Budykson Neb

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Budykson Neb (Budixon Neb)

Sk³ad:

substancja czynna: budezonid;

1 ml zawiesiny do rozpylenia zawiera 0,25 mg lub 0,5 mg budezonidu;

substancje pomocnicze: dinatrium edetas, natrium chloridum, Tween 80, acidum citricum anhydricum, natrium citricum, aqua pro injectione.

Postaæ leku. Zawiesina do rozpylenia.

G³ówne fizykochemiczne w³aœciwoœci: bia³a jednorodna zawiesina.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki do inhalacji stosowane w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Glikokortykosteroidy. Kod ATC R03B A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Budesonid to glikokortykosteroid o silnym miejscowym działaniu przeciwzapalnym, którego częstość i ciężkość działań niepożądanych są niższe niż w przypadku kortykosteroidów doustnych.

Miejscowe działanie przeciwzapalne

Dokładny mechanizm działania glikokortykosteroidów w leczeniu astmy oskrzelowej nie został jeszcze całkowicie wyjaśniony. Prawdopodobnie istotną rolę odgrywają efekty przeciwzapalne związane z udziałem komórek T, eozynofili i komórek tucznych. Reakcje te polegają na hamowaniu uwalniania mediatorów zapalenia oraz na supresji odpowiadającej za zapalenie odpowiedzi immunologicznej pośredniczonej przez cytokiny. Siła działania budesonidu, mierzona jako powinowactwo do receptora glikokortykosteroidowego, jest około 15 razy większa niż siła działania prednizolonu.

Badanie kliniczne u pacjentów z astmą, w którym porównywano formy leku budesonidu w postaci inhalacyjnej i doustnej w dawkach zaprojektowanych tak, aby osiągnąć zbliżoną wartość biodostępności systemowej, wykazało istotną statystycznie przewagę skuteczności budesonidu inhalacyjnego w porównaniu z budesonidem doustnym w stosunku do placebo. W związku z tym terapeutyczny efekt standardowych dawek budesonidu inhalacyjnego może w znacznym stopniu wynikać z bezpośredniego działania na drogi oddechowe.

W badaniu prowokacyjnym, po wcześniejszym leczeniu budesonidem trwającym 4 tygodnie, zaobserwowano zmniejszenie zwężenia oskrzeli w reakcjach astmatycznych zarówno natychmiastowego, jak i późnego typu.

Reaktywność dróg oddechowych

Budesonid wykazuje działanie przeciwzapalne, które prowadzi do zmniejszenia zwężenia oskrzeli w reakcjach alergicznego typu natychmiastowego i późnego. U pacjentów z nadreaktywnością oskrzeli budesonid zmniejsza reaktywność dróg oddechowych na histaminę i metacholinę.

Badania wykazały, że im wcześniej rozpocznie się leczenie budesonidem po wystąpieniu objawów astmy oskrzelowej, tym większa poprawa funkcji płuc może być oczekiwana.

W badaniach na zdrowych ochotnikach, po zastosowaniu leku w postaci zawiesiny do inhalacji, obserwowano zależny od dawki wpływ na stężenie kortyzolu we krwi i w moczu. W dawkach zalecanych budesonid znacznie słabiej wpływa na czynność nadnerczy niż prednizon w dawce 10 mg, co potwierdzono analizami ACTH.

U dzieci w wieku od 3 lat nie zaobserwowano wpływu systemowego po podaniu dawek do 400 µg na dobę. Po podaniu dawek od 400 do 800 µg na dobę mógł wystąpić efekt systemowy, natomiast przy dawkach powyżej 800 µg na dobę efekt ten występował często.

Astma wysiłkowa

Terapię budesonidem inhalacyjnym skutecznie stosowano w zapobieganiu napadom astmy wywołanym wysiłkiem fizycznym.

Wpływ na stężenie kortyzolu we krwi

W badaniach na zdrowych ochotnikach po zastosowaniu budesonidu w postaci zawiesiny do nebulizacji obserwowano wpływ zależny od dawki na stężenie kortyzolu we krwi i w moczu. Budesonid w dawkach zalecanych znacznie słabiej wpływa na czynność nadnerczy niż prednizon w dawce 10 mg, co potwierdzono badaniami ACTH.

Dzieci

Kliniczne zastosowanie: astma oskrzelowa

Skuteczność budesonidu badano w dużej liczbie badań, które wykazały skuteczność leku u dorosłych i dzieci w trybie stosowania 1–2 razy dziennie w profilaktycznym leczeniu astmy przewlekłej.

