Brakson

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO BRAKSON (BRAKSON)

Skład:

substancja czynna: tobramycyna;

1 ml roztworu zawiera tobramycyny (w postaci siarczanu) 40 mg;

substancje pomocnicze: edetat disodu, bezwodny siarczan sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz bezbarwna lub o barwie żółtawej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne. Inne aminoglikozydy.

Kod ATC J01G B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Antybiotyk o szerokim spektrum działania z grupy aminoglikozydów. Działa bakteriostatycznie (blokuje podjednostkę 30S rybosomów i zaburza syntezę białka). W wyższych stężeniach zaburza funkcję błon cytoplazmatycznych, prowadząc do śmierci komórki.

Wysoko aktywny wobec mikroorganizmów Gram-ujemnych (Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter spp., Escherichia coli, Klebsiella spp., Serratia spp., Providencia spp., Enterobacter spp., Proteus spp., Salmonella spp., Shigella spp.), a także niektórych mikroorganizmów Gram-dodatnich: Staphylococcus spp. (w tym opornych na penicyliny, cephalosporyny), niektórych szczepów Streptococcus spp.

Aminoglikozydy w połączeniu z penicylinami lub niektórymi cefalosporynami są skuteczne w leczeniu infekcji wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa lub Enterococcus faecalis.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu do mięśni lek szybko rozkłada się w narządach i tkankach. Przenika przez barierę łożyskową. Cmax w surowicy krwi występuje 40–90 minut po podaniu; po wstrzyknięciu do mięśni dawki 1 mg/kg masy ciała pacjenta Cmax w osoczu krwi wynosi 3–7 mg/l. Stężenie terapeutyczne utrzymuje się przez 8 godzin. T1/2 przy prawidłowej funkcji nerek wynosi 2 godziny. 80–84% podanej dawki wydala się z moczem w niezmienionej postaci, 10–20% przez jelita. T1/2 u noworodków wynosi 5–8 godzin, u dzieci w starszym wieku 2,5–4 godziny. Ostateczny T1/2 przekracza 100 godzin (uwolnienie z wewnątrzkomórkowych magazynów).

U pacjentów z niewydolnością nerek T1/2 waha się w zależności od stopnia niewydolności do 100 godzin, u pacjentów z mukowiscydozą 1–2 godziny, u chorych z oparzeniami i hipertermią może być krótszy w porównaniu ze średnią ze względu na zwiększony klirens. Podczas hemodializy usuwa się 25–70% podanej dawki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ciężkie choroby zakaźne wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• choroby zakaźne ośrodkowego układu nerwowego, w tym oponiak, sepsa i sepsa noworodków;
• choroby zakaźne jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej;
• powikłane i nawrotowe choroby zakaźne dróg moczowych, takie jak zapalenie nerek i pęcherza;
• choroby zakaźne dolnych dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzelipłuc i ostre zapalenie oskrzeli, ropnie płuc;
• choroby skóry, kości i tkanek miękkich, w tym oparzenia.

Ciężkie infekcje gronkowcowe, w przypadkach, gdy pacjentowi przeciwwskazane są penicylina i inne leki o niższym ryzyku toksyczności oraz gdy zastosowanie tobramycyny jest uzasadnione, według lekarza, co potwierdzają wyniki testów wrażliwości bakterii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na tobramycynę lub inne antybiotyki aminoglikozydowe.

Neuroropoczyn słuchowy, ciężka przewlekła niewydolność nerek.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne i/lub kolejne stosowanie tobramycyny z takimi lekami, jak: inne aminoglikozydy (np. amikacyna, streptomycyna, neomycyna, kanamycyna, gentamycyna i paromycyna), amfoterycyna B, cefalorydyna, wiomycyna, polimyksyna B, kolistyna, cisplatyna i wancomycyna zwiększa ryzyko neurotoksyczności i/lub oto- i nefrotoksyczności, i wymaga starannego monitorowania. Innymi czynnikami, które mogą zwiększyć ryzyko neuro- i nefrotoksyczności, są zaawansowany wiek i odwodnienie.

Diuretyki

Tobramycynę nie należy podawać jednocześnie z silnie działającymi diuretykami. Niektóre z nich mogą samodzielnie wywołać ototoksyczność, a jednoczesne stosowanie dożylnych form diuretyków z aminoglikozydami nasila oto- i nefrotoksyczność tych ostatnich, poprzez zmianę stężenia antybiotyków w osoczu krwi i tkankach.

Środki przeciwbakteryjne

Antybiotyki beta-laktamowe osłabiają działanie. Jednoczesne stosowanie tobramycyny z innymi środkami przeciwbakteryjnymi, takimi jak cefalosporyny, w szczególności cefalotyną, zwiększa ryzyko nefrotoksyczności.

