Brenem 1000

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BRENEM 1000 (BRENEM 1000)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydrau w przeliczeniu na meropenem 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: kryształy lub proszek krystaliczny bezbarwny do białego lub jasnożółtego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych β-laktamowych środków przeciwbakteryjnych, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenie hamujące (MIC) (T>MIC), wykazywał silną korelację z efektywnością działania. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekracających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40% przedziału dawkowania. Wartość docelowa ta nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może rozwijać się w wyniku:

• obniżenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszeniem produkcji porynów);
• zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBP;
• zwiększonej ekspresji składników pomp wyporowych (efluksowych);
• produkcji β-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetrazyklin, w odniesieniu do docelowych mikroorganizmów. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli mechanizm działania obejmuje niewnikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pomp) efluksowej.

Ograniczne wartości MIC, określone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwbakteryjne (EUCAST) w trakcie badań klinicznych, podano poniżej.

1Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż granice wrażliwości/oporności są bardzo rzadkie lub nie zostały dotąd zgłoszone. Badania identyfikacji i wrażliwości antybakteryjnej wobec każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej na potwierdzone izolaty o wartościach MIC wyższych niż obecne granice oporności (pochylone), izolaty należy klasyfikować jako odporne.

3Wrażliwość stafilokoków na karbapenemy przewidywana jest na podstawie danych wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice wartości odnoszą się wyłącznie do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice wartości niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są one przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST stosuje się do меропenemu w dawce 1000 mg podawanego dożylnie 3 razy na dobę przez 30 minut jako najniższa dawka. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy granicach pośrednich/opornych.

6Wrażliwość paciorkowców grupy A, B, C i G na β-laktamy przewidywana jest na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ gatunek jest słabym celem leczenia danym lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako odporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozprzestrzenienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium 7,9

Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Organizmy naturalnie oporne

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinooporne stafilokoki są odporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min przy dawce 250 mg, zmniejszając się do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynoszą 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynoszą 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po podawaniu wielu dawek co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych ludzi, ale większy objętość rozłożenia (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosi około 2% i nie zależy od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Meropenem metabolizuje się poprzez hydrolizę pierścienia β-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną wrażliwość na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem i nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest głównie wydalany nienaruszony przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku wydala się nienaruszona w ciągu 12 godzin. Dodatkowe 28% wydala się w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Pomiar klirensu nerkowego i efektu probenecydu wskazuje, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek powodują pojawienie się wysokich wartości AUC we krwi i dłuższego okresu półtrwania меропenemu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 razy u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (CK) 33–74 ml/min), o 5 razy u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (CK 4–23 ml/min) i o 10 razy u pacjentów poddawanych hemodializie (CK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (CK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja «Sposób zastrzyku i dawki»).

Meropenem jest usuwany przez hemodializę z kliresem około 4 razy wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wskazują na brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównych parametrów od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do wartości stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono farmakokinetyczne charakterystyki między dawkami i okresami półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60% dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w postaci меропenemu i dodatkowe 12% w postaci metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% jednoczesnych poziomów leku we krwi, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków leczonych antybiotykiem wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, przy ogólnym średnim okresie półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% wobec P. aeruginosa u 95% przedwcześnie urodzonych noworodków i u 91% urodzonych w terminie.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób starszych (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu nienierko­wego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc pozaszpitalnych i szpitalnych;
• infekcji dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji okołoporodowych i poporodowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostre bakteryjne zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Lek może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy podejrzewa się, że są spowodowane infekcją bakteryjną.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leków przeciwbakteryjnych β-laktamowych (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w przypadku probeneku.

Probenekid konkurował z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, co prowadzi do hamowania wydalania meropenemu przez nerki, co z kolei powoduje wydłużenie okresu półwylotu i zwiększenie stężenia meropenemu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenekidu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami na podstawie tego mechanizmu.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego po około 2 dniach obniżenie stężenia kwasu walproinowego wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja «Szczególne środki ostrożności stosowania»).

Leki przeciwwadulcowe doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego leków przeciwwadulcowych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, w związku z czym trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu poziomu INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR w czasie i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwwadulcowym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przy wyborze meropenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę celowość stosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwościowe

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków β-laktamowych, zgłaszano przypadki ciężkich, a czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwościowych (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Efekty niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe, mogą również wykazywać podwyższoną wrażliwość na meropenem. Przed rozpoczęciem terapii meropenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwościowych na antybiotyki β-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Chłonny zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu meropenemu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie leczenia meropenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Udrużnienia

Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, rzadko zgłaszano napady drgawkowe (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z cholestazą i cytolizą) podczas leczenia meropenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia meropenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie trzeba wprowadzać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie meropenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej reakcji bezpośredniej/pośredniej Coombsa.

Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lek zawiera około 4,0 mEq sodu na dawkę 1 g, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dostępne dane dotyczące stosowania meropenemu u kobiet w ciąży są ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania meropenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Niewielka ilość meropenemu przenika do mleka kobiecego. Meropenem można stosować w okresie laktacji tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub napadów drgawkowych, o których zgłaszano przy stosowaniu meropenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Zastosowanie leku w dawce do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1 Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Lek należy zazwyczaj podawać w formie wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w formie doładowania dożylnego w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym dawki 2 g w formie doładowania dożylnego są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 2 Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów jest mniejszy niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego zalecane jest podawanie odpowiedniej dawki leku po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirensami kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz sekcja «Farmakokinetyka»).

Tabela 3 Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia i o masie ciała do 50 kg

• Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg *

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Lek należy zazwyczaj podawać w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego są ograniczone.

Wykonywanie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego

Roztwór do wstrzyknięcia bolusowego należy przygotować, rozpuszczając lek w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wstrzyknięcia bolusowego była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zakażenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować, rozpuszczając lek w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu z użyciem 0,9 % roztworu chlorku sodu była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Roztwór leku przygotowany z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawkę leku nie skorygowano zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie zastosowania leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne co do nasilenia objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Działania niepożądane.

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia меропenemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem меропenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenienie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej występującymi niepożądanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem меропenemu w zakresie badań laboratoryjnych były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie działania niepożądane są wymienione według klas narządów i układów oraz częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się częstości występowania.

Zakażenia i inwazje – rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwi i chłonny – często: trombocytoza; rzadko: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy – rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje «Przeciwwskazania» oraz «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Układ nerwowy – często: ból głowy; rzadko: parestezje; bardzo rzadko: drgawki (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Układ pokarmowy – często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko: zapalenie okrężnicy związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Wątroba i drogi żółciowe – często: podwyższenie stężenia transaminaz, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna – często: wysypka, świąd; rzadko: pokrzywka, toksyczne nekrolityczne zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe rumień (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»); częstość nieznana: alergiczna reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS).

Nerki i układ moczowy – rzadko: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Stan ogólny i miejsce podania leku – często: zapalenie, ból; rzadko: zapalenie żył z torem zakrzepowym, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma istotne znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody pracy aseptycznej.

Roztwór należy potrząsnąć przed użyciem.

Nie wykorzystany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Niezgodność. Leku nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Lek przeznaczony do bolusowych wstrzyknięć dożylnych należy rozpuścić w sterylnej wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach do dożylnej infuzji można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do przetaczania.

Opakowanie. Po 1 fiolce w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Brooks Laboratories Limited.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

Unit-II, Village Mangledj, Nareswar Road, Off NH-8, Taluka-Karjan, Vadodara, Gujarat, 391210, Indie.