Cefiksym Deva

INSTRUKCJA stosowania leku Cefiksym Deva (Cefixime Deva)

Skład:

substancja czynna: cefiksym;

1 tabletka powlekana zawiera cefiksymu (w postaci cefiksymu trihydrażu) 400 mg;

substancje pomocnicze: wapnia wodorofosforanu dihydraż, celuloza mikrokryształowa (PH 102), skrobia prażelatynizowana, stearynian magnezu;

pokrycie filmowe Opadry White OY-D-7233: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), talk, glikol propylenowy/makrogol, laurylosiarczan sodu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe tabletki powlekane, o kształcie owalnym, z rowkiem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia.

Kod ATC J01D D08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefiksym – antybiotyk z grupy cephalosporyn III generacji do stosowania doustnego. In vitro wykazuje znaczną aktywność bakteriobójczą wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Klinicznie skuteczny w leczeniu infekcji wywołanych najczęstszymi patogennymi mikroorganizmami, w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella species, Haemophilus influenzae (szczepy beta-laktamazo-dodatnie i beta-laktamazo-ujemne), Branhamella catarrhalis (szczepy beta-laktamazo-dodatnie i beta-laktamazo-ujemne) oraz Enterobacter species. Wykazuje wysoki stopień stabilności w obecności beta-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis, Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym koagulazo-dodatnich, koagulazo-ujemnych i metycylinoodpornych szczepów) jest odporna na cefiksym. Ponadto większość szczepów Pseudomonas, Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest odporna na cefiksym.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Biologiczna dostępność po podaniu doustnym cefiksymu wynosi 22–54 %. Ponieważ obecność pokarmu nie wpływa istotnie na wchłanianie, cefiksym można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Maksymalne stężenie w surowicy po podaniu zalecanych dawek u dorosłych lub dzieci wynosi od 1,5 do 3 μg/ml. Przy stosowaniu powtarzalnym akumulacja cefiksymu jest nieznaczna lub nie występuje. Farmakokinetykę cefiksymu porównywano u zdrowych pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 64 roku życia) i młodych ochotnikach (w wieku 11–35 lat) po podawaniu 400 mg cefiksymu raz na dobę przez 5 dni. Średnie wartości Cmax i AUC były nieco wyższe u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjentom w podeszłym wieku można stosować lek w takich samych dawkach jak u dorosłych.

Rozkład. Cefiksym wiąże się niemal całkowicie z frakcją albuminową, średnia frakcja wolna wynosi około 30 %.

Metybolizm. Metabolity cefiksymu nie zostały wyizolowane z surowicy krwi ani z moczu u człowieka.

Wydalanie. Cefiksym wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem. Głównym mechanizmem jest filtracja kłębuszkowa.

Brak danych dotyczących przenikania cefiksymu do mleka matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakaźne i zapalne choroby wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• infekcje dróg oddechowych górnych (w tym zapalenie ucha środkowego) oraz inne infekcje dróg oddechowych górnych (zatokowe zapalenie zatok, zapalenie gardła, zapalenie migdałków o etiologii bakteryjnej) w przypadku znanej lub podejrzewanej oporności patogenu na inne często stosowane antybiotyki lub w przypadku ryzyka nieskuteczności leczenia;
• infekcje dróg oddechowych dolnych (w tym ostre zapalenie oskrzeli i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli);
• infekcje dróg moczowych (w tym cystalgia, zapalenie pęcherza i cewki, nietrudne zapalenie nerek).

Skuteczny klinicznie w leczeniu infekcji wywołanych najczęstszymi patogennymi mikroorganizmami, w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella species, Haemophilus influenzae (szczepy beta-laktamazo-dodatnie i beta-laktamazo-ujemne), Branhamella catarrhalis (szczepy beta-laktamazo-dodatnie i beta-laktamazo-ujemne) oraz Enterobacter species. Wykazuje wysoki stopień stabilności w obecności beta-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis, Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym koagulazo-dodatnie, koagulazo-ujemne i metycylinoodporne szczepy) jest odporna na cefiksym. Ponadto większość szczepów Pseudomonas, Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest odporna na cefiksym.

Przeciwwskazania.