Kliniczne zastosowanie: krtaniotrzepka (kroup)

W szeregu badań u dzieci z krtaniotrzepką porównywano leczenie budesonidem w postaci zawiesiny do nebulizacji z zastosowaniem placebo. Przykłady reprezentatywnych badań, w których badano jego zastosowanie w leczeniu dzieci z krtaniotrzepką, przedstawiono poniżej.

Skuteczność stosowania u dzieci z krtaniotrzepką lekkiego i umiarkowanego ciężkości

W celu ustalenia, czy budesonid w postaci zawiesiny do nebulizacji poprawia objawy krtaniotrzepki i skraca czas hospitalizacji, przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie z udziałem 87 dzieci (w wieku od 7 miesięcy do 9 lat), które zostały hospitalizowane z klinicznym rozpoznaniem krtaniotrzepki. Uczestnicy otrzymali początkową dawkę budesonidu (2 mg) w postaci zawiesiny do nebulizacji lub placebo, a następnie lek w dawce 1 mg lub placebo co 12 godzin. Budesonid w postaci zawiesiny do nebulizacji istotnie poprawiał wyniki oceny krtaniotrzepki po 12 i 24 godzinach, a także po 2 godzinach u pacjentów z początkową oceną objawów krtaniotrzepki na poziomie powyżej 3 punktów. Czas hospitalizacji skrócono również o 33%.

Skuteczność stosowania u dzieci z umiarkowaną i ciężką krtaniotrzepką

W celu porównania skuteczności leczenia budesonidem i placebo przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie z udziałem 83 niemowląt i dzieci (w wieku od 6 miesięcy do 8 lat), które zostały hospitalizowane z klinicznym rozpoznaniem krtaniotrzepki. Pacjenci otrzymywali budesonid w postaci zawiesiny do nebulizacji w dawce 2 mg lub placebo co 12 godzin przez maksymalnie 36 godzin lub do wypisu. Ogólną ocenę objawów krtaniotrzepki ustalano przed podaniem leku oraz po 2, 6, 12, 24, 36 i 48 godzinach po podaniu dawki początkowej. Po 2 godzinach w obu grupach (budesonid i placebo) zaobserwowano podobną poprawę oceny objawów krtaniotrzepki, różnica między grupami nie była istotna statystycznie. Po 6 godzinach ocena objawów krtaniotrzepki w grupie budesonidu była istotnie lepsza niż w grupie placebo, a ta poprawa w porównaniu z placebo była również wyraźna po 12 i 24 godzinach.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

U dorosłych dostępność systemowa budesonidu po podaniu zawiesiny do inhalacji za pomocą nebulizatora strumieniowego wynosi około 15% dawki nominalnej i 40–70% dawki podanej pacjentowi. Niewielka część tej ilości wynika z wchłaniania leku, który został połknięty. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 10–30 minut po rozpoczęciu nebulizacji i wynosi około 4 nmol/l po podaniu dawki 2 mg.

Rozkład

Objętość rozkładu budesonidu wynosi około 3 l/kg masy ciała. Wiązanie z białkami osocza wynosi średnio 85–90%.

Metabolizm

Budesonid ulega intensywnemu (≈90%) metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie do metabolitów o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów budesonidu, 6β-hydroksybudesonidu i 16α-hydroksyprednizolonu, wynosi mniej niż 1% aktywności budesonidu.

Metabolizm budesonidu zachodzi głównie przy udziale enzymu CYP 3A4 należącego do podrodziny cytochromu P450.

Wydalanie

Metabolity budesonidu wydalane są głównie z moczem w postaci niezmienionej lub skoniugowanej. Niezmieniony budesonid nie występuje w moczu. U zdrowych dorosłych ochotników systemowy klirens budesonidu jest zazwyczaj wysoki (około 1,2 l/min), a końcowy okres półtrwania budesonidu po podaniu dożylnym wynosi średnio 2–3 godziny.

Liniowość

Kinetyka budesonidu jest proporcjonalna do dawki w zakresie klinicznie istotnych dawek.

