Cefepim Astra

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku CEFEPIM ASTRA

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera cefepim hydrochloran odpowiadający 500 mg lub 1000 mg cefepimu;

substancja pomocnicza: L-arginina.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek o barwie od białej do żółtawej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny czwartej generacji. Cefepim.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Doświadczenie kliniczne

Bezpieczeństwo i skuteczność cefepimu w leczeniu empirycznym pacjentów z gorączką u osób z neutropenią oceniano w dwóch wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach klinicznych. W 317 pacjentach porównywano monoterapię cefepimem (w dawce 2 g dożylnie co 8 godzin) z monoterapią ceftazydymem (w dawce 2 g dożylnie co 8 godzin).

Poniżej przedstawiono charakterystykę ocenianej populacji pacjentów.

Dane demograficzne pacjentów (tylko pierwszy epizod)

* SKT — skurczowe ciśnienie tętnicze.

Wskaźniki odpowiedzi klinicznej przedstawiono w poniższej tabeli. We wszystkich kryteriach pomiarowych cefepim był terapeutycznie równoważny ceftazydymowi.

Uogólnione wskaźniki odpowiedzi przy leczeniu empirycznym gorączki neutropenicznej

Brak danych potwierdzających skuteczność monoterapii cefepimem u pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (w tym u pacjentów z niedawną przeszczepioną szpiku kostnego w wywiadzie, z hipotensją tętniczą na początku leczenia lub z towarzyszącymi złośliwymi nowotworami hematologicznymi oraz ciężką lub długotrwałą neutropenią). Brak danych dotyczących pacjentów z sepsą.

Granice wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) cefepimu

Granice wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) cefepimu ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

1. Wrażliwość gronkowców na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

2. Wrażliwość paciorkowców grup A, B, C i G na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na penicylinę benzylową.

Spektrum aktywności antybakteryjnej cefepimu

Stopień nabytej oporności niektórych gatunków bakterii może się różnić w zależności od regionu geograficznego oraz zmieniać w czasie. Dlatego warto posiadać informacje o lokalnym poziomie oporności, szczególnie w leczeniu ciężkich infekcji.

Poniższe dane mogą służyć jedynie jako orientacyjny wskaźnik prawdopodobnej wrażliwości szczepu bakterii na cefepim.

Gatunki wrażliwe

Bezpośrednie aeroby Gram-dodatnie: Staphylococcus Meti-S, Streptococcus, Streptococcus pneumoniae.

Bezpośrednie aeroby Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Branhamella catarrhalis, Citrobacter freundii,
Citrobacter koseri, Enterobacter, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella, Morganella morganii, Neisseria, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Providencia, Salmonella, Serratia, Shigella.

Anaeroby: Clostridium perfringens, Fusobacterium, Peptostreptococcus, Prevotella.

Gatunki średnio wrażliwe (średnia wrażliwość in vitro)

Bezpośrednie aeroby Gram-ujemne: Pseudomonas aeruginosa.

Gatunki oporne

Bezpośrednie aeroby Gram-dodatnie: enterokoki, Listeria, Staphylococcus (oporne na metycylinę*).

Bezpośrednie aeroby Gram-ujemne: Burkholderia cepacia, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby: Bacteroides fragilis, Clostridium difficile.

* Oporność na metycylinę wśród gronkowców wynosi około 30–50% i występuje głównie w placówkach medycznych.

Farmakokinetyka

Farmakokinetyka cefepimu jest liniowa w zakresie dawek 250 mg – 2 g po podaniu dożylnej oraz 500 mg – 2 g po podaniu domięśniennym i nie zmienia się w całym okresie terapii.

Absorpcja

Po podaniu domięśniennym absorpcja zachodzi szybko i w pełni.

Rozkład

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi u dorosłych mężczyzn po jednorazowym 30-minutowym podaniu dożylnym (i.v.) / domięśniennym (i.m.) przedstawiono w poniższej tabeli.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi (µg/ml)

Stężenia cefepimu w tkankach i płynach biologicznych organizmu przedstawiono w poniższej tabeli.

