Budezonid-Intelii Neb

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego Budezonid-Intelii Neb

Skład:

substancja czynna: budezonid; 0,25 mg/ml lub 0,5 mg/ml;

1 pojemnik jednodawkowy zawiera 0,5 mg lub 1 mg budezonidu;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, natrii citras, dinatrii edetas, polysorbatum 80, acidum citricum anhydricum, aqua pro injectione.

Postać leku. Zawiesina do rozpylania.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: jednolita, biała zawiesina.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki do inhalacji stosowane w leczeniu chorób obturacyjnych dróg oddechowych. Glikokortykosteroidy. Kod ATX R03B A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Budezonid to glikokortykosteroid o silnym miejscowym działaniu przeciwzapalnym, którego częstość i ciężkość działań niepożądanych są niższe niż w przypadku kortykosteroidów doustnych.

Miejscowe działanie przeciwzapalne

Dokładny mechanizm działania glikokortykosteroidów w leczeniu astmy oskrzelowej nie został jeszcze całkowicie wyjaśniony. Prawdopodobnie istotną rolę odgrywają efekty przeciwzapalne, takie jak hamowanie uwalniania mediatorów zapalenia oraz supresja odpowiedzi immunologicznej pośredniczonej przez cytokiny.

Badanie kliniczne przeprowadzone u pacjentów z astmą oskrzelową, w którym porównywano formy leku budezonidu w postaci inhalacyjnej i doustnej w dawkach zaprojektowanych tak, aby osiągnąć zbliżoną wartość biodostępności systemowej, wykazało istotną statystycznie przewagę skuteczności budezonidu inhalacyjnego w porównaniu z budezonidem doustnym w stosunku do placebo. W związku z tym terapeutyczny efekt standardowych dawek budezonidu inhalacyjnego może w znacznym stopniu wynikać z bezpośredniego działania na drogi oddechowe.

W badaniu prowokacyjnym po czterotygodniowym wcześniejszym leczeniu budezonidem zaobserwowano zmniejszenie zwężenia oskrzeli w reakcjach astmatycznych zarówno typu natychmiastowego, jak i późnego.

Początek działania

Po jednorazowym zastosowaniu budezonidu drogą inhalacyjną za pomocą inhalatora proszku suchego poprawa funkcji płuc następuje w ciągu kilku godzin. Wykazano, że po terapeutycznym stosowaniu inhalacji budezonidu drogą ustną za pomocą inhalatora proszku suchego poprawa funkcji płuc następuje w ciągu 2 dni od rozpoczęcia leczenia, choć maksymalny efekt może nie być osiągnięty przed upływem 4 tygodni.

Reaktywność dróg oddechowych

Wykazano również, że u pacjentów z nadreaktywnością budezonid zmniejsza reaktywność dróg oddechowych na histaminę i metacholinę.

Astma wysiłkowa

Terapia budezonidem inhalacyjnym była skutecznie stosowana w zapobieganiu napadom astmy oskrzelowej wywołanym obciążeniem fizycznym.

Wzrost

W krótkoterminowych badaniach obserwowano niewielkie, a zazwyczaj tymczasowe spowolnienie tempa wzrostu, które zazwyczaj występowało w pierwszym roku leczenia. Ograniczone dane z długoterminowych badań wskazują, że większość dzieci i nastolatków leczonych budezonidem inhalacyjnym osiągała ostatecznie odpowiedni wzrost w wieku dorosłym. Jednakże w jednym z badań dzieci, które przez 6 lat otrzymywały budezonid inhalacyjny w wysokich dawkach za pomocą inhalatora proszku suchego (400 µg dziennie) bez dopasowywania do najniższej skutecznej dawki, były średnio o 1,2 cm niższe w wieku dorosłym w porównaniu z grupą otrzymującą placebo przez podobny okres czasu. W kwestii dopasowywania do najniższej skutecznej dawki oraz monitorowania wzrostu u dzieci patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Wpływ na stężenie kortyzolu w osoczu krwi

W badaniach przeprowadzonych u zdrowych ochotników po zastosowaniu budezonidu za pomocą inhalatora proszku suchego obserwowano zależny od dawki wpływ na poziom kortyzolu w osoczu i moczu. W zalecanych dawkach proszek suchy budezonidu stosowany za pomocą inhalatora wywiera znacznie mniejszy wpływ na funkcję gruczołów nadnerczy niż prednizolon w dawce 10 mg, co potwierdzono analizami stymulacji ACTH (hormonu adrenokortykotropowego).

