Budezonid-Intel
Ukraina
Spis treści
INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku Budezonid-Intel (Budesonid-Intel)
SkÅ ad:
substancja czynna: budesonid;
1 dawka zawiera 50 Î g lub 200 Î g mikronizowanego budesonidu;
substancje pomocnicze: kwas oleinowy, etanol bezwodny, 1,1,1,2-tetrafluoroetan (HFA-134a).
PostaÄ leku. Inhalacja pod ciÅ niÄ niem, zawiesina.
GÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne:
w chwili wprowadzenia do obrotu: w dawce 50 Î g/dawka: zawiesina biaÅ a;
w dawce 200 Î g/dawka: zawiesina biaÅ a o typowym zapachu i smaku.
W okresie waÅ ciwoÅ ci: dla obu dawek: zawiesina biaÅ a.
Grupa farmakoterapeutyczna.
Leki do inhalacji stosowane w leczeniu chorób obturacyjnych dróg oddechowych. GŠukozortykosteroidy. Kod ATC: R03B A02.
Właściwości farmakodynamiczne.
Farmakodynamika. Budezonid to syntetyczny glikokortykosteroid o działaniu miejscowym, stosowany w leczeniu chorób alergicznych i zapalnych dróg oddechowych. Wykazuje niewielką aktywność mineralokortykosteroidową. Należy do leków o przedłużonym działaniu, umożliwiających jednorazowe dawkowanie. Budezonid charakteryzuje się działaniem przeciwzapalnym lokalnym, wynikającym z wysokiej lipofilowości oraz zdolności przenikania do wnętrza komórek i wiązania się z receptorami glikokortykosteroidowymi. Mechanizm działania budezonidu polega na tworzeniu kompleksów z cytoplazmatycznymi receptorami glikokortykosteroidowymi. Kompleksy hormon-receptor przenikają do jąder komórek docelowych (eozynofili, neutrofili, limfocytów), wiążą się z DNA i aktywują geny odpowiedzialne za produkcję lipokortyny. Lipokortyna jest inhibitorem fosfolipazy A2 – enzymu hamującego syntezę mediatorów zapalenia: histaminy, leukotrienów, cytokin.
W tkankach dróg oddechowych budezonid tworzy koniugaty z esterami kwasów tłuszczowych, które gromadzą się w komórkach. Gdy stężenie budezonidu w komórkach maleje, estery kwasów tłuszczowych ulegają rozkładowi pod wpływem lipazy. Uwolniony budezonid może tworzyć kompleksy hormon-receptor, które warunkują rozwój działania przeciwzapalnego leku. Zdolność budezonidu do tworzenia koniugatów z kwasami tłuszczowymi wyjaśnia mechanizm miejscowego działania przeciwzapalnego typu opóźnionego oraz wysoki poziom skuteczności terapeutycznej leku.
Lek ten wykazuje większą powinowactwo do receptorów glikokortykosteroidowych oskrzeli w porównaniu do propionianu beklometazonu, co odpowiada za wyższą miejscową aktywność przeciwzapalną i przeciwalergiczną. Znaczna poprawa parametrów czynności oddechowej zewnętrznej stwierdzana jest po kilku dniach (7–10 dni) od rozpoczęcia leczenia. Budezonid nie wpływa na mięśnie gładkie oskrzeli. Lek zmniejsza hiperreaktywność oskrzeli, hamuje wczesną fazę reakcji alergicznej (po dłuższym stosowaniu) oraz późną fazę reakcji, zapobiegając w ten sposób napadom astmy. Budezonid zmniejsza również oskrzelowe skurcze wywołane wysiłkiem fizycznym, zimnym powietrzem lub tlenkiem siarki.
Farmakokinetyka. Lek jest szybko wchłaniany po zastosowaniu inhalacyjnym. 34 % zastosowanej dawki osadza się w płucach. Całkowita dostępność systemowa wynosi 39 % podanej dawki. Maksymalne stężenia budezonidu w osoczu osiągane są 30 minut po inhalacji. Objętość rozłożenia wynosi około 2–3 l/kg. Metabolizm większości budezonidu (około 90 %) zachodzi w wątrobie przy udziale enzymu CYP3A4, w wyniku czego powstają metabolity o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów – 6-beta-hydroksybudezonidu i 16-alfa-hydroksybudezonidu – wynosi mniej niż 1 % w porównaniu do substancji czynnej. Około 90 % przyjętej dawki ulega inaktywacji już podczas pierwszego przejścia przez wątrobę. Metabolizm w płucach jest niewielki. U dorosłych średni okres półwydalenia leku z osocza wynosi 2 godziny, u dzieci – 1,5 godziny. Wiązanie budezonidu z białkami osocza krwi waha się od 85 do 90 %. Lek wydalany jest z moczem (70 %) i z żółcią. Ponieważ główne działanie budezonidu zachodzi w drogach oddechowych, nie ma danych na temat związku między stężeniem leku w osoczu a skutecznością jego działania.