Średnie stężenie cefepimu w tkankach i płynach biologicznych

* Mocz zbiera się w ciągu pierwszych 4 godzin po podaniu.

** Osocze pobrano 4 godziny po wstrzyknięciu.

Rozkład cefepimu w tkankach nie zmienia się w zakresie dawek 250 mg – 2 g. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi wynosi 18 litrów. Średni okres półwyladowania wynosi 2 godziny. Nie obserwowano kumulacji cefepimu u pacjentów przyjmujących dawkę 2 g dożylne co 8 godzin przez 9 dni. Wiązanie z białkami krwi jest mniejsze niż 19% i nie zależy od stężenia cefepimu w osoczu krwi. Okres półwyladowania jest dłuższy u pacjentów z niewydolnością nerek.

Metabolizm

Cefepim słabo ulega metabolizmowi. Około 7% podanej dawki przekształca się w N-metylopirrolidynowy tlenek i wydala się z moczem.

Wydalanie

Średni całkowity klirens wynosi 120 ml/min. Średni całkowity nerkowy klirens cefepimu wynosi 110 ml/min, eliminacja odbywa się głównie przez filtrację kłębuszkową. 85% podanej dawki wydala się w niezmienionej formie z moczem. Po dożylnej podaniu 500 mg cefepimu jego stężenie w osoczu krwi jest poniżej granicy oznaczalności po 12 godzinach, w moczu – po 16 godzinach. Średnie stężenie w moczu po 12–16 godzinach po podaniu wynosi 17,8 μg/ml. Po dożylnej podaniu 1 lub 2 g średnie stężenie w moczu w przedziale czasowym 12–24 godziny wynosi odpowiednio 26,5 i 28,8 μg/ml. Po 24 godzinach stężenie cefepimu w osoczu krwi jest poniżej granicy oznaczalności.

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek w różnym stopniu znacznie wydłuża się okres półwyladowania cefepimu. Obserwuje się liniową korelację między całkowitym klirens a klirens kreatyniny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Okres półwyladowania cefepimu u pacjentów poddawanych dializie wynosi 13–17 godzin.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby po jednorazowym podaniu 1 g cefepimu jego farmakokinetyka nie ulega zmianie. Dlatego nie ma potrzeby modyfikowania schematu dawkowania.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (> 65 lat) z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 50 ml/min) dawkę należy dostosować w celu skompensowania niższej szybkości wydalania przez nerki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Opisywano przypadki odwracalnej encefalopatii, głównie u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki wyższe niż zalecane, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Przedawkowanie”).

Dzieci w wieku od 2 miesięcy z masą ciała < 40 kg

Farmakokinetyka cefepimu u dzieci w wieku od 2 miesięcy z masą ciała < 40 kg nie różni się od farmakokinetyki u dorosłych.

Właściwości kliniczne

Wskazania

Zakażenia wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na cefepim:

Dorośli i dzieci o masie ciała > 40 kg

Stosować w leczeniu pacjentów cierpiących na bakteremię, związaną lub potencjalnie związaną z jednym z poniższych rodzajów zakażeń:

• zakażenia dróg oddechowych dolnych, w tym ciężka zapalenie płuc;
• powikłane i niepowikłane zakażenia dróg moczowych;
• epizody gorączki u pacjentów z neutropenią.

Monoterapia cefepimem jest wskazana w leczeniu empirycznym pacjentów z gorączką neutropeniczną. U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich zakażeń (np. po niedawnej przeszczepie szpiku kostnego, u pacjentów z hipotensją tętniczą, z podstawowym złośliwym nowotworem hematologicznym lub z ciężką lub długotrwałą neutropenią) monoterapia antybakteryjna może być niewystarczająca. Dane dotyczące skuteczności monoterapii cefepimem u tych pacjentów są niewystarczające (patrz: „Właściwości farmakologiczne”);

• zakażenia dróg żółciowych.