Dzieci

Kliniczne zastosowanie: astma oskrzelowa

Skuteczność budezonidu badano w dużej liczbie badań, które wykazały skuteczność leku u dorosłych i dzieci w trybie stosowania jeden lub dwa razy dziennie w zapobieganiu leczeniu astmy utrzymującej się. Poniżej przedstawiono kilka przykładów reprezentatywnych badań.

Kliniczne zastosowanie: kraciuch

W szeregu badań z udziałem dzieci chorych na kraciuch porównywano leczenie budezonidem z zastosowaniem placebo. Przykłady reprezentatywnych badań stosowania budezonidu w leczeniu dzieci z kraciuchem przedstawiono poniżej.

Skuteczność stosowania u dzieci z kraciuchem o lekkim i umiarkowanym nasileniu

W celu określenia, czy budezonid poprawia objawy kraciuchu i skraca czas hospitalizacji, przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie z udziałem 87 dzieci (w wieku od 7 miesięcy do 9 lat) hospitalizowanych z klinicznym rozpoznaniem kraciuchu. Uczestnicy otrzymali dawkę początkową budezonidu (2 mg) lub placebo, a następnie dawkę budezonidu 1 mg lub placebo co 12 godzin. Według analiz statystycznych budezonid istotnie poprawiał wyniki oceny objawów kraciuchu po 12 i 24 godzinach, a także po 2 godzinach u pacjentów z początkową oceną objawów kraciuchu powyżej 3 punktów. Czas hospitalizacji skrócono również o 33%.

Skuteczność stosowania u dzieci z umiarkowanym i ciężkim kraciuchem

W ramach randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo badania porównano skuteczność budezonidu i placebo w leczeniu kraciuchu u 83 niemowląt i dzieci (w wieku od 6 miesięcy do 8 lat), które zostały hospitalizowane z klinicznym rozpoznaniem kraciuchu. Pacjenci otrzymywali budezonid w dawce 2 mg lub placebo co 12 godzin przez nie więcej niż 36 godzin lub do czasu wypisania z szpitala. Ogólną ocenę objawów kraciuchu przeprowadzano po 0, 2, 6, 12, 24, 36 i 48 godzinach od podania dawki początkowej. Po 2 godzinach pacjenci z grup budezonidu i placebo wykazali podobną poprawę oceny objawów kraciuchu; różnica nie była istotna statystycznie. Po 6 godzinach ocena objawów kraciuchu w grupie budezonidu istotnie poprawiła się w porównaniu z grupą placebo; poprawę tę zaobserwowano również po 12 i 24 godzinach.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Biodostępność systemowa budezonidu po jego stosowaniu w postaci zawiesiny do rozpylenia za pomocą nebulizera strumieniowego wynosi około 15% dawki nominalnej i 40–70% dawki dostarczonej pacjentowi. Niewielka część tej ilości wynika z wchłaniania leku, który został przełknięty. Maksymalne stężenie we krwi osoczowej osiągane jest około 10–30 minut po rozpoczęciu rozpylania i wynosi około 4 nmol/l po podaniu dawki 2 mg.

Rozkład

Objętość rozkładu budezonidu wynosi około 3 l/kg. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi średnio 85–90%.

Metabolizm

Budezonid podlega znacznemu (≈90%) metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie do metabolitów o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów, 6β-hydroksybudezonidu i 16α-hydroksyprednizolonu, wynosi mniej niż 1% aktywności budezonidu. Metabolizm budezonidu odbywa się głównie przy udziale CYP3A4, należącego do podrodziny cytochromu P450.

Wydalanie

Metabolity budezonidu wydalane są głównie z moczem w formie niezmienionej lub skoniugowanej. Niezmieniony budezonid w moczu nie występuje. U zdrowych dorosłych ochotników klirens systemowy budezonidu jest wysoki (około 1,2 l/min), a końcowy okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi średnio 2–3 godziny.

