Cefazolin 500

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO Cefazolin 500 Cefazolin 1000 (CEFAZOLIN 500) (CEFAZOLIN 1000)

Skład:

substancja czynna: cefazolina;

1 fiolka zawiera cefazoliny w postaci cefazoliny sodu 0,5 g lub 1 g.

1 zestaw do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych zawiera:

1 fiolkę: cefazolina (w postaci cefazoliny sodu) – 0,5 g lub 1 g.

1 ampułkę 5 ml lub 10 ml rozpuszczalnika: woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny lub masa biała lub prawie biała.

Rozpuszczalnik: woda do wstrzykiwań, rozpuszczalnik do stosowania parenteralnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwna przejrzysta ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny pierwszego pokolenia. Kod ATC J01D B04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefazolin 1000 — półsyntetyczny antybiotyk z grupy cefalosporyn pierwszego pokolenia przeznaczony do podania dożylnego lub domięśniowego. Mechanizm działania przeciwbakteryjnego związany jest z hamowaniem enzymu transpeptydazy i blokadą biosyntezy mukopeptydu w ścianie komórkowej bakterii. Cefazolin 1000 to antybiotyk o szerokim spektrum działania, aktywny wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Wrażliwość na lek wykazują bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące penicylinazę), Staphylococcus epidermidis (gronkowce oporne na metycylinę są również oporne na cefazolin), ß-hemolityczne paciorkowce grupy A oraz inne szczepy paciorkowców (wiele szczepów enterokoków opornych na lek), Streptococcus (Diplococcus) pneumoniae, Corynebacterium diphtheriae, Bacillus anthracis; a także bakterie Gram-ujemne: Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella spp., Enterobacter aerogenes, Haemophilus influenzae, Neisseria meningitidis, Neisseria gonorrhoeae, Shigella spp., Salmonella spp., treponema spp., Leptospira spp. Większość szczepów Proteus indolododatnich (Proteus vulgaris), a także Enterobacter cloacae, Morganella morganii, Providencia rettgeri, Serratia, Pseudomonas spp., Acinetobacter spp., jak również beztlenowe kokobakterie Peptococcus, Peptostreptococcus, w tym B. fragilis, są oporne na cefazolin. Riketsje, wirusy, grzyby i pierwotniaki są odporne na działanie leku.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości. Granice wartości minimalnej stężenia hamującego wzrost drobnoustrojów (MIC), ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

1. Odczynniki wrażliwe na cefadroksoxyl i/lub cefaleksynę mogą być rejestrowane jako „wrażliwe, zwiększony wpływ” (I) w stosunku do cefazoliny.
2. Wrażliwość gronkowców na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na cefoksytin, z wyjątkiem cefiksymy, ceftazydimu, ceftazydimu z awibaktamem, ceftybutenu i ceftolozanu z tazobaktamem, które nie mają wartości progowych i nie powinny być stosowane w leczeniu zakażeń gronkowcowych. W przypadku leków podawanych doustnie należy zapewnić wystarczające stężenie w ognisku infekcji. Jeśli w przypadku gronkowców wrażliwych na metycylinę zgłaszana jest wrażliwość na cefotaksym i ceftryaksone, powinny one być rejestrowane jako „wrażliwe, zwiększony wpływ” (I). Niektóre szczepy S. aureus oporne na metycylinę są wrażliwe na ceftarolinę i ceftoprobyl.
3. Wrażliwość paciorkowców grupy A, B, C i G na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na penicylinę benzylową.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu do mięśnia lek jest szybko wchłaniany; około 90% podanej dawki wiąże się z białkami osocza krwi. Maksymalne stężenie we krwi po wstrzyknięciu do mięśnia obserwuje się po 1 godzinie od iniekcji i wynosi 37–64 μg/ml. Po podaniu dożylnym maksymalne stężenie leku określa się natychmiast po wstrzyknięciu i wynosi 185 μg/ml.

Terapeutyczne stężenie we krwi utrzymuje się przez 8–12 godzin. Lek dobrze przenika do tkanek i płynów organizmu, przenika przez zapaloną błonę stawową do stawów oraz do jamy brzusznej. Cefazolina łatwo przenika przez barierę łożyskową. Lek w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i wydzielany jest z żółcią. Znaczna część podanej dawki leku (około 60–90%) jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin (w ciągu 24 godzin — 70–95%). Cefazolina wydala się w niezmienionej formie z moczem. Niewielka ilość leku może przenikać do mleka matki.