Właściwości kliniczne.
Wskazania.
Asthma oskrzelowe.
Przeciwwskazania.
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku.
Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.
Metabolizm budezonidu zachodzi głównie przy udziale CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu, np. ketokonazol oraz itrakonazol, mogą zwiększać ekspozycję systemową na budezonid (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Właściwości farmakokinetyczne”). Ze względu na brak danych dotyczących dawkowania zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków. Jeśli jest to niemożliwe, należy zachować jak najdłuższy przedział czasu między podaniem tych leków. Należy również rozważyć możliwość zmniejszenia dawki budezonidu. Istnieje prawdopodobieństwo, że inne silne inhibitory CYP3A4 również mogą znacząco zwiększać stężenie budezonidu w osoczu.
Ograniczone dane dotyczące podobnej interakcji z wysokimi dawkami inhalacyjnego budezonidu wykazują, że przy jednoczesnym stosowaniu itrakonazolu w dawce 200 mg raz dziennie, podanie inhalacyjnego budezonidu (dawka pojedyncza 1000 µg) prowadzi do znaczącego wzrostu stężenia substancji we krwi (średnio 4-krotnie).
U kobiet przyjmujących jednocześnie estrogeny lub hormonalne środki antykoncepcyjne obserwowano zwiększenie stężenia budezonidu we krwi oraz nasilenie działania kortykosteroidów, jednak przy stosowaniu budezonidu w połączeniu z niskimi dawkami połączonych doustnych środków antykoncepcyjnych ten efekt nie występował.
Cymetydyna wykazuje słabo wyrażony wpływ hamujący na wątrobowy metabolizm budezonidu, jednak zjawisko to nie ma znaczenia klinicznego.
Ze względu na możliwą supresję czynności kory nadnerczy test stymulacyjny ACTH (hormonu adrenokortykotropowego) służący do rozpoznania niedostateczności przysadki może dawać wyniki fałszywie ujemne (niskie wartości).
Dzieci
Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.
Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.
Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z aktywną lub nieaktywną postacią gruźlicy płuc oraz z grzybiczymi lub wirusowymi infekcjami dróg oddechowych.
Pacjenci niezależni od sterydów. Efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 10 dni. Pacjentom z nadmierną produkcją śluzu w oskrzelach można początkowo stosować krótkotrwały (około 2 tygodni) dodatkowy kurs kortykosteroidów doustnych. Po zakończeniu leczenia doustnego, wystarczającym leczeniem może być stosowanie budezonidu jako monoterapii.
Pacjenci uzależnieni od sterydów. Przejście z kortykosteroidów doustnych na budezonid można rozpocząć, gdy pacjent znajduje się w stosunkowo stabilnej fazie choroby. W takich przypadkach budezonid stosuje się przez około 10 dni w połączeniu z doustnym sterydem w dawce, którą stosowano wcześniej.
Następnie dawkę kortykosteroidów doustnych należy stopniowo zmniejszać (np. o 2,5 mg prednizolonu lub odpowiednika miesięcznie), aż do osiągnięcia najniższej możliwej dawki. W wielu przypadkach możliwe jest całkowite zastąpienie kortykosteroidów doustnych budezonidem.
Podczas przejścia z leczenia doustnymi sterydami na budezonid, w większości przypadków obserwuje się zmniejszenie działania systemowego kortykosteroidów, co może prowadzić do wystąpienia objawów alergii lub artretyzmu, takich jak katar, egzema i ból mięśniowo-stawowy. W takich stanach należy zastosować odpowiednie leczenie specyficzne. W pojedynczych przypadkach możliwe są objawy takie jak zmęczenie, ból głowy, nudności, wymioty, wskazujące na niedostateczność glukokortykosteroidów systemowych. W takich przypadkach czasem może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki sterydu doustnego.