Linowość

Kinetyka budezonidu jest proporcjonalna do dawki w zakresie klinicznie istotnych dawek.

W badaniu, w którym pacjenci otrzymywali 100 mg ketokonazolu dwa razy dziennie jednocześnie z jednorazową dawką doustną budezonidu 10 mg, stężenia budezonidu w osoczu wzrosły średnio 7,8-krotnie. Brak danych dotyczących interakcji tego typu przy stosowaniu budezonidu inhalacyjnego, jednakże należy się spodziewać istotnego wzrostu stężenia substancji we krwi osoczowej.

Dzieci

U dzieci w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową klirens systemowy budezonidu wynosi około 0,5 l/min. Klirens u dzieci (na 1 kg masy ciała) jest o około 50% wyższy niż u dorosłych. Okres półtrwania końcowego budezonidu u dzieci z astmą oskrzelową po inhalacji wynosi około 2,3 godziny. Podobny wskaźnik obserwuje się u zdrowych ochotników. Po zastosowaniu budezonidu za pomocą nebulizera strumieniowego biodostępność systemowa budezonidu u dzieci z astmą oskrzelową w wieku 4–6 lat wynosi około 6% dawki nominalnej i 26% dawki dostarczonej pacjentowi. Biodostępność systemowa u dzieci jest około dwukrotnie niższa niż u dorosłych.

U dzieci w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową maksymalne stężenie we krwi osoczowej osiągane jest w ciągu 20 minut od rozpoczęcia rozpylania i wynosi około 2,4 nmol/l po podaniu jednorazowej dawki 1 mg. Wskaźniki ekspozycji na budezonid (Cmax i AUC) po podaniu jednorazowej dawki 1 mg metodą rozpylania u dzieci w wieku 4–6 lat są porównywalne z tymi wskaźnikami u zdrowych dorosłych ochotników, którzy otrzymali budezonid w tej samej dawce za pomocą tego samego systemu rozpylania.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek zawiera silny, niehalogenowany kortykosteroid – budezonid, wskazany w leczeniu astmy oskrzelowej u pacjentów, u których stosowanie leków do inhalacji przy użyciu kompresowego nebulizera lub w postaci leku w proszku do inhalacji nie jest skuteczne lub nie jest wskazane.

Budezonid-Intelii Neb zaleca się również do stosowania u niemowląt i dzieci chorych na krtaniaka (powikłanie ostrej wirusowej infekcji dróg oddechowych górnych, znane również jako laryngotraheobronchitis lub zapalenie krtani podgłośniowe), które stanowi wskazanie do hospitalizacji.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Metabolizm budezonidu zachodzi głównie przy udziale CYP3A4. Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A, np. itrakonazolem, ketokonazolem, inhibitorami proteazy HIV oraz lekami zawierającymi kobicystat, zwiększa ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Należy unikać połączenia budezonidu z silnymi inhibitorami CYP3A, chyba że korzyści przewyższają zwiększony ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów; jeśli nie można uniknąć stosowania takiego połączenia, należy monitorować stan pacjentów pod kątem wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania budezonidu z lekami przeciwdrożdżycznymi (takimi jak itrakonazol i ketokonazol), odstęp między podaniem tych leków powinien być jak najdłuższy. Można rozważyć zmniejszenie dawki budezonidu.

Ograniczone dane dotyczące podobnej interakcji z wysokimi dawkami inhalacyjnego budezonidu wykazują, że przy współrzeganiu itrakonazolu w dawce 200 mg raz dziennie, podanie inhalacyjnego budezonidu (dawka pojedyncza 1000 μg) prowadzi do istotnego wzrostu stężenia substancji we krwi (średnio 4-krotnie).

U kobiet przyjmujących jednocześnie estrogeny lub hormonalne środki antykoncepcyjne obserwowano wzrost stężenia budezonidu we krwi i nasilenie działania kortykosteroidów, jednak przy stosowaniu budezonidu wraz z niskimi dawkami połączonych doustnych środków antykoncepcyjnych ten efekt nie występował.

Ze względu na możliwe zahamowanie czynności kory nadnerczy, test stymulacji ACTH w celu diagnozowania niedostateczności przysadki może dawać fałszywe wyniki (niskie wartości).