Okres półwydalenia wynosi około 2 godziny po wstrzyknięciu do mięśnia, 1,8 godziny — po podaniu dożylnym. W przypadku zaburzeń funkcji nerek okres półwydalenia wynosi 3–42 godziny.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia i choroby zapalne wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na cefazolin:

• zakażenia dróg oddechowych;
• zakażenia układu moczowo-płciowego;
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia kości i stawów;
• sepsa;
• zapalenie wsierdzia;
• zakażenia dróg żółciowych.

Profilaktyka zakażeń chirurgicznych.

Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn oraz inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego stosowania cefazolinu z:

probenezydem — spowalnia się wydalenie cefazolinu, co sprzyja jego kumulacji i długotrwałemu podwyższeniu stężenia leku we krwi;

witaminą K — niektóre antybiotyki, takie jak cefamandol, cefazolin i cefotetan, mogą wpływać na metabolizm witaminy K, szczególnie w przypadku niedoboru tej witaminy. W takich sytuacjach może być konieczne dodatkowe podawanie witaminy K;

lekami przeciwzakrzepowymi — zwiększa się ryzyko krwawień. Podczas jednoczesnego stosowania wysokich dawek doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny lub heparyny) należy monitorować parametry krzepnięcia krwi. Opisano dużą liczbę przypadków nasilenia działania przeciwzakrzepowego u pacjentów przyjmujących antybiotyki. Do czynników ryzyka należą obecność zakażenia lub stanu zapalnego, wiek podeszły oraz złe stany zdrowia pacjenta. Zaburzenia te występują częściej przy stosowaniu takich antybiotyków, jak fluorochinolony, makrolidy, ko-trimoksazol oraz niektóre cefalosporyny;

lekami nefrotoksycznymi — nie można wykluczyć działania nefrotoksycznego antybiotyków (np. aminoglikozydów, kolistyny, polimyksyny B), środków kontrastowych jodowych, związków platyny, metotreksatu w wysokich dawkach, niektórych leków przeciwwirusowych (np. acyklowiru, foscarnetu), pentamidyny, cyklosporyny, tarkolimusu oraz diuretyków (np. furosemidu). Jeśli te leki są stosowane jednoczesnie z cefazolinyem, należy dokładnie monitorować parametry funkcji nerek. Zaburzenia funkcji nerek mogą występować wskutek blokady sekrecji kanalikowej cefazolinu — w takim przypadku dawkę leku należy zmniejszyć i podczas leczenia kontrolować stężenie azotu moczanego i kreatyniny we krwi;

etanolem — możliwe są reakcje typu disulfiram.

Nie należy stosować cefazolinu razem z lekami przeciwbakteryjnymi o mechanizmie działania bakteriostatycznym (tetracykliny, sulfonamidy, erytromycyna, chloramfenikol). Podobnie jak inne antybiotyki, cefazolin może obniżać skuteczność szczepionki BCG, szczepionki przeciw tyfusowi, dlatego taka kombinacja nie jest zalecana. Należy zachować odstęp co najmniej 24 godziny między podaniem ostatniej dawki antybiotyku a szczepionką żywą.

Cefazolin może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. Z tego powodu podczas leczenia cefazolinyem zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem każdego nowego cyklu leczenia cefazoliny należy ustalić, czy u pacjenta w przeszłości występowały reakcje nadwrażliwości na cefazolinę, cefalosporyny, penicyliny, inne antybiotyki β-laktamowe lub inne leki. Jak przy stosowaniu innych antybiotyków β-laktamowych, donoszono o ciężkich reakcjach nadwrażliwości, w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią.

Istnieje możliwość wystąpienia reakcji alergicznych krzyżowych między penicylinami a cefalosporynami. Opisywano ciężkie reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję).

Antybiotyki należy stosować ostrożnie u pacjentów z wywiadem alergii, szczególnie na leki.

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, nie można wykluczyć możliwości ciężkich ostrych reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego — nawet jeśli w szczegółowym wywiadzie nie ma na to wskazówek. W przypadku rozwoju takich reakcji należy podać adrenalina (epinefryna), glikokortykosteroidy oraz podjąć inne niezbędne działania ratunkowe.

