Cefazolin-Darnytsia

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Cefazolin-Darnytsia (Cefazolin-Darnitsa)

Skład:

substancja czynna cefazolin;

1 fiolka zawiera 0,5 g lub 1 g cefazoliny w postaci sodowej soli cefazoliny, przeliczając na cefazolinę.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub prawie biały. Bardzo higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny pierwszej generacji. Kod ATC J01D B04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefazolin – półsyntetyczny antybiotyk z grupy cefalosporyn I pokolenia do stosowania parenteralnego. Mechanizm działania przeciwbakteryjnego wiąże się z hamowaniem enzymu transpeptydazy i blokadą biosyntezy mukopeptydu w ścianie komórkowej bakterii. Cefazolin jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania, aktywnym wobec wielu drobnoustrojów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Wrażliwość na lek wykazują drobnoustroje Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące penicylinazę), Staphylococcus epidermidis (gronkowce oporne na meticylinę są również oporne na cefazolin), β-hemolityczne paciorkowce grupy A oraz inne szczepy paciorkowców (wiele szczepów enterokoków jest opornych na lek), Streptococcus (Diplococcus) pneumoniae, Corynebacterium diphtheriae, Bacillus anthracis; a także drobnoustroje Gram-ujemne: Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella spp., Enterobacter aerogenes, Haemophilus influenzae, Neisseria meningitidis, Neisseria gonorrhoeae, Shigella spp., Salmonella spp., treponema spp., Leptospira spp. Większość szczepów Proteus indolododatnich (w tym Proteus vulgaris), a także Enterobacter cloacae, Morganella morganii, Providencia rettgeri, Serratia, Pseudomonas spp., Acinetobacter spp., jak również beztlenowe kokki Peptococcus, Peptostreptococcus, w tym B. fragilis, są oporne na cefazolin. Riketsje, wirusy, grzyby i pierwotniaki są odporne na działanie leku.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu do mięśnia lek jest szybko wchłaniany; około 90% podanej dawki wiąże się z białkami osocza krwi. Maksymalne stężenie we krwi po wstrzyknięciu do mięśnia osiąga się po 1 godzinie i wynosi 37–64 μg/ml. Po podaniu dożylnej maksymalne stężenie leku stwierdza się natychmiast po wstrzyknięciu i wynosi 185 μg/ml.

Terapeutyczne stężenie we krwi utrzymuje się przez 8–12 godzin. Lek dobrze przenika do tkanek i płynów ustrojowych, przenika przez zapaloną błonę maziową do stawów i do jamy otrzewnowej. Cefazolin łatwo przenika przez barierę łożyskową. Lek w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydzielany z żółcią. Znaczna część podanej dawki leku (około 60–90%) jest ekskretowana w ciągu pierwszych 6 godzin, po 24 godzinach – 70–95%, wydalana w niezmienionej postaci z moczem. Niewielka ilość leku może przenikać do mleka matki.

Okres półwydalenia wynosi około 2 godziny po wstrzyknięciu do mięśnia i 1,8 godziny po podaniu dożylnym. W przypadku zaburzeń czynności nerek okres półwydalenia wynosi 3–42 godziny.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakaźne i zapalne choroby wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na cefazolin:

• zakażenia dróg oddechowych;
• zakażenia układu moczowo-płciowego;
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia kości i stawów;
• sepsa;
• zapalenie wsierdzia;
• zakażenia dróg żółciowych.