Dzieci

U dzieci w wieku 4–6 lat z astmą oskrzelową systemowy klirens budesonidu wynosi około 0,5 l/min. Klirens u dzieci (na 1 kg masy ciała) jest o około 50% wyższy niż u dorosłych. U dzieci z astmą oskrzelową końcowy okres półtrwania budesonidu po inhalacji wynosi około 2,3 godziny. Podobny wynik obserwuje się u zdrowych ochotników. U dzieci w wieku 4–6 lat z astmą oskrzelową dostępność systemowa budesonidu po podaniu zawiesiny do inhalacji za pomocą nebulizatora strumieniowego (Pari LC Jet Plus z kompresorem Pari Master) wynosi około 6% dawki nominalnej i 26% dawki dostarczonej pacjentowi. Dostępność systemowa u dzieci jest około dwukrotnie niższa niż u dorosłych.

U dzieci w wieku 4–6 lat z astmą oskrzelową Cmax osiągane jest w ciągu 20 minut od rozpoczęcia nebulizacji i wynosi około 2,4 nmol/l po podaniu dawki 1 mg. Wartości ekspozycji na budesonid (Cmax i AUC) po podaniu jednorazowej dawki 1 mg metodą nebulizacji u dzieci w wieku 4–6 lat są porównywalne z wartościami u zdrowych dorosłych ochotników otrzymujących budesonid w tej samej dawce za pomocą tego samego systemu nebulizacji.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek zawiera silny niehalogenizowany kortykosteroid – budezonid, przeznaczony do leczenia astmy oskrzelowej u pacjentów, u których stosowanie inhalatorów z aerozolem leku sprężonym powietrzem lub w postaci formy leku w proszku jest nieskuteczne lub nieuzasadnione.

Budykson Neb jest zalecany do stosowania niemowlętom i dzieciom chorym na krup (powikłanie ostrej wirusowej infekcji dróg oddechowych górnych, znane również jako laryngotraheobronchitis lub laryngitis subglottica), stan wymagający hospitalizacji.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na budezonid lub na którykolwiek inny składnik leku.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Metabolizm budezonidu odbywa się głównie przy udziale CYP3A4. Inhibitory tego enzymu, takie jak ketokonazol i itrakonazol, mogą wielokrotnie zwiększać ekspozycję systemową na budezonid (patrz punkty „Właściwości farmakologiczne”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Należy unikać kombinacji budezonidu z silnymi inhibitorami CYP3A, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść przewyższa zwiększony ryzyko wystąpienia efektów ubocznych systemowych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów; jeśli nie można uniknąć stosowania takiej kombinacji, należy monitorować stan pacjentów pod kątem wystąpienia efektów ubocznych systemowych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania Budykson Neb z lekami przeciwdrgawkowymi (takimi jak itrakonazol i ketokonazol) odstęp między podawaniem tych leków powinien być jak najdłuższy. Można rozważyć możliwość zmniejszenia dawki budezonidu.

Ograniczone dane dotyczące podobnej interakcji z wysokimi dawkami inhalowanego budezonidu wykazują, że przy jednoczesnym stosowaniu itrakonazolu w dawce 200 mg 1 raz na dobę, podawanie inhalowanego budezonidu (dawka pojedyncza 1000 μg) prowadzi do istotnego zwiększenia stężenia substancji w osoczu krwi (średnio 4-krotnie).

U kobiet przyjmujących jednocześnie estrogeny lub hormonalne środki antykoncepcyjne obserwowano zwiększenie stężenia budezonidu w osoczu krwi i nasilenie działania glikokortykosteroidów, jednak przy stosowaniu budezonidu razem z niskimi dawkami połączonych doustnych środków antykoncepcyjnych ten efekt nie występował.

Z powodu możliwego hamowania funkcji nadnerczy test stymulacji ACTH w celu diagnostyki niedostateczności przysadki może dawać wyniki fałszywie ujemne (niskie wartości).

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych pacjentach.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Budesonid nie jest przeznaczony do szybkiego łagodzenia ostrych epizodów astmy, wymagających stosowania szybko działających leków rozszerzających oskrzela do inhalacji.

Podczas leczenia glikokortykosteroidami do inhalacji może rozwinąć się kandydoza jamy ustnej. Ta infekcja może wymagać zastosowania odpowiednich leków przeciwdrożdżycowych, a u niektórych pacjentów może pojawić się konieczność przerwania leczenia glikokortykosteroidami do inhalacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci niezależni od sterydów. Efekt terapeutyczny osiąga się zazwyczaj w ciągu 10 dni. Pacjentom z nadmiernym wydzielaniem śluzu w oskrzelach można początkowo stosować krótkotrwały (około 2 tygodnie) dodatkowy kurs kortykosteroidów doustnych. Po zakończeniu leczenia doustnego wystarczającym leczeniem może być stosowanie budesonidu jako monoterapii.