Dzieci w wieku od 2 miesięcy o masie ciała ≤ 40 kg

• Epizody gorączki u pacjentów z neutropenią, gdy oczekiwany czas trwania neutropenii jest krótki.

Dostępne dane kliniczne dotyczące dzieci nie pozwalają zalecić stosowania cefepimu jako monoterapii.

Należy uwzględniać oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicylin oraz inne antybiotyki beta-laktamowe.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Antybiotyki bakteriostatyczne

Leczenie współbieżne antybiotykami bakteriostatycznymi może wpływać na działanie antybiotyków beta-laktamowych.

Specyficzne problemy związane z zaburzeniem międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR)

Opisywano zwiększenie aktywności doustnych leków przeciwkrzepliwych u pacjentów otrzymujących antybiotyki. Do czynników ryzyka należą ciężki charakter zakażenia lub stan zapalny, zaawansowany wiek i ciężki stan ogólny pacjenta. W takich okolicznościach trudno jest odróżnić wpływ samego zakażenia od wpływu jego leczenia na międzynarodowy wskaźnik znormalizowany (INR). Najczęściej z tymi efektami związane są następujące grupy antybiotyków: fluorochinolony, makrolidy, cykliny, niektóre cefalosporyny oraz leki zawierające kotrimoksazol.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Wrażliwość nadwrażliwa

Podczas stosowania antybiotyków β-laktamowych, w tym cefepimu, obserwowano ciężkie, czasem śmiertelne, reakcje nadwrażliwościowe. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwościowych należy natychmiast przerwać leczenie cefepimem i podjąć odpowiednie działania nagłe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy w wywiadzie pacjenta występowały ciężkie reakcje nadwrażliwościowe na cefepim, inne cephalosporyny lub leki β-laktamowe. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, u których w wywiadzie występowały nieciężkie reakcje nadwrażliwościowe na inne antybiotyki β-laktamowe.

Stosowanie cephalosporyn u pacjentów uczulonych na penicyliny powinno odbywać się z dużą ostrożnością; od pierwszego podania leku wymagana jest ścisła opieka medyczna.

Cefepim należy stosować z ostrożnością u pacjentów z astmą lub alergicznym diatezą. Pacjent powinien być dokładnie monitorowany od początku leczenia. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwościowe mogą wymagać podania adrenaliny i innych form terapii.

Antybiotyki należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z dowolnymi postaciami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. po przeszczepieniu szpiku kostnego w przypadku obniżonej jego czynności na tle złośliwej choroby hemolitycznej z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, w związku z czym wskazane jest skojarzone leczenie przeciwbakteryjne.

Encefalopatia

Podczas stosowania antybiotyków β-laktamowych istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii, w tym dezorientacji i zaburzeń świadomości, padaczki lub nieprawidłowych ruchów, szczególnie w przypadku przedawkowania i/lub niewydolności nerek, u pacjentów w podeszłym wieku.

Biegunka spowodowana Clostridium difficile

Podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków o szerokim spektrum działania zgłaszano przypadki biegunki spowodowanej Clostridium difficile. Ciężka postać biegunki może prowadzić do zagrażającego życiu kolitu pseudomembranaceus. Dlatego należy brać pod uwagę możliwość rozwoju tej patologii w przypadku wystąpienia biegunki podczas lub po stosowaniu leku, biorąc pod uwagę, że przypadki tej choroby odnotowano nawet do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia.

W przypadku podejrzenia biegunki spowodowanej Clostridium difficile należy natychmiast przerwać leczenie i rozpocząć odpowiednią terapię specyficzną. Należy unikać spożywania produktów sprzyjających zaparciom.

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min) lub obecności innych stanów, które mogą zaburzać funkcję nerek, dawkę cefepimu należy dostosować (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) w celu skompensowania obniżonego klirensu leku i podwyższonego stężenia w osoczu krwi.

Dawkowanie należy dostosować zgodnie z etapem niewydolności nerek, ciężkością infekcji oraz wrażliwością odpowiedniego typu mikroorganizmów (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”).