Profilaktyka zakażeń chirurgicznych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn oraz inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego stosowania Cefazolin-Darnytsia z:

probenezydem − opóźniona eksterkcja cefazoliny, co sprzyja jej kumulacji i długotrwałemu podwyższeniu stężenia leku w surowicy krwi;

antykoagulantami (np. warfaryna, heparyna) − zwiększony ryzyko krwawienia. Podczas stosowania cefazoliny z antykoagulantami w wysokich dawkach należy kontrolować parametry krzepnięcia krwi. Opisywano dużą liczbę przypadków nasilenia działania antykoagulacyjnego u pacjentów przyjmujących antybiotyki. Do czynników ryzyka należą obecność infekcji lub stanu zapalnego, wiek zaawansowany oraz złe ogólne stany zdrowia pacjenta. Zaburzenia te występują częściej przy stosowaniu takich antybiotyków jak fluorochinolony, makrolidy, kotrimoksazol oraz niektóre cefalosporyny;

witaminą K: niektóre cefalosporyny, takie jak cefazolina, mogą prowadzić do zaburzeń metabolizmu witaminy K, szczególnie w przypadku jej niedoboru, co może wymagać dodatkowego podania witaminy K;

aminoglikozydami i moczopędnymi pętlowymi (furozemyd, kwas etakryninowy), innymi lekami nefrotoksycznymi (m.in. kolistyna, polimyksyna B, wancomycyna) − zwiększony ryzyko nefrotoksyczności; zaburzona funkcja nerek wskutek blokady sekrecji kanalikowej cefazoliny, w takiej sytuacji dawkę leku należy zmniejszyć, a leczenie prowadzić pod kontrolą stężenia azotu moczanego i kreatyniny w surowicy krwi. Należy unikać jednoczesnego stosowania z lekami nefrotoksycznymi;

alkoholem etylowym − możliwe reakcje typu dsiulfiramowego.

Nie należy stosować cefazoliny razem z lekami przeciwbakteryjnymi o działaniu bakteriostatycznym (tetracykliny, sulfonamidy, erytromycyna, chloramfenikol).

Roztworu cefazoliny nie można mieszać w jednym pojemniku z innymi antybiotykami.

Może występować reakcja krzyżowa między cefazoliną a lekami z grupy penicylin.

Antykoncepcja hormonalna − podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków, zmniejsza się skuteczność środków antykoncepcyjnych hormonalnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia.

Podobnie jak inne antybiotyki, cefazolina może zmniejszać terapeutyczne działanie szczepionki BCG, szczepionki przeciw tyfusowi, dlatego kombinacja ta nie jest zalecana. Należy zachować odstęp co najmniej 24 godziny między podaniem ostatniej dawki antybiotyku a szczepionką żywą.

Badania laboratoryjne: możliwe fałszywie dodatnie wyniki testów glikozurii przy stosowaniu metod nieenzymatycznych z wykorzystaniem roztworów Benedicta, Feliga lub tabletek Clinitest; cefazolina nie wpływa na wyniki pomiarów glukozy w moczu metodami enzymatycznymi. Próba Coombsa bezpośrednia i pośrednia może dawać fałszywie dodatnie wyniki.

Особливости stosowania.

Przy przepisywaniu cefazoliny należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących antybiotykoterapii oraz zaleceń dotyczących zapobiegania antybiotykooporności.

Wrażliwość nadmierna. Przed rozpoczęciem każdej nowej kuracji cefazolinem należy ustalić, czy u pacjenta w wywiadzie wystąpiły reakcje nadwrażliwości na cefazolin, cefalosporyny, penicyliny, inne antybiotyki β-laktamowe lub inne leki.

Istnieje możliwość wystąpienia reakcji alergicznych krzyżowych między penicylinami a cefalosporynami. Opisywano ciężkie reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję) na oba leki.

Antybiotyki należy przepisywać ostrożnie pacjentom, u których w wywiadzie występowały jakiekolwiek reakcje alergiczne, szczególnie na leki.

Tak jak w przypadku stosowania innych cefalosporyn, nie można wykluczyć możliwości wystąpienia ciężkich ostrych reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego – nawet jeśli w szczegółowym wywiadzie nie ma na to wskazówek. W przypadku rozwoju takich reakcji należy podać adrenalina (epinefryna), glikokortykosteroidy oraz podjąć inne niezbędne działania nagłe.

