Bonevista

INSTRUKCJA dotyczÄ…ca stosowania leku Bonevista (BoneVista)

Skład:

substancja czynna: kwas ibandronowy;

1 szpryca wypełniona wstępnie (3 ml roztworu) zawiera 3 mg kwasu ibandronowego w postaci monohydratu sodowego ibandronianu 3,375 mg;

stężenie kwasu ibandronowego w roztworze do wstrzykiwań wynosi 1 mg/ml;

substancje pomocnicze: kwas octowy lodowaty, octan sodu trihydret, chlorek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, praktycznie bez cząstek, bezbarwny roztwór w przezroczystej, bezbarwnej, szklanej szprycy z tłoczkiem, ślizgiem tłoczka i nakrywkiem, z igłą.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na strukturę i mineralizację kości. Bisfosfoniany. Kwas ibandronowy. Kod ATC M05BA06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas ibandronowy to wysoko aktywny zawierający azot bisfosfonian, który działa selektywnie na tkankę kostną i specyficznie hamuje aktywność osteoklastów, nie wywierając bezpośredniego wpływu na formowanie tkanki kostnej. Lek Bonevista nie wpływa na uzupełnianie puli osteoklastów. U kobiet w okresie menopauzy zmniejsza przyspieszoną prędkość odnowy tkanki kostnej do poziomu przedmenopauzalnego, co prowadzi do postępującego zwiększenia masy kostnej i obniżenia częstości złamań.

Kwas ibandronowy hamuje resorpcję kostną. In vivo kwas ibandronowy zapobiega destrukcji kostnej wywołanej eksperymentalnie przez blokadę czynności gruczołów płciowych, retinoidy, guzy oraz ekstrakty guzowe. U młodych (szybko rosnących) szczurów obserwowano również resorpcję kości, prowadzącą do zwiększenia normalnej masy kostnej w porównaniu z zwierzętami, które nie otrzymywały leczenia. Modele zwierzęce potwierdzają, że kwas ibandronowy jest silnym inhibitorem aktywności osteoklastów. U rosnących szczurów nie zaobserwowano objawów zaburzenia mineralizacji nawet przy zastosowaniu dawek przekraczających ponad 5000 razy dawkę stosowaną w leczeniu osteoporozy.

Długotrwałe codzienne stosowanie oraz okresowe stosowanie (w długich odstępach czasu) przez dłuższy czas u szczurów, psów i małp wiązało się z powstawaniem nowej kości o normalnej jakości, z zachowaną lub zwiększoną wytrzymałością mechaniczną, nawet przy zastosowaniu w zakresie toksycznym. Skuteczność codziennego i okresowego podawania kwasu ibandronowego w odstępach między dawkami 9–10 tygodni została potwierdzona w badaniu klinicznym (MF 4411) z udziałem ludzi, w którym kwas ibandronowy wykazał skuteczność w zapobieganiu powstawaniu złamań.

W modelach zwierzęcych kwas ibandronowy powoduje zmiany biochemiczne świadczące o zależnym od dawki hamowaniu resorpcji tkanki kostnej, w tym obniżenie poziomu biochemicznych markerów degradacji kolagenu kostnego w moczu (deoksyperydynolina, skrzyżowanie N-telopeptydu kolagenu typu I).

Codzienne oraz okresowe stosowanie (w odstępach między dawkami 9–10 tygodni, co kwartał) kwasu ibandronowego doustnie lub dożylnie u kobiet w okresie menopauzy prowadziło do zmian biochemicznych świadczących o zależnym od dawki hamowaniu resorpcji kostnej.

Podanie dożylne kwasu ibandronowego prowadzi do obniżenia poziomu surowiczego C-telopeptydu α-łańcucha kolagenu typu I w ciągu 3–7 dni od rozpoczęcia leczenia oraz do obniżenia poziomu osteokalcyyny w ciągu 3 miesięcy.

Po zakończeniu leczenia obserwuje się powrót do patologicznych poziomów, które występowały przed rozpoczęciem terapii, zwiększonych wskaźników resorpcji kostnej związanych z osteoporozą pomenopauzalną.