Tak jak w przypadku innych form terapii inhalacyjnej, bezpośrednio po podaniu dawki może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji należy ponownie ocenić leczenie i, w razie potrzeby, rozpocząć terapię alternatywną.
U pacjentów, którzy wymagali nagłego leczenia kortykosteroidami w wysokich dawkach lub długotrwałej terapii inhalacyjnymi kortykosteroidami w najwyższej zalecanej dawce, istnieje również ryzyko zaburzeń czynności nadnerczy. U tych pacjentów w przypadku silnego stresu mogą wystąpić objawy niedostateczności nadnerczy. W sytuacjach stresowych lub w okresie planowanej operacji chirurgicznej można rozważyć dodatkowe leczenie systemowymi kortykosteroidami.
Podczas stosowania dowolnego inhalacyjnego kortykosteroidu mogą wystąpić efekty systemowe, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich efektów jest znacznie mniejsze przy stosowaniu inhalacyjnych kortykosteroidów niż doustnych. Możliwe efekty systemowe obejmują zespół Cushinga, cechy kushingoidowe, ucisk czynności nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćmę i jaskrę, rzadziej – zaburzenia psychiczne i behawioralne, w tym nadmierną aktywność psychomotoryczną, zaburzenia snu, niepokój, depresję lub objawy agresji (szczególnie u dzieci). Dlatego dawkę inhalacyjnych kortykosteroidów należy dobierać indywidualnie do najniższej skutecznej dawki, przy której zachowuje się skuteczna kontrola astmy oskrzelowej.
Budezonid nie jest przeznaczony do szybkiego łagodzenia ostrych epizodów astmy oskrzelowej, wymagających stosowania krótkodziałających leków rozszerzających oskrzela. Jeśli u pacjenta leczenie krótkodziałającymi lekami rozszerzającymi oskrzela jest nieskuteczne lub wymaga on większej liczby inhalacji niż zwykle, konieczne jest interwencja medyczna. W takiej sytuacji należy rozważyć wzmocnienie standardowej terapii, np. poprzez zwiększenie dawki inhalowanego budezonidu, dodanie długo działającego agonisty β lub zastosowanie kursu doustnych glukokortykosteroidów.
Obniżenie czynności wątroby może wpływać na wydalanie glukokortykosteroidów z organizmu, ponieważ zmniejsza się szybkość ich eliminacji i zwiększa się ekspozycja systemowa. Należy uwzględnić możliwość wystąpienia działań niepożądanych.
U pacjentów stosujących wysokie dawki nagłej terapii kortykosteroidami lub leczonych długotrwałe maksymalną zalecaną dawką inhalacyjnych kortykosteroidów może zwiększać się ryzyko zaburzeń czynności nadnerczy. U takich pacjentów w przypadku silnego stresu mogą wystąpić objawy niedostateczności nadnerczy. Należy rozważyć konieczność dodatkowego stosowania systemowych kortykosteroidów w okresach stresu lub przed planowaną operacją. Pacjenci ci powinni być poinstruowani o konieczności noszenia karty informującej, że mogą wymagać sterydów. Leczenia dodatkowymi systemowymi sterydami ani lekiem Budezonid-Intel nie należy przerywać nagle.
Jednakże klirens osoczowy po wstrzyknięciu dożylnej budezonidu był taki sam u pacjentów z marskością wątroby i u zdrowych ochotników. Po podaniu doustnym biodostępność systemowa budezonidu wzrastała wskutek pogorszenia się czynności wątroby, z powodu zmniejszenia metabolizmu presystemowego. Kliniczne znaczenie tych zmian w leczeniu budezonidem nie zostało ostatecznie ustalone, ponieważ brakuje danych dotyczących leku inhalacyjnego, jednak można oczekiwać zwiększenia stężenia w osoczu, a tym samym zwiększenia ryzyka systemowych działań niepożądanych.
Wiadomo, że doustne stosowanie ketokonazolu i itrakonazolu (znanych inhibitorów aktywności CYP3A4 w wątrobie i nabłonku jelita) powoduje wzrost ekspozycji systemowej na budezonid. Należy unikać jednoczesnego leczenia ketokonazolem, itrakonazolem, inhibitorami proteazy HIV lub innymi silnymi inhibitorami CYP3A4. Jeśli jest to niemożliwe, odstęp między podawaniem tych leków powinien być jak najdłuższy. Należy również rozważyć możliwość zmniejszenia dawki budezonidu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
Podczas leczenia inhalacyjnymi kortykosteroidami może rozwijać się kandydoza jamy ustnej. Ta infekcja może wymagać stosowania odpowiednich leków przeciwgrzybiczych, a u niektórych pacjentów może być konieczne przerwanie leczenia (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki”).
