INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Bonviva® (Bonviva®)

Skład:

substancja czynna: kwas ibandronowy;

1 strzykawka wstępnie napełniona (3 ml roztworu) zawiera 3 mg kwasu ibandronowego w postaci monohydratu ibandronianu sodu 3,375 mg;

stężenie kwasu ibandronowego w roztworze do wstrzykiwań wynosi 1 mg/ml;

substancje pomocnicze: chlorek sodu; kwas octowy lodowaty; octan sodu, trihydrol; woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczyty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na strukturę i mineralizację kości. Bisfosfoniany.

Kwas ibandronowy.

Kod ATC M05BA06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas ibandronowy to wysoko aktywny zawierający azot bisfosfonian, który działa selektywnie na tkankę kostną i specyficznie hamuje aktywność osteoklastów, nie wywierając bezpośredniego wpływu na formowanie tkanki kostnej. Lek nie wpływa na uzupełnianie puli osteoklastów. U kobiet w okresie menopauzy zmniejsza zwiększoną szybkość odnowy tkanki kostnej do poziomu przedmenopauzalnego, co prowadzi do postępującego wzrostu masy kostnej i zmniejszenia częstości złamań.

Kwas ibandronowy hamuje resorpcję kostną. In vivo kwas ibandronowy zapobiega destrukcji kostnej wywołanej eksperymentalnie blokadą funkcji gruczołów płciowych, retinoidami, guzami oraz ekstraktami guzów. U młodych (szybko rosnących) szczurów obserwowano również resorpcję kości, prowadzącą do zwiększenia normalnej masy kostnej w porównaniu z zwierzętami, które nie otrzymywały leczenia.

Modele zwierzęce potwierdzają, że kwas ibandronowy jest silnym inhibitorem aktywności osteoklastów. U rosnących szczurów nie zaobserwowano objawów zaburzeń mineralizacji nawet przy zastosowaniu dawek przekraczających dawkę niezbędną do leczenia osteoporozy ponad 5000 razy.

Długotrwałe codzienne stosowanie oraz okresowe stosowanie (w dużych odstępach) przez dłuższy czas u szczurów, psów i małp wiązało się z tworzeniem się nowej tkanki kostnej o normalnej jakości, z zachowaną lub zwiększoną wytrzymałością mechaniczną, nawet przy zastosowaniu w zakresie toksycznym. Skuteczność codziennego i okresowego podawania kwasu ibandronowego z odstępem między dawkami 9–10 tygodni została potwierdzona w badaniu klinicznym (MF 4411) z udziałem ludzi. W tym badaniu kwas ibandronowy wykazał skuteczność w zapobieganiu powstawaniu złamań.

W modelach zwierzęcych kwas ibandronowy powoduje zmiany biochemiczne świadczące o zależnym od dawki hamowaniu resorpcji tkanki kostnej, w tym obniżenie poziomu biochemicznych markerów degradacji kolagenu kostnego w moczu (takich jak deoksyperydynolina, N-telopeptyd kolagenu typu I z krzyżowym wiązaniem).

Codzienne i okresowe stosowanie (z odstępem między dawkami 9–10 tygodni, co kwartał) kwasu ibandronowego doustnie lub dożylnie u kobiet w okresie menopauzy prowadziło do zmian biochemicznych świadczących o zależnym od dawki hamowaniu resorpcji kostnej.

Podanie dożylne leku Bonviva® prowadzi do obniżenia poziomów surowiczego C-telopeptydu α-łańcucha kolagenu typu I w ciągu 3–7 dni od rozpoczęcia leczenia oraz do obniżenia poziomu osteokalcyyny w ciągu 3 miesięcy.

Po zakończeniu leczenia obserwuje się powrót do patologicznych poziomów, które występowały przed rozpoczęciem leczenia, zwiększonej resorpcji kostnej związanej z osteoporozą popomenopauzalną.

Analiza histologiczna próbek uzyskanych podczas biopsji kości po 2 i 3 latach leczenia kobiet w okresie popomenopauzalnym kwasem ibandronowym doustnie w dawce 2,5 mg dziennie oraz dożylne okresowe w dawce do 1 mg co 3 miesiące wykazała normalny stan tkanki kostnej. Ponadto nie stwierdzono żadnych dowodów na niedostateczność mineralizacji. Po 2 latach leczenia za pomocą wstrzyknięć leku Bonviva® w dawce 3 mg obserwowano oczekiwane zmniejszenie metabolizmu kostnego, a także normalną jakość tkanki kostnej i brak wad mineralizacji.