Analiza histologiczna próbek uzyskanych w czasie biopsji kości po 2 i 3 latach leczenia u kobiet w okresie pomenopauzy kwasem ibandronowym doustnie w dawce 2,5 mg codziennie oraz okresowo dożylnie w dawce do 1 mg co 3 miesiące wykazała normalny stan tkanki kostnej. Ponadto nie stwierdzono żadnych dowodów niedostatecznej mineralizacji. Po 2 latach leczenia za pomocą wstrzyknięć kwasu ibandronowego w dawce 3 mg obserwowano oczekiwane obniżenie metabolizmu kostnego, a także normalną jakość tkanki kostnej i brak defektów mineralizacji.

Farmakokinetyka.

Pierwotne działanie farmakologiczne kwasu ibandronowego na kości nie ma bezpośredniego związku z rzeczywistymi stężeniami kwasu ibandronowego w osoczu krwi, co wykazano w różnych badaniach u zwierząt i ludzi.

Stężenia kwasu ibandronowego w osoczu rosną proporcjonalnie do dawki po dożylnej podaniu 0,5–6 mg.

Rozkład.

Po wstępnym narażeniu ogólnoustrojowym kwas ibandronowy szybko wiąże się z tkanką kostną lub jest wydalany z moczem. U człowieka pozorna objętość rozkładu wynosi co najmniej 90 l, a około 40–50 % leku Bonevista krążącego we krwi przenika do tkanki kostnej i gromadzi się w niej. Z białkami osocza wiąże się około 85–87 % (określono in vitro przy zastosowaniu kwasu ibandronowego w stężeniach terapeutycznych), dlatego ze względu na wypieranie potencjał interakcji z innymi lekami jest niski. Metabolizm.

Brak danych dotyczących metabolizmu kwasu ibandronowego u zwierząt i ludzi.

Wydalanie.

Kwas ibandronowy jest eliminowany z krwiobiegu poprzez wchłanianie przez kość (około 40–50 % u kobiet w okresie pomenopauzy), reszta jest wydalana w niezmienionej postaci przez nerki.

Zakres pozornego okresu półtrwania jest szeroki i waha się w granicach 10–72 godziny. Ponieważ obliczone wartości zależą w dużej mierze od długości badania, zastosowanej dawki i czułości metody analitycznej, końcowy okres półtrwania jest prawdopodobnie znacznie dłuższy, podobnie jak w przypadku innych bisfosfonianów. Początkowy poziom leku Bonevista we krwi szybko spada i osiąga 10 % maksymalnej wartości odpowiednio w ciągu 3 godzin i 8 godzin po podaniu dożylnej lub doustnej dawki.

Ogólny klirens kwasu ibandronowego jest niski i wynosi średnio 84–160 ml/min. Klirens nerkowy (około 60 ml/min u zdrowych kobiet w okresie pomenopauzy) stanowi 50–60 % ogólnego klirensu i zależy od klirensu kreatyniny. Różnica między pozornym ogólnym a nerkowym klirensie odzwierciedla wchłanianie leku Bonevista przez tkankę kostną.

Drogi sekrecji prawdopodobnie nie obejmują znanych kwasowych i zasadowych systemów transportu zaangażowanych w wydalenie innych substancji czynnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów wątrobowych P450 u człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 u szczurów.

Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach.

Płeć.

Wskaźniki farmakokinetyki kwasu ibandronowego nie zależą od płci.

Rasa.

Brak danych o klinicznie istotnych różnicach między pacjentami rasy mongolskiej i europejskiej dotyczących rozkładu kwasu ibandronowego. Dane dotyczące pacjentów rasy negroidalnej są niewystarczające.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Klirens nerkowy kwasu ibandronowego u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek zależy liniowo od klirensu kreatyniny. U pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu lekkim i umiarkowanym (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min) nie należy korygować dawki leku Bonevista.