Środki przeciwzapalne niesteroidowe

Dożylne podawanie indometacyny obniża klirens nerkowy tobramycyny, zwiększając stężenie w krwi i wydłużając okres półtrwania (T1/2) (może wymagać korekty dawkowania).

Cisplatyna i cyklosporyna

Istnieje zwiększone ryzyko nefrotoksyczności i, być może, ototoksyczności przy stosowaniu tobramycyny z cisplatiną, a także zwiększone ryzyko rozwoju nefrotoksyczności przy stosowaniu z cyklosporyną.

Antykoagulansy pośrednie

Tobramycyna nasila działanie warfaryny i fenydyonu.

Środki miorelaksacyjne

Tobramycyna nasila działanie niemiotycznych środków miorelaksacyjnych. Jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do paraliżu mięśni oddechowych.

Środki cholinergiczne

Tobramycyna osłabia działanie leków przeciwko miastenii, a mianowicie neostygminy i pirydostygminy.

Środki do znieczulenia ogólnego

Metoksyfluran zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Inne

Leki do inhalacyjnego znieczulenia ogólnego (halogenowe węglowodory), środki przeciwbólowe narkotyczne, przetaczanie dużych objętości krwi z cytrynianami jako środkami przeciwkrzepliwymi, leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe nasilają blokadę nerwowo-mięśniową.

Szczególne środki ostrożności.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z niewydolnością nerek, botulizmem, miastenią, chorobą Parkinsona, odwodnieniem oraz zaburzeniami słuchu.

W czasie leczenia należy kontrolować funkcję nerek, wątroby, aparatu przedsionkowego i słuchu (nie rzadziej niż raz w tygodniu), a także stężenie tobramycyny w surowicy krwi, które nie powinno przekraczać 8 µg/ml.

W przypadku niepokojących wyników audiometrycznych należy zmniejszyć dawkę leku lub przerwać leczenie.

Ryzyko oto- i nefrotoksyczności istotnie wzrasta przy długotrwałym utrzymywaniu się stężenia w osoczu krwi powyżej 12 µg/ml.

Pacjenci z mutacją mitochondrialnego DNA, szczególnie z podstawieniem nukleotydu 1555 A na G w genie 12S rRNA, mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia ototoksyczności, nawet jeśli stężenie aminoglikozydów we krwi znajduje się w zalecanych przedziałach. W przypadku występowania w wywiadzie rodzinnym głuchoty wywołanej przez aminoglikozydy lub informacji o mutacjach mitochondrialnego DNA w genie 12S rRNA, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych metod leczenia.

Prawdopodobieństwo rozwoju nefrotoksyczności jest większe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, a także przy stosowaniu leku w wysokich dawkach lub przez dłuższy czas (u tej grupy pacjentów należy codziennie kontrolować funkcję nerek).

Aminoglikozydy przenikają do mleka matki w niewielkich ilościach (ponieważ słabo wchłaniają się z przewodu pokarmowego, powikłań u niemowląt karmionych piersią nie odnotowano).

W trakcie terapii może dochodzić do rozwoju nadkażeń.

W przypadku braku pozytywnego efektu klinicznego należy pamiętać o możliwości rozwoju mikroorganizmów opornych. W takich sytuacjach należy przerwać leczenie i rozpocząć odpowiednią terapię.

W przypadku zwiększenia objętości rozłożenia leku (oparzenia, zapalenie otrzewnej, infekcje zewnątrzjelitowe) w celu osiągnięcia skutecznego stężenia należy zwiększyć dawkę, a u pacjentów w stanach ciężkich i u młodych pacjentów z wysokim minutowym przepływem krwi i szybkością filtracji kłębuszkowej — zwiększyć szybkość podania.

Lek zawiera siarczan sodu, który rzadko może powodować reakcje nadwrażliwościowe i skurcz oskrzeli.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Aminoglikozydy przenikają przez łożysko i mogą szkodzić płodowi podczas ciąży. Zarejestrowano kilka przypadków nieodwracalnej całkowitej, dwustronnej wrodzonej głuchoty u dzieci matek, które podczas ciąży otrzymywały streptomycynę. Nie odnotowano poważnych działań niepożądanych u matek, płodów ani noworodków podczas leczenia ciężarne innymi aminoglikozydami, jednak tobramycynę należy przepisywać kobietom w ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść istotnie przewyższa potencjalne ryzyko.

Jeśli tobramycyna jest stosowana w czasie ciąży lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas leczenia tobramycyną, należy ją poinformować o możliwym ryzyku dla płodu.

Tobramycyna przenika do mleka matki. W razie potrzeby leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lek stosuje się w warunkach szpitalnych.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosować w trybie wewnątrzmięśniowym (i.m.) lub dożylne (i.v.) kroplowo. W przypadku stosowania i.m. odpowiednią dawkę leku podawać bezpośrednio z fiolki.