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych pacjentach.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z aktywną lub nieaktywną postacią gruźlicy płuc oraz z grzybiczymi lub wirusowymi infekcjami dróg oddechowych.

Pacjenci niezależni od sterydów. Efekt terapeutyczny osiąga się zazwyczaj w ciągu 10 dni. Pacjentom z nadmierną produkcją wydzieliny śluzowej w oskrzelach można początkowo stosować krótkotrwały (około 2 tygodnie) dodatkowy kurs kortykosteroidów doustnych. Po zakończeniu leczenia doustnego, wystarczającym leczeniem może być stosowanie budezonidu jako monoterapii.

Pacjenci uzależnieni od sterydów. Przejście z kortykosteroidów doustnych na budezonid można rozpocząć, gdy pacjent znajduje się w stosunkowo stabilnej fazie choroby. W takich przypadkach przez około 10 dni Budezonid-Intelii Neb należy stosować w połączeniu z doustnym sterydem w dawce, którą stosowano wcześniej.

Następnie dawkę kortykosteroidów doustnych należy stopniowo zmniejszać (np. o 2,5 mg prednizolonu lub odpowiednika miesięcznie), aż do osiągnięcia najniższej możliwej dawki. W wielu przypadkach możliwe jest całkowite zastąpienie kortykosteroidów doustnych budezonidem.

Podczas przejścia z terapii doustnymi sterydami na budezonid w większości przypadków obserwuje się zmniejszenie działania systemowego kortykosteroidów, co może prowadzić do wystąpienia objawów alergii lub artretyzmu, takich jak katar, egzema czy bóle mięśniowo-stawowe. W przypadku tych stanów należy zastosować odpowiednie leczenie specyficzne. W pojedynczych przypadkach mogą wystąpić objawy takie jak zmęczenie, ból głowy, nudności, wymioty, wskazujące na niedostateczność glukokortykosteroidów systemowych. W takich przypadkach czasem może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki sterydu doustnego.

Podobnie jak w przypadku innych form terapii inhalacyjnej, może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli, towarzyszący nasileniu świstów oddechowych bezpośrednio po procedurze. Jeśli do tego dojdzie, leczenie budezonidem inhalacyjnym należy natychmiast przerwać, ocenić stan pacjenta i, jeśli to konieczne, rozpocząć terapię alternatywną.

U pacjentów, u których była konieczna natychmiastowa terapia kortykosteroidami w wysokich dawkach lub długotrwałe leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi w najwyższej zalecanej dawce, istnieje również ryzyko rozwoju zaburzeń czynności nadnerczy. U tych pacjentów w przypadku silnego stresu mogą wystąpić objawy niedostateczności nadnerczy. W sytuacjach stresowych lub w okresie planowanego zabiegu chirurgicznego można rozważyć dodatkową terapię systemową kortykosteroidami.

Podczas stosowania każdego kortykosteroidu inhalacyjnego mogą wystąpić efekty systemowe, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek przez dłuższy okres czasu. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich efektów jest znacznie mniejsze przy stosowaniu kortykosteroidów inhalacyjnych niż doustnych. Możliwe efekty systemowe obejmują zespół Cushinga, cechy kushingoide, ucisk czynności nadnerczy, opóźnienie tempa wzrostu u dzieci i nastolatków, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćmę i jaskrę, rzadziej – różne zaburzenia psychiczne i zachowania, w tym nadmierną aktywność psychomotoryczną, zaburzenia snu, lęk, depresję lub objawy agresji (szczególnie u dzieci). Dlatego ważne jest dopasowanie dawki kortykosteroidów inhalacyjnych do najniższej skutecznej dawki, przy której zachowuje się skuteczną kontrolę astmy oskrzelowej.

Budezonid nie jest przeznaczony do szybkiego łagodzenia ostrych epizodów astmy oskrzelowej, które wymagają stosowania inhalacyjnych leków rozszerzających oskrzela o krótkim działaniu. Jeśli u pacjenta leczenie lekami rozszerzającymi oskrzela o krótkim działaniu jest nieskuteczne lub jeśli wymagają one większej liczby inhalacji niż zwykle, konieczne jest interwencja medyczna. W takiej sytuacji należy rozważyć wzmocnienie standardowego leczenia, np. poprzez zwiększenie dawki budezonidu inhalacyjnego, dodanie beta-agonisty o długim działaniu lub zastosowanie kursu kortykosteroidów doustnych.