U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), które otrzymywały kwas ibandronowy doustnie w dawce 10 mg przez 21 dni, stężenie we krwi było 2–3 razy wyższe niż u osób z normalną funkcją nerek, a ogólny klirens kwasu ibandronowego wynosił 44 ml/min. Po dożylnej podaniu 0,5 mg kwasu ibandronowego ogólny, nerkowy i pozanerkowy klirens obniżał się odpowiednio o 67 %, 77 % i 50 % u osób z ciężką niewydolnością nerek, jednak nie obserwowano pogorszenia tolerancji leku Bonevista wskutek wzrostu ekspozycji. Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne w stosowaniu kwasu ibandronowego nie zaleca się jego stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Sposób stosowania i dawki”). Farmakokinetykę kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym oceniano jedynie u niewielkiej liczby pacjentów poddawanych hemodializie, dlatego farmakokinetyka kwasu ibandronowego u pacjentów nie poddawanych dializie jest nieznana. Ze względu na ograniczone dane kwas ibandronowy nie powinien być stosowany u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Brak danych dotyczących farmakokinetyki kwasu ibandronowego u pacjentów z niewydolnością wątroby. Wątroba nie bierze istotnego udziału w klirensie kwasu ibandronowego, który nie jest metabolizowany, a wydalany jest przez nerki i drogą wchłaniania przez tkankę kostną. W związku z tym u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku.

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zbadane parametry farmakokinetyczne w analizie wielowymiarowej nie zależą od wieku. Ponieważ czynność nerek zmniejsza się z wiekiem, jest to jedyny czynnik, który należy wziąć pod uwagę (patrz sekcja „Pacjenci z niewydolnością nerek”).

Dzieci (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Brak danych dotyczących stosowania leku Bonevista u dzieci.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie osteoporozy u kobiet w okresie menopauzalnym z podwyższonym ryzykiem złamań. Wykazano obniżenie ryzyka złamań kręgów; skuteczność w zapobieganiu złomaniom szyjki kości udowej nie została potwierdzona.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas ibandronowy lub którykolwiek inny składnik leku (patrz dział „Skład”).

Hipokalcemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje metaboliczne są mało prawdopodobne, ponieważ kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów CYP450 w wątrobie człowieka i nie indukuje układu cytochromu P450 w wątrobie szczurów (patrz dział „Farmakokinetyka”). Kwas ibandronowy wydzielany jest drogą nerkową i nie podlega biotransformacji.

Szczególne środki ostrożności.

Błędy podania.

Należy zachować ostrożność i unikać podawania leku Bonevista w sposób wewnątrzarterialny lub w przestrzeń okołovenową, ponieważ może to spowodować uszkodzenie tkanek.

Hipokalcemia.

Zastosowanie leku Bonevista, podobnie jak innych doustnie podawanych bisfosfonianów, może prowadzić do tymczasowego obniżenia stężenia wapnia w surowicy. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bonevista należy skorygować istniejącą hipokalcemię. Wszystkie inne zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej i gospodarki mineralnej należy również odpowiednio leczyć. Należy zapewnić odpowiednią podaż wapnia i witaminy D, ponieważ jest to ważne dla wszystkich pacjentów.

Reakcja anafilaktyczna/szok.

U pacjentów leczonych kwasem ibandronowym podawanym dożylnie obserwowano przypadki reakcji anafilaktycznych/szoku, w tym przypadki śmiertelne. Podczas podawania dożylnego leku Bonevista muszą być łatwo dostępne środki medyczne umożliwiające odpowiednią opiekę i monitorowanie. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innej ciężkiej reakcji nadwrażliwości/reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Niewydolność nerek.

Pacjenci z chorobami współistniejącymi lub ci, którzy stosują leki mogące negatywnie wpływać na nerki, powinni poddawać się regularnym badaniom w trakcie leczenia zgodnie z zasadami właściwej praktyki medycznej.

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne zastrzyki kwasu ibandronowego nie są zalecane pacjentom, u których stężenie kreatyniny w surowicy przekracza 200 µmol/l (2,3 mg/dl) lub klirens kreatyniny jest niższy niż 30 ml/min (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób podania i dawki”).