Cefalosporyny mogą być wchłaniane na powierzchni błon czerwonych krwinek i oddziaływać z przeciwciałami skierowanymi przeciw lekowi. Może to prowadzić do fałszywie pozytywnego testu Coombsa (np. u dzieci matek leczonych cefazolinem) i bardzo rzadko – do rozwoju anemii hemolitycznej. W przypadku takiej reakcji może wystąpić reaktywność krzyżowa z penicylinami.

Zespół kolitu/rozrostu mikroorganizmów opornych związanego z antybiotykiem. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi, szczególnie u osób starszych, u pacjentów osłabionych oraz u dzieci, może prowadzić do wystąpienia biegunki, kolitów związanych z antybiotykiem, w tym kolitu pseudobłoniastego. Ciężkość objawów kolitu pseudobłoniastego może wahać się od łagodnej do zagrożonej życiem, dlatego ważne jest rozważenie możliwości postawienia takiego rozpoznania u wszystkich pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu cefazoliny pojawiła się biegunka. W związku z tym, w przypadku wystąpienia biegunki podczas lub po leczeniu cefazolinem, należy wykluczyć te rozpoznania, w tym kolit pseudobłoniasty. Stosowanie cefazoliny należy przerwać w przypadku ciężkiej i/lub krwistej biegunki oraz zastosować odpowiednią terapię. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę. W przypadku braku odpowiedniego leczenia może rozwinąć się toksyczny megakolon, zapalenie otrzewnej, wstrząs.

Należy przepisywać ostrożnie pacjentom, którzy mają w wywiadzie choroby przewodu pokarmowego, szczególnie kolity. Długotrwałe stosowanie leków przeciwbakteryjnych może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, grzybów i rozwoju nadkażenia, co wymaga podjęcia odpowiednich działań, w tym okresowego badania wrażliwości mikroflory na lek.

Niewydolność nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek dawki i/lub odstępy między podawaniem leku mogą być dostosowane w zależności od stopnia zaburzenia czynności nerek. Przy przepisywaniu cefazoliny pacjentom z zaburzeniami czynności nerek należy zmniejszyć dawkę dobową lub wydłużyć odstępy między podawaniem leku w celu uniknięcia działania toksycznego.

W przypadku niewydolności nerek ze stopniem filtracji kłębuszkowej do 55 ml/min należy wziąć pod uwagę możliwość kumulacji cefazoliny. Choć cefazolina rzadko powoduje zaburzenia czynności nerek, zaleca się ocenę czynności nerek, szczególnie u ciężko chorych pacjentów otrzymujących maksymalne dawki leku oraz u pacjentów otrzymujących terapię współistniejących potencjalnie nefrotoksycznych leków (m.in. aminoglikozydy, silne środki moczopędne).

Stosowanie wysokich dawek cefazoliny u pacjentów z niewydolnością nerek może wiązać się z ryzykiem wystąpienia drgawek.

Korekta dawki dla pacjentów z grupy geriatrycznej z prawidłową czynnością nerek nie jest wymagana.

Podanie do wnętrza opon mózgowo-rdzeniowych nie jest zalecane. Opisywano ciężkie toksyczne reakcje ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym drgawki, przy stosowaniu dokładnie tej drogi podania leku, a także przy przekroczeniu dawki leku na tle niewydolności nerek.

Przy długotrwałym leczeniu cefazolinem zaleca się regularne monitorowanie obrazu krwi oraz wskaźników czynności wątroby i nerek.

Zaburzenia krzepnięcia krwi. Cefazolina rzadko może prowadzić do zaburzeń krzepnięcia krwi. Dlatego u pacjentów z chorobami, które mogą powodować krwawienia (np. wrzody przewodu pokarmowego), u pacjentów z wadami krzepnięcia (dziedziczne: np. hemofilia; nabyte: np. przy trombocytopenii), u pacjentów z zaburzeniami syntezy lub niedoborem witaminy K (np. przewlekłe choroby wątroby, nerek, wiek starszy, niedożywienie, długotrwała antybiotykoterapia), u pacjentów z długotrwałą terapią antykoagulacyjną przed rozpoczęciem cefazoliny należy kontrolować czas protrombinowy. W razie wskazań należy podać witaminę K egzogenną (10 mg tygodniowo).