Superinfekcja

Tak jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie cefepimu może prowadzić do kolonizacji przez mikroflorę oporną. W przypadku rozwoju superinfekcji podczas leczenia należy podjąć odpowiednie działania.

Pacjenci w podeszłym wieku

Rozkład cefepimu badano u osób w podeszłym wieku (> 65 lat). Wśród 6400 dorosłych włączonych do badań klinicznych 35% miało co najmniej 65 lat, a 16% co najmniej 75 lat. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie jest wymagana korekta dawki. Jednakże, ponieważ czynność nerek pogarsza się z wiekiem, dawkę należy dostosować zgodnie ze stanem czynności nerek pacjenta (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”).

Zaleca się monitorowanie czynności nerek podczas jednoczesnego stosowania cefepimu z potencjalnie nefrotoksycznymi antybiotykami (szczególnie aminoglikozydami) oraz silnymi diuretykami.

Wpływ na wyniki badań biologicznych

Opisano przypadki dodatniego wyniku testu Coombsa bez objawów klinicznych hemolizy u pacjentów przyjmujących cefepim dwa razy dziennie.

Może wystąpić fałszywie dodatni wynik badania moczu na glukozurię. Z tego powodu w okresie leczenia cefepimem do oznaczania glukozy w moczu należy stosować metody glukozo-utleniowe.

Działanie przeciwbakteryjne

Ze względu na ograniczone spektrum działania przeciwbakteryjnego cefepim nie jest wskazany do leczenia niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już zidentyfikowany jako wrażliwy na cefepim lub istnieją poważne podstawy do przypuszczenia, że prawdopodobny patogen jest wrażliwy (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Badania na zwierzętach wykazały brak wpływu na funkcję rozrodczą i brak szkodliwego wpływu na płód. Jednakże nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet, dlatego cefepim można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Cefepim w niewielkiej ilości przenika do mleka matki, dlatego w czasie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

W badaniach na zwierzętach nie obserwowano negatywnego wpływu na płodność. Brak danych dotyczących wpływu cefepimu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Lek może istotnie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami, w szczególności ze względu na możliwość wystąpienia encefalopatii (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Efekty niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Sposób stosowania i dawki

Dozowanie

Pacjenci z prawidłową funkcją nerek

Dorośli i dzieci o masie ciała > 40 kg

Zalecane dawki w monoterapii lub leczeniu skojarzonym:

* Dawkę 2 g 3 razy na dobę stosowano wyłącznie jako monoterapię.

Dzieci w wieku od 2 miesięcy o masie ciała < 40 kg

50 mg/kg i.v. 3 razy na dobę. Dane kliniczne dotyczące noworodków i dzieci nie pozwalają na zalecenie stosowania cefepimu jako monoterapii.

Długość leczenia wynosi zazwyczaj 7–10 dni; cięższe infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. W leczeniu epizodu gorączki u pacjentów z neutropenią typowa długość leczenia nie powinna być krótsza niż 7 dni ani do ustąpienia neutropenii.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Cefepim jest wydalany z organizmu głównie przez nerki drogą filtracji kłębuszkowej. Dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy < 50 ml/min) dawkę należy dostosować w celu skompensowania obniżonej szybkości wydalania. W celu ustalenia dawki utrzymania należy oszacować stopień filtracji kłębuszkowej.

Dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek opisano w poniższej tabeli.

* W dni dializy dawkę należy podawać po sesji dializy.

Jeśli znana jest jedynie stężenie kreatyniny w surowicy, do oszacowania klirensu kreatyniny można wykorzystać wzór Cockcrofta. Stężenie kreatyniny w surowicy powinno odzwierciedlać stabilny stan funkcji nerek.

Dla mężczyzn:

Dla kobiet: uzyskaną wartość pomnożyć przez 0,85.