• Potwierdzona nadwrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn lub na inne składniki leku.
• Nadwrażliwość na penicyliny; porfiria.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, u niektórych pacjentów zaobserwowano wydłużenie czasu protrombinowego, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów otrzymujących terapię antykoagulacyjną.

Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe, takie jak pochodne kumaryny, np. warfarynę potasu. Ponieważ cefiksym może nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, możliwe jest wydłużenie czasu protrombinowego, z objawami krwawień lub bez nich.

Blokery sekrecji kanalikowej (allopurinol, probenecyd, diuretyki) zwiększają maksymalne stężenie cefiksymu w osoczu, opóźniając jego wydalanie przez nerki, co może prowadzić do wystąpienia objawów przedawkowania.

W połączeniu z substancjami potencjalnie nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, kolistyna, polimyksyna, wiomycyna) lub silnymi diuretykami (kwas etakryninowy, furosemid) istnieje zwiększony ryzyko rozwoju niewydolności nerek.

Kwas salicylowy zwiększa poziom wolnego cefiksymu o 50% w wyniku wypierania cefiksymu z miejsc wiązania z białkami, co jest zależne od stężenia.

W połączeniu z karbamazepiną możliwe jest zwiększenie jej stężenia w osoczu, dlatego zaleca się monitorowanie stężenia karbamazepiny w osoczu.

Nifedypina zwiększa biodostępność cefiksymu, jednak interakcja kliniczna nie została ustalona.

Stosowanie leku może zmniejszać resorpcję estrogenów i obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych połączonych.

Podczas leczenia cefiksymem możliwe jest fałszywie dodatnie wykrycie glukozy w moczu przy stosowaniu tabletek z siarczanem miedzi, roztworów Benedicta lub Fehlinga. Do oznaczania glukozy w moczu zaleca się stosowanie testu glukozooksydazowego.

Antybiotyki z grupy cefalosporyn mogą powodować fałszywie dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa. Należy zatem wziąć pod uwagę, że dodatni wynik testu Coombsa może być spowodowany stosowaniem tego leku.

Szczególne środki ostrożności.

Encefalopatia.

Beta-laktamy, w tym cefiksym, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować drgawki, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania i niewydolności nerek.

Ciężkie reakcje skórne.

U niektórych pacjentów stosowanych cefiksym obserwowano poważne niepożądane reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona, lekowy wysyp z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS). W przypadku wystąpienia ciężkich skórnych niepożądanych reakcji należy przerwać stosowanie cefiksymu i rozpocząć odpowiednie leczenie oraz/lub podjąć niezbędne środki ostrożności.

Anemia.

Podczas leczenia cefalosporynami opisano przypadki lekowo wywołanej anemii hemolitycznej, w tym ciężkie przypadki zakończone śmiercią. Zgłaszano również występowanie anemii hemolitycznej po ponownym stosowaniu cefalosporyn (w tym cefiksymu).

Wpływ na funkcję nerek.

Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istotnym zaburzeniem funkcji nerek (patrz „Sposób dawkowania i dawka” – Niewydolność nerek).

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, cefiksym może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, w tym zapalenia nerek typu kanalikowo-pęcherzykowego jako stanu patologicznego. W przypadku wystąpienia ostrej niewydolności nerek należy przerwać stosowanie cefiksymu i rozpocząć odpowiednią terapię oraz/lub podjąć odpowiednie działania.

W przypadku jednoczesnego stosowania cefiksymu w dużych dawkach z aminoglikozydami, polimyksyną B, kolistyną lub moczopędnikami pętlowymi (furosemidem, kwasem etakrynowym) należy dokładnie monitorować funkcję nerek. Po długotrwałym stosowaniu cefiksymu warto kontrolować stan funkcji hematopoezy.

Reakcje nadwrażliwości.

Przed rozpoczęciem leczenia cefiksymem należy ustalić, czy pacjent miał w przeszłości reakcje nadwrażliwości na cefalosporyny, penicyliny lub inne leki.

Antybiotyki, w tym cefiksym, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dowolnymi formami reakcji alergiczych, szczególnie na leki.

