Cefepim

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU CEFEPIM (CEFEPIME)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 buteleczka zawiera cefepimu chlorowodorek 1000 mg;

substancja pomocnicza: L-arginina.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Cefepim. Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakteryjnej i wykazuje szeroki zakres działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość β-laktamaz, ma niską powinność do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

bakterie Gram-dodatnie tlenowe:

Staphylococcus aureus i Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); inne szczepy stafilokoków, w tym S. hominis, S. saprophyticus; Streptococcus pyogenes (streptokoki grupy A); Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej wrażliwości na penicylinę – minimalne stężenie hamujące (MIC) od 0,1 do 1 μg/ml); inne streptokoki β-hemolityczne (grupy C, G, F), S. bovis (grupa D), streptokoki grupy Viridans (większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoki oporne na metycylinę, oporne na większość antybiotyków z grupy cefalosporyn, w tym na cefepim);

bakterie Gram-ujemne tlenowe:

Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (subsp. anitratus, lwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); N. meningitidis; Pantoea agglomerans (wcześniej znany jako Enterobacter agglomerans); Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

(Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia);

beztlenowce:

Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus i inne mikroorganizmy jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp.

(Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile).

Farmakokinetyka.

Cefepim jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśni.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi u dorosłych zdrowych pacjentów po podaniu dożylnym (i.v.) i do mięśni (i.m.) w różnych odstępach czasu przedstawiono w tabeli 1.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi (μg/ml) po podaniu dożylnym (i.v.)
i do mięśni (i.m.)

Tabela 1

W moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, wydzielinie śluzowym oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwyladowania cefepimu z organizmu wynosi około 2 godzin. U zdrowych osób, które otrzymywały dawki do 2 g w formie wewnątrzżylnej co 8 godzin przez 9 dni, nie zaobserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopirydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopirydyny. Średnie całkowite klirens wynosi 120 ml/min. Cefepim wydzielany jest niemal wyłącznie poprzez mechanizmy regulacji nerek, głównie przez filtrację kłębuszkową (średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wykrywa się około 85 % podanej dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metylopirydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopirydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi wynosi mniej niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

Pacjentom w wieku powyżej 65 lat z normalną funkcją nerek nie wymaga się korekty dawki leku, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi chorymi.

U pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek występuje wydłużenie okresu półwyladowania z organizmu.

Średni okres półwyladowania u chorych z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia metodą dializy wynosi 13 godzin przy dializie hemodializacyjnej i 19 godzin przy dializie otrzewnowej. U pacjentów z nieprawidłową funkcją nerek dawkę należy dobrać indywidualnie.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Korekta dawki dla takich pacjentów nie jest wymagana.

Dzieci. Badania farmakokinetyki cefepimu przeprowadzono u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 11 lat po pojedynczym podaniu lub wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin i co 12 godzin. Po pojedynczej wewnątrzżylowej iniekcji całkowity klirens z organizmu i objętość rozproszenia w stanie ustalonym wynosiły średnio 3,3 (±1,0) ml/min/kg i 0,3 (±0,1) l/kg odpowiednio. Wydalenie niezmienionego cefepimu z moczem wyniosło 60,4 (30,4) % podanej dawki, a średni klirens nerkowy wyniósł 2 (±1,1) ml/min/kg. Wiek i płeć pacjentów istotnie nie wpływały na całkowity klirens leku z organizmu i objętość rozproszenia z uwzględnieniem korekty masy ciała każdego pacjenta. W przypadku podania dawki cefepimu 50 mg/kg co 12 godzin nie zaobserwowano kumulacji leku, podczas gdy maksymalne stężenie w osoczu krwi, pole pod krzywą i okres półwyladowania zwiększały się o około 15 % w stanie ustalonym przy schemacie podawania 50 mg/kg co 8 godzin. Eksponencja na cefepim u dzieci po wewnątrzżylowym podaniu dawki 50 mg/kg jest podobna do eksponencji u dorosłych po wewnątrzżylowej dawce 2 g. Po wewnątrzżylowym podaniu maksymalne stężenie cefepimu w osoczu krwi w stanie równowagi wynosiło średnio 68 μg/ml i osiągane było po 0,75 godziny. Po 8 godzinach od podania wewnątrzmięśniowego stężenie cefepimu w osoczu krwi wynosiło średnio 6 μg/ml. Absolutna biodostępność cefepimu po wewnątrzmięśniowej iniekcji wynosiła średnio 82 %.

Stężenia leku w płynie mózgowo-rdzeniowym (PMR) i osoczu krwi u dzieci z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych

Tabela 2

* Wiek od 3,1 miesiąca do 12 lat ze standardowym odchyleniem wieku ± 3 lata.

Dawka leku 50 mg/kg masy ciała przy podaniu dożylnej w ciągu 5–20 minut co 8 godzin. Stężenie we krwi oraz SMR oznaczano na końcu wlewania w 2. lub 3. dniu leczenia lekiem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane wrażliwą na lek mikroflorą:

• Zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli;
• zakażenia dróg moczowych (zarówno powikłane, np. nefryt, jak i bez powikłań);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• sepsa.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pooperacyjnych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci

• Zapalenie płuc;
• zakażenia dróg moczowych, w tym nefryt;
• zakażenia skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z reakcjami nadwrażliwości na cefepim lub L-argininę, jak również na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin lub innych antybiotyków β-laktamowych.