Farmakokinetyka.

Pierwotny farmakologiczny wpływ kwasu ibandronowego na kości nie ma bezpośredniego związku z rzeczywistymi stężeniami kwasu ibandronowego w osoczu krwi, co wykazano w różnych badaniach u zwierząt i ludzi.

Stężenie kwasu ibandronowego w osoczu krwi wzrasta proporcjonalnie do dawki po dożylnej podaniu 0,5–6 mg.

Rozkład

Po pierwotnej ekspozycji systemowej kwas ibandronowy szybko wiąże się z tkanką kostną lub jest wydalany z moczem. U człowieka pozorną objętość rozkładu szacuje się na co najmniej 90 l, a około 40–50 % ilości leku krążącego we krwi przenika do tkanki kostnej i gromadzi się w niej. Z białkami osocza wiąże się około 85–87 % (określono in vitro przy zastosowaniu kwasu ibandronowego w stężeniach terapeutycznych), w związku z czym ze względu na wymienną wiązkość istnieje niski potencjał interakcji z innymi lekami.

Metabolizm

Brak danych dotyczących metabolizmu kwasu ibandronowego u zwierząt i ludzi.

Wydalanie

Kwas ibandronowy jest eliminowany z krwiobiegu poprzez wchłanianie przez kość (około 40–50 % u kobiet w okresie popomenopauzy), reszta jest wydalana w niezmienionej formie przez nerki.

Zakres pozornego okresu półtrwania jest szeroki i waha się w granicach 10–72 godziny. Ponieważ obliczone wartości w dużym stopniu zależą od długości trwania badania, zastosowanej dawki, czułości metody analitycznej, rzeczywisty okres półtrwania jest prawdopodobnie znacznie dłuższy, podobnie jak w przypadku innych bisfosfonianów. Początkowy poziom leku w osoczu krwi szybko spada i osiąga 10 % maksymalnej wartości odpowiednio w ciągu 3 godzin i 8 godzin po podaniu dożylnym lub doustnym.

Ogólny klirens kwasu ibandronowego jest niski i średnio wynosi 84–160 ml/min. Klirens nerkowy (około 60 ml/min u zdrowych kobiet w okresie popomenopauzy) stanowi 50–60 % ogólnego klirensu i zależy od klirensu kreatyniny. Różnica między pozornym, ogólnym a nerkowym klirensie odzwierciedla wchłanianie leku przez tkankę kostną.

Drogi sekrecji prawdopodobnie nie obejmują znanych kwasowych i zasadowych systemów transportu zaangażowanych w wydalenie innych substancji czynnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów wątrobowych P450 u ludzi i nie indukuje układu cytochromu P450 u szczurów.

Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach

Płeć

Parametry farmakokinetyki kwasu ibandronowego nie zależą od płci.

Rasa

Brak danych dotyczących klinicznie istotnych różnic międzypochodzeniowych między pacjentami rasy mongolskiej i europejskiej w zakresie rozkładu kwasu ibandronowego. Dane dotyczące pacjentów rasy negroidalnej są niewystarczające.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Klirens nerkowy kwasu ibandronowego u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek zależy liniowo od klirensu kreatyniny. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min) nie należy modyfikować dawki leku.

U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), które otrzymywały kwas ibandronowy doustnie w dawce 10 mg przez 21 dni, stężenie we krwi było 2–3 razy wyższe niż u osób z normalną funkcją nerek, a ogólny klirens kwasu ibandronowego wynosił 44 ml/min. Po dożylnej podaniu 0,5 mg kwasu ibandronowego ogólny, nerkowy i pozanerkowy klirens zmniejszył się odpowiednio o 67 %, 77 % i 50 % u osób z ciężką niewydolnością nerek, jednak nie zaobserwowano pogorszenia tolerancji leku w wyniku zwiększonej ekspozycji. Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne stosowania leku Bonviva® nie zaleca się go pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania”). Farmakokinetykę kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym oceniano jedynie u niewielkiej liczby pacjentów poddawanych hemodializie, dlatego farmakokinetyka kwasu ibandronowego u pacjentów nie poddawanych dializie jest nieznana. Ze względu na ograniczone dane kwas ibandronowy nie powinien być stosowany u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Brak danych dotyczących farmakokinetyki kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością wątroby. Wątroba nie bierze istotnego udziału w klirensie kwasu ibandronowego, który nie ulega metabolizmowi, a jest wydalany przez nerki i drogą wchłaniania przez tkankę kostną. W związku z tym u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku.