U pacjentów poddawanych hemodializie farmakokinetyka cefepimu wskazuje na konieczność zmniejszenia dawki. Pacjenci ci powinni otrzymać dawkę uzupełniającą 1 g w pierwszym dniu, a następnie 500 mg w kolejnych dniach. Oszacowano, że około 68 % całkowitej ilości cefepimu obecnej w organizmie jest wydalane w ciągu 3 godzin dializy. W dniu dializy cefepim należy podać po zakończeniu dializy. Jeżeli to możliwe, cefepim należy podawać codziennie o tej samej porze.

Pacjentom poddawanym ciągłej ambulatoryjnej dializie opłucnowej cefepim można stosować w dawkach zalecanych dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek, ale co 48 godzin.

Sposób stosowania

Lek podaje się dożylnie (0,5 g, 1 g, 2 g) — w postaci powolnej infuzji dożylnej trwającej 3–5 minut lub w postaci 30-minutowej infuzji, albo domięśniowo (0,5 g, 1 g) — drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego.

Podanie dożylne

Proszek do roztworu do wstrzykiwań rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań lub innym zgodnym rozpuszczalniku (zobacz poniższy punkt „Zgodność”).

Objętość odtworzona przed podaniem

Roztwory rozcieńczone przeznaczone do wstrzykiwania dożylnego można stosować bezpośrednio przez powolną infuzję dożylną (3–5 minut) lub przez kroplówkę w składzie roztworu infuzyjnego przez 30 minut.

Wstrzykiwanie domięśniowe

Do wstrzykiwania domięśniowego 500 mg lub 1 g cefepimu (w postaci proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań) rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań lub w 0,5 % lub 1 % roztworze chlorowodorku lidokainy.

Zgodność

Cefepim jest zgodny z następującymi roztworami: 0,9 % roztwór chlorku sodu (z lub bez glukozy 5 %), 5 % lub 10 % roztwór glukozy, roztwór Ringer’a (z lub bez glukozy 5 %), roztwór mleczanu sodu M/6.

Cefepim można podawać jednocześnie z innymi antybiotykami pod warunkiem użycia oddzielnego strzykawki i wstrzyknięcia w inne miejsce infuzji lub iniekcji.

Podobnie jak w przypadku innych cefalosporyn, rozcieńczony roztwór może zmienić kolor na żółto-bursztynowy, co nie oznacza utraty aktywności.

Stabilność i warunki przechowywania

Odtworzony roztwór jest chemicznie i fizycznie stabilny przez 24 godziny w temperaturze pokojowej. Aby zapobiec zakażeniu mikrobiologicznemu, zaleca się stosowanie roztworu natychmiast po rozcieńczeniu. Jeśli roztwór nie został użyty od razu, lekarz ponosi odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania. Całkowity czas między odtworzeniem, rozcieńczeniem, przechowywaniem w lodówce w temperaturze 2–8 °C a zastosowaniem nie powinien przekraczać 7 dni.

Ocena wizualna

Tak jak w przypadku innych leków do stosowania parenteralnego, przygotowane roztwory cefepimu należy przed wstrzyknięciem sprawdzić pod kątem braku mechanicznych zanieczyszczeń.

Identyfikacja mikroorganizmu etiologicznego

W celu identyfikacji mikroorganizmu etiologicznego (mikroorganizmów etiologicznych) i określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednak cefepim można stosować jako monoterapię jeszcze przed identyfikacją mikroorganizmu etiologicznego, ponieważ ma szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego wobec mikroorganizmów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem mieszanej infekcji tlenowej/beztlenowej (w szczególności Bacteroides fragilis) leczenie cefepimem można rozpoczynać w połączeniu z lekiem działającym na beztlenowce, jeszcze przed identyfikacją patogenu.

Dzieci. Lek należy stosować u dzieci powyżej 2. miesiąca życia.

Przedawkowanie

Objawy

Podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii, w tym dezorientacji i zaburzeń świadomości, padaczki lub nieprawidłowych ruchów, szczególnie w przypadku przedawkowania i/lub niewydolności nerek.