Pacjentom stosującym inhalacyjne sterydy należy płukać jamę ustną wodą po każdym podaniu dawki, ze względu na ryzyko zakażenia grzybicą części ustnej gardła.
Ostrzeżenie: stosowanie budezonidu przez sportowców może skutkować pozytywnym wynikiem testu na doping.
Dzieci
Wpływ na wzrost
U dzieci leczonych długotrwałe inhalacyjnymi kortykosteroidami zaleca się regularne monitorowanie wzrostu. Jeśli wzrost zwalnia, terapię należy przeanalizować ponownie w celu zmniejszenia dawki inhalowanego kortykosteroidu do najniższej możliwej dawki, przy której zachowuje się skuteczną kontrolę astmy oskrzelowej. Korzyści z terapii kortykosteroidami należy dokładnie ważyć w kontekście możliwego ryzyka hamowania wzrostu. Ponadto ważne jest skierowanie pacjenta na konsultację do pediatry-pneumatologa.
Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.
Ciąża
Stosowanie budezonidu w okresie ciąży wymaga dokładnego zważenia korzyści dla kobiety w porównaniu z ryzykiem dla płodu. Inhalacyjne glukokortykosteroidy należy preferować nad doustnymi glukokortykosteroidami ze względu na mniejsze działanie systemowe przy dawkach koniecznych do osiągnięcia takiego samego efektu w układzie oddechowym.
Okres karmienia piersią
Budezonid przenika do mleka matki. Jednak przy stosowaniu dawek terapeutycznych budezonidu nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlę karmione piersią. Budezonid można stosować w okresie karmienia piersią.
Leczenie wspomagające inhalowanym budezonidem (200 lub 400 µg dwa razy dziennie) u kobiet z astmą oskrzelową karmiących piersią prowadzi jedynie do nieznacznej ekspozycji systemowej budezonidu u niemowląt karmionych piersią.
Biorąc pod uwagę dostępne informacje o budezonidzie do inhalacji oraz fakt, że budezonid wykazuje liniowe właściwości farmakokinetyczne w zakresie dawek terapeutycznych po podaniu do nosa, inhalacyjnie, doustnie lub doodbytniczo, oczekuje się, że ekspozycja na budezonid u niemowląt karmionych piersią będzie niska przy stosowaniu dawek terapeutycznych.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.
Budezonid nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami.
Sposób stosowania i dawki.
Stosuje się wyłącznie w postaci inhalacji.
Dzieci w wieku od 5 do 12 lat: 200–800 µg dziennie, w 2–4 dawkach.
Dorośli (w tym pacjenci w wieku starszym) oraz dzieci w wieku od 12 lat: 200–1600 µg dziennie, w 2–4 dawkach.
Po osiągnięciu pożądanego efektu klinicznego dawkę поддерживаjącą należy stopniowo zmniejszyć do minimalnej dawki koniecznej do kontroli objawów.
Po każdej inhalacji pacjent powinien przepłukać jamę ustną wodą.
Wskazówki dotyczące prawidłowego użytkowania:
Przed użyciem aerozolu należy sprawdzić termin przydatności leku. Jeżeli inhalator jest nowy lub nie był używany przez kilka dni, należy go dobrze wstrząsnąć i wypuścić jedną dawkę do powietrza, aby upewnić się, że działa poprawnie.
|
|
- Po wdychaniu zatrzymać oddech, aby zapewnić maksymalne przeniknięcie leku.
- W razie potrzeby kontynuować przez kilka sekund i powtórzyć procedurę ponownie (3, 4).
- Po zastosowaniu zamknąć pokrywką.
Plastikowy adapter należy regularnie czyścić. W celu oczyszczenia wyjąć metalowy pojemnik i przemyć adapter ciepłą (nie gorącą) wodą z mydłem.
Dokładnie wypłukać, wysuszyć adapter i złożyć urządzenie. Po złożeniu zamknąć pokrywką.
Dzieci.
Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 5. roku życia.
Przedawkowanie.
Przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek mogą wystąpić takie efekty systemowe glikokortykosteroidów, jak hiperkortycyzm (obrzęki, opuchlizna twarzy) oraz zahamowanie układu podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowego. Dysbalans elektrolitowy powinien zostać usunięty za pomocą stosowania moczopędnych, które nie wpływają na potas, takich jak spironolakton i triamteren.
Efekty uboczne.
Częstotliwość efektów ubocznych przedstawiono poniżej zgodnie z następującymi kryteriami: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); rzadko (od ≥1/1 000 do <1/100); niezwykle rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000).
Choroby zakaźne i pasożytnicze
Często: kandydoza gardła i jamy ustnej.
Rzadko: zapalenie płuc (u pacjentów z POChP (przewlekła obturacyjna choroba płuc)).
Układ odpornościowy
Rzadko: reakcje nadwrażliwości natychmiastowe i opóźnione (w tym wysypka, zapalenie kontaktowe skóry, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna).
Układ hormonalny
Rzadko: objawy i objawy skutków systemowych kortykosteroidów, w tym hamowanie czynności kory nadnerczy i opóźnienie wzrostu*.
Układ nerwowy
Rzadko: nadmierna aktywność psychoruchowa, zaburzenia snu, agresywność, drażliwość, psychoza.
zmiana zachowania (głównie u dzieci).
Nieczęsto: niepokój, depresja.
Układ nerwowy
Nieczęsto: drżenie**.
Oczy
Nieczęsto: zaćma.
Nieznane: jaskra.
Układ oddechowy, płuca i opłucna
Często: kaszel, chrypka, podrażnienie gardła.
Rzadko: dysfonia, skurcz oskrzeli, chrypka***.
Skóra i tkanka podskórna
Rzadko: siniaki.
Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna
Nieznane: skurcze mięśni.
* patrz poniżej sekcja „Dzieci”;
** na podstawie częstości zgłaszanej w badaniach klinicznych;
*** rzadko u dzieci.
Opis poszczególnych efektów ubocznych
Kandydoza gardła i jamy ustnej może wystąpić w wyniku osadzania się leku. Płukanie jamy ustnej wodą po każdym inhalacji minimalizuje to ryzyko.
Tak jak w przypadku każdej terapii inhalacyjnej, bardzo rzadko może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Istnieje zwiększony ryzyko rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z niedawno rozpoznaną POChP rozpoczynających leczenie inhalacyjnymi kortykosteroidami. Jednakże analiza ośmiu połączonych badań klinicznych nie wykazała zwiększonego ryzyka zapalenia płuc. Wyniki pierwszych siedmiu z tych ośmiu badań zostały opublikowane jako oddzielna metaanaliza.
Podczas stosowania inhalacyjnych kortykosteroidów może wystąpić działanie systemowe, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Działanie to jest znacznie mniej prawdopodobne przy leczeniu inhalacyjnym niż przy stosowaniu kortykosteroidów doustnych. Możliwe działanie systemowe obejmuje obniżenie gęstości mineralnej kości. Działanie to prawdopodobnie zależy od dawki, czasu ekspozycji, jednoczesnego i poprzedniego leczenia kortykosteroidami oraz indywidualnej wrażliwości.
Dzieci
Z uwagi na ryzyko opóźnienia wzrostu u dzieci, należy kontrolować wzrost u pacjentów pediatrycznych, zgodnie z opisem w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.
Okres ważności. 2 lata.
Warunki przechowywania.
Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Butla pod ciśnieniem – nie przebijać. Nie wyrzucać do ognia, nawet pustą butlę.
Chronić przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych. Nie przechowywać w pobliżu źródeł ciepła.
Nie zamrażać.
Opakowanie.
Butla aluminiowa o pojemności 200 dawek (10 ml) po 50 µg/dawkę lub 200 µg/dawkę budezonidu każda, z plastikowym adapterem i osłonką w tekturowym pudełku.
Kategoria dystrybucji. Na receptę.
Producent.
LABORATORIO ALDO-UNION, S.L.
Miejsce produkcji i adres działalności.
Baronesa de Malda, 73, 08950 Esplugues de Llobregat, Barcelona, Hiszpania / Baronesa de Malda, 73, 08950 Esplugues de Llobregat, Barсelona, Hiszpania.
Wnioskodawca.
JSC „INTELI GENERICS NORD”.
Adres wnioskodawcy.
ul. Seimyniskiu 3, 09312, Wilno, Litwa / Seimyniskiu 3, 09312, Vilnius, Lithuania.