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Podczas leczenia cefazolinem mogą występować fałszywie pozytywne wyniki testów glukozurii przeprowadzanych metodami nieenzymatycznymi. Lek nie wpływa na wyniki testów glukozurii przeprowadzanych metodami enzymatycznymi.

Sód. Lek zawiera sód, co należy uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Do stosowania nadają się tylko klarowne, świeżo przygotowane roztwory leku. Roztworu cefazoliny nie wolno mieszać w jednym pojemniku z innymi antybiotykami.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży.

W razie konieczności zastosowania cefazoliny należy przerwać karmienie piersią.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych urządzeń.

Dopóki nie zostanie ustalona indywidualna reakcja pacjenta na lek, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi urządzeniami, biorąc pod uwagę, że podczas leczenia mogą występować zaburzenia ze strony układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, drgawki.

Sposób stosowania i dawki.

Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć nadwrażliwość pacjenta na antybiotyk, wykonując próbkę skórną.

Cefazolin-Darnytsia podaje się do wewnątrzmięśniowo i dożylnie (kroplowo i strużeniowo). Cefazolin-Darnytsia nie może być podawany do wnętrza opon mózgowo-rdzeniowych (inrathecalnie)!

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji.

Do podania wewnątrzmięśniowego zawartość fiolki 500 mg (1000 mg) rozpuścić w 2–3 ml (4–5 ml) 0,9 % roztworu sodu chlorku lub w wodzie do wstrzykiwań, dokładnie potrząsając aż do całkowitego rozpuszczenia. Wstrzykiwać głęboko do górnego zewnętrznego ćwiartnika mięśnia pośladkowego.

Do podania dożylnego strużeniowego pojedynczą dawkę leku rozpuścić w 10 ml 0,9 % roztworu sodu chlorku lub w wodzie do wstrzykiwań i powoli wstrzykiwać w ciągu 3–5 minut.

Przy podaniu dożylnym kroplowym 500 mg lub 1000 mg leku rozcieńcza się w 50–100 ml wody do wstrzykiwań lub 0,9 % roztworu sodu chlorku, albo w jednym z następujących roztworów: 5 % roztwór glukozy, 10 % roztwór glukozy, 5 % roztwór glukozy w roztworze laktytu sodu do infuzji, 0,9 % roztwór sodu chlorku z 5 % roztworem glukozy do wlewu dożylnego, 0,45 % roztwór sodu chlorku z 5 % roztworem glukozy do wlewu dożylnego, 5 % roztwór laktytu sodu lub 10 % roztwór cukru inwertowanego w wodzie do wstrzykiwań, roztwór Ringera do wstrzykiwań z laktytem lub bez laktytu; podawanie prowadzi się przez 20–30 minut (szybkość podania – 60–80 kropel/min). Podczas rozcieńczania fiolki należy intensywnie potrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia. Dzienne dawki przy podaniu dożylnym są takie same jak przy podaniu wewnątrzmięśniowym.

Dawkowanie.

Średnia dzienna dawka dla dorosłych zwykle wynosi 1000–4000 mg, maksymalna dzienna dawka – 6000 mg.

W celu profilaktyki powikłań infekcyjnych po zabiegach operacyjnych u dorosłych zaleca się podawanie Cefazolin-Darnytsia w sposób wewnątrzmięśniowy lub dożylny:

• w dawce 1000 mg 0,5–1 godziny przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego;
• w przypadku długotrwałych operacji (2 godziny i dłużej) – dodatkowo 500–1000 mg w trakcie operacji;
• po operacji – w dawce 500–1000 mg co 6–8 godzin przez pierwsze 24 godziny.

W niektórych przypadkach (np. operacje serca w trybie otwartym, wszczepianie protez stawów) profilaktyczne stosowanie cefazoliny może trwać 3–5 dni po operacji.