Leczenie

W przypadkach ciężkiego przedawkowania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, stężenia cefepimu w surowicy krwi można obniżyć za pomocą hemodializy. Dializa otrzewnowa jest nieskuteczna.

Niepożądane działania

Poniżej przedstawiono niepożądane działania związane z lekiem, o których donoszono podczas leczenia. Częstość określa się według następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); nieczęsto (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje

Niec ofteno: kandydoza jamy ustnej.

Rzadko: kandydoza.

Bardzo rzadko: infekcje pochwowe.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego

Często: anemia, eozynofilia.

Niec ofteno: trombocytopenia, leukopenia, neutropenia.

Częstość nieznana: anemia aplastyczna*, anemia hemolityczna*, agranulocytoza.

Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy.

Bardzo rzadko: szok anafilaktyczny.

Zaburzenia psychiczne

Częstość nieznana: halucynacje**, dezorientacja**.

Zaburzenia układu nerwowego

Rzadko: ból głowy, parestezje.

Bardzo rzadko: drgawki, dysgezja, zawroty głowy.

Częstość nieznana: encefalopatia**, drgawki**, stan obniżonej uwagi i zmienionej świadomości**, padaczka**, mioklonus**, śpiączka**.

Zaburzenia układu naczyniowego

Niec ofteno: zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia dożylnego, zakrzepowe zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia dożylnego.

Bardzo rzadko: hipotensja tętnicza, rozszerzenie naczyń.

Częstość nieznana: krwawienie*.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Rzadko: duszność.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Często: biegunka.

Niec ofteno: nudności, wymioty.

Rzadko: zaparcia.

Bardzo rzadko: kolit pseudomembranacyjny, kolit, ból brzucha, owrzodzenie jamy ustnej.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: wysypka.

Niec ofteno: rumień, pokrzywka, świąd.

Częstość nieznana: toksyczne oddzielanie się nabłonka*, zespół Stevensa–Johnsona*, zakaźna rumień wielopostaciowy*.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego

Rzadko: niewydolność nerek.

Częstość nieznana: toksyczna nefropatia*.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadko: świąd narządów płciowych.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania

Często: reakcja w miejscu infuzji.

Niec ofteno: zapalenie w miejscu infuzji, ból i stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia dożylnego lub domięśniowego, gorączka.

Rzadko: dreszcze.

Odchylenia wyników badań laboratoryjnych

Bardzo często: dodatni test Coombsa.

Często: podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej, alaninotransferazy, asparaginianotransferazy, bilirubinemia, wydłużenie czasu protrombinowego i aktywowanego częściowego czasu tromboplastynowego.

Niec ofteno: przemijające podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy.

Bardzo rzadko: obniżenie stężenia fosforu w surowicy.

Częstość nieznana: fałszywie dodatni wynik badania glukozy w moczu *.

* Te działania niepożądane występują głównie przy stosowaniu innych leków z tej samej klasy.

** Przy stosowaniu antybiotyków beta-laktamowych istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii, w tym dezorientacji i zaburzeń świadomości, padaczki lub nieprawidłowych ruchów, szczególnie w przypadku przedawkowania i/lub niewydolności nerek u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Zazwyczaj objawy neurotoksyczności poprawiały się po przerwaniu leczenia i/lub po dializie hemodializacyjnej. Jednak znane są pojedyncze przypadki śmiertelne.

Zgłaszanie niepożądanych działań

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata (od daty produkcji formy in bulk).

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwania domięśniowego i dożylnego można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Niezgodność

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować wyłącznie rozpuszczalniki wskazane w sekcjach „Sposób stosowania i dawki”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”.

Opakowanie

Fiolka z proszkiem. Po 1 lub po 10 fiol w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „ASTRAFARM” (pakowanie z formy in bulk: NSPS Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited, Chiny).

Miejsce produkcji i adres działalności. Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon buczanski, miasto Wiszniewo, ul. Kijowska 6.