Niewydolność serca.

Pacjentom z ryzykiem rozwoju niewydolności serca należy unikać nadmiernego nawodnienia.

Nekroza kości żuchwy.

Nekroza kości żuchwy była bardzo rzadko obserwowana w okresie postmarketingowym u pacjentów leczonych kwasem ibandronowym w przypadku osteoporozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Rozpoczęcie leczenia lub nowego cyklu leczenia należy odłożyć u pacjentów z niegojącymi się otwartymi uszkodzeniami miękkich tkanek jamy ustnej.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Bonevista pacjentom z współistniejącymi czynnikami ryzyka zaleca się wykonanie badania stomatologicznego, odpowiedniego zabiegu zapobiegawczego oraz indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Oceniając ryzyko wystąpienia nekrozy kości żuchwy u pacjenta, należy wziąć pod uwagę następujące czynniki ryzyka:

• aktywność leku hamującego resorpcję kości (ryzyko jest większe przy stosowaniu związków o wysokiej aktywności), sposób podania (ryzyko jest większe przy podaniu parenteralnym) oraz kumulacyjna dawka terapii hamującej resorpcję kości;
• nowotwory złośliwe, współistniejące stany patologiczne (w szczególności anemia, zaburzenia krzepnięcia, infekcje), palenie tytoniu;
• współistniejące leczenie: kortykosteroidy, chemioterapia, inhibitory angiogenezy, radioterapia obszaru głowy i szyi;
• niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroby periodontalne, źle dopasowane protezy zębowe, choroby zębów w wywiadzie, inwazyjne zabiegi stomatologiczne, np. ekstrakcja zębów.

W trakcie leczenia lekiem Bonevista wszyscy pacjenci powinni przestrzegać odpowiedniej higieny jamy ustnej, regularnie poddawać się badaniom stomatologicznym i natychmiast zgłaszać wszelkie objawy ze strony jamy ustnej, takie jak luźność zębów, ból, obrzęk, niegojące się owrzodzenia lub wydzielina. W trakcie leczenia inwazyjne zabiegi stomatologiczne należy przeprowadzać wyłącznie po dokładnym rozważeniu: należy ich unikać w trakcie i bezpośrednio po zastosowaniu leku Bonevista. Plan postępowania z pacjentami, u których rozwinęła się nekroza kości żuchwy, powinien być opracowany w warunkach ścisłej współpracy lekarza ze stomatologiem lub chirurgiem szczękowo-twarzowym doświadczonym w leczeniu nekrozy kości żuchwy. Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania leczenia lekiem Bonevista do czasu poprawy stanu i zmniejszenia współistniejących czynników ryzyka.

Nekroza zewnętrznego kanału słuchowego.

Podczas stosowania bisfosfonianów donoszono o nekrozie zewnętrznego kanału słuchowego, głównie w związku z długotrwałym leczeniem. Do czynników ryzyka wystąpienia nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego należą stosowanie steroidów i chemioterapii oraz/lub lokalne czynniki ryzyka, takie jak infekcja lub uraz. Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia nekrozy zewnętrznego kanału słuchowego u pacjentów stosujących bisfosfoniany, u których występują objawy ze strony ucha, w tym przewlekłe infekcje ucha.

Atypowe złamania kości udowej.

Atypowe złamania podtrochiterowe i dystalne kości udowej obserwowano podczas leczenia bisfosfonianami, głównie u pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu osteoporozy. Te poprzeczne lub krótkie ukośne złamania mogą wystąpić w dowolnym miejscu wzdłuż kości udowej – od nieco poniżej małego trochanteru do nieco powyżej grzbietu nadkłykciowego. Złamania te pojawiają się po minimalnym urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwają ból w okolicy uda lub ból pachwinowy, często powiązany z charakterystycznymi cechami złamania stresowego, przez kilka tygodni do kilku miesięcy przed wystąpieniem pełnego złamania kości udowej. Złamania były często obustronne, dlatego należy również przebadać drugie udo u pacjentów leczonych bisfosfonianami, u których wystąpił dystalny złamanie kości udowej. Donoszono również o złym gojeniu się tych złamań. Należy rozważyć możliwość przerwania stosowania bisfosfonianów u pacjentów z podejrzeniem atypowych złamań kości udowej po przeprowadzeniu oceny stanu pacjenta, biorąc pod uwagę indywidualną ocenę korzyści i ryzyka.

