Brimoftal

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku BRIMOFTAL (BRIMOFTAL)

Skład:

substancja czynna: brimonidyna;

1 ml roztworu zawiera 2 mg bromonidyny tartratu, co odpowiada 1,3 mg brimonidyny;

substancje pomocnicze: chlorek benzalkoniu; alkohol poliwinylowy; chlorek sodu; cytrynian sodu; kwas cytrynowy, monohydrat; kwas solny 1 M; wodorotlenek sodu 1 M; woda oczyszczona.

Postać leku. Kaptki do oczu, roztwór.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, jak woda, bez widocznych cząstek, lekko zielonkawo-żółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Sympatomymetryki do leczenia jaskry.

Kod ATC S01E A05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Brymonidyna – to agonista receptorów α-2-adrenergicznych, tysiąc razy bardziej selektywny wobec receptorów α-2-adrenergicznych niż wobec receptorów α-1-adrenergicznych. Ta selektywność prowadzi do braku midriazy oraz zwężenia mikronaczyń, skojarzonych z ksenotransplantacjami siatkówki u ludzi.

Miejscowe stosowanie bromonidyny tartratu prowadzi do obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego u ludzi przy niewielkim wpływie na układ sercowo-naczyniowy i oddechowy.

Dane kliniczne dotyczące bezpiecznego stosowania leku u pacjentów z astmą oskrzelową są ograniczone.

Ciśnienie wewnątrzgałkowe (CZW) zaczyna obniżać się stosunkowo szybko po podaniu leku, a maksymalne obniżenie obserwuje się po 2 godzinach. Brymonidyna obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe poprzez zmniejszenie wydzielania cieczy wodnistej oraz niewielkie zwiększenie odpływu przez ścieżkę uweosklejalną.

Brymonidyna charakteryzuje się szybkim początkiem działania, z szczytowym hipotensyjnym działaniem okulistycznym obserwowanym 2 godziny po podaniu. W dwóch jednorocznych badaniach brymonidyna obniżała ciśnienie wewnątrzgałkowe (CZW) o średnią wartość około 4–6 mmHg.

Badania fluorofotometryczne przeprowadzone na zwierzętach i ludziach wskazują, że tartrat brymonidyny wykazuje podwójny mechanizm działania. Uważa się, że brymonidyna może obniżać ciśnienie wewnątrzgałkowe (CZW) poprzez zmniejszenie produkcji płynu wewnątrzgałkowego oraz zwiększenie odpływu przez ścieżkę uweosklejalną.

Badania wykazują, że brymonidyna jest skuteczna w połączeniu z lokalnymi blokerami receptora β. Badania krótkoterminowe wskazują również, że brymonidyna wykazuje klinicznie istotny efekt addytywny w połączeniu z travoprostem (6 tygodni) oraz latanoprostem (3 miesiące).

Farmakokinetyka.

Ogólna charakterystyka.

Po zakapaniu 0,2% roztworu leku 2 razy dziennie przez 10 dni stężenie w osoczu było niskie (średnie Cmax wynosiło 0,06 ng/ml). Po wielokrotnym stosowaniu (2 razy dziennie przez 10 dni) obserwowano niewielką akumulację leku we krwi. Pole pod krzywą farmakokinetyczną po 12 godzinach w fazie stacjonarnej (AUC-0–12 godzin) wynosiło 0,31 ng·godz/ml w porównaniu do 0,23 ng·godz/ml po podaniu pierwszej dawki. Po miejscowym zastosowaniu średni okres półwyladowania z krwiogułku wynosił około 3 godziny.

Łączenie brymonidyny z białkami osocza krwi po miejscowym zastosowaniu wynosi około 29%.

Brymonidyna odwracalnie wiąże się z melaniny w tkankach oka in vitro oraz in vivo. Po 2 tygodniach zakapywania do oka stężenie brymonidyny w tęczówce, ciele rzęskowym oraz w tyle okołosiatkówkowo-siatkówkowym było 3–17 razy wyższe niż po jednorazowym podaniu. Nie obserwuje się akumulacji w przypadku braku melaniny. Znaczenie wiązania z melaniną nie jest znane.

Jednakże podczas badania biomikroskopowego oczu u pacjentów, którzy przyjmowali brymonidynę przez rok, nie zaobserwowano istotnych reakcji niepożądanych, a także nie stwierdzono istotnej toksyczności podczas jednorocznego badania bezpieczeństwa wzroku u małp, którym podawano około cztery zalecane dawki tartratu brymonidyny.