W przypadku wystąpienia reakcji alergiczej należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Reakcje alergiczne (szczególnie anafilaksja) obserwowane podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych mogą być ciężkie, a w pojedynczych przypadkach – zakończone śmiercią (patrz „Działania niepożądane”).

Kolity / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Podczas stosowania leku mogą wystąpić niepożądane reakcje ze strony przewodu pokarmowego, dlatego cefiksym należy ostrożnie przepisywać pacjentom z wywiadem krwawień, chorób przewodu pokarmowego, szczególnie takich jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego, rejonowe zapalenie jelita grubego lub enteropatia, a także przy zaburzeniach funkcji wątroby.

Długotrwałe stosowanie cefiksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w tym zaburzeń normalnej mikroflory jelitowej, co może spowodować nadmierny wzrost Candida albicans i rozwój kandydozy błony śluzowej jamy ustnej (patrz „Działania niepożądane”).

Chłoniączkowy zapalenie jelita grubego (kolit pseudobłoniasty).

Antybiotyki o szerokim spektrum działania, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, mogą prowadzić do rozwoju kolitu pseudobłoniastego. Objawy kolitu pseudobłoniastego mogą się rozwijać podczas lub po zakończeniu leczenia antybiotykami.

Wystąpienie ciężkiej biegunki podczas leczenia lekiem może być objawem rozwoju kolitu pseudobłoniastego. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cefiksymu i przeprowadzić odpowiednie badania.

Wpływ na układ krwiotwórczy.

Podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych możliwe jest rozwinięcie się neutropenii i agranulocytozy, szczególnie w przypadku długotrwałego leczenia. W przypadku rozwoju neutropenii należy przerwać leczenie cefiksymem.

Przy długotrwałym stosowaniu leku (ponad 10 dni) należy kontrolować morfologię krwi.

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania cefiksymu test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Cefiksym może również powodować fałszywie dodatni wynik badania glukozy w moczu (patrz „Działania niepożądane”).

Spektrum aktywności przeciwbakteryjnej.

W przypadku infekcji wywołanych przez paciorkowca hemolizującego grupy A, leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni, aby zapobiec gorączce reumatycznej.

Interakcja z alkoholem.

Cefalosporyny zwiększają toksyczność alkoholu, dlatego podczas leczenia cefiksymem nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania leku w okresie ciąży. Cefiksym przenika przez łożysko.

W okresie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Nie należy stosować leku w okresie ciąży lub karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności i na polecenie lekarza.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia niepożądanych reakcji ze strony układu nerwowego środkowego (np. zawroty głowy), które mogą prowadzić do obniżenia szybkości reakcji psychomotorycznych – w takim przypadku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek można przyjmować niezależnie od posiłków.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości choroby i ustala się go indywidualnie. Zwykle leczenie trwa 7 dni, w razie potrzeby – 14 dni. W przypadku infekcji wywołanych przez Streptococcus pyogenes leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni. W leczeniu niepowikłanych zapaleń pęcherza leczenie trwa 3 dni.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia: zalecana dawka to 400 mg (1 tabletka) w 1 lub 2 dawkach.

W leczeniu niepowikłanych gonokokowych infekcji cewki moczowej lub szyjki macicy zaleca się dawkę jednorazową 400 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku: lek należy stosować w dawce zalecanej dla dorosłych.

Niewydolność nerek: cefiksym można stosować przy zaburzeniach funkcji nerek. U pacjentów z klirem kreatyniny 20 ml/min lub wyższym należy podawać zwykłą dawkę i schemat dawkowania. U pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min nie zaleca się przekraczania dawki 200 mg (pół tabletki) raz dziennie. Dotyczy to również pacjentów poddawanych ciągłemu ambulatoryjnemu dializowi otrzewnowemu lub dializie hemodializyjnej.

Dzieci.

Dzieciom poniżej 12. roku życia zaleca się stosowanie leku w innej postaci farmaceutycznej.

Przedawkowanie.

Istnieje ryzyko encefalopatii przy stosowaniu antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefiksymu, szczególnie w przypadkach przedawkowania i niewydolności nerek.