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Zbadane parametry farmakokinetyczne w analizie wieloczynnikowej nie zależą od wieku. Ponieważ funkcja nerek zmniejsza się z wiekiem, jest to jedyny czynnik, który należy wziąć pod uwagę (patrz sekcja „Pacjenci z niewydolnością nerek”).

Dzieci (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Brak danych dotyczących stosowania leku Bonviva® u dzieci.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie osteoporozy u kobiet w okresie menopauzalnym z podwyższonym ryzykiem złamania. Wykazano obniżenie ryzyka złamań kręgów; skuteczność w zapobieganiu złomaniom szyjki kości udowej nie została potwierdzona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas ibandronowy lub którykolwiek inny składnik preparatu (patrz dział „Skład”).

Hipokalcemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje metaboliczne są mało prawdopodobne, ponieważ kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów CYP450 w wątrobie człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 w wątrobie szczura (patrz dział „Farmakokinetyka”). Kwas ibandronowy wydzielany jest z moczem i nie ulega biotransformacji.

Особliwości stosowania.

Błędy podania

Należy zachować ostrożność i unikać wstrzykiwania leku Bonviva® w sposób wewnąrzarterialny lub do przestrzeni okołovenoznej, ponieważ może to spowodować uszkodzenie tkanek.

Hipopowapnienie

Stosowanie leku Bonviva®, podobnie jak innych bisfosfonianów podawanych dożylnie, może prowadzić do tymczasowego obniżenia stężenia wapnia w surowicy. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bonviva® należy skorygować istniejące hipopowapnienie. Wszystkie inne zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej i gospodarki mineralnej należy również odpowiednio leczyć. Należy zapewnić odpowiednią podaż wapnia i witaminy D, co jest istotne dla wszystkich pacjentów.

Reakcja anafilaktyczna/szok

U pacjentów otrzymujących leczenie kwasem ibandronowym podawanym dożylnie obserwowano przypadki reakcji anafilaktycznej/szoku, w tym zakończone śmiertelnie.

Podczas podania dożylnego leku powinny być łatwo dostępne środki odpowiedniej pomocy medycznej i monitorowania. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innej ciężkiej reakcji nadwrażliwości/reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Niewydolność nerek

Pacjenci z chorobami współistniejącymi lub ci, którzy przyjmują leki mogące negatywnie wpływać na nerki, powinni poddawać się regularnym badaniom w trakcie leczenia zgodnie z właściwą praktyką medyczną.

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne wstrzyknięcia lekiem Bonviva® nie są zalecane pacjentom, u których stężenie kreatyniny w surowicy przekracza 200 µmol/l (2,3 mg/dl) lub klirens kreatyniny jest niższy niż 30 ml/min (patrz sekcje „Sposób podania i dawki”, „Farmakokinetyka”).

Niewydolność serca

Pacjentom z ryzykiem wystąpienia niewydolności serca należy unikać nadmiernego nawodnienia.

Nekroza żuchwy

Nekroza kości żuchwy była bardzo rzadko obserwowana w okresie pogwarancyjnym u pacjentów otrzymujących lek Bonviva® wskutek osteoporozy (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Rozpoczęcie leczenia lub nowego cyklu leczenia należy odłożyć u pacjentów z niezagojonymi otwartymi uszkodzeniami tkanek miękkich jamy ustnej.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bonviva® pacjentom z czynnikami ryzyka współistniejącymi zaleca się wykonanie badania stomatologicznego z odpowiednim zabiegiem zapobiegawczym oraz indywidualną oceną stosunku korzyści do ryzyka.

Przy ocenie ryzyka wystąpienia nekrozy kości żuchwy należy wziąć pod uwagę następujące czynniki ryzyka:

Aktywność leku hamującego resorpcję kości (ryzyko jest większe przy stosowaniu związków o wysokiej aktywności); sposób podania (ryzyko jest większe przy podaniu parenteralnym) oraz kumulacyjna dawka terapii hamującej resorpcję kości.
Nowotwory złośliwe, choroby współistniejące (w szczególności anemia, zaburzenia krzepnięcia, infekcje), palenie tytoniu.
Leczenie współistniejące: kortykosteroidy, chemioterapia, inhibitory angiogenezy, radioterapia obszaru głowy i szyi.
Niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroby periodontalne, źle dopasowane protezy zębowe, choroby zębów w wywiadzie, zabiegi stomatologiczne inwazyjne, np. ekstrakcja zębów.