Szczególne środki ostrożności.

Należy zminimalizować wpływanie leku do środowiska zewnętrznego. Należy unikać dostawania się leku do kanalizacji lub ścieków komunalnych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego stosowania wysokich dawek aminoglikozydów z cefepimem należy dokładnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność aminoglikozydów. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cefalosporyn z diuretykami takimi jak furosemid.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi:

0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z mleczanem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztwory cefepimu (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie powinny być podawane jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmycyny. W przypadku jednoczesnego stosowania z wymienionymi lekami należy podawać każdy antybiotyk oddzielnie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy stosowaniu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Wrażliwość nadmierna. Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować z ostrożnością u wszystkich chorych z jakąkolwiek formą alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać zastosowania adrenaliny oraz innych form terapii.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów z przeszczepionym szpikiem kostnym, z obniżoną jego czynnością, występującą na tle złośliwych chorób hematologicznych z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, w związku z czym wskazana jest kompleksowa terapia przeciwbakteryjna.

Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania opisywano przypadki kolitu pseudomembranaceus. Dlatego ważne jest, aby uwzględniać możliwość rozwoju tej patologii w przypadku wystąpienia biegunki podczas leczenia Cefepimem. Lekkie postacie kolitu były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu; stanów umiarkowanych lub ciężkich może wymagać specjalistycznego leczenia.

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Przed podaniem należy wykonać skórną próbę w celu oceny tolerancji.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować czynnościowe wskaźniki wątroby, nerek oraz układu krwiotwórczego.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) dawkę cefepimu należy skorygować, aby skompensować wolniejszą szybkość wydalania przez nerki. Ponieważ przy standardowych dawkach u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogorszyć czynność nerek, możliwe są przedłużone stężenia antybiotyku w osoczu, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć przy podawaniu cefepimu tym pacjentom. Stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość na patogeny wywołujące infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

Podczas stosowania cefepimu, podobnie jak innych leków tej grupy, poważne działania niepożądane, takie jak odwracalne encefalopatie (zaburzenia świadomości, w tym pomrok świadomości), mioklonie, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecane, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy zalecanych dawkach cefepimu. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali dawki skorygowane w zależności od czynności ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po hemodializie.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Korekty dawki u tych chorych nie wymaga.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do nadmiernego wzrostu Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu asocjowanego z antybiotykami. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudomembranaceus należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Kolit pseudomembranaceus o umiarkowanym nasileniu może ustąpić po przerwaniu stosowania leku. W przypadku stanów umiarkowanych i ciężkich należy rozważyć stosowność podawania płynów i elektrolitów, uzupełniania białek oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Ostrzeżenia.

Mało prawdopodobne, aby stosowanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub w sposób profilaktyczny było korzystne, ale może to zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni, a także ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwbakteryjnej. U pacjentów z grupy ryzyka należy kontrolować protrombinę, a w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu możliwe są pozytywne wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepów krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy wykonywany jest test antyglobulinowy lub w trakcie testu Coombsa u noworodków, których matki otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn przed porodem, należy pamiętać, że pozytywny wynik testu Coombsa może być wynikiem stosowania leku.

Stosując lidokainę jako rozpuszczalnik u dzieci, należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia potasu w osoczu przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Efekty przy niższych dawkach są obecnie nieznane.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie cefepimu może prowadzić do kolonizacji przez mikroflorę oporną. W przypadku rozwoju superinfekcji podczas leczenia należy podjąć odpowiednie działania.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały brak wpływu na funkcję rozrodczą i brak szkodliwego wpływu na płód, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, dlatego cefepim można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim przenika do mleka matki w bardzo niskich stężeniach. Dlatego w okresie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ponieważ podczas leczenia mogą występować działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 1 g, podawana dożylnie lub domięśniowo co 12 godzin. Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawkowanie i sposób podania należy dostosować w zależności od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz funkcji nerek chorego. Rekomendacje dotyczące dawkowania Cefepim dla dorosłych przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas przeprowadzania zabiegów chirurgicznych.
60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej dorosłym podaje się 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podawania należy dodatkowo podać 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z cefepimem. Przed podaniem metronidazolu należy przemyć system do infuzji.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych zaleca się ponowne podanie tej samej dawki cefepimu po 12 godzinach od pierwszej dawki, a następnie kolejne podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek.
U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) dawkę leku należy skorygować. Początkowa dawka leku powinna być taka sama, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Zalecane dawki utrzymania cefepimu przedstawiono w tabeli 3.

Zalecane dawki cefepimu dla dorosłych

Tabela 3

Jeśli znana jest jedynie stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru.