U dorosłych pacjentów z zaburzeniem czynności nerek dawkowanie należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny. Po dawce początkowej, odpowiadającej nasileniu infekcji, można stosować poniższe zalecenia. Przy klirensie kreatyniny:

• 55 ml/min i więcej – nie wymaga się korekty dawki;
• 35–54 ml/min – dawka pojedyncza bez zmian, ale odstępy między podaniami powinny wynosić co najmniej 8 godzin;
• 11–34 ml/min – dawkę pojedynczą należy zmniejszyć dwukrotnie, odstępy między podaniami wynoszą 12 godzin;
• poniżej 10 ml/min – podawać połowę dawki terapeutycznej co 18–24 godziny.

Pacjenci w podeszłym wieku: dawkowanie takie samo jak u dorosłych (przy założeniu prawidłowej czynności nerek).

Dzieci w wieku od 1 miesiąca: lek należy podawać w dawce 25–50 mg/kg masy ciała na dobę (w ciężkich przypadkach – do 100 mg/kg masy ciała na dobę), podzielonej na 3–4 dawki.

Maksymalna dzienna dawka dla dzieci – 100 mg/kg masy ciała.

Dzieci z zaburzeniem czynności nerek: korektę dawki należy przeprowadzać w zależności od klirensu kreatyniny.

Przy klirensie kreatyniny:

• 40–70 ml/min – 60 % dziennej dawki leku, podzielonej na podania co 12 godzin;
• 20–40 ml/min – 25 % dziennej dawki, podzielonej na podania co 12 godzin;
• 5–20 ml/min – 10 % średniej dziennej dawki co 24 godziny.

Wszystkie zalecane dawki należy podawać po początkowej dawce ładującej.

Średni czas leczenia wynosi 7–10 dni.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci poniżej 1 miesiąca życia oraz u wcześniaków.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, parestezje i ból głowy, możliwe wystąpienie reakcji alergicznych; u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek możliwe są objawy neurotoksyczne, w tym zwiększona skłonność do drgawek, drgawki ogólnoustrojowe, wymioty i tachykardia. Możliwe są odchylenia wyników badań laboratoryjnych, takie jak podwyższenie stężenia kreatyniny, azotu mocznika we krwi, enzymów wątrobowych i bilirubiny, dodatni test Coombsa, trombocytoza/trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia oraz wydłużenie czasu protrombinowego.

Leczenie: należy przerwać stosowanie leku, w razie potrzeby – przeprowadzić terapię przeciwdrgawkową i desensybilizacyjną. W przypadku ciężkiego przedawkowania zalecana jest terapia wspomagająca oraz monitorowanie funkcji hematologicznej, nerek, wątroby i układu krzepnięcia krwi aż do ustabilizowania stanu pacjenta. Lek jest usuwany z organizmu przez hemodializę; dializa otrzewnowa jest mniej skuteczna.

Działania niepożądane.

Wszystkie działania niepożądane podano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1 000 – < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia barwnego.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: kaszel, katar, ból w klatce piersiowej, duszność, wylew do opłucnej, zapalenie śródmiąższowe płuc, niewydolność oddechowa.

Ze strony przewodu pokarmowego: anoreksja, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, wzdęcia, objawy kolitu pseudomembranoznego (jeśli biegunka występuje podczas terapii antybiotykiem, należy niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie).

Mogą wystąpić podczas lub po leczeniu; przy długotrwałym stosowaniu może rozwinąć się dysbakterioza, kandydoza przewodu pokarmowego (w tym kandydoza jamy ustnej).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: w pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające podwyższenie poziomu ALAT, ASAT i fosfatazy alkalicznej, przemijające zapalenie wątroby i żółtaczkę cholestatyczną, hiperbilirubinemię.

Ze strony nerek i układu moczowego: zaburzenia funkcji nerek (przemijające podwyższenie stężenia mocznika we krwi, hiperkreatynemia, białkomocz) bez objawów klinicznych niewydolności nerek. Rzadko zgłaszano zapalenie śródmiąższowe nerek, możliwe z obecnością piurii, eozynofilurii oraz inne zaburzenia funkcji nerek (nekroza brodawek nerkowych, nefropatia toksyczna, nekroza brodawek, niewydolność nerek), zazwyczaj u pacjentów równocześnie otrzymujących inne potencjalnie nefrotoksyczne leki.