Podczas leczenia lekiem Bonviva® wszyscy pacjenci powinni przestrzegać odpowiedniej higieny jamy ustnej, regularnie odwiedzać stomatologa i niezwłocznie zgłaszać wszelkie objawy ze strony jamy ustnej, takie jak ruchomość zębów, ból, obrzęk, niezagojające się owrzodzenia lub wydzielanie. Podczas leczenia zabiegi stomatologiczne inwazyjne należy wykonywać tylko po starannym rozważeniu: należy ich unikać podczas i bezpośrednio po stosowaniu leku Bonviva®.

Zespół postępowania u pacjentów, u których rozwinęła się nekroza kości żuchwy, powinien być opracowany w warunkach ścisłej współpracy lekarza ze stomatologiem lub chirurgiem szczękowo-twarzowym doświadczonym w leczeniu nekrozy kości żuchwy. Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania leczenia lekiem Bonviva® do czasu poprawy stanu i zmniejszenia współistniejących czynników ryzyka.

Nekroza zewnętrznego kanału słuchowego

Podczas stosowania bisfosfonianów zgłaszano przypadki nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego, głównie w związku z długotrwałym leczeniem. Do czynników ryzyka nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego należą stosowanie sterydowych hormonów i chemioterapii oraz/lub lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcja lub uraz. Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego u pacjentów przyjmujących bisfosfoniany i mających objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha.

Atypowe złamania kości udowej

Atypowe złamania podudzia i trzonu kości udowej obserwowano podczas leczenia bisfosfonianami, przede wszystkim u pacjentów otrzymujących długotrwałe leczenie osteoporozy. Te poprzeczne lub krótkie ukośne złamania mogą wystąpić w dowolnym miejscu wzdłuż kości udowej – od nieco poniżej małego guzowatości do nieco powyżej brodawki większej. Złamania te pojawiają się po minimalnym urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwają ból w okolicy uda lub pachwinowy, często skojarzony z charakterystycznymi cechami złamania stresowego, przez kilka tygodni do kilku miesięcy przed złamaniem się kości udowej. Złamania były często obustronne, dlatego u pacjentów leczonych bisfosfonianami i u których wystąpiło złamanie trzonu kości udowej należy również przebadać drugie udo. Zgłaszano również przypadki złego gojenia się tych złamań. Należy rozważyć możliwość przerwania stosowania bisfosfonianów u pacjentów z podejrzeniem atypowego złamania kości udowej przed zakończeniem oceny stanu pacjenta, biorąc pod uwagę indywidualną ocenę korzyści i ryzyka.

Podczas leczenia bisfosfonianami pacjentom należy zalecić zgłaszanie bólu w okolicy uda, stawu biodrowo-udowego lub bólu pachwinowego; wszyscy pacjenci z takimi objawami powinni zostać przebadani pod kątem niepełnego złamania kości udowej.

Sód nie wchodzi w skład leku Bonviva®.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku lub leku z przeterminowanym terminem ważności: należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek Bonviva® przeznaczony jest wyłącznie dla kobiet po menopauzie. Leku nie należy stosować kobietom w wieku rozrodczym.

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u kobiet w ciąży. W badaniach na szczurach zaobserwowano pewną toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Leku Bonviva® nie należy stosować w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy przenika do mleka matki. Badania wykazały obecność niskich stężeń kwasu ibandronowego w mleku ssących szczurów po podaniu dożylnym. Leku Bonviva® nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Plodność

Nie ma danych dotyczących wpływu kwasu ibandronowego na człowieka. W badaniach rozrodczych na szczurach po doustnym podaniu w wysokich dawkach dziennych kwas ibandronowy obniżał płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Ze względu na właściwości farmakodynamiczne, profil farmakokinetyczny i zgłoszone efekty uboczne oczekuje się, że Bonviva® nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zalecana dawka kwasu ibandronowego to 3 mg w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego 15–30 sekund, co 3 miesiące. Lek jest przeznaczony wyłącznie do wstrzykiwania dożylnego (patrz „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjenci powinni dodatkowo przyjmować wapń i witaminę D (patrz rozdziały „Szczególne środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku pominięcia zaplanowanej dawki, wstrzyknięcie leku należy wykonać natychmiast, gdy tylko będzie to możliwe. Następne wstrzyknięcia należy wykonywać co 3 miesiące od ostatniego podania leku.