Cefalosporyny mogą być absorbowane na powierzchni błon czerwonych krwinek i oddziaływać z przeciwciałami skierowanymi przeciw lekowi. Może to prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu Coombsa (np. u dzieci, których matki leczono cefazoliną) i bardzo rzadko — do rozwoju anemii hemolitycznej. W takiej reakcji może wystąpić reaktywność krzyżowa z penicylinami.

Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi, szczególnie przy ciężkich chorobach, u osób starszych, osłabionych pacjentów i dzieci, może prowadzić do wystąpienia biegunki związanej z antybiotykiem, zapalenia jelit, w tym kolitu pseudomembranacyjnego. Stopień nasilenia kolitu pseudomembranacyjnego może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu, dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u wszystkich pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu cefazoliny wystąpiła biegunka. Stosowanie cefazoliny należy przerwać w przypadku ciężkiego biegunki i/lub biegunki z domieszką krwi oraz podjąć odpowiednią terapię.

Stosowanie leków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane. W przypadku braku odpowiedniego leczenia może rozwinąć się toksyczny megadolgoniec, zapalenie otrzewnej, wstrząs.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego, szczególnie kolitu. Długotrwałe stosowanie leków przeciwbakteryjnych może prowadzić do nadmiernej proliferacji mikroorganizmów opornych, grzybów oraz rozwoju nadkażenia, co wymaga podjęcia odpowiednich działań.

Z ostrożnością należy przepisywać lek pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, a także pacjentom z padaczką lub zaburzeniami czynności układu nerwowego. Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy prowadzić w warunkach szpitalnych, dawkę dobową należy zmniejszyć lub wydłużyć odstępy między podawaniem leku w celu uniknięcia działania toksycznego.

W przypadku niewydolności nerek ze stopniem filtracji kłębuszkowej do 55 ml/min należy wziąć pod uwagę możliwość kumulacji cefazoliny. Choć cefazolina rzadko powoduje zaburzenia funkcji nerek, zaleca się ocenę czynności nerek, szczególnie u ciężko chorych pacjentów otrzymujących maksymalne dawki terapeutyczne oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki nefrotoksyczne, takie jak aminoglikozydy lub silne środki moczopędne (np. furosemid). Stosowanie wysokich dawek cefazoliny u pacjentów z niewydolnością nerek wiąże się z ryzykiem wystąpienia drgawek.

Korekta dawki u pacjentów z grupy geriatrycznej z prawidłową czynnością nerek nie jest wymagana.

Wprowadzanie leku do przestrzeni podpajęczynówkowej nie jest zalecane. Opisywano ciężkie reakcje toksyczne ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym drgawki, przy stosowaniu dokładnie tej drogi podania leku, a także przy przekroczeniu dawki na tle zaburzeń czynności nerek.

Zaburzenia krzepnięcia krwi mogą pojawić się w pojedynczych przypadkach podczas leczenia cefazoliną. Przy długotrwałym leczeniu lekiem zaleca się regularne monitorowanie obrazu krwi, wskaźników czynności wątroby i nerek.

U pacjentów z zaburzeniami syntezy lub niedoborem witaminy K (np. przy przewlekłych chorobach wątroby, nerek, u osób starszych, przy długotrwałej antybiotykoterapii), a także u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali leczenie antykoagulacyjne, należy kontrolować czas protrombinowy.

Zaburzenia krzepnięcia krwi mogą być również związane z chorobami współistniejącymi (np. hemofilią, wrzodem żołądka lub dwunastnicy), które wywołują lub nasilają krwawienie. U pacjentów z wymienionymi wyżej chorobami należy kontrolować krzepnięcie krwi. W przypadku pogorszenia się wskaźników krzepnięcia krwi należy podać witaminę K (10 mg tygodniowo).

Wyniki badań laboratoryjnych wykrywania glukozy w moczu, przeprowadzonych za pomocą roztworu Benedicta lub Feliga, mogą być fałszywie dodatnie u pacjentów przyjmujących cefazolinę. Cefazolina nie wpływa na wyniki testów enzymatycznych stosowanych do oznaczania glukozy w moczu. Wyniki testów Coombsa bezpośrednich i pośrednich mogą również być fałszywie dodatnie, np. u noworodków, których matki otrzymywały cefalosporyny.

Sód. Lek zawiera sód, co należy wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Do stosowania nadają się wyłącznie klarowne, świeżo przygotowane roztwory leku. Roztworu cefazoliny nie wolno mieszać w jednym pojemniku z innymi antybiotykami.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie należy przepisywać cefazoliny w okresie ciąży.