W trakcie leczenia bisfosfonianami pacjentom należy zalecać zgłaszanie bólu w okolicy uda, stawu biodrowo-krzyżowego lub bólu pachwinowego; wszyscy pacjenci z takimi objawami powinni zostać przebadani pod kątem niepełnego złamania kości udowej.

Atypowe złamania innych kości długich

Zarejestrowano atypowe złamania innych kości długich, takich jak kość łokciowa i kość piszczelowa, u pacjentów otrzymujących długotrwałe leczenie bisfosfonianami. Podobnie jak w przypadku atypowych złamań kości udowej, te złamania mogą wystąpić po niewielkim urazie lub bez niego, a niektórzy pacjenci odczuwają objawy prodromalne przed wystąpieniem pełnego złamania. W przypadkach złamania kości łokciowej może to być związane z powtarzającym się obciążeniem wynikającym z długotrwałego użytkowania środków wspomagających chód (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Unieszkodliwienie niewykorzystanego leku lub leku z przeterminowanym terminem ważności: należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku Bonevista nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lek Bonevista przeznaczony jest wyłącznie do stosowania u kobiet po menopauzie. Nie należy stosować tego leku kobietom w wieku rozrodczym. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u kobiet w ciąży. W badaniach na szczurach zaobserwowano pewną toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Leku Bonevista nie należy stosować w czasie ciąży.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy przenika do mleka matki. Badania przeprowadzone u karmiących szczurów wykazały obecność niskich stężeń kwasu ibandronowego w mleku po podaniu dożylnym. Leku Bonevista nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Plodność.

Brak danych dotyczących wpływu kwasu ibandronowego na człowieka. W badaniach rozrodczych na szczurach kwas ibandronowy podawany doustnie obniżał płodność przy zastosowaniu wysokich dawek dobowych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Ze względu na charakterystykę farmakodynamiczną, profil farmakokinetyczny i zgłoszone działania niepożądane, oczekuje się, że lek Bonevista nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Zalecana dawka kwasu ibandronowego to 3 mg w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego 15–30 sekund, co 3 miesiące. Lek przeznaczony jest wyłącznie do wstrzykiwania dożylnego (patrz rozdział „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Pacjenci powinni dodatkowo przyjmować wapń i witaminę D (patrz rozdziały „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”). Jeśli pominięto zaplanowaną dawkę, wstrzyknięcie leku Bonevista należy wykonać natychmiast, gdy tylko będzie to możliwe. Następne wstrzyknięcia należy wykonywać co 3 miesiące od ostatniego podania leku.

Optymalny czas leczenia osteoporozy bisfosfonanami nie został ustalony. Należy okresowo przeprowadzać ocenę potrzeby kontynuacji leczenia, uwzględniając korzyści i potencjalne ryzyko stosowania leku Bonevista dla każdego pacjenta indywidualnie, szczególnie po 5 lub więcej latach stosowania leku.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Wstrzyknięć leku Bonevista nie zaleca się pacjentom, u których stężenie kreatyniny w surowicy przekracza 200 µmol/l (2,3 mg/dl) lub klirens kreatyniny (zmierzony lub obliczony) jest niższy niż 30 ml/min, ponieważ dane z badań klinicznych, w tym w tej grupie pacjentów, są ograniczone (patrz rozdziały „Farmakokinetyka” oraz „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”). Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek, u których stężenie kreatyniny w surowicy jest równe lub niższe niż 200 µmol/l (2,3 mg/dl) lub klirens kreatyniny (zmierzony lub obliczony) wynosi co najmniej 30 ml/min.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Korekta dawki nie jest wymagana (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku powyżej 65 roku życia.