Optymalny czas leczenia osteoporozy bisfosfonanami nie został ustalony. Należy okresowo przeprowadzać ocenę potrzeby kontynuacji leczenia, biorąc pod uwagę korzyści i potencjalne ryzyko stosowania leku Bonviva® dla każdego pacjenta indywidualnie, szczególnie po 5 lub więcej latach stosowania leku.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Wstrzyknięć leku Bonviva® nie zaleca się pacjentom, u których stężenie kreatyniny w surowicy przekracza 200 µmol/l (2,3 mg/dl) lub klirens kreatyniny (zmierzony lub obliczony) jest niższy niż 30 ml/min, ponieważ dane z badań klinicznych, w tym tej grupy pacjentów, są ograniczone (patrz rozdziały „Szczególne środki ostrożności”, „Farmakokinetyka”).

Korekty dawki nie należy stosować u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek, u których stężenie kreatyniny w surowicy jest równe lub niższe niż 200 µmol/l (2,3 mg/dl) lub klirens kreatyniny (zmierzony lub obliczony) wynosi co najmniej 30 ml/min.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Korekty dawki nie należy stosować (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku powyżej 65 roku życia

Korekty dawki nie należy stosować (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Dzieci

Nie ma odpowiedniego doświadczenia z zastosowania leku Bonviva® u dzieci (do 18 roku życia). Stosowanie leku Bonviva® u dzieci (do 18 roku życia) nie zostało zbadane (patrz rozdziały „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka”).

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania

Jeśli lek jest podawany za pomocą istniejącego systemu do infuzji dożylnych, roztworem infuzyjnym powinien być roztwór izotoniczny lub 5% roztwór glukozy (50 mg/ml). To dotyczy również roztworów stosowanych do płukania kaniuli i innych urządzeń.

Każdy niewykorzystany roztwór do wstrzyknięć, strzykawki oraz igły do wstrzykiwań należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami. Należy zminimalizować uwalnianie leku do środowiska zewnętrznego.

Należy ściśle przestrzegać poniższych zaleceń dotyczących stosowania i utylizacji strzykawek oraz innych narzędzi kłujących i tnących:

Igły i strzykawki nigdy nie powinny być stosowane ponownie.
Wszystkie używane igły i strzykawki należy umieścić w pojemniku na narzędzia kłujące i tnące (odpornym na przebicie pojemniku jednorazowym).
Pojemnik ten należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Nie należy wyrzucać pojemnika na narzędzia kłujące i tnące do zwykłych odpadów komunalnych.
Napełniony pojemnik należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami lub zgodnie z instrukcjami lekarza.

Dzieci.

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznej informacji na temat leczenia przedawkowania leku Bonviva®.

Ze względu na istniejącą wiedzę na temat bisfosfonatów, przedawkowanie przy podaniu dożylnym może prowadzić do hipokalcemii, hipofosfatemii i hipomagnezemii. Klinicznie istotne obniżenia stężenia wapnia, fosforu i magnezu w surowicy należy korygować przez dożylne podawanie glukonianu wapnia, fosforanu potasu lub sodu oraz siarczanu magnezu, odpowiednio.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najpoważniejsze zgłaszane reakcje niepożądane to reakcja anafilaktyczna/szok, nietypowe złamania kości udowej, martwica kostna żuchwy oraz zapalenie oka (patrz „Opis poszczególnych reakcji niepożądanych” i sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane to artralgia i objawy podobne do grypy. Objawy te zazwyczaj pojawiały się po pierwszej dawce, miały krótkotrwały charakter, były łagodne lub umiarkowanej ciężkości i zazwyczaj ustępowały po kontynuacji leczenia, nie wymagając interwencji lekowej (patrz „Opis poszczególnych reakcji niepożądanych”).

Poniżej przedstawiono pełną listę znanych reakcji niepożądanych.

Bezpieczeństwo leczenia kwasem ibandronowym w dawce 2,5 mg doustnie oceniano u 1251 pacjentów uczestniczących w czterech randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z czego większość stanowili uczestnicy trzyletniego badania podstawowego dotyczącego złamań (MF 4411).

W dwuletnim badaniu podstawowym u kobiet w okresie postmenopauzalnym z osteoporozą (WM16550) ogólny profil bezpieczeństwa był podobny dla leku Bonviva® w postaci wstrzykiwań dożylnych 3 mg co 3 miesiące oraz kwasu ibandronowego 2,5 mg doustnie codziennie. Łączna liczba pacjentów, u których wystąpiła reakcja niepożądana, wynosiła odpowiednio 26,0% i 28,6% po jednym i dwóch latach stosowania Bonviva® w postaci wstrzykiwań dożylnych 3 mg co 3 miesiące. W większości przypadków reakcje niepożądane nie prowadziły do przerwania leczenia.