W razie konieczności zastosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodów lub obsługiwania maszyn.
Dopóki nie zostanie ustalona indywidualna reakcja pacjenta na lek, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodów lub pracy z innymi maszynami, biorąc pod uwagę, że podczas leczenia mogą wystąpić zaburzenia ze strony układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, drgawki.

Sposób stosowania i dawki.

Cefazolin podaje się wewnątrzmięśniowo oraz dożylnie (kroplowo i struwo). Nie wolno podawać cefazolinu w sposób inratęczny!

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji

Do stosowania wewnątrzmięśniowego zawartość fiolki 500 mg (1000 mg) rozpuszcza się w 2–3 ml (4–5 ml) 0,9 % roztworu chlorku sodu lub w wodzie sterylnej do wstrzykiwań, dokładnie mieszając aż do całkowitego rozpuszczenia. Wstrzykuje się głęboko do górnego zewnętrznego kwadrantu mięśnia pośladkowego.

Do stosowania dożylnego struwo pojedynczą dawkę leku rozpuszcza się w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub w wodzie sterylnej do wstrzykiwań i powoli wprowadza w ciągu 3–5 minut.

Przy stosowaniu dożylnym kroplowym 500 mg lub 1000 mg leku rozpuszcza się w 50–100 ml wody do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, albo w jednym z następujących roztworów: 5 % roztwór glukozy, 10 % roztwór glukozy, 5 % roztwór glukozy w roztworze lakatanu sodu do infuzji, 0,9 % roztwór chlorku sodu z 5 % roztworem glukozy do infuzji dożylnej, 0,45 % roztwór chlorku sodu z 5 % roztworem glukozy do infuzji dożylnej, 5 % roztwór lakatanu sodu lub 10 % roztwór cukru inwertowanego w wodzie do wstrzykiwań, roztwór Ringera do wstrzykiwań z laktem lub bez laktu; podawanie wykonuje się w ciągu 20–30 minut (szybkość podania — 60–80 kropel/min). Podczas rozcieńczania fiolki należy intensywnie wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia. Dawki dobowe przy podawaniu dożylnym pozostają takie same jak przy podawaniu wewnątrzmięśniowym.

Dawkowanie. Średnia dawka dobową cefazolinu dla dorosłych wynosi zazwyczaj 1–4 g, maksymalna dawka dobową — 6 g. Dawka pojedyncza dla dorosłych przy infekcjach wywołanych przez mikroorganizmy Gram-dodatnie wynosi 0,25–0,5 g co 8 godzin.

Przy infekcjach dróg oddechowych o umiarkowanym nasileniu wywołanych przez pneumokoki oraz infekcjach układu moczowo-płciowego lek podaje się w dawce 1 g co 12 godzin.

Przy chorobach wywołanych przez wrażliwe mikroorganizmy Gram-ujemne lek podaje się w dawce 0,5–1 g co 6–8 godzin.

Przy ciężkich chorobach zakaźnych (sepsa, zapalenie wsierdzia, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc destrukcyjne, ostre hematogeniczne zapalenie kości, powikłane infekcje układu moczowego) podaje się 1–1,5 g co 6–8 godzin.

W celu zapobiegania powikłaniom infekcyjnym po zabiegach operacyjnych dorosłym zaleca się podawanie cefazolinu wewnątrzmięśniowo lub dożylnie:

• w dawce 1 g 0,5–1 godziny przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego;
• przy długotrwałych operacjach (2 godziny i dłużej) — dodatkowo 0,5–1 g w trakcie operacji;
• po operacji — w dawce 0,5–1 g co 6–8 godzin przez pierwsze 24 godziny.

W niektórych przypadkach (np. operacje na otwartym sercu, endoprotezoplastyka stawów) zapobiegawcze stosowanie cefazolinu może trwać 3–5 dni po zabiegu.

Dzieciom w wieku powyżej 1 miesiąca lek podaje się w dawce 20–50 mg/kg na dobę, podzielonej na 3–4 dawki, przy ciężkich infekcjach — 90–100 mg/kg na dobę (maksymalna dawka). Średni czas leczenia lekiem — 7–10 dni.

Dorosłym pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek najpierw podaje się lek w dawce 0,5 g, a następnie dostosowuje schemat leczenia, zmniejszając dawkę i wydłużając odstępy między dawkami zgodnie z poniższymi zaleceniami.