Dane badań na zwierzętach wskazują, że cefazolina jest substancją potencjalnie nefrotoksyczną. Choć nefrotoksyczność nie została wykazana u ludzi, należy brać ją pod uwagę, szczególnie u pacjentów otrzymujących wysokie dawki przez dłuższy okres czasu. Rola cefazoliny w rozwoju zapalenia śródmiąższowego nerek lub innej nefropatii nie została ostatecznie ustalona.

Ze strony układu nerwowego: osłabienie ogólne, ból głowy, zawroty głowy, zwiększona zmęczliwość, parestezje, bezsenność/senność, nadaktywność, podwyższona pobudliwość (niepokój), stany lękowe, koszmary nocne, zawroty głowy, napływy gorąca, dezorientacja, aktywność proepileptyczna, drgawki (zazwyczaj przy nieuzasadnionie wysokich dawkach leku na tle dysfunkcji nerek);

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, nadciśnienie tętnicze.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: zgłaszano przypadki leukopenii/leukocytozy, granulocytozy/granulocytopenii, agranulocytozy, leukocytozy, monocytozy, neutropenii; limfopenia, anemia hemolityczna, anemia aplastyczna, trombocytopenia/trombocytoza, hipoprotrombinemia, obniżenie hemoglobiny i/lub hematokrytu, wydłużenie czasu protrombinowego, zaburzenia krzepnięcia i krwawienia, pancytopenia, bazofilia i eozynofilia. Te działania niepożądane są zazwyczaj odwracalne i ustępują po odstawieniu leku.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwościowe, w tym gorączka lekowa, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny, wielopostaciowa rumieńszość egzudatywna, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespołu Lyella), eozynofilia, artrologia, choroba surowicza, skurcz oskrzeli, obrzęk twarzy, swędzenie okołoodbytowe, swędzenie narządów płciowych), zapalenie śródmiąższowe płuc/pneumonit.

Możliwe są reakcje nadwrażliwościowe na dowolny składnik leku, antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe (monobaktamy i karbapenemy) lub na dowolny substancję pomocniczą, w tym L-argininę.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: bladość skóry, krwawienia, wysypka, swędzenie, zaczerwienienie skóry, zapalenie skóry, pokrzywka, lokalne zwiększenie przepuszczalności naczyń krwionośnych prowadzące do rozwoju obrzęku naczynioruchowego, w tym stawów, błon śluzowych.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: ból, zgrubienie, obrzęk w miejscu wstrzyknięcia; obserwowano przypadki rozwoju zapalenia żył przy podaniu dożylnym. W pojedynczych przypadkach możliwe jest wystąpienie swędzenia okolice anogenitalnej, kandydozy narządów płciowych i zapalenia pochwy. Przy długotrwałym stosowaniu może rozwinąć się infekcja nadkażeniowa wywołana drobnoustrojami odpornymi na lek.

Wywiady laboratoryjne: hipoglikemia/hiperglikemia. Pozytywny test Coombsa.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Roztwory gotowe do zastrzyku nie nadają się do przechowywania.

Niezgodność.

Nie zaleca się mieszania leku z innymi lekami.

Roztworu cefazoliny nie należy mieszać z innymi antybiotykami w jednej strzykawce ani w jednym systemie do infuzji.

Opakowanie.

Po 0,5 g lub 1 g proszku w fiolce; po 1, 5 lub 40 fiolach w opakowaniu. Po 1 fiolce po 0,5 g proszku i 1 ampułce rozpuszczalnika (Woda do wstrzykiwań-Darnytsia w ampułce po 5 ml) w opakowaniu. Po 1 fiolce po 1 g proszku i 1 ampułce rozpuszczalnika (Woda do wstrzykiwań-Darnytsia w ampułce po 10 ml) w opakowaniu.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Farmaaceutyczna firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.