Obniżenie funkcji wątroby może wpływać na wydalanie glukokortykosteroidów z organizmu, ponieważ zmniejsza się szybkość ich eliminacji i zwiększa ekspozycję systemową. Należy pamiętać o możliwym rozwoju działań niepożądanych.

Jednakże klirens osoczowy po podaniu dożylnym budezonidu był taki sam u pacjentów z marskością wątroby i u zdrowych ochotników. Po doustnym przyjęciu, biodostępność systemowa budezonidu wzrastała w wyniku pogorszenia funkcji wątroby, z powodu zmniejszenia metabolizmu przedsystemowego. Kliniczne znaczenie tych zmian dla leczenia budezonidem nie zostało ostatecznie ustalone, ponieważ brakuje danych dotyczących budezonidu inhalacyjnego, ale można oczekiwać zwiększenia stężenia leku w osoczu krwi, a tym samym zwiększenia ryzyka systemowych reakcji niepożądanych.

Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A, np. z itrakonazolem, ketokonazolem, inhibitorami proteazy HIV oraz lekami zawierającymi kobicystat, zwiększa ryzyko systemowych działań niepożądanych kortykosteroidów. Takiej kombinacji należy unikać, chyba że korzyści przewyższają zwiększony ryzyko; jeśli nie można uniknąć stosowania takiej kombinacji, stan pacjentów należy kontrolować pod kątem wystąpienia systemowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów. Ma to ograniczone znaczenie kliniczne przy krótkotrwałym (1-2 tygodnie) leczeniu itrakonazolem lub ketokonazolem, lub innymi silnymi inhibitorami CYP3A, ale należy to uwzględnić podczas długotrwałego leczenia. Należy również rozważyć możliwość zmniejszenia dawki budezonidu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Kamerę nebulizera oraz końcówkę lub maskę oddechową należy przemywać po każdym użyciu gorącą wodą z łagodnym środkiem myjącym. Należy dokładnie przepłukać i wysuszyć kamerę nebulizera, podłączając ją do kompresora lub zasysacza powietrza.

Podczas leczenia kortykosteroidami inhalacyjnymi może rozwijać się kandydoza jamy ustnej. Ta infekcja może wymagać stosowania odpowiednich leków przeciwgrzybiczych, a u niektórych pacjentów może być konieczne przerwanie leczenia (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pneumonia u pacjentów z POChP

U pacjentów z POChP, którzy otrzymują kortykosteroidy inhalacyjne, obserwowano zwiększoną częstość występowania zapalenia płuc, w tym przypadków wymagających hospitalizacji.

Istnieją dowody na zwiększone ryzyko zapalenia płuc przy zwiększaniu dawki kortykosteroidu, ale nie zostało to ostatecznie wykazane w żadnym z badań.

Brakuje pełnych klinicznych dowodów na różnice wewnątrzklasowe dotyczące wielkości ryzyka rozwoju zapalenia płuc dla leków kortykosteroidowych inhalacyjnych.

Lekarze powinni zachować czujność wobec możliwego rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP, ponieważ objawy kliniczne tych infekcji pokrywają się z objawami zaostrzeń POChP.

Czynniki ryzyka rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP obejmują palenie tytoniu, wiek starszy, niski wskaźnik masy ciała (BMI) oraz ciężki przebieg POChP.

Zaburzenia wzroku

Podczas stosowania kortykosteroidów systemowych i miejscowych możliwe są zaburzenia wzroku. W przypadku wystąpienia u pacjenta takich objawów jak rozmycie wzroku lub innych zaburzeń widzenia, należy skonsultować się z okulistą w celu oceny możliwych przyczyn, wśród których mogą występować zaćma, jaskra lub rzadsze choroby, takie jak środkowe serozne zapalenie siatkówki (CSCR), o których donoszono po stosowaniu systemowym lub miejscowym kortykosteroidów.