Po doustnym podaniu brymonidyna jest dobrze wchłaniana i szybko wydalana. Większość dawki (około 75%) wydala się w postaci metabolitów z moczem w ciągu 5 dni. W moczu nie stwierdza się niezmienionej brymonidyny.

Badania in vitro z wykorzystaniem wątroby zwierząt i ludzi wskazują, że metabolizm jest głównie pośredniczony przez aldehydooxidazę oraz cytochrom P450. Z tego względu główną drogą eliminacji systemowej jest przede wszystkim metabolizm wątrobowy.

Lek metabolizuje się głównie pod wpływem aldehydooxidazy oraz cytochromu P450. W związku z tym eliminacja systemowa odbywa się głównie poprzez pierwszoprzegrzany metabolizm w wątrobie.

Po jednorazowym podaniu leku w dawkach 0,08%, 0,2% oraz 0,5% nie zaobserwowano istotnego odchylenia Cmax osocza krwi oraz AUC w sposób proporcjonalny do dawki.

Osobliwości stosowania u określonych grup pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Po podaniu dawki jednorazowej Cmax osocza krwi, AUC oraz czas półwyladowania brymonidyny u pacjentów w podeszłym wieku (od 65 roku życia) nie różniły się od tych parametrów u pacjentów młodszych. Wskazuje to, że wiek nie wpływa na wchłanianie systemowe leku ani jego eliminację.

Na podstawie danych z badania obejmującego pacjentów w podeszłym wieku, wpływ systemowy brymonidyny był bardzo niski.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Stosować w celu obniżenia podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego u pacjentów z jaskrą otwartego kąta lub podwyższonym ciśnieniem ocznym:

• jako monoterapię, gdy zastosowanie miejscowych leków blokujących receptory beta jest przeciwwskazane;
• w ramach terapii skojarzonej z innymi lekami obniżającymi ciśnienie wewnątrzgałkowe, gdy obniżenie ciśnienia osiągnięte przy zastosowaniu tych leków jest niewystarczające.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na substancje pomocnicze leku.

Jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz lekami przeciwdrgawkowymi oddziałującymi na przekaz norepinefrynowy (np. z trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi i mianseryną).

Okres ciąży lub karmienia piersią.

Noworodki i niemowlęta (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Brimoftal jest przeciwwskazany u pacjentów przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO) oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwdrgawkowe oddziałujące na przekaz norepinefrynowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe i mianseryna) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Chociaż interakcji specyficznych brimonidyny z innymi lekami nie badano, należy uwzględnić możliwość działania addytywnego lub wzmacniania wpływu leku na działanie depresyjne na OUN (alkohol, barbiturany, opioidy, środki uspokajające i środki znieczulające).

Brak danych dotyczących poziomu katecholamin we krwi osoczonej po zastosowaniu brimonidyny. Jednakże brimonidynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wpływające na metabolizm oraz zwiększające stężenie amin we krwi osoczonej (np. chloropromazyna, metylfenidat, rezerpina).

Po zastosowaniu brimonidyny u niektórych pacjentów zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie ciśnienia tętniczego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu brimonidyny i leków obniżających ciśnienie tętnicze oraz/lub glikozydów nasercowych.

Zaleca się obserwację na początku leczenia (lub po zwiększeniu dawki leku) w przypadku terapii skojarzonej z lekami stosowanymi ogólnie (niezależnie od formy leku), które mogą oddziaływać z agonistami alfa-adrenoreceptorów lub wpływać na ich skuteczność (np. agonisty lub antagonisty receptorów adrenergicznych – izoprenalina, prazozyna).

Szczególne wskazania.

Dzieci w wieku od 2 lat, szczególnie w wieku od 2 do 7 lat i/lub o masie ciała poniżej 20 kg, należy leczyć z dużą ostrożnością i pod stałym nadzorem ze względu na wysoką częstość i nasilenie senności.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi, niestabilnymi i niekontrolowanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego.

W niektórych badaniach u niektórych pacjentów obserwowano oczną reakcję alergiczną po zastosowaniu brimonidyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych należy przerwać leczenie brimonidyną.

Donoszono o opóźnionych reakcjach nadwrażliwości ocznej po zastosowaniu brimonidyny, które były związane ze wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP).

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z depresją, niedostatecznością krążenia mózgowego, niedostatecznością wieńcową, zespołem Raynauda, hipotensją ortostatyczną lub zatorowością tromboangiopatyczną.