W celu podania i.v. rozcieńczyć roztwór w 100–200 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy, podawać przez 20–60 minut.

Dawka pojedyncza dla dorosłych i dzieci od 1 roku życia – 1 mg/kg, dobowe – 3 mg/kg, maksymalna dawka dzienna – 5 mg/kg.

Dzieci od 1 tygodnia do 1 roku życia: 6–7,5 mg/kg/dobę, podzielone na 3–4 równe dawki (po 2–2,5 mg/kg co 8 godzin lub 1,5–1,89 mg/kg co 6 godzin).

Noworodki przedwczesne lub noworodki do 1 tygodnia życia: do 4 mg/kg/dobę, podzielone na 2 równe dawki co 12 godzin. Zwykła długość leczenia 7–10 dni. W przypadku ciężkich i skomplikowanych infekcji możliwy jest dłuższy kurs terapii (z kontrolą funkcji nerek, stanu słuchu i aparatu przedsionkowego, ponieważ objawy neurotoksyczności są najbardziej prawdopodobne przy długości leczenia przekraczającej 10 dni).

W przypadku przewlekłej niewydolności nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku, należy zmniejszyć dawkę i wydłużyć odstępy między podaniami. Obliczenie dawki przeprowadza się następująco: odstęp między podaniami w godzinach równa się stężeniu kreatyniny w surowicy krwi pomnożonemu przez 8; dawki pozostają takie same jak przy prawidłowej funkcji nerek; początkowa dawka pojedyncza leku odpowiada dawce podawanej pacjentom z prawidłową funkcją nerek i wynosi 1 mg/kg.

Dzieci.

Stosować od pierwszych dni życia.

Tobramycyna powinna być stosowana ostrożnie u wcześniaków i noworodków z powodu niedojrzałości funkcji nerek, co wydłuża okres półwydalenia (T1/2).

Przedawkowanie.

Objawy: reakcje toksyczne (utrata słuchu, ataksja, zawroty głowy, zaburzenia oddawania moczu, pragnienie, spadek apetytu, nudności, wymioty, dzwonienie lub uczucie zatkania w uszach, nekroza nerek – podwyższenie stężenia mocznika, hiperkreatyninemia, białkomocz, oliguria), paraliż mięśni oddechowych.

Leczenie: pacjentom z prawidłową funkcją nerek należy przeprowadzić infuzję płynów i wymuszoną diurezę; pacjentom z zaburzoną funkcją nerek – hemodializę lub dializę otrzewnową. W przypadku blokady nerwowo-mięśniowej – leki przeciwcholinesterazowe, sole wapnia; w przypadku zatrzymania oddychania – sztuczna wentylacja płuc, inne leczenie objawowe i wspierające.

Efekty uboczne.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, zaburzenia funkcji wątroby (podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, dehydrogenazy mleczanowej, hiperbilirubinemia).

Ze strony układu krwiotwórczego: anemia, leukopenia, granulocytopenia, trombocytopenia, leukocytoza.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, działanie neurotoksyczne (tik nerwowy, parestezje, napady padaczkowe); blokada nerwowo-mięśniowa (utrudnione oddychanie, senność, osłabienie).

Ze strony narządów zmysłów: ototoksyczność (częściowa lub całkowita głuchota obustronna, dzwonienie, szum lub uczucie zatkania w uszach), zaburzenia przedsionkowe i labiryntowe (zaburzenia koordynacji, zawroty głowy, nudności, wymioty, zaburzenia równowagi).

Ze strony układu moczowego: nefrotoksyczność (oliguria, cylindruria, proteinuria, znaczne zwiększenie lub zmniejszenie częstości oddawania moczu, poliuria; pojawienie się objawów niewydolności nerek – podwyższenie stężenia kreatyniny i azotu mocznikowego, pragnienie, osłabienie apetytu, nudności, wymioty).

Reakcje alergiczne: świąd skóry, zaczerwienienie skóry, wysypka, gorączka, obrzęk naczynioruchowy, eozynofilia.

Wytyczne laboratoryjne: hipokalcemia, hiponatremia, hipomagnezemia.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Stwierdzono niezgodność lub utratę aktywności przy jednoczesnym stosowaniu siarczanu tobramycyny i niektórych cefalosporyn oraz penicyliny, a także heparyny sodowej.

Tobramycynę do wstrzykiwań nie należy mieszać z innymi lekami przed podaniem.

Opakowanie.

Po 1 ml lub 2 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze; 2 blistry w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „Yuria-Farm”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 18030, obwód czarczyński, miasto Czerciszki, ul. Kozarska 108. Tel.: (044) 281-01-01.