oraz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Opakowanie.

Fiolki szklane o pojemności 20 ml, zamknięte korkiem i aluminiowymi nakrętkami. Po 25 lub 50 fiol w kartonie. Dla nr 1: fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „AWANT” (pakowanie formy in bulk firmy produkcyjnej „Sens Laboratories Pvt. Ltd.”, Indie).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03057, miasto Kijów, ul. Antonia Cedyka 14.

Telefon/fax: (044) 496-19-94; e-mail: [email protected]