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 - wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × kreatynina surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę uzupełniającą równą dawce początkowej. W przypadku ciągłego ambulatoryjnego dializowania otrzewnowego lek można stosować w początkowych normalnych zalecanych dawkach 500 mg, 1 lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z odstępem między dawkami co 48 godzin.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między dawkami.

Obliczanie wskaźników klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------------------

kreatynina surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ - 3,6

kreatynina surowicy (mg/dl)

Dzieci od 1 do 2 miesięcy. Tylko w przypadku wskazań życiowych: 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin. Stan dzieci o masie ciała do 40 kg, które otrzymują cefepim, należy stale monitorować.

Dzieci od 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg w przypadku infekcji powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym naczyniaka nerek), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc, a także leczenia empirycznego gorączki u osób z neutropenią wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u chorych z gorączką i neutropenią oraz bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Podanie leku. Cefepim można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji w dużą masę mięśniową (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podanie dożylne. Droga dożylna jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

Przy podaniu dożylnym Cefepim należy rozpuścić w 5 ml lub 10 ml wody do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z poniższą tabelą. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podanie wewnątrzmięśniowe. Cefepim można rozpuszczać w wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych w poniższej tabeli 4.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy przed podaniem wykonać próbkę skórną na tolerancję.

Tabela 4

Odzyskany roztwór jest chemicznie i fizycznie stabilny przez 24 godziny w temperaturze pokojowej. Aby zapobiec zakażeniu mikrobiologicznemu, zaleca się stosowanie roztworu natychmiast po rozcieńczeniu. Jeśli roztwór nie zostanie użyty natychmiast, okres i warunki przechowywania pozostają w gestii lekarza. Całkowity czas między odtworzeniem, rozcieńczeniem, przechowywaniem w lodówce w temperaturze 2–8 °C a podaniem nie powinien przekraczać 7 dni. Jak w przypadku innych leków podawanych dożylnie, przygotowane roztwory należy przed podaniem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu (mikroorganizmów) wywołujących infekcję oraz określenia wrażliwości na Cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednakże Cefepim może być stosowany jako monoterapia jeszcze przed ustaleniem tożsamości mikroorganizmu wywołującego infekcję, ponieważ wykazuje szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem mieszanej infekcji tlenowej/beztlenowej (w tym Bacteroides fragilis) leczenie Cefepimem może być rozpoczęte przed ustaleniem tożsamości patogenu, w połączeniu z lekiem działającym na beztlenowce.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką; mioklonie; napady padaczkowe; pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i zastosować terapię objawową.

Hemodializa przyspiesza eliminację Cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie natychmiastowe reakcje alergiczne wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form intensywnej terapii.

Niepożądane działania.

Cefepim jest zazwyczaj dobrze tolerowany, działania niepożądane występują rzadko.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwościowe, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka, pokrzywka, podwyższenie temperatury;

Ze strony układu oddechowego: kaszel, ból w gardle, duszność;

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, wazodylatacja, ból w klatce piersiowej;

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, dyspepsja, kandydoza błony śluzowej jamy ustnej, zmiana wrażliwości smakowej, biegunka, kolit pseudomembranozný, ból brzucha, zaparcia.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, bezsenność, niepokój, dezorientacja, drgawki, zawroty głowy, parestezje, napady padaczkowe, mioklonie, encefalopatia (utratą świadomości, halucynacje, stupor, śpiączka).

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholesteryczna.

Inne: osłabienie, potliwość, gorączka, świąd okolicy narządów płciowych, zapalenie pochwy, ból pleców, obrzęki obwodowe.

Miejscowe reakcje w miejscu podania leku:

przy wstrzykiwaniu dożylnym – zapalenie żyły (flebita) i stan zapalny;

przy wstrzykiwaniu domięśniowym – ból w miejscu wstrzyknięcia, stan zapalny.

Rzadko możliwe są odchylenia wyników badań laboratoryjnych od normy. Działania niepożądane miały charakter przejściowy.

Wskaźniki laboratoryjne: zwiększenie stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy alkalicznej, całkowitego bilirubiny, anemia, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy. Tymczasowe zwiększenie stężenia azotu mocznika we krwi i/lub kreatyniny w surowicy obserwowano u mniej niż 0,5% pacjentów. Obserwowano również leukopenię i neutropenię.

Miejscowe reakcje w miejscu dożylnej infuzji (flebita i stan zapalny) oraz przy podaniu domięśniowym występują rzadko.

Możliwe działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, zmiennobarwna rumień, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN), nefropatia toksyczna, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, zastoju żółci, pancytopenia.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

1000 mg proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w fiolkach №1 lub №10 w kartonowych opakowaniach.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Zeiss Pharmaceuticals Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

Plot No. 72, EPIP, Phase-I, Jharmajri, Baddi, Distt. Solan, (H. P.), India

Wniosek składający.

AAR PHARMA FZ-LLC, Zjednoczone Emiraty Arabskie

Miejsce zamieszkania składającego wniosek.

Premises 702, 7th Floor, Building: DSC Tower, Post Box - 478837, Dubai, United Arab Emirates