Pacjenci uzależnieni od sterydów. Przejście z kortykosteroidów doustnych na Budykson Neb można rozpocząć, gdy pacjent znajduje się w stosunkowo stabilnej fazie choroby. Przez okres około 10 dni Budykson Neb stosuje się w połączeniu z doustnym sterydem w dawce, którą stosowano wcześniej.

Następnie dawkę kortykosteroidów doustnych należy stopniowo zmniejszać (np. o 2,5 mg prednizolonu lub jego równoważnika miesięcznie) do najniższego możliwego poziomu. W wielu przypadkach możliwe jest całkowite zastąpienie kortykosteroidów doustnych budesonidem.

Należy unikać jednoczesnego stosowania budesonidu z ketaconazolem, itrakonazolem, inhibitorami proteazy HIV oraz lekami zawierającymi kobicystat lub innymi silnymi inhibitorami izoenzymu CYP3A4, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyści przewyższają zwiększony ryzyko; jeśli nie można uniknąć stosowania takiej kombinacji, należy monitorować pacjentów pod kątem wystąpienia systemowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów. Ma to ograniczone znaczenie kliniczne przy krótkotrwałym (1-2 tygodnie) leczeniu itrakonazolem lub ketaconazolem lub innymi silnymi inhibitorami CYP3A, ale należy to uwzględnić podczas długotrwałego leczenia. Należy również rozważyć możliwość zmniejszenia dawki budesonidu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy zachować szczególną ostrożność podczas zmiany terapii z doustnych glikokortykosteroidów na leki do inhalacji. W tym okresie istnieje ryzyko wystąpienia tymczasowej niedostateczności kory nadnerczy.

U pacjentów, którzy wymagali nagłej terapii glikokortykosteroidami w wysokich dawkach lub długotrwałego leczenia glikokortykosteroidami do inhalacji w najwyższej zalecanej dawce, istnieje również ryzyko zaburzeń funkcji nadnerczy w przypadku silnego stresu. W sytuacjach stresowych lub w okresie planowanego zabiegu chirurgicznego można rozważyć zwiększenie dawki doustnych glikokortykosteroidów.

Przejście z terapii doustnymi glikokortykosteroidami na leczenie sterydami do inhalacji może prowadzić do wystąpienia alergii lub artropatii, takich jak rinit, egzema i bóle mięśniowo-stawowe. W przypadku tych stanów należy rozpocząć leczenie specyficzne. Zazwyczaj niewystarczające działanie terapii glikokortykosteroidami można podejrzewać, jeśli wystąpią takie objawy jak zmęczenie, ból głowy, nudności, wymioty, choć zdarza się to rzadko. W takich przypadkach czasem może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki doustnych glikokortykosteroidów.

Podczas stosowania dowolnych glikokortykosteroidów do inhalacji mogą wystąpić efekty systemowe, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek przez dłuższy okres czasu. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich efektów jest znacznie mniejsze przy stosowaniu glikokortykosteroidów do inhalacji niż doustnych.

Możliwe efekty systemowe obejmują zespół Cushinga, cechy kushingoide, przygniecenie funkcji nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćmę, jaskrę, a także szereg zaburzeń psychicznych i behawioralnych, w tym nadmierną aktywność psychomotoryczną, zaburzenia snu, niepokój, depresję lub objawy agresji, szczególnie u dzieci (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego dawkę glikokortykosteroidów do inhalacji należy dobrać do najniższej skutecznej dawki, przy której utrzymuje się skuteczną kontrolę astmy oskrzelowej.

Lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z aktywną lub nieaktywną postacią gruźlicy płuc oraz z grzybiczymi lub wirusowymi infekcjami dróg oddechowych.

Tak jak w przypadku innych form terapii inhalacyjnej, bezpośrednio po zastosowaniu budesonidu może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli, towarzyszący nasileniu świstów przy oddychaniu natychmiast po inhalacji. Jeśli do tego dojdzie, leczenie budesonidem do inhalacji należy natychmiast przerwać, ocenić stan pacjenta i, w razie potrzeby, rozpocząć terapię alternatywną.

Pacjentów należy poinformować o konieczności skontaktowania się z lekarzem, jeśli objawy choroby nie zmniejszają się mimo systematycznego stosowania zalecanych dawek leku.