Dzieci

Wpływ na wzrost

U dzieci otrzymujących długotrwałe leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi zaleca się regularny monitoring wzrostu. Jeśli wzrost zwalnia, terapię należy przejrzeć w celu zmniejszenia dawki kortykosteroidu inhalacyjnego do najniższej możliwej dawki, przy której zachowuje się skuteczną kontrolę astmy oskrzelowej. Korzyści z terapii kortykosteroidami należy dokładnie porównać z możliwym ryzykiem ucisku wzrostu. Ponadto ważne jest skierowanie pacjenta na konsultację do pediatry płuca.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Wyniki dużego badania epidemiologicznego prospektywnego oraz doświadczenie międzynarodowego stosowania leku w okresie pozarejestracyjnym wskazują, że leczenie budezonidem inhalacyjnym w okresie ciąży nie prowadziło do niepożądanych skutków dla zdrowia płodu/noworodka.

Badania na zwierzętach wykazały, że glukokortykosteroidy mogą powodować zaburzenia rozwoju. Jednakże te dane nie są uważane za istotne dla człowieka przy stosowaniu zalecanych dawek, ale terapię budezonidem inhalacyjnym należy regularnie przeglądać i stosować lek w najniższej skutecznej dawce. Dla płodu, jak i dla ciężarnej, ważne jest, aby w okresie ciąży zapewniono odpowiednie leczenie astmy oskrzelowej. Jak przy stosowaniu innych leków w okresie ciąży, korzyści z zastosowania budezonidu dla ciężarnej należy porównać z ryzykiem dla płodu.

Kortykosteroidom inhalacyjnym należy nadawać pierwszeństwo przed kortykosteroidami doustnymi ze względu na mniejszą wyraźność efektów systemowych przy stosowaniu dawek niezbędnych do osiągnięcia takiej samej odpowiedzi ze strony układu oddechowego.

Karmienie piersią

Budezonid przenika do mleka matki. Jednak przy stosowaniu dawek terapeutycznych budezonidu nie przewiduje się żadnego wpływu na dziecko karmione piersią. Budezonid-Intelii Neb można stosować w okresie karmienia piersią.

Utrzymanie leczenia budezonidem inhalacyjnym (200 lub 400 µg dwa razy dziennie) u kobiet z astmą oskrzelową karmiących piersią prowadzi jedynie do nieznacznej ekspozycji systemowej budezonidu u niemowląt karmionych piersią.

W badaniu farmakokinetycznym obliczono, że dobowe dawki u niemowlęcia wynosiły 0,3% dawki dziennych matki dla obu dawek, a średnie stężenie w osoczu krwi u niemowląt karmionych piersią szacuje się na poziomie jednej sześciusetnej stężenia obserwowanego w osoczu krwi matki, przy założeniu pełnej biodostępności doustnej u dziecka. Stężenie budezonidu we wszystkich próbkach osocza krwi niemowląt było niższe niż granica oznaczalności.

Biorąc pod uwagę informacje o budezonidzie do inhalacji oraz fakt, że budezonid wykazuje liniowe właściwości FK w zakresie dawkowania terapeutycznego po podaniu donosowym, inhalacyjnym, doustnym lub doodbytniczym, oczekuje się, że ekspozycja budezonidu u niemowląt karmionych piersią przy stosowaniu dawek terapeutycznych będzie niska.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych urządzeń.

Budezonid nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawkowanie leku Budezonid-Intelii Neb należy dostosować indywidualnie do potrzeb pacjenta.

Schematy dawkowania

Dawka podawana pacjentowi zależy od używanego urządzenia do inhalacji. Czas aerosolizacji oraz dawka dostarczona do układu oddechowego zależą od szybkości przepływu, objętości komory nebulizera oraz objętości wypełnienia. Prędkość przepływu powietrza przez urządzenie stosowane do nebulizacji powinna wynosić 6–8 litrów na minutę. Odpowiednia objętość wypełnienia dla większości nebulizerów to 2–4 ml. Dawkę należy zmniejszyć do minimum niezbędnego do utrzymania odpowiedniej kontroli astmy oskrzelowej. Najwyższą dawkę (2 mg na dobę) dzieciom do 12. roku życia należy stosować wyłącznie w przypadku ciężkiego przebiegu astmy i przez ograniczony czas.