Ze względu na brak badań wpływu brimonidyny u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek, lek należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów.

Brimoftal zawiera benzalkonium chlorid jako środek konserwujący, który może powodować miejscowe podrażnienie oczu. Należy unikać kontaktu leku z miękkimi soczewkami kontaktowymi. Soczewki kontaktowe należy zdejmować przed zakapanie i ponownie założyć dopiero po 15 minutach od zakapania. Znane są przypadki wybielania miękkich soczewek kontaktowych.

Benzalkonium chlorid może również powodować podrażnienie oczu, szczególnie w przypadku suchości oczu lub patologii rogówki (przedniej przezroczystej części oka). W przypadku odczuwania dyskomfortu, pieczenia lub bólu w oczach po zastosowaniu tego leku należy skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u kobiet w ciąży, dlatego Brimoftal nie powinien być stosowany w czasie ciąży. Nie wiadomo, czy brimonidyna przenika do mleka matki, dlatego lek nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Stosowanie leku Brimoftal może powodować zmęczenie i/lub senność, co może pogorszyć zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z maszynami. Brimoftal może powodować zamglenie i/lub zaburzenia wzroku, co może pogorszyć zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z maszynami, szczególnie w nocy lub przy słabym oświetleniu. Pacjent powinien poczekać, aż objawy te znikną, zanim zacznie prowadzić samochód lub pracować z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Wkropić po 1 kroplę bromonidyny do zaatakowanego oka 2 razy na dobę w równych odstępach czasu (w przybliżeniu co 12 godzin). Korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana.

Tak jak w przypadku stosowania dowolnych kropli do oczu, w celu zmniejszenia możliwej absorpcji systemowej leku zaleca się uciskanie na worek łzowy w kącie wewnętrznym szpary powiekowej przez 1 minutę (okluzyjne uciskanie kropli). Należy to zrobić bezpośrednio po wkropleniu każdej kropli leku. Jeśli przepisano więcej niż jeden rodzaj kropli do oczu, należy je wkraplać w odstępach 5–15 minut.

Stosowanie w zaburzeniach czynności nerek i wątroby

Nie prowadzono badań dotyczących stosowania bromonidyny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Dzieci

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania leku u nastolatków (od 12 do 17 roku życia).

Bromonidyna nie powinna być stosowana u dzieci poniżej 12. roku życia i jest przeciwwskazana u noworodków oraz niemowląt (do 2. roku życia) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”, sekcja „Szczególne środki ostrożności” oraz sekcja „Przedawkowanie”). Wiadomo, że u noworodków mogą wystąpić poważne działania niepożądane po zastosowaniu leku.

Przedawkowanie

Przedawkowanie przy stosowaniu okulistycznym (dorośli)

Wszystkie znane przypadki przedawkowania zostały już wymienione jako działania niepożądane.

Znane są przypadki wystąpienia poważnych działań niepożądanych u dzieci po przypadkowym doustnym zażyciu bromonidyny. Obserwowano u nich następujące objawy: depresja ośrodkowego układu nerwowego (OUN), typowa, krótkotrwała śpiączka lub stan zbliżony do utraty przytomności; osłabienie, senność, hipotensja tętnicza, bradykardia, hipotermia, bladość, depresja oddychania oraz apnea, wymagające terapii intensywnej, w razie potrzeby z intubacją. Stan wszystkich pacjentów normalizował się w ciągu 6–24 godzin.

Przedawkowanie systemowe w wyniku przypadkowego przyjęcia doustnego (dorośli)

Jedynym niepożądanym zdarzeniem zgłoszonym do tej pory była hipotensja. Istnieją również doniesienia o wystąpieniu odrzutu nadciśnienia po epizodzie hipotensji.

Leczenie przedawkowania doustnego obejmuje terapię wspierającą i objawową; należy wspierać czynność oddechową pacjenta.

Po przedawkowaniu doustnym innych agonistów α2 zgłaszano przypadki wystąpienia następujących objawów: hipotensja tętnicza, osłabienie, wymioty, letargia, osłabienie, bradykardia, arytmia, mioza, apnea, hipotermia, cyjanозa, depresja czynności oddechowej oraz drgawki. Leczenie jest objawowe.

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszane były następujące efekty uboczne: suchość w jamie ustnej, zaczerwienienie oczu oraz podrażnienie/palenie, występujące u 22–25 % pacjentów. Zjawiska te są zazwyczaj przejściowe i rzadko mają ciężki przebieg, który wymagałby przerwania leczenia.