W przypadku nasilenia objawów należy podać dodatkowy krótkotrwały kurs terapii doustnymi glikokortykosteroidami.

Zaburzenia funkcji wątroby mogą wpływać na wydalanie glikokortykosteroidów z organizmu, ponieważ zmniejsza się szybkość ich eliminacji i zwiększa się ekspozycja systemowa. Należy uprzedzić pacjenta o możliwym wystąpieniu działań niepożądanych.

Pneumonia u pacjentów z POChP

U pacjentów z POChP przyjmujących kortykosteroidy do inhalacji obserwuje się zwiększoną częstość występowania zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc wymagającego hospitalizacji. Istnieją pewne dowody na zwiększenie ryzyka zapalenia płuc w związku ze wzrostem dawki sterydów, ale nie zostało to jednoznacznie potwierdzone we wszystkich badaniach.

Nie ma jednoznacznych dowodów klinicznych wskazujących na różnice między lekami zawierającymi kortykosteroidy do inhalacji pod względem poziomu ryzyka zapalenia płuc.

Lekarze powinni szczególnie uważnie obserwować pacjentów z POChP pod kątem rozwoju zapalenia płuc, ponieważ objawy kliniczne tych chorób i zaostrzenia POChP często są podobne.

Do czynników ryzyka wystąpienia zapalenia płuc u pacjentów z POChP zalicza się: aktualne palenie tytoniu, wiek starszy, niski wskaźnik masy ciała (BMI) oraz ciężką postać POChP.

Zaburzenia wzroku

Zaburzenia wzroku mogą być skutkiem wpływu systemowego i miejscowego stosowania kortykosteroidów. Jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy jak zamazanie widzenia lub inne zaburzenia wzroku, należy rozważyć potrzebę skierowania go do okulisty w celu ustalenia możliwych przyczyn tych zjawisk, do których mogą należeć zaćma, jaskra lub rzadsze choroby, takie jak środkowe samoistne zapalenie naczyniówki i siatkówki (CSCR), które obserwowano po ogólnym i miejscowym stosowaniu kortykosteroidów.

Dzieci

Wpływ na wzrost

U dzieci otrzymujących długotrwałe leczenie glikokortykosteroidami do inhalacji zaleca się regularne monitorowanie wzrostu. Jeśli tempo wzrostu zwalnia, terapię należy przeanalizować w celu zmniejszenia dawki glikokortykosteroidu do inhalacji do najniższej możliwej dawki, przy której utrzymuje się skuteczną kontrolę astmy oskrzelowej. Korzyści z terapii kortykosteroidami należy dokładnie ważyć w kontekście możliwego ryzyka hamowania wzrostu. Ponadto ważne jest skierowanie pacjenta na konsultację do pediatrycznego pulmonologa.

Środek ten zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, tj. jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Większość wyników badań epidemiologicznych prospektywnych oraz dane międzynarodowe z okresu pogwarancyjnego wskazują, że leczenie budesonidem do inhalacji w czasie ciąży nie prowadziło do niepożądanych skutków dla płodu/dziecka noworodzonego. Zapewnienie odpowiedniej terapii astmy oskrzelowej jest ważne zarówno dla płodu, jak i dla matki. Badania na zwierzętach wykazały, że glikokortykosteroidy mogą powodować zaburzenia rozwoju. Jednak tych danych nie uważa się za istotne dla człowieka przy stosowaniu zalecanych dawek, ale terapię budesonidem do inhalacji należy regularnie przeglądać i stosować lek w najniższej skutecznej dawce.

Stosowanie budesonidu w czasie ciąży wymaga starannego przeważenia korzyści dla kobiety w porównaniu z ryzykiem dla płodu. Glikokortykosteroidom do inhalacji należy nadawać pierwszeństwo przed doustnymi glikokortykosteroidami ze względu na mniejszą nasilenie efektów systemowych przy dawkach koniecznych do osiągnięcia takiej samej odpowiedzi ze strony układu oddechowego.

Okres karmienia piersią

Budesonid przenika do mleka matki. Jednak przy stosowaniu dawek terapeutycznych budesonidu nie przewiduje się żadnego wpływu na dziecko karmione piersią. Budesonid można stosować w czasie karmienia piersią.

Leczenie utrzymujące budesonidem do inhalacji (200 lub 400 µg 2 razy dziennie) u kobiet z astmą oskrzelową karmiących piersią prowadzi jedynie do nieznacznej ekspozycji systemowej budesonidu u dzieci karmionych piersią.