Astma oskrzelowa

Początek terapii

Na początku leczenia, w okresie zaostrzeń astmy oskrzelowej oraz podczas zmniejszania lub przerywania doustnego stosowania glikokortykosteroidów zalecana dawka wynosi:

dorośli (w tym pacjenci w podeszłym wieku): zwykle 1–2 mg dwa razy na dobę. W bardzo ciężkich przypadkach dawkę można dalej zwiększyć;

dzieci w wieku od 12. roku życia: dawkowanie takie samo jak u dorosłych;

dzieci w wieku od 6. miesiąca do 12. roku życia: 0,5–1 mg dwa razy na dobę.

Terapia utrzymująca

Dawkę utrzymującą należy dobrać indywidualnie i powinna ona być najniższą dawką, przy której pacjent nie doświadcza objawów choroby.

Dorośli (w tym pacjenci w podeszłym wieku) oraz dzieci w wieku od 12. roku życia: 0,5–1 mg dwa razy na dobę.

Dzieci w wieku od 6. miesiąca do 12. roku życia: 0,25–0,5 mg dwa razy na dobę.

Pacjenci stosujący doustne glikokortykosteroidy jako terapię utrzymującą

Budezonid-Intelii Neb umożliwia odstawienie lub znaczne zmniejszenie dawki doustnych glikokortykosteroidów przy zachowaniu kontroli astmy oskrzelowej. Aby rozpocząć przejście z doustnych steroidów, pacjent powinien znajdować się w stosunkowo stabilnym stanie. Przez około 10 dni należy stosować wysoką dawkę budezonidu w postaci nebulizatu w połączeniu z dawką doustnego steroidu, którą stosowano wcześniej. Następnie dawkę doustnych steroidów należy stopniowo zmniejszać do najniższego możliwego poziomu, np. o 2,5 mg prednizolonu lub jego równoważnika miesięcznie. Stosowanie doustnego steroidu można często całkowicie odstawić, zastępując go lekiem Budezonid-Intelii Neb. Szczegółowe informacje na temat odstawiania doustnych glikokortykosteroidów znajdują się w punkcie „Szczególne środki ostrożności”.

Podział dawki oraz mieszanie z innymi lekami

Lek można mieszać z 0,9 % roztworem fizjologicznym oraz z roztworami do inhalacji zawierającymi terbutalina, salbutamol, fenoterol, acetylocysteina, chromoglikan sodu lub bromek ipratropium. Mieszaninę należy zużyć w ciągu 30 minut.

Tabela 1

ZALECENIA DOTYCZĄCE DAWKOWANIA

Pacjentom, u których zalecane jest wzmocnienie działania terapeutycznego, szczególnie tym bez dużych ilości śluzu w drogach oddechowych, zaleca się zwiększenie dawki budezonidu zamiast leczenia kombinowanego kortykosteroidami doustnymi, co wiąże się z mniejszym ryzykiem wystąpienia skutków ubocznych o działaniu ogólnoustrojowym.

Zapalenie krtani (krup)

Dzieciom i niemowlętom chorym na krup zalecana dawka wynosi 2 mg rozpylonego budezonidu. Dawkę tę należy podać jednorazowo lub podzielić na dwie dawki po 1 mg z odstępem 30 minut. Podawanie leku można powtarzać co 12 godzin, maksymalnie do 36 godzin lub do uzyskania poprawy klinicznej.

Sposób stosowania

Preparat Budezonid-Intelii Neb stosować wyłącznie za pomocą odpowiednich nebulizatorów.

Instrukcja dotycząca prawidłowego użytkowania leku

Należy odłączyć pojemnik od paska, delikatnie wstrząsnąć i otworzyć, złamać uchwyt końcówki. Zawartość pojemnika należy ostrożnie wycisnąć do komory nebulizatora. Pusty pojemnik wyrzucić, a komorę nebulizatora przykryć pokrywką.

Budezonid-Intelii Neb należy podawać za pomocą nebulizatora strumieniowego z końcówką lub odpowiednią maską oddechową. Nebulizator należy podłączyć do kompresora powietrza zapewniającego odpowiedni przepływ powietrza (6–8 l/min), a objętość napełnienia powinna wynosić 2–4 ml.