Przy klirensie kreatyniny oraz stężeniu kreatyniny w surowicy krwi odpowiednio:

• powyżej 55 ml/min i poniżej 1,5 mg% — nie wymaga się korekty dawki;
• 35–54 ml/min i 1,6–3 mg% — dawka pojedyncza nie zmienia się, ale odstęp między dawkami powinien wynosić co najmniej 8 godzin;
• 11–34 ml/min i 3,1–4,5 mg% — standardową dawkę pojedynczą należy zmniejszyć dwukrotnie, odstęp między dawkami wynosi 12 godzin;
• poniżej 10 ml/min i powyżej 4,6 mg% — podaje się połowę dawki terapeutycznej co 12–18 godzin.

Przy zaburzeniach funkcji nerek u dzieci najpierw podaje się zwykłą dawkę pojedynczą, a następnie kolejne dawki dostosowuje się w zależności od stopnia niewydolności nerek.

Dzieciom z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 40–70 ml/min) podaje się 60 % dawki dobowej 2 razy na dobę co 12 godzin;

przy klirensie kreatyniny 20–40 ml/min — 25 % dawki dobowej 2 razy na dobę co 12 godzin;

przy znacznym zaburzeniu funkcji nerek (klirens kreatyniny 5–20 ml/min) — 10 % średniej dawki dobowej co 24 godziny. Wszystkie zalecane dawki podaje się po początkowej dawce uderzeniowej. Czas trwania leczenia wynosi średnio 7–10 dni.

Dzieci. Leku nie stosuje się dzieciom w wieku do 1 miesiąca życia oraz urodzonym przed terminem.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, parestezje i ból głowy, możliwe wystąpienie reakcji alergicznych; u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek możliwe są objawy neurotoksyczne, w tym podwyższona podatność na drgawki, drgawki ogólnoustrojowe, wymioty i tachykardia. Możliwe są odchylenia wyników badań laboratoryjnych, takie jak podwyższenie stężenia kreatyniny, azotu mocznika we krwi, enzymów wątrobowych i bilirubiny, dodatni test Coombsa, trombocytoza/trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia oraz wydłużenie czasu protrombinowego.

Leczenie: należy przerwać stosowanie leku, w razie potrzeby — przeprowadzić terapię przeciwdrgawkową i desensybilizującą. W przypadku ciężkiego przedawkowania zalecana jest terapia wspierająca oraz monitorowanie funkcji hematologicznej, nerek, wątroby i układu krzepnięcia krwi aż do ustabilizowania stanu pacjenta. Lek jest usuwany z organizmu za pomocą hemodializy; dializa otrzewnowa jest mniej skuteczna.

Efekty uboczne.

Ze strony układu odpornościowego: wysypka, świąd, zaczerwienienie skóry, zapalenie skóry, pokrzywka, gorączka lekowa, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny (obrzęk krtani z zwężeniem dróg oddechowych, przyspieszone tętno, duszność, niskie ciśnienie krwi, obrzęk języka, świąd odbytu, świąd narządów płciowych, obrzęk twarzy), wyprysk wielopostaciowy egzudacyjny, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, eozynofilia, artrealgia, choroba surowicy, skurcz oskrzeli.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: zgłaszano przypadki leukopenii, granulocytopenii, agranulocytozy, neutropenii, leukocytozy, monocytosis; limfopenia, anemia hemolityczna, anemia aplastyczna, trombocytopenia/trombocytoza, hipoprotrombinemia, obniżenie hematokrytu, wydłużenie czasu protrombinowego, pancytopenia, bazofilia, eozynofilia. Zaburzenia krzepliwości krwi, krwawienia.

Ze strony układu oddechowego: wypływ do opłucnej, duszność lub niewydolność oddechowa, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: anoreksja, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, wzdęcia, objawy kolitu pseudomembranoznego, które mogą wystąpić podczas lub po leczeniu; przy długotrwałym stosowaniu może rozwinąć się dysbakterioza, kandydoza przewodu pokarmowego (w tym kandydoza jamy ustnej). Jeśli biegunka występuje podczas terapii antybiotykiem, należy natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: w pojedynczych przypadkach obserwowano przejściowe podwyższenie poziomu alaninotransferazy, asparaginianotransferazy i fosfatazy zasadowej, γ-glutamylotransferazy, bilirubiny i/lub dehydrogenazy mleczanowej, przejściowe zapalenie wątroby i żółtaczkę cholestatyczną.