W badaniu farmakokinetycznym obliczona dawka dzienna u niemowlęcia wynosiła 0,3% dziennego dawki matki dla obu dawek, a średnie stężenie we krwi osocza u niemowląt szacowano na poziomie jednej sześćsetnej stężenia obserwowanego we krwi matki, przy założeniu pełnej biodostępności doustnej u dziecka. Stężenie budesonidu we wszystkich próbkach osocza krwi niemowląt było niższe niż granica oznaczalności.

Biorąc pod uwagę dane dotyczące budesonidu do inhalacji oraz fakt, że budesonid wykazuje liniowe właściwości FK w zakresie dawkowania terapeutycznego po podaniu do nosa, do inhalacji, doustnie lub doodbytniczo, oczekuje się, że ekspozycja budesonidu u dzieci karmionych piersią przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych będzie niska.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi innych mechanizmów.

Środek Budykson Neb nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawkowanie leku Budykson Neb należy ustalać indywidualnie. Dawkę podawaną pacjentowi określa stosowane urządzenie do inhalacji. Czas nebulizacji oraz dawka dostarczona do pacjenta zależą od szybkości przepływu, objętości komory nebulizera oraz objętości napełnienia. Prędkość przepływu powietrza przez urządzenie stosowane do nebulizacji powinna wynosić 6–8 litrów na minutę. Odpowiednia objętość napełnienia dla większości nebulizerów wynosi 2–4 ml. Dawka powinna być zmniejszona do minimum niezbędnego do utrzymania odpowiedniej kontroli astmy oskrzelowej. Najwyższą dawkę (2 mg na dobę) dzieciom do 12. roku życia należy stosować tylko w przypadku ciężkiego przebiegu astmy i przez ograniczony okres czasu.

Astma oskrzelowa

Jeśli zalecana dawka dobową leku wynosi do 1 mg, Budykson Neb można stosować raz na dobę.

Lek Budykson Neb można stosować raz na dobę pacjentom, którzy wcześniej nie byli leczeni glikokortykosteroidami, oraz pacjentom, u których stosowanie inhalacyjnych glikokortykosteroidów umożliwia dobre kontrolowanie objawów choroby. Lek Budykson Neb można stosować raz na dobę rano lub wieczorem. Jeśli objawy choroby nasilają się, dawkę dobową leku należy zwiększyć. Przy dawce dobowej powyżej 1 mg lek należy podawać dwa razy na dobę.

Zalecana dawka początkowa

Dzieci

Dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12. roku życia: ogólna dawka dobową wynosi od 0,25 do 0,5 mg. U dzieci przyjmujących doustne glikokortykosteroidy, dawkę dobową można w razie potrzeby zwiększyć do 1 mg.

U małych dzieci, które nie potrafią wdychać leku przez adapter, lek należy podawać za pomocą maski oddechowej.

Dzieci w wieku od 12. roku życia: dawkowanie jest takie samo jak u dorosłych.

Dorośli, w tym pacjenci w podeszłym wieku: ogólna dawka dobową wynosi od 1 do 2 mg dwa razy na dobę. W przypadkach bardzo ciężkich dawkę można dalej zwiększyć.

Dawka utrzymująca

Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki utrzymującej.

Dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12. roku życia: ogólna dawka dobową wynosi od 0,25 do 2 mg.

Dorośli, w tym pacjenci w podeszłym wieku oraz dzieci od 12. roku życia: ogólna dawka dobową wynosi od 0,5 do 1 mg dwa razy na dobę.

Poprawę stanu klinicznego po stosowaniu leku Budykson Neb można spodziewać się w ciągu kilku godzin od rozpoczęcia leczenia.

Lek Budykson Neb przeznaczony jest do długotrwałego leczenia, natomiast nie zapewnia szybkiego ulgi w objawach ostrych napadów astmy oskrzelowej, w których wskazane jest stosowanie szybko działających leków rozkurczowych oskrzeli.

Pacjentom, którzy wymagają zwiększenia dawki glikokortykosteroidów w celu zwiększenia skuteczności leczenia, zazwyczaj zaleca się zwiększenie dawki leku Budykson Neb zamiast wprowadzania doustnych glikokortykosteroidów, ze względu na mniejsze ryzyko wystąpienia skutków ubocznych systemowych.