Uwaga. Ważne, aby pacjent:

• dokładnie zapoznał się z instrukcją stosowania zamieszczoną w ulotce dołączanej do opakowania każdego nebulizatora;
• był świadomy, że nebulizatory ultradźwiękowe nie nadają się do podawania Budezonid-Intelii Neb i nie powinny być stosowane;
• został poinformowany o możliwości mieszania Budezonid-Intelii Neb z 0,9 % roztworem fizjologicznym oraz z roztworami do inhalacji zawierającymi terbutamol, salbutamol, fenoterol, acetylocysteinę, kromoglikan sodu i bromek ipratropium, a także o konieczności użycia mieszaniny w ciągu 30 minut;
• przepłukiwał jamę ustną wodą po inhalacji przepisanej dawki, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia kandydozy gardła i jamy ustnej;
• mył wodą skórę twarzy po użyciu maski oddechowej, aby zapobiec podrażnieniu skóry;
• odpowiednio czyścił i przechowywał nebulizator zgodnie z instrukcjami producenta.

Dzieci.

Budezonid-Intelii Neb stosować dzieciom zgodnie z wskazaniami (patrz sekcje „Wskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Preparat Budezonid-Intelii Neb zawiera 0,1 mg/ml edetynu disodowego, które jak wykazano, może powodować zwężenie oskrzeli, jeśli jego stężenie przekroczy 1,2 mg/ml. Ostra przedawkowanie budezonidu, nawet przy stosowaniu nadmiernych dawek, najprawdopodobniej nie będzie stanowić klinicznie istotnego problemu.

Efekty niepożądane.

Do oceny częstości występowania niepożądanych skutków stosowano następujące definicje: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); rzadko (od ≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

Tabela 2

Efekty niepożądane sklasyfikowane według klas układów narządów i częstości występowania

* patrz poniżej opis poszczególnych działań niepożądanych; podrażnienie skóry twarzy

** patrz poniżej sekcja „Dzieci”

*** na podstawie częstości zarejestrowanej podczas badań klinicznych

**** rzadko u dzieci.

Czasami podczas stosowania glikokortykosteroidów do inhalacji mogą wystąpić objawy lub objawy skutków ubocznych glikokortykosteroidów systemowych, co najprawdopodobniej zależy od dawki, czasu ekspozycji, współistniejącej i poprzedniej ekspozycji na kortykosteroidy oraz indywidualnej wrażliwości (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Kandydoza gardła i jamy ustnej pojawia się w wyniku osadzania się leku. Pacjenta należy poinstruować o konieczności płukania jamy ustnej wodą po każdej inhalacji dawki utrzymującej, aby zminimalizować to ryzyko.

Tak jak w przypadku każdej innej terapii inhalacyjnej, bardzo rzadko może wystąpić rozwój paradoksalnego skurczu oskrzeli (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Czasami, gdy stosowano nebulizator z maską oddechową, zgłaszano reakcję nadwrażliwości w postaci podrażnienia skóry twarzy. Aby zapobiec podrażnieniu, po zastosowaniu maski należy umyć twarz.

W badaniach z udziałem placebo nieczęsto zgłaszano zaćmę w grupie placebo.

W połączonych badaniach klinicznych 13119 pacjentów otrzymywało budesonid do inhalacji, a 7278 pacjentów – placebo. Częstość niepokoju wynosiła 0,52% przy stosowaniu budesonidu do inhalacji i 0,63% przy stosowaniu placebo; częstość depresji wynosiła 0,67% przy stosowaniu budesonidu do inhalacji i 1,15% przy stosowaniu placebo.

Dzieci

Z uwagi na ryzyko opóźnienia wzrostu u dzieci należy kontrolować wzrost u tych pacjentów, jak opisano w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Po otwarciu koperty zawartość pojemników należy wykorzystać w ciągu 3 miesięcy. Po upływie tego okresu pozostałe leki należy zutylizować. Zawartość otwartego pojemnika należy zastosować w ciągu 12 godzin. Po upływie tego okresu pozostałe leki należy zutylizować.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu zabezpieczonym przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać pojemniki w kopercie w celu ochrony przed działaniem światła.

Opakowanie.

Po 2 ml w pojemniku jednodawkowym; po 5 pojemników w kopercie z folii aluminiowej; po 4 koperty w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

GENETIK S.P.A.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

KONTRADA KANFORA, FISANO, 84084, Włochy