Ze strony układu moczowego: zaburzenia funkcji nerek (przejściowe podwyższenie stężenia azotu moczanego we krwi, hiperkreatynemia) bez objawów klinicznych niewydolności nerek. Rzadko zgłaszano zapalenie nerek typu śródmiąższowego oraz inne zaburzenia funkcji nerek (nefropatia, martwica brodawek nerkowych, niewydolność nerek), białkomocz.

Zaburzenia naczyniowe: zatorowcze zapalenie żył.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, parestezje, pobudzenie nerwowe lub stany lękowe, pobudzenie, nadaktywność, drgawki, uciążliwe sny, bezsenność, senność, osłabienie, zawroty głowy, zamazanie widzenia, dezorientacja oraz zwiększenie epileptogenności mózgu.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia: ból, zgrubienie, obrzęk w miejscu iniekcji; odnotowano przypadki zapalenia żył przy podaniu dożylnym.

Inne efekty uboczne: ogólne osłabienie, niedobór samopoczucia, zmęczenie, ból w klatce piersiowej, blade zabarwienie skóry, tachykardia, krwawienia. W pojedynczych przypadkach możliwe wystąpienie świądu okolicy okołoodbytowej i narządów płciowych, kandydozy narządów płciowych i zapalenia pochwy, grzybicy jamy ustnej, grzybicy narządów płciowych. Przy długotrwałym stosowaniu może dojść do nadkażenia wywołanego drobnoustrojami odpornymi na lek. Długotrwałe przyjmowanie cefalosporyn może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii opornych, szczególnie Enterobacter, Citrobacter, Pseudomonas, Enterococcus, Candida.

Dodatni wynik testu Coombsa. Podwyższenie poziomu asparaginianotransferazy, alaninotransferazy, mocznika we krwi i fosfatazy zasadowej bez objawów klinicznych uszkodzenia nerek lub wątroby.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

Cefazolin 1000, proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań – 3 lata.

Woda do wstrzykiwań – 4 lata.

Okres ważności określa się według tego składnika leku (proszek lub rozpuszczalnik), którego termin ważności kończy się wcześniej.

Warunki przechowywania.

Nie wymagają szczególnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Roztwór po rekonstytucji: przechowywać w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami.

Roztworu cefazoliny nie należy mieszać z innymi antybiotykami w jednej strzykawce lub w jednym systemie infuzyjnym.

Opakowanie.

Dla producenta Prywatne Akcyjne Towarzystwo „Lekhim-Charków”:

Po 0,5 g proszku w fiolce;

1 lub 10, lub 50 fiol z proszkiem w opakowaniach;

1 fiolka z proszkiem i 1 ampułka z rozpuszczalnikiem (Woda do wstrzykiwań, 5 ml w ampułce) w pasku foliowym, po 1 pasku w opakowaniu;

lub 1 g proszku w fiolce;

1 lub 5, lub 50 fiol z proszkiem w opakowaniu;

1 fiolka z proszkiem i 1 ampułka z rozpuszczalnikiem (Woda do wstrzykiwań, 10 ml w ampułce) w pasku foliowym, 1 pasek w opakowaniu.

Dla producenta Sp. z o.o. „Lekhim-Obuchów”:

Po 0,5 g proszku w fiolce;

50 fiol z proszkiem w opakowaniu;

1 fiolka z proszkiem i 1 ampułka z rozpuszczalnikiem (Woda do wstrzykiwań, 5 ml w ampułce) w pasku foliowym; po 1 pasku w opakowaniu;

1 fiolka z proszkiem w pasku foliowym: po 1 pasku w opakowaniu;

5 fiol z proszkiem w pasku foliowym; po 2 paski w opakowaniu;

lub 1 g proszku w fiolce;

1 fiolka z proszkiem w pasku foliowym; po 1 pasku w opakowaniu;

5 fiol z proszkiem w pasku foliowym; po 1 pasku w opakowaniu;

50 fiol z proszkiem w opakowaniu;

1 fiolka z proszkiem i 1 ampułka z rozpuszczalnikiem (Woda do wstrzykiwań, 10 ml w ampułce) w pasku foliowym; 1 pasek w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Prywatne Akcyjne Towarzystwo „Lekhim-Charków”.

Sp. z o.o. „Lekhim-Obuchów”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.

Ukraina, 08700, obwód kijowski, miasto Obuchów, ulica Kijewska 126 A