Pacjenci przyjmujący doustne glikokortykosteroidy

Po osiągnięciu odpowiedniej kontroli nad astmą stosowanie leku Budykson Neb pozwala na zastąpienie lub znaczne zmniejszenie dawki doustnych glikokortykosteroidów. Przy zmianie leczenia z doustnych glikokortykosteroidów na leczenie lekiem Budykson Neb stan pacjenta powinien być stabilny. Zaleca się przyjmowanie przez 10 dni wysokich dawek leku Budykson Neb w połączeniu z doustnym glikokortykosteroidem, który był stosowany wcześniej, w niezmienionej dawce.

Następnie dawkę doustnego glikokortykosteroidu należy stopniowo zmniejszać (np. o około 2,5 mg prednizolonu lub równoważną dawkę innych glikokortykosteroidów miesięcznie) do najniższej dawki, która zapewnia kontrolę nad objawami choroby. Często przyjmowanie doustnych glikokortykosteroidów może być całkowicie zastąpione lekiem Budykson Neb. Dodatkowe informacje dotyczące odstawiania glikokortykosteroidów: patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”.

Budezonid w postaci zawiesiny do nebulizacji po podaniu pacjentowi dostaje się do płuc podczas oddychania. Bardzo ważne jest, aby pacjent spokojnie i równomiernie oddychał przez adapter nebulizera lub maskę oddechową.

Krup

Zwykła dawka dla niemowląt i dzieci z zespołem krupu wynosi 2 mg budezonidu w formie do nebulizacji. Można przyjąć tę dawkę w jednym zabiegu lub podzielić ją na dwie części i przyjąć dwie dawki po 1 mg z odstępem 30 minut. Ten sposób dawkowania można powtarzać co 12 godzin, maksymalnie do 36 godzin lub do uzyskania efektu terapeutycznego.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

Brak danych dotyczących stosowania leku Budykson Neb u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. Budezonid metabolizowany jest głównie w wątrobie, dlatego u pacjentów z ciężkim przebiegiem marskości wątroby może wystąpić podwyższenie jego stężenia w surowicy. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku Budykson Neb u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Sposób stosowania.

Zawiesinę Budykson Neb do nebulizacji należy stosować za pomocą nebulizera z adapterem lub maską oddechową.

W celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia kandydozy jamy ustnej i gardła pacjent powinien płukać usta wodą po każdej inhalacji.

Pacjentowi należy również zalecić konieczność płukania twarzy wodą po użyciu nebulizera z maską oddechową w celu zapobiegania podrażnieniu skóry twarzy.

Nie należy stosować nebulizerów ultradźwiękowych, ponieważ nie zapewniają one odpowiedniego dawkowania budezonidu.

Nebulizer i kompresor powinny wytwarzać krople o średnicy od 3 do 5 mm.

Dawka budezonidu, którą otrzymuje pacjent, wynosi od 11 do 22% dawki znajdującej się w nebulizerze i zależy od:

• czasu nebulizacji,
• objętości komory,
• właściwości technicznych kompresora i nebulizera (zespołu do nebulizacji),
• objętości oddechowej pacjenta,
• stosowania adaptera lub maski oddechowej.

W celu przyjęcia maksymalnej dawki budezonidu należy zapewnić odpowiednią przepustowość nebulizera (od 6 do 8 l/min). Objętość komory powinna wynosić od 2 do 6 ml.

U najmłodszych dzieci należy stosować dobrze dopasowaną maskę oddechową, aby zapewnić dostarczenie maksymalnej ilości budezonidu.

Przed otwarciem plastikowy pojemnik zawierający lek należy dokładnie wstrząsnąć.

Komorę nebulizera należy płukać po każdym użyciu. Komorę i maskę należy myć ciepłą wodą z dodatkiem łagodnego środka myjącego, następnie dokładnie wypłukać wodą i wysuszyć, podłączając do kompresora. Przed użyciem nebulizera należy zapoznać się z instrukcją producenta dotyczącą obsługi urządzenia.

Lek Budykson Neb można mieszać z 0,9% roztworem chlorku sodu oraz z roztworami terbutaliny, salbutamolu, fenoterolu, acetylocysteiny, chromoglikonianu sodu lub bromku ipratropiumu.

Zawiesinę znajdującą się w plastikowym pojemniku można dzielić w celu uzyskania odpowiedniej dawki substancji czynnej.

Otwarty plastikowy pojemnik należy przechowywać w aluminiowym kopercie bez dostępu światła.

Otrzymaną mieszaninę należy stosować w ciągu 30 minut.

Zalecenia dotyczące dawkowania

Tabela 1

Dzieci.