Reakcje niepożądane obserwowane po podaniu leku w dawkach do 2 g u zdrowych ochotników nie różniły się od reakcji niepożądanych obserwowanych u pacjentów przyjmujących lek w dawkach zalecanych.

Objawy: nasilenie objawów reakcji niepożądanych.

Leczenie: przemywanie żołądka, terapia objawowa i wspierająca. Nie ma specyficznego antydota. Hemodializa lub dializa otrzewnowa jedynie nieznacznie wspomaga wydalanie cefiksymu z organizmu.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane wywołane cefiksymem są niewielkie i występują rzadko. Możliwe są następujące zaburzenia:

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, dysforia, odnotowano przypadki napadów drgawkowych przy stosowaniu cefalosporyn, w tym cefiksymu (częstość nieznana).

Beta-laktamy, w tym cefiksym, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować drgawki, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania oraz niewydolności nerek (częstość nieznana).

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: utrata słuchu.

Ze strony układu oddechowego: duszność.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu chłonnego: eozynofilia, granulocytopenia, leukopenia, trombocytopenia, trombocytoza, neutropenia, anemia hemolityczna, hipoprotrombinemia (krwawienia i siniaki bez widocznych przyczyn), tromboflebita, wydłużenie czasu trombinowego i protrombinowego, agranulocytoza.

Ze strony przewodu pokarmowego: skurcze żołądka i jelit, ból brzucha, biegunka*, nudności, wymioty, kandydoza błony śluzowej jamy ustnej, kolit pseudobłoniasty, suchość w ustach, dyspepsja, wzdęcia, dysbakterioza, pojedynczo – zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: anoreksja.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, cholestaza, przejściowe podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych i fosfatazy alkalicznej, hiperbilirubinemia, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka twardówki, żółtaczka skóry.

Ze strony nerek i układu moczowego: ostra niewydolność nerek, w tym zapalenie nerek jako stan patologiczny, hematuria.

Ze strony układu odpornościowego, skóry i tkanki podskórnej: reakcje nadwrażliwościowe, w tym: wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne; reakcje podobne do choroby surowiczej; wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS); obrzęk twarzy, zaczerwienienie skóry, pokrzywka, eritema wielopostaciowe lub zespół Stevensa-Johnsona, choroba surowicza, purpura, artralgia, gorączka, wysypka makulopapularna i pęcherzowo-pęcherzykowa, grzybica skóry, odłuskiwanie nabłonka, suchość skóry, wypadanie włosów, oparzenia słoneczne, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: świąd narządów płciowych, zapalenie pochwy spowodowane Candida.

Infekcje i inwazje: kandydozy pochwy (świąd pochwy lub wydzielina).

Przypadki biegunki po zastosowaniu cefiksymu mogą być związane z Clostridium difficile.

Wskaźniki laboratoryjne: większość zmian laboratoryjnych ma charakter przejściowy i nie ma znaczenia klinicznego. Możliwe są podwyższenie poziomu mocznika we krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, wyniki testu Coombsa fałszywie dodatnie, a także możliwa reakcja dodatnia na ketony w moczu w testach z zastosowaniem nitroprusydu, ale nie nitroferocyjanidu. Stosowanie cefiksymu może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów na glukozę w moczu (dlatego należy stosować testy enzymatyczne), zmiany wyników badań wątrobowych i nerkowych.

Zaburzenia ogólne: nadmierne pocenie się, zwiększona zmęczalność, osłabienie, zapalenie błon śluzowych.

* Biegunka zazwyczaj wiąże się ze stosowaniem leku w dawkach wysokich. Istnieją doniesienia o przypadkach biegunki (od umiarkowanej do ciężkiej) – w takim przypadku przerwanie terapii jest uzasadnione. W przypadku wystąpienia ciężkiej biegunki należy przerwać stosowanie cefiksymu.

Przekazywanie podejrzanych działań niepożądanych.

Przekazywanie informacji o podejrzanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 tabletek powlekanych powłoką filmową w blistrze; po 1 blisterze w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Deva Holding A.Ş.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Çerkezköy Organize Sanayi Bölgesi Karaağaç Mah. Atatürk Cad. Nr 32 Kapaklı / Tekirdağ / Turcja.