Korekta dawki nie jest wymagana (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania

Jeśli lek jest podawany za pomocą istniejącego systemu do infuzji dożylnej, roztworem infuzyjnym powinien być roztwór izotoniczny lub 5% roztwór glukozy (50 mg/ml). To samo dotyczy roztworów stosowanych do płukania kaniuli i innych urządzeń.

Niezażyty roztwór do wstrzykiwań, strzykawki oraz igły do wstrzykiwań należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami. Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego.

Należy ściśle przestrzegać poniższych wskazówek dotyczących stosowania i utylizacji strzykawek oraz innych narzędzi kłujących i tnących:

• Igły i strzykawki nigdy nie powinny być stosowane ponownie.
• Wszystkie używane igły i strzykawki należy umieścić w pojemniku na narzędzia kłujące i tnące (przeciwprzebijalny pojemnik jednorazowego użytku).
• Pojemnik ten należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
• Nie należy wyrzucać pojemnika na narzędzia kłujące i tnące do zwykłych odpadów komunalnych.
• Napełniony pojemnik należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami lub wskazówkami lekarza.

Dzieci.

Brak odpowiedniego doświadczenia w stosowaniu leku Bonevista u dzieci w wieku do 18 roku życia. Stosowanie leku Bonevista nie zostało zbadane u dzieci w wieku do 18 roku życia (patrz rozdziały „Farmakodynamika” oraz „Farmakokinetyka”).

Przedawkowanie.

Objawy. Na podstawie istniejącej wiedzy o bisfosfonatach przedawkowanie przy podaniu dożylnym może prowadzić do hipokalcemii, hipofosfatemii i hipomagnezemii. Klinicznie istotne obniżenia stężenia surowicznego wapnia, fosforu i magnezu należy korygować przez podanie dożylnie glukonianu wapnia, fosforanu potasu lub sodu oraz siarczanu magnezu, odpowiednio.

Leczenie. Nie ma specyficznych informacji dotyczących leczenia przedawkowania lekiem Bonevista.

Działania niepożądane.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa.

Najpoważniejszymi działaniami niepożądanymi, o których donoszono, są reakcje anafilaktyczne/chock anafilaktyczny, nietypowe złamania kości udowej, martwica kości żuchwy, zapalenie oka (patrz „Opis poszczególnych działań niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Najczęstsze działania niepożądane to ból stawów i objawy podobne do grypy. Objawy te były zazwyczaj związane z pierwszą dawką, miały krótkotrwały charakter, łagodny lub umiarkowany nasilenie, zazwyczaj ustępowały po kontynuacji leczenia i nie wymagały interwencji lekowej (patrz „Opis poszczególnych działań niepożądanych”).

Poniżej przedstawiono pełną listę znanych działań niepożądanych.

Bezpieczeństwo leczenia kwasem ibandronowym w dawce 2,5 mg doustnie zostało ocenione u 1251 pacjentów uczestniczących w 4 badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z których większość uczestniczyła w trzyletnim badaniu podstawowym dotyczącego złamań (MF 4411).

W dwuletnim badaniu podstawowym u kobiet w okresie postmenopauzalnym z osteoporozą (VM16550) ogólny profil bezpieczeństwa był podobny dla kwasu ibandronowego podawanego jako wstrzykiwania dożylna w dawce 3 mg co 3 miesiące oraz kwasu ibandronowego w dawce 2,5 mg doustnie codziennie. Całkowita liczba pacjentów, u których wystąpiło działanie niepożądane, wynosiła odpowiednio 26,0% i 28,6% po jednym i dwóch latach stosowania kwasu ibandronowego jako wstrzykiwań dożylnych 3 mg co 3 miesiące. W większości przypadków działania niepożądane nie prowadziły do przerwania leczenia. Działania niepożądane wymienione poniżej są podane zgodnie z terminologią Medycznego Słownika Działań Regulacyjnych MedDRA, według klas narządów i układów oraz kategorii częstości. Według częstości występowania działania niepożądane dzielą się na bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko występujące (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko występujące (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej według nasilenia.