Budykson Neb stosować dzieciom wskazaniami (patrz sekcje „Wskazania” i „Szczególne uwagi dotyczące stosowania”).

Przedawkowanie.

Ostre przedawkowanie leku Budykson Neb nie powinno stanowić klinicznie istotnego problemu, nawet przy zastosowaniu dawek nadmiernych.

Preparat zawiera 0,1 mg/ml edetylanu sodowego, który, jak wykazano, może powodować zwężenie oskrzeli, jeśli jego stężenie przekracza 1,2 mg/ml.

Efekty uboczne.

Poniższe działania niepożądane są sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, < 1/10), rzadko (≥1/1000, < 1/100), często (≥1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

* Patrz poniżej opis poszczególnych działań niepożądanych; podrażnienie skóry twarzy.

** Dotyczy dzieci i młodzieży, patrz poniżej.

*** Na podstawie częstości zarejestrowanej podczas badań klinicznych.

**** Rzadko u dzieci.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Czasami podczas stosowania nebulizera z maską oddechową zgłaszano reakcję nadwrażliwości w postaci podrażnienia skóry twarzy. Aby zapobiec podrażnieniu, po każdym użyciu maski oddechowej należy umyć twarz.

Istnieje zwiększony ryzyko rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z nowo zdiagnozowaną POChP, którzy rozpoczynają leczenie glikokortykosteroidami w formie inhalacyjnej. Jednakże ocena ośmiu zsumowanych badań klinicznych z udziałem 4643 pacjentów z POChP otrzymujących budezonyd oraz 3643 pacjentów losowanych do leczenia bez glikokortykosteroidów inhalacyjnych nie wykazała zwiększonego ryzyka zapalenia płuc. Wyniki pierwszych siedmiu z tych ośmiu badań zostały opublikowane jako oddzielna analiza meta.

Kandydoza jamy ustnej i gardła pojawia się w wyniku osadzania się leku. Pacjenta należy poinstruować o konieczności płukania jamy ustnej wodą po każdej inhalacji dawki utrzymującej, aby zminimalizować to ryzyko.

Tak jak w przypadku każdej terapii inhalacyjnej, bardzo rzadko może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W klinicznych badaniach placebo-kontrolowanych rzadko zgłaszano przypadki zaćmy, również w grupie otrzymującej placebo.

Przeprowadzono analizę klinicznych badań z udziałem 13 119 pacjentów otrzymujących budezonyd w formie inhalacyjnej oraz 7278 pacjentów otrzymujących placebo. Częstość występowania niepokoju wynosiła 0,52% w grupie przyjmującej inhalowany budezonyd i 0,63% w grupie przyjmującej placebo. Natomiast częstość występowania depresji wynosiła 0,67% w grupie przyjmującej inhalowany budezonyd i 1,15% w grupie przyjmującej placebo.

W wyniku stosowania glikokortykosteroidów inhalacyjnych może wystąpić działanie systemowe, które najprawdopodobniej zależy od dawki, czasu ekspozycji, leczenia współbieżnego i poprzedniego kortykosteroidami, a także indywidualnej wrażliwości.

Wpływ na wzrost u dzieci

U dzieci otrzymujących długotrwałe leczenie glikokortykosteroidami inhalacyjnymi zaleca się regularne monitorowanie wzrostu. W przypadku spowolnienia wzrostu należy przeanalizować ponownie terapię w celu zmniejszenia dawki inhalowanego kortykosteroidu. Korzyści z leczenia glikokortykosteroidami należy dokładnie zważyć w kontekście możliwego ryzyka hamowania wzrostu. Ponadto ważne jest skierowanie pacjenta na konsultację do pediatrycznego pulmonologa.

Dzieci

Z uwagi na ryzyko opóźnienia wzrostu u dzieci należy kontrolować wzrost.

Zgłaszanie działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 36 miesięcy.

Po otwarciu koperty pojemniki zawarte wewnątrz należy wykorzystać w ciągu 3 miesięcy. Po przywróceniu lub rozcieńczeniu zawiesinę należy wykorzystać w ciągu 30 minut.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze poniżej 30 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie zamarzać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu i w kopercie w celu ochrony przed światłem.

Opakowanie.

2 ml w pojemniku; 5 pojemników w kopercie; 4 koperty razem z instrukcją dla zastosowania medycznego w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „Adamed Pharma”, Polska.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

ul. Marsz. J. Piłsudskiego 5, 95-200 Pabianice, Polska.