Objawy ocznych reakcji alergicznych obserwowano u 12,7 % pacjentów (prowadziło to do odstawienia leku u 11,5 % pacjentów) w badaniach, w których objawy pojawiały się od 3 do 9 miesięcy od rozpoczęcia leczenia u większości pacjentów.

W ramach każdej grupy częstości występowania – efekty uboczne są wymienione w kolejności zmniejszającej się częstości ich występowania. Do klasyfikacji częstości występowania niepożądanych efektów ubocznych zastosowano następującą terminologię: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000);

Częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Ze strony serca:

rzadko: uczucie kołatania serca/arątmie (w tym bradykardia i tachykardia).

Ze strony układu nerwowego:

bardzo często: ból głowy, senność;

często: dysgezja, zmiana smaku;

bardzo rzadko: omdlenie.

Ze strony narządu wzroku:

bardzo często: podrażnienie oczu, w tym reakcje alergiczne (hiperemia, podrażnienie i palenie, świąd, uczucie ciała obcego, zapalenie spojówek folikularnych), rozmazane widzenie, alergicze zapalenie powiek, alergicze zapalenie powiek i spojówek, alergicze zapalenie spojówek, oczna reakcja alergiczna oraz zapalenie spojówek folikularnych;

często: miejscowe podrażnienie (hiperemia i obrzęk powiek, zapalenie powiek, obrzęk spojówek i wydzielina z oczu, ból w oczach oraz łzawienie), fotofobia, erozja rogówki i choroba rogówki, suchość oczu, bladość spojówek, zaburzenia widzenia, zapalenie spojówek;

bardzo rzadko: zapalenie tęczówki, mioza.

Ze strony układu oddechowego:

często: objawy choroby dróg oddechowych górnych;

rzadko: suchość błony śluzowej nosa;

bardzo rzadko: duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często: suchość w ustach;

często: objawy ze strony przewodu pokarmowego.

Ze strony układu naczyniowego:

bardzo rzadko: nadciśnienie, niedociśnienie.

Zaburzenia ogólne:

bardzo często: zwiększona podatność na zmęczenie;

często: osłabienie.

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko: reakcje alergiczne systemowe (podwyższona wrażliwość).

Ze strony psychiki:

rzadko: depresja;

bardzo rzadko: bezsenność.

Następujące efekty uboczne zostały wykryte podczas stosowania brimonidyny w praktyce klinicznej po rejestracji leku. Ponieważ zgłaszane były dobrowolnie z grupy pacjentów o nieznanej liczbie, niemożliwe jest oszacowanie częstości ich występowania.

Ze strony narządu wzroku:

częstość nieznana: zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego (przednie zapalenie uweity);

• świąd powiek.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

częstość nieznana: reakcje skórne, w tym rumień, obrzęk twarzy, świąd, wysypka, wazodylatacja.

W przypadkach, gdy brimonidyna była stosowana jako część leczenia farmakologicznego wrodzonej jaskry, zgłaszano objawy przedawkowania brimonidyny, takie jak utrata przytomności, osłabienie, senność, hipotensja, bradykardia, hipotermia, sinica, bladość, niewydolność oddechowa u noworodków i niemowląt otrzymujących brimonidynę.

W badaniach przeprowadzonych u dzieci w wieku od 2 do 7 lat z jaskrą, nieadekwatnie kontrolowaną przez beta-blokery, stwierdzono wysokie nasilenie senności (55 %) przy stosowaniu brimonidyny jako leczenia uzupełniającego. U 8 % dzieci objawy miały ciężki przebieg, a w 13 % przypadków doprowadziło to do przerwania leczenia.

Częstość występowania senności zmniejszała się wraz ze wzrostem wieku, najniższy poziom zaobserwowano w grupie wiekowej dzieci 7-letnich (25 %), jednak większy wpływ miała masa ciała – senność występowała częściej u dzieci o masie ciała <20 kg (63 %) w porównaniu z dziećmi o masie ciała >20 kg (25 %).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku. Pozwala to na dalsze monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby wykwalifikowane w ochronie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszystkich podejrzewanych efektów ubocznych.

Okres ważności. 4 lata. Po pierwszym otwarciu – 28 dni.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 5 ml roztworu w butelce z polietylenu o niskiej gęstości z kroplówką i białą zakrętką z polietylenu o wysokiej gęstości; 1 butelka w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Famar Anonimous Industrial Single Member Company of Pharmaceuticals and Cosmetics.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Agiou Dimitriu 63, Alimos, 174 56, Grecja.