Działania niepożądane zaobserwowane w trakcie badań fazy III VM16550 i MF4411 u kobiet w okresie postmenopauzalnym, które otrzymywały kwas ibandronowy jako wstrzykiwania dożylne 3 mg co 3 miesiące lub kwas ibandronowy w dawce 2,5 mg doustnie codziennie oraz podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – nasilenie astmy oskrzelowej; rzadko występujące – reakcje nadwrażliwości; bardzo rzadko występujące – reakcja anafilaktyczna/chock*†.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne: rzadko – hipokalcemia.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy.

Zaburzenia oka: rzadko występujące – zapalenie oka*†.

Zaburzenia układu krążenia: rzadko – zapalenie żył/tromboflebita.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – zapalenie żołądka, niestrawność, biegunka, ból brzucha, nudności, zaparcia.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko występujące – obrzęk naczynioruchowy, obrzęk/opuchlizna twarzy, pokrzywka; bardzo rzadko występujące – zespół Stevensa-Johnsona†, erytema wielopostaciowe†, dermatyty pęcherzowe†.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból stawów, ból mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców; rzadko – ból kości; rzadko występujące – nietypowe złamania podtroczkowe i dystalne kości udowej†; bardzo rzadko występujące – martwica kości żuchwy*†. Martwica kości przewodu słuchowego zewnętrznego (działanie niepożądane charakterystyczne dla bisfosfonatów jako klasy)†; częstość nieznana – nietypowe złamania kości długich, poza kością udową.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: często – objawy podobne do grypy*, zmęczenie; rzadko – reakcje w miejscu podania, osłabienie.

*Patrz poniżej.

†Zgłoszone podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek.

Opis poszczególnych działań niepożądanych.

Objawy podobne do grypy.

Objawy podobne do grypy obejmowały takie objawy jak reakcje lub objawy ostrej fazy, w tym ból mięśni, ból stawów, gorączkę, dreszcze, zmęczenie, nudności, utratę apetytu oraz ból kości.

Martwica kości żuchwy.

Zgłoszono przypadki martwicy kości żuchwy głównie u pacjentów z nowotworami złośliwymi, którzy otrzymywali leczenie lekami hamującymi resorpcję kości, w tym kwasem ibandronowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Zgłoszono przypadki martwicy kości żuchwy podczas stosowania po wprowadzeniu na rynek kwasu ibandronowego.

Nietypowe złamania podtroczkowe i dystalne kości udowej.

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko nietypowych złamań podtroczkowych i dystalnych kości udowej przy długotrwałym leczeniu bisfosfonanami w osteoporozie postmenopauzalnej, szczególnie po trzech do pięciu latach stosowania, jednak patofizjologia nie jest w pełni poznana. Bezwzględne ryzyko nietypowych złamań podtroczkowych i dystalnych kości długich (działanie niepożądane charakterystyczne dla klasy bisfosfonatów) pozostaje bardzo niskie.

Zapalenie oka.

Podczas stosowania kwasu ibandronowego zgłaszano zapalne zaburzenia oka: uveit, episkleryt, zapalenie twardówki. W niektórych przypadkach te zaburzenia ustępowały dopiero po odstawieniu bisfosfonatów.

Reakcja anafilaktyczna/chock.

U pacjentów otrzymujących wstrzykiwania dożylne kwasu ibandronowego obserwowano przypadki reakcji anafilaktycznej/chocku, w tym zakończone śmiertelnie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Preparat Bonevista nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń ani z innymi lekami do stosowania dożylnej.

Opakowanie.

3 ml w strzykawce wstępnie napełnionej, 1 strzykawka wstępnie napełniona z igłą w opakowaniu blisterowym, 1 opakowanie blisterowe w pudełku tekturowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Sintón Hiszpania, S.L.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

ul. C/Castello, nr 1, Sant Boi de Llobregat, Barcelona, 08830, Hiszpania.