Reakcje niepożądane wymienione poniżej są ułożone zgodnie z klasyfikacją MedDRA (Medical Dictionary for Regulatory Activities) według układów narządów i kategorii częstości. Reakcje niepożądane sklasyfikowano jako bardzo częste (≥1/10), częste (≥1/100 do <1/10), nieczęste (≥1/1000 do <1/100), rzadkie (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadkie (<1/10000) oraz o nieznanej częstości (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie częstości reakcje niepożądane wymieniono w kolejności malejącej ciężkości.

Reakcje niepożądane zaobserwowane w fazie III badań WM16550 i MF4411 u kobiet w okresie postmenopauzalnym, które otrzymywały Bonviva® w postaci wstrzykiwań dożylnych 3 mg co 3 miesiące lub kwas ibandronowy 2,5 mg doustnie codziennie oraz w okresie po wprowadzeniu na rynek.

Zaburzenia układu odpornościowego: nieczęste – nasilenie astmy; rzadkie – reakcje nadwrażliwości; bardzo rzadkie – reakcja anafilaktyczna/szok*†.

Zaburzenia układu nerwowego: częste – ból głowy.

Zaburzenia oka: rzadkie – zapalenie oka*†.

Zaburzenia naczyniowe: nieczęste – zapalenie żył/tromboflebita.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: częste – zapalenie żołądka, niestrawność, biegunka, ból brzucha, nudności, zaparcia.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: częste – wysypka; rzadkie – obrzęk naczynioruchowy, obrzęk/tęgość twarzy, pokrzywka; bardzo rzadkie – zespół Stevensa-Johnsona†, zakaźna rumieńnica wielopostaciowa†, zapalenie skóry pęcherzowe†.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: częste – artralgia, mialgia, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców; nieczęste – ból kości; rzadkie – nietypowe podtrochanterowe i dystalne złamania kości udowej†; bardzo rzadkie – martwica kostna żuchwy*†. Martwica kostna przewodu słuchowego zewnętrznego (reakcja niepożądana charakterystyczna dla bisfosfonianów jako klasy leków)†. Zespół zwyrodnieniowy stawów, zaburzenia funkcji stawów.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: częste – objawy grypopodobne*, zmęczenie; nieczęste – reakcje w miejscu podania, osłabienie.

*Patrz poniżej.

†Zgłoszone w okresie po wprowadzeniu na rynek.

Opis poszczególnych reakcji niepożądanych

Objawy grypopodobne

Objawy grypopodobne obejmowały objawy fazy ostrej, w tym mięśniowe, artrogiczne, gorączkę, dreszcze, zmęczenie, nudności, utratę apetytu oraz ból kości.

Martwica kostna żuchwy

Zgłoszono przypadki martwicy kostnej żuchwy, głównie u pacjentów z nowotworami złośliwymi, którzy otrzymywali leczenie lekami hamującymi resorpcję kości, w tym kwasem ibandronowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Zgłoszono przypadki martwicy kostnej żuchwy w okresie po wprowadzeniu na rynek kwasu ibandronowego.

Zapalenie oka

Podczas stosowania kwasu ibandronowego zgłaszano zapalne zaburzenia oka: uveitis, episkleryt, skleryt. W niektórych przypadkach te stan zapalne ustępowały dopiero po odstawieniu bisfosfonianów.

Reakcja anafilaktyczna/szok

U pacjentów otrzymujących leczenie kwasem ibandronowym podawanym dożylnie obserwowano przypadki reakcji anafilaktycznej/szoku, w tym przypadki śmiertelne.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 30°C.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku Bonviva® z roztworami zawierającymi wapń ani z innymi lekami do stosowania dożylnego.

Opakowanie.

3 ml roztworu w strzykawce wstępnie napełnionej.

1 strzykawka wstępnie napełniona wraz z 1 sterylną igłą do wstrzykiwań umieszczona w pojemniku plastikowym, w pudełku tekturowym z oznaczeniem w języku ukraińskim.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Roche Diagnostics GmbH

Weimeld Platz

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Sandhoferstrasse 116, 68305 Mannheim, Niemcy

Sovereign House, Miles Gray Road, Basildon, SS14 3